အခန်း (၃၈)

အမျိုးသမီးက သူ့လက်နဲ့ထိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဝတ်စုံက မဆိုးဘူး"

မကြာသေးမီက သူမသည် လှပသော ဝတ်စုံဝယ်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သော သူ့သမီးအကြောင်း တွေးလိုက်မိတော့ ဒါကအဆင်ပြေသည်။

လီယွီမေသည် အမျိုးသမီးက ဝယ်လိုသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်ပြီး "ဒီဝတ်စုံကို ကျွန်မတို့ဆိုင်က အပ်ချုပ်သမားက ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပါ။ တခြားဘယ်မှာမှ ဝယ်လို့မရပါဘူး။ ရှင်လိုအပ်ရင် ကျွန်မတို့ တိုင်းတာပြီး ချက်ချင်းလုပ်ပေးပါ့မယ်"

"တကယ်လား မင်းတို့ အပ်ချုပ်သမားက ဘယ်မှာလဲ?" အမျိုးသမီးက စိတ်ဝင်တစားမေးလိုက်သည်။

လီယွီမေသည် အဝတ်အစားများပြုလုပ်ရာတွင် နှစ်မြုပ်နေသော လီယွီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အပ်ချုပ်သမားပါ"

အမျိုးသမီးက အပ်ချုပ်စက်တစ်ခုပေါ်တွင် နင်းနေသော လီယွီလန်ကို မြင်သောအခါ သူမကို ဆိုင်ရဲ့ အလုပ်သင်တစ်ယောက်လို့သာ မှတ်ယူခဲ့သည်။ လီယွီမေက လီယွီလန်က အပ်ချုပ်သမား ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ပြောလိုက်တာ ကြားလိုက်ရတော့ သူ့မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘူး။

"ညီမ မစနဲ့နော်။" အမျိုးသမီးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သောပုံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး "ဒီလောက် နုပျိုလှပတဲ့ အပ်ချုပ်သမားက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ရတာလဲ!"

လက်ရာကောင်းသည့် အပ်ချုပ်သမားသည် အသက်ကြီးမှ သူ၏ လက်ရာကို ဂုဏ်တင်နိုင်ပြီး အပ်ချုပ်သမား ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု အမျိုးသမီးများ၏ အသိဉာဏ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်လိမ်တာ မဟုတ်ဘူး၊" လီယွီမေက "သူက ဒီဝတ်စုံကို ဖန်တီးခဲ့တာ။"

အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းစူနေကာ သူမ မယုံသေးဘူး။ လီယွီလန်က တကယ်ပဲ အပ်ချုပ်သမားဆိုရင်တောင် ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တာကို သူမ မယုံနိုင်ဘူး!

"ရှင် ဒီစကတ်ရဲ့ အရည်အသွေးကို ရှင်ကိုယ်ကိုင် မြင်နိုင်တာပဲ။ ချုပ်ရိုး၊ ချုပ်ရာကို ကြည့်ပြီး ဘာမှားတယ်ဆိုတာကို!" လီယွီ‌မေက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ဒီစကတ်ကို တခြားနေရာက ဝယ်လာမှာကို ကျွန်မစိုးရိမ်တယ်" အမျိုးသမီးက သူ့ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်ကို အခိုင်အမာပြောပြီး ခေါင်းခါကာ ထွက်သွားသောအခါ ညည်းညူရင်း "အခုခေတ်လူငယ်တွေက ငွေရှာချင်ကြလွန်းလို့ ရူးသွားကြတာပဲ။ သူတို့က စီးပွားလည်းမလုပ်ဘူး၊ လိမ်ချင်ကြတယ်၊ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်"

လီယွီမေသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ဒေါသဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သဘာဝအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆဲဆိုစကား မပြောနိုင်သောကြောင့် ခြေဖဝါးဖြင့်သာ ဆောင့်နိုင်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် အမြီးကို ဖယ်လိုက်ပြီး ပြီးသွားသော အဝတ်များကို ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့"

လီယွီလန်သည် ယခုပင် အမျိုးသမီးပြောသည်ကို ကြားသော်လည်း သူမသည် လက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် အလွန်စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်နှင့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ရှိခဲ့သော အခြားသော အုပ်ချုပ်ဆိုင်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အတော်လေး ငယ်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးဆက်ဟောင်းများက မလိုမုန်းထားမှုများ ရှိသည်မှာ မှန်ပါသည်။

သို့သော် လီယွီလန်က ၎င်းကို ပြန်တွေးကြည့်ရာ သူမ၏ အဓိက အုပ်စုသည် ယခုခေတ် အမျိုးသမီးနှင့် အသက်တူသူများ မဟုတ်ဘဲ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်အုပ်စုဖြစ်သည့် ရှပင်းပင်းတို့ လူငယ်မျိုးဆက်ဟု ခံစားမိသည်။

အသက်ကြီးသော မျိုးဆက်များသည် ခဲယဉ်းသောကာလမှ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ခြွေတာ ခြိုးခြံစွာ နေထိုင်လေ့ရှိကြပြီး ၎င်းတို့အတွက် အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်၍ ကျေးဇူးမရှိ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ရှပင်းပင်းကဲ့သို့သော လူငယ်အဖွဲ့များသည် ကွဲပြားသည်။ သူတို့ရဲ့ နေရေးထိုင်ရေးက အခုဆို ပိုကောင်းလာပြီ။ သူတို့မှာ လုပ်အားခ နှင့် ပိုက်ဆံတွေရှိပြီး အလှအပနဲ့ ဖက်ရှင်ကိုလည်း လိုက်စားကြသည်။

ထို့အပြင် အဝတ်အစားလုပ်တဲ့အခါ စက်ချုပ်တာတွေကို သူတို့က သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါတွေက ကြည့်ကောင်းနေသရွေ့ အားလုံးပြီးသွားပြီ။

ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးက ဝင်လာပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းသည် ကောင်းသောအချက်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လီယွီလန်သည် သူမအပ်ချုပ်ဆိုင်၏ အနာဂတ် ဦးတည်ချက်ကို ပိုသိလာစေသည်။

လီယွီမေက စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေသေးတာကိုမြင်တော့ လီယွီလန်က သူမလုပ်ထားတဲ့ အဝတ်တွေကို မီးပူတိုက်ရင်းနဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်၊ ဆိုင်အပြင်မှာ မော်ဒယ်နှစ်ယောက်ကို ထားလိုက်ရအောင်။ ကောင်မလေးတွေ ကြည့်မှာ သေချာပါတယ်။" လီယွီလန်က အကောင်းမြင်စိတ်ရှိသည်။

ဒီနေ့ရဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းက အဝတ်မပြီးသေးတဲ့အတွက် မဝတ်ရသေးဘူး။

"ဘာမှ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒီနေ့ စောစော တံခါးပိတ်ပြီး ထမင်းသွားစားရအောင်။ အဖိုးတန်လေးကို မတွေ့တာ တစ်ရက်ရှိပြီ။ အဲဒါက ထူးဆန်းတယ်" လီယွီလန်က အပြင်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွီမေ - "…"

နှလုံးကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လီယွီ‌မေသည် ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

မနေ့က လီယွီ‌လန် ပြောခဲ့တာတွေကို သူမက တွေးပြီး ပလတ်စတစ် အရုပ်တွေပေါ်က လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ကာ လီယွီမေက ပလတ်စတစ် အရုပ်နှစ်ခုကို ဆိုင်တံခါးဆီ ရွှေ့လိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းဟောင်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည်။ အပ်ချုပ်ဆိုင်တံခါးကို အလျင်အမြန်ဖြတ်သွားတဲ့လူတွေက ပလတ်စတစ် အရုပ်တွေက ဆွဲဆောင်သွားကြသည်။

လီယွီမေ၏ နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း အဆုံးထိရောက်သွားခဲ့သည်။

ဒီနေ့ အလုပ်ကိစ္စရှိမယ်ထင်သည်။ သူမက အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ တွေးထားခဲ့သည်။

ဆိုင်ကို လှည့်ပြီးပြန်ခါနီးမှာ လီယွီမေဟာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် မိန်းကလေးတစ်စု လမ်းမပေါ်မှာ ရန်လိုနေသလို ပြေးလာနေတာကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့က လမ်းလျှောက်ရင်း စကားတွေပြောကြသည်။

"ဘယ်မှာလဲ?"

"အဲဒီမှာ ရှိတယ်၊ အဲဒီဆိုင်းပုဒ်ကို ကြည့်လိုက်"

လီယွီမေသည် သူ့မျက်ခုံးများ လှုပ်ယမ်းသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဒီကောင်မလေးတွေ သူတို့ဆိုင်ရှေ့ကို ရောက်လာမယ်ဆို ဘယ်လိုခံစားရမလဲ?

လီယွီမေရဲ့စကားက မှန်သည်၊ မိန်းကလေးအုပ်စုက သူတို့ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့မှာ…"

လီယွီမေက စကားစပြောလာတော့ ကောင်မလေးတွေက တံခါးနားက ပလပ်စတစ်မော်ဒယ်နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သူမက မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝိုး! ဒါအသစ်လား? ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ"

"ဒီဝတ်စုံကို ငါလုပ်ရမယ်၊ အရမ်းလှတာပဲ၊ ဟောင်ကောင်ရုပ်ရှင်ထဲက မင်းသမီး ဝတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား?"

"အိုး ငါ့ကို မတွန်းနဲ့။"

"ငါသွားတော့မယ် ဒီအဘွားကြီးရဲ့ခြေကို လိုက်နင်းရင် သေတဲ့အထိနာမယ်မှတ်၊"

လီယွီမေသည် ရေဝိုင်းနေသော မိန်းကလေးအုပ်စုကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် လူအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို သူမမြင်သောအခါ သူမ မသိစိတ်က "ရှောင်လန်" ဟု အော်လိုက်သည်။

အဝတ်အစားကို အပြေးအလွှားကြည့်နေသော မိန်းကလေးများသည် နာမည်ကိုကြားလိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ လီယွီလန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် "Miss ရှောင်လန်"ဟု စိတ်ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်လိုက်ကြသည်။

ဆိုင်ရှေ့မှာ ကြောင်အကာ ရပ်နေတဲ့ လီယွီမေ - "???"

"မစ္စ ရှောင်လန်၊ ရှင်ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ?"

"မစ္စ ရှောင်လန် ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ဆိုင်ဖွင့်ပြီပေါ့။ ကျွန်မ စောင့်နေတာ ကြာနေပြီ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ မနေ့က စက်ရုံကို မသွားရဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ အားလပ်ရက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မကြာခင် ရက်ချိန်းရှိမယ်"

"ကျွန်မ ပိုက်ဆံအများကြီး စုဆောင်းထားပြီး ဒီနေ့ ပိတ်စ အနည်းငယ် မှာလိုက်မယ်!"

“…”

လီယွီလန်နဲ့ ကောင်မလေးတွေ စကားစမြည်ပြောကြသည်..

လီယွီလန်သည် မိန်းကလေးများ ဝိုင်းရံခံရခြင်းကြောင့် အသက်ရှူကျပ်သွားသည့် ခံစားချက်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ခံစားခဲ့ရပြီး သူမသည် "ကောင်းပါပြီ၊ အားလုံး၊ ဆိုင်ထဲဝင်ကြရအောင်၊ ဒီလမ်းမှာ ပိတ်ဆို့နေလို့ မကောင်းဘူးလေ"

သူတို့သည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူအုပ်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဟု တွေးစေကာ ဒီကိုကြည့်ရန် နှိုးဆော်ထားပြီးဖြစ်သည်။

လီယွီလန်က မိန်းကလေးအုပ်စုကို စတိုးဆိုင်ထဲကို ခေါ်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ လီယွီမေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အဝတ်အစားလုပ်ရန် လီယွီလန်ကို ရှာရန် ဤနေရာ၌ ရှိနေကြောင်းကြားသောအခါ လီယွီမေသည် ချက်ချင်းရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးများ၏ ရန်လိုသည့်အသွင်အပြင်ကို သူမမြင်သောအခါ သူမသည် ပြဿနာရှာရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ အဝတ်အစားတွေ လုယက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာ...

လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် သေးငယ်ပြီး ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပေ။ မိန်းကလေးတစ်စု လိုက်လာပြီး ချက်ခြင်းပင် ပြည့်ကျပ်သွားသည်။

မိန်းကလေးများသည် သိပ်မရှုပ်တော့ဘဲ အဝတ်အစားများနှင့် စကတ်များကို အပြည့်အ၀ မှာယူကြသည်။

ပြောစရာမလိုအောင် တံခါးနားမှာ ပလတ်စတစ် အရုပ်မှာ ၀တ်ထားတဲ့ အဝတ်နှစ်ထည်ကို မိန်းကလေးတွေက တစ်ခုစီက လုပ်ခိုင်းသည်။

လီယွီလန်က ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတချို့လည်း ရှိပေမယ့် နမူနာတော့ မထုတ်သေးပေ။ ကောင်မလေးတွေကလည်း ပုံတွေကို ရွေးကြသည်...

သူတို့သည် ပုံမှန်ဖောက်သည်များဖြစ်သောကြောင့် လီယွီလန်သည် အဝတ်အစားပုံစံများကို မိတ်ဆက်ကာ သူတို့လိုချင်သည့်အရာကို မှတ်ရန် အလုပ်များနေပါသည်။ အထည်များနှင့် အမျိုးအစားများဖြင့်။

လီယွီမေသည် သူတို့ကို အတိုင်းတာများ ပြုလုပ်ရန် အလုပ်များနေသည်။

တစ်မနက်လုံး လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အနီးနားရှိ ဆိုင်များမှ သူဌေးများက မနေနိုင်‌တော့ဘဲ သူတို့ခေါင်းများလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အောင်မလေး၊ မနေ့က ဒီအပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ လူသိပ်မရှိဘူး။ ဒီအမျိုးသမီး‌လေး နှစ်ယောက်အတွက် အပ်ချုပ်ဆိုင်က သေချာပေါက် မဖွင့်နိုင်တော့ဘူးလို့ အားလုံးက ပြောကြသည်၊ စီးပွားရေးလည်း မကောင်းတော့မှာ သေချာသည်။

တစ်ရက်ပဲရှိသေးတယ် အထဲမှာ ဧည့်သည်တွေ အများကြီးရှိဝာာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? ပုံမှန်မဟုတ်တာ ကြောက်စရာပင်။

သူတို့က သူတို့ဆိုင်တွေမှာ ယုံကြည်သူတချို့ကို ဖိတ်မလားမသိဘူး? လုပ်ငန်းက ပိုကောင်းလာမလားလို့?

သူဌေးတွေက သူတို့ရဲ့ မေးစေ့တွေကို ကိုင်ရင်း စဉ်းစားကြသည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လမ်းဟောင်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ဦးက အပ်ချုပ်ဆိုင်တံခါးကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီမှာ လူများများနေတာလဲ? တစ်ခုခုမှားနေလို့လား?"

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မှာယူထားပြီးတော့ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူတို့က သဘောကျနေကြသည်။ ပလတ်စတစ် မော်ဒယ်များပေါ်မှ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးများသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ဒါတွေက စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ"

"ဟမ်? ဒီအပ်ချုပ်ဆိုင်က အခုမှဖွင့်တာလား? အရင်က ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးထင်တယ်၊ လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းလား? ဒီက အပ်ချုပ်သမားတွေက တော်လား? အပ်ချုပ်သမားက ဘယ်သူလဲ?" လမ်းသွားလမ်းလာက အရမ်းသိချင်နေခဲ့သည်။

"အင်း၊ ဟိုမှာထိုင်‌နေတဲ့ အလှဆုံး အစ်မလေ" ကောင်မလေးက အားရပါးရ လက်ပြလိုက်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာတွေက လီယွီလန်ကိုတွေ့တော့ အံ့သြသွားကြကာ "အာ။ အရမ်းငယ်သေးတယ်မလား? ဒီလက်ရာက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ? မလှည့်စားနဲ့နော် ကောင်မလေးတို့။"

ကောင်မလေးက အဲဒါကိုကြားလိုက်တာနဲ့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားပြီး တင်ပါးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ကာ "ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ? အစ်မရှောငိလန်က နုပျိုပြီး လှတယ်။ ဒါပေမယ့် သူလုပ်တဲ့အဝတ်အစားတွေက ကြည့်ကောင်းပြီး အရည်အသွေးလည်း ကောင်းတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို မယုံရင် ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ ၀တ်စုံကို ကြည့်လိုက်လေ။ မနှစ်က သူလုပ်ထားတယ်၊ အသစ်အတိုင်းပဲ လှနေသေးတယ်။ တူတူပဲ!"

လမ်းသွားလမ်းလာတွေက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းကြည့်ကောင်းတာကို သတိထားမိတာကြာပါပြီ။ သူတို့ပြောတာကိုကြားတော့ သူတို့က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး "အိုး၊ တကယ်အဆင်ပြေတာပဲ!"

"ဟိုမှာ၊ ဒီမော်ဒယ်ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားနှစ်စုံကိုကြည့်!" ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ဘေးကိုရှောင်ပြီး သူတို့ပိတ်ထားတဲ့ အဝတ်အသစ်ကို ကြည့်ဖို့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဒီဝတ်စုံက အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်၊ လက်ရာလည်းကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မသမီးကို တစ်စုံလောက် လုပ်ပေးခိုင်းလို့ရမလား။"

"ဒါဆို ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို မြန်မြန်ဖုန်းဆက်ရမယ်။ ကျွန်မတို့က ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မှာထားပြီးသား။ ရှင်နောက်ကျရင် ကျွန်မတို့ ယူထားလိုက်မယ်!" ကောင်မလေးက ကြင်နာစွာ သတိပေးသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာတွေကြားတော့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကမန်းကတန်း ပြန်ထွက်သွားကာ "အိုး ငါ့သမီးကို ဒီကိုခေါ်ရတော့မယ်"

တစ်နေ့လုံး လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်များနေသဖြင့် မြေပြင်ကို မထိနိုင်ပေ။ နေ့လယ်စာတောင် မချက်နိုင်ဘူး။

ဆိုင်မှာ ကစားနေဆဲဖြစ်တဲ့ ရှပင်းပင်းက စပြီး နေ့လည်စာဝယ်ကာ ပြန်လာဖို့ ပြောခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း ရှပင်းပင်းက လေးလေးနက်နက်ပြုံးကာ "ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ရပါဘူး မစ္စရှောင်လန် ရှင် ကျွန်မကို အဝတ်အစားတွေ ထပ်လုပ်ပေးရမယ်!"

ရှပင်းပင်းက ကျေနပ်သွားသည်။

ညနေပိုင်း ဆိုင်ပိတ်သောအခါ လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့က ရေတွက်ပြီး ထိုနေ့တစ်နေ့တည်းတွင်ပင် စိတ်ကြိုက်လုပ်အ၀တ်အထည် ၁၀၀ နီးပါးရှိသည်။

အဓိကအားဖြင့် ရှပင်းပင်းနှင့် စက်ရုံရှိ မိန်းကလေးများသည် အများစုဖြစ်ပြီး အပျော်တမ်းကြည့်ရှုရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သော လမ်းသွားလမ်းလာများထံမှ အော်ဒါတစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသည်။

မနေ့က အလုပ်မရှိပေမယ့် ဒီနေ့ အော်ဒါ ရုတ်တရက် ပြည့်သွားသည်။ လီယွီမေက ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားရသည်။

လီယွီလန်သည် အဝတ်အစားများပြုလုပ်ရန် အထည်များနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ရေတွက်နေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီယွီမေမှ သူမကို အမြန်ပြန်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "မင်းအိမ် မြန်မြန်သွားတော့။ ငါလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဘာပဲပြောပြော ငါက ညဘက်ဆို ဒီမှာနေတာပဲ၊ အားနေတာ ဘာမှမလုပ်ရဘူး။"

လီယွီလန်က တွေးကြည့်တော့ ဒါက သိပ်ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး၊ လီယွီ‌မေက ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ဒါကို လုပ်လိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် နာကျင်နေတဲ့ ပခုံးတွေကို လှုပ်ပြီး သူမသည် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် အဝတ်အစားတွေလုပ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေသေးသည်!

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ လီယွီလန်က ဆိုင်ကို စောစောရောက်လာခဲ့သည်။

စက်ရုံက ကောင်မလေးတွေ ဒီနေ့ မလာသေးတော့ ဆိုင်က မနေ့ကလို သက်ဝင်မနေပေ။

တံခါးနားက ပလပ်စတစ် မော်ဒယ်လှလှလေးတွေမှာ ၀တ်ထားတဲ့ လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေကြောင့် မိန်းကလေးငယ်တွေကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားတာ အများအပြားရှိပေမယ့် လှမ်းမေးလိုက်ကြပြီး အဝတ်အစား သေချာလုပ်ရင် အနည်းဆုံး ၁၀ ရက် မလောက်ဘူးဆိုတာ သူတို့သိသည်...

ဒါ့အပြင် လီယွီမေဟာ လီယွီလန်ရဲ့ နံဘေးမှာ သူမ အဝတ်အစား လုပ်တာကို မကြည့်ဖူးတာကြောင့် သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မယုံကြည်မှုတွေ ရှိနေဆဲကာ သူမကို အလုပ်ထွက်ဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ခင်းကျင်းပြသထားသည့် အဝတ်အစားများသည် အလွန်လှပသောကြောင့် တစ်နေကုန်တွင် အော်ဒါအသစ်လေးငါးခုကိုလည်း လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

မနေ့က အမှာစာ ၁၀၀ နီးပါးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီအမှာ လေး ငါးခုက မလုံလောက်ပေမယ့် လီယွီလန်နဲ့ လီယွီလန်ကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

အခု အော်ဒါတွေ ပြည့်နေပြီဆိုတော့။

လုပ်စရာအဝတ်အစားတွေ အများကြီးရှိတာကို မြင်တော့ လီယွီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးယူပြီး အဝတ်နဲ့လိုက်သုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခု ကောင်မလေးတွေ အားလုံးက အရပ်အမောင်း၊ မပိန်မဝတာ အတူတူပဲ။ လီယွီလန်သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အချက်အလက်များကို အလေးအနက် ယူထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူအများစု၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်ဖက်သော အရွယ်အစားကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဒီဇိုင်းထုတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်ချက်တွေရှိသည်။

မပိန်မဝနဲ့ အရပ်မရှည် မပုလွန်းသော မိန်းကလေးများအတွက် တစ်ပုံစံတည်း လုပ်ရသေးသည်။

လီယွီ‌မေသည် စက်ချုပ်သင်တန်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် လီယွီလန်သည် သူမအား အထည်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မီးပူတိုက်ခြင်းတို့ကို ကူညီပေးရန်သာ တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ညီအစ်မများသည် အဝတ်အစားလုပ်သည့်ဆိုင်တွင် ခေါင်းကိုမြှုပ်ပြီး အတူအလုပ်လုပ်ကြသည်။

လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် လူအရေအတွက် အများအပြား လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ပြီးနောက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားဆိုင်ပိုင်ရှင်များက သူတို့၏ မေးစေ့ကို ထိကာ ကျေနပ်သွားကြသည်။

ပြောရမယ်ဆို အဲဒီနေ့က သူတို့တောင်းဆိုခဲ့တာဖြစ်မည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ၎င်းကို လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ၎င်း၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည် ပို့ခဲ့သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် အခြားသူများ မည်သို့တွေးသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။