အခန်း (၃၉)

သုံးရက်အကြာတွင် ပထမအသုတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကောင်မလေးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာယူကြသည်။

လီယွီလန်ရဲ့ အရွယ်အစား တစ်ခုတည်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ကြိုးပမ်းမှုက ကားကို မှောက်မသွားစေခဲ့ပေ။ အဝတ်အစား စမ်းကြည့်တဲ့ မိန်းကလေးတွေဟာ သင့်လျော်မှု မရှိသလို အဝတ်အစားကို မကျေနပ်တာ မရှိကြချေ။

အချို့သော ဖောက်သည်အသစ်များသည် အဝတ်အစားများကို လာယူပြီးနောက် လီယွီလန်နှင့် အခြားအဝတ်အစားပုံစံများကိုပင် ကြိုတင်မှာယူကြသည်။

လှပသော အဝတ်အစားအသစ်ကို ရရှိသောမိန်းကလေးသည် သဘာဝအတိုင်း ၎င်းကိုမဖုံးကွယ်ဘဲ မကြာမီ လမ်းပေါ်၌ ဝတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ရှေ့မှာတင်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်ကိုယ်ထည်နှစ်ခုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် မြို့ထဲမှာ လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ လူသိရှင်ကြား အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုကောင်းသည်။

ဤမိန်းကလေးများ ၀တ်ဆင်ထားသော စကတ်များသည် S မြို့၏ သေးငယ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုကို ‌လူစိတ်ဝင်စားအောင် အချိန်အကြာကြီး မယူခဲ့ရပေ။

လူတော်တော်များများက အဝတ်အစား ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲမေးကြသည်။

လမ်းဟောင်းရှိ ရှောင်လန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင်ရှိကြောင်းသိပြီးနောက် အလှကိုမြတ်နိုးသောမိန်းကလေးများစွာသည် ဤနေရာကိုလာခဲ့ကြသည်။

လီယွီလန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာကာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖောက်သည်များ ပြတ်လတ်မှု မရှိပေ။

လီယွီလန်၏ အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည့်လူများစွာကို တွေ့ပြီးနောက် ဧည့်သည်အသစ်များသည် မည်သည့်သံသယမှ မရှိခဲ့ကြပေ။

လကုန်တွင် လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် အဝတ်တစ်သုတ်ကို အလျင်စလိုထုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လ၏ငွေစာရင်းရှင်းရန် အားလပ်ချိန်တစ်ခုရခဲ့သည်။

အဲဒါ မသိခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်ကို အံ့သြစရာပင်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ၁၀ ရက်နေ့မှ စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး လကုန်တွင် လဝက်ကြာမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သောလဝက်တွင် ၎င်းတို့၏ ဝင်ငွေသည် ယွမ်တစ်သောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာ၌ ဝင်ငွေဆိုသည်မှာ စပေါ်ငွေ ပေးချေပြီးသည့်နောက် မယူရသေးသော အ၀တ်အထည်များကို ထည့်မတွက်ဘဲ လာယူသွားသော အဝတ်အစားများမှ ရရှိသောငွေကို ရည်ညွှန်းသည်...

သူတို့သည် အဝတ်တစ်စုံအတွက် အမြတ်ငွေ သုံးပုံတစ်ပုံရှာနိုင်ပြီး ယွမ်တစ်သောင်းမှာ အမြတ်သုံးထောင်ကျော်နှင့် ညီမျှသည်။

လဝက်သာရှိသေးပြီး ယွမ် ၃၀၀၀ ကျော်ရရှိခဲ့သည်။

လီယွိီမေဟာ လုံးဝကို အံသြသွားပြီး စီးပွားရေးလုပ်ရင် ငွေရှာနိုင်တယ်လို့ လူတွေပြောကြတာကို သူမ ကြားဖူးတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့သလို အမြတ်ထွက်ဖို့ တကယ်ကို သူမ မျှော်လင့်ထားပေ။

လီယွီလန်သည် တွက်ချက်မှုအပြီးတွင် သူမသည် ခဏတာပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ငွေက သူမမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုနေသော်လည်း သူမ အမြန်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ ကုရှန်းသည် များသောအားဖြင့် အိမ်သို့ ပိုက်ဆံများစွာ ယူလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကာ လီယွီလန်သည် အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ ထို့အပြင် ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့အတွက် ငွေရှာခြင်းသည် ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

လီယွီလန်က ဒါကိုစဉ်းစားပြီး လီယွီမေကို လစာတစ်ခုပေးဖို့ ယွမ်တစ်ထောင်ထုတ်လိုက်သည်။

လီယွီမေသည် ဒီနေ့တွေမှာ လီယွီလန်ထက် ပိုပင်ပန်းသည်။ လီယွီလန်သည် အဝတ်အစားများပြုလုပ်ရာတွင် အဓိကအားဖြင့် အလုပ်များနေပြီး လီယွီမေသည် ဝေယျာဝစ္စမျိုးစုံကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် မီးပူတိုက်ခြင်းအပြင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံပေးခြင်း၊ အထည်များနှင့် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူရန် အထည်ဈေးသို့ သွားရောက်ခြင်းတို့လည်း လုပ်ဆောင်ရသည်။ အဝတ်အထည်လုပ်ရန် အခြားပစ္စည်းများ ရယူပေးခြင်း...

လီယွီလန်သည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သည့်အပြင် သဘာဝအတိုင်း သူမသည် ရက်ရောသည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီမေက ပိုက်ဆံအများကြီးကိုမြင်တော့ ငြင်းဖို့ လက်ကို ချက်ချင်းဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ပိုက်ဆံပေးနေတာလဲ" သူမက ငြင်းလိုက်သည်။

"နင် ငါ့အတွက် ဘာမှလုပ်မပေးရင် ငါ လုပ်လို့ရပါ့မလား?" လီယွှလန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါနဲ့ ရှောင်မော့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်၊ မင်းကို ကူညီတာ မှန်တယ်လေ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံယူရမလဲ?" လီယွီမေက ခေါင်းခါပြီး လက်ခံဖို့ ငြင်းဆိုတုန်းပင်။

"ဒါက မတူဘူးလေ။ ငါတို့က ညီအစ်မတွေ ဖြစ်ပြီး စာရင်းရှင်းရမှာပေါ့။" လီယွီလန်က ပိုက်ဆံတွေကို တွန်းပေးလိုက်သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်က အတူတူတွန်းနေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လီယွီမေက ယွမ်ငါးရာလောက်သာ ယူခဲ့သည်။

ယွမ်ငါးရာ ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းသည် လီယွီမေအတွက် ယခင်နှစ်ဝက်က သူမ၏လစာထက် ငွေအမြောက်အများဖြစ်သည်။

လီယွိီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် လူကြိုက်များသည်ဟု ဆိုနိုင်သောကြောင့် သူမနှင့် လီယွီမေသည် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေသည်။

လီယွီလန်က ဒါကိုစဉ်းစားပြီး ဖိအားအနည်းငယ်မျှဖို့ ဆိုင်မှာ အလုပ်သင်အနည်းငယ်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယုံကြည်စိတ်ချရသော အလုပ်သင်များကို ရှာရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် သူမသည် အဲဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာနိုင်ခဲ့သည်။

လက်ရှိ လူအင်အား မလုံလောက်သဖြင့် အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် အမှာစာ အနည်းငယ်သာ မှာယူနိုင်သည်။

တစ်နေ့မှာတော့ သားအမိနှစ်ယောက်ဟာ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ လမ်းဟောင်းကို ရောက်လာကြသည်။

သမီးက လူတွေဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်နေတဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူ့အမေကို ဆွဲခေါ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အိုး ဒီအပ်ချုပ်ဆိုင်က အထည်တွေက တကယ်ဝယ်ရခက်တယ်။ ဘယ်လိုမှာရမလဲ မသိဘူး။ ဘယ်အချိန်မှရမှာလဲ?"

အမေက အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟမ်၊ ဒီအပ်ချုပ်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းတာလား?"

သမီးက ကြားတော့ သံသယစိတ်နဲ့ မေး‌တော့သည်။ "အမေ၊ ဒီအပ်ချုပ်ဆိုင်အကြောင်း သိတာလား?"

သူမ အမေက လီယွီလန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပင်။

အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့သမီးမေးတာကိုတွေ့တော့ အဲဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ပဲ သူ့သမီးက ဒီစကားကိုကြားတော့ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး "အမေက တကယ်ပဲ! တခြားဆိုင်တွေမှာ အဝတ်အစားတွေက လှပြီး အရည်အသွေးကောင်းပေမယ့် အခုဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဝယ်လို့ရတယ်၊ ဒီမှာတော့ ဝယ်လို့မရဘူး။ အမေ သိတာကြာပြီပေါ့။ ကျွန်မကိုပြောလေ၊ အမေ့ကို အရမ်းစိတ်ဆိုးတာပဲ "

အခွင့်အရေးကို လွတ်သွားတာကို ပိုတွေးလေလေ၊ သူမသည် ဒေါသပိုထွက်လေလေဖြစ်ပြီး သူမအမေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဝေးကိုထွက်သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးသည် ဒေါသထွက်နေသော သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားနေသော အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ကြည့်ကာ အံသြသွားခဲ့သည်။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပ်ချုပ်ဆရာမက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?

.........

လဝက်ကျော်ကြာ အပ်ချုပ်ဆိုင်တံခါးတွင် အလုပ်သင်များ ခေါ်ယူခြင်းဆိုင်ရာ ကြေငြာချက်အရ လီယွီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်သင် သုံးဦးခေါ်ယူခဲ့သည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်များသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ရေပန်းစားနေပြီး လီယွီလန် အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အလုပ်သင် ခေါ်ယူမှု ကြေငြာချက် ကြေငြာပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာသို့ လာရောက်သူ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန်ရဲ့ အလုပ်သင်တွေကို ခေါ်ယူရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က သူမရဲ့ ဖိအားတွေကို မျှဝေဖို့ဖြစ်ပြီး သူမက အစကနေ သင်ကြားပေးရသော အလုပ်သင်တစ်ဦးကို မခေါ်ယူချင်‌တာကြောင့် အစကတည်းက အပ်ချုပ်ပညာကို ဘာမှမသိသေးတဲ့သူတွေကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ အပ်ချုပ်အခြေခံသိပြီးသားသူတွေကို ရွေးချယ်လိုက်သည်…

ရွေးချယ်ပြီးသောအခါ လီယွီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်သင် သုံးဦး၊ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

အလုပ်သင်သုံးဦးသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အားလုံးသည် ဆယ်ကျော်သက်နှင့် နှစ်ဆယ်ကျော်များဖြစ်သည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ကျောင်း‌ရှောင်ယန်တို့သည် S မြို့ဇာတိဖြစ်သည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် ၎င်းတို့တွင် တစ်ဦးတည်းသော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ သူ့နာမည် အတိုင်းပင်၊ သူက မြေကြီးနဲ့မထိအောင် အလုပ် လုပ်ချင်စိတ် ရှိသည်။ သူက ဆိုင်က အလုပ်တွေအားလုံးကို လုပ်လေ့ရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောင်းရှောင်ယန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ပြဿနာရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် အလုပ်များလွန်းသောအခါတွင် သူမသည် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ကူညီပေးမည်ဖြစ်သည်။

ရှန့်တန်းဟုန်သည် သီးသန့်ဆန်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိကာ ကျေးလက်မှ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျေးလက်မှဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အပ်ချုပ်ကျွမ်းကျင်မှုသည် လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ကျောင်းရှောင်ယန်ထက် အနည်းငယ်ပိုကျွမ်းကျင်သည်။

အလုပ်သင်သုံးယောက်က ဝတ်စုံတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်မဖန်တီးနိုင်ပေမယ့် အများကြီး ကူညီပေးနိုင်သည်။

ဥပမာ လီယွီလန်ပုံစံအတိုင်း ရိုးရှင်းသောဖြတ်တောက်ခြင်းလုပ်ငန်းအပြင် အပ်ရိုးများ၊ အိတ်ကပ်များပြုလုပ်ခြင်း၊ အလှဆင်ခြင်းအချို့နှင့် အခြားအရန်အလုပ်များကို လုပ်နိုင်သည်...

သူတို့ သိပ်အလုပ်မရှုပ်တဲ့အခါ လီယွီလန် လုပ်နေတာကိုလည်း ကြည့်နိုင်သည်။ အဝတ်အစားတွေအတွက် လီယွီလန်က သူတို့ကို သင်ခန်းစာ သင်ပေးလိမ့်မည်။

အလုပ်သင်များသည် သူတို့၏ အလုပ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာသောအခါ လီယွီလန်၏ ဖိအားသည် များစွာလျော့နည်းလာသည်။

၎င်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် ဆိုင်ရှိအဝတ်အထည်များ ပြုလုပ်ခြင်း၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်လာပြီး လစဉ်အမှာစာများ ပိုများလာနိုင်သည်။

လအနည်းငယ်အတွင်း လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် S မြို့တွင် လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာခဲ့သည်။ ရှောင်လန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို မသိတဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ မရှိသလောက် နည်းပါးပြီး ဗီရိုထဲမှာ ရှောင်လန် အပ်ချုပ်ဆိုင်မှ အ၀တ်အစားမရှိတဲ့ အလှကို နှစ်သက်တဲ့ မိန်းကလေးလည်း မရှိပါဘူး။

အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ ကျော်ကြားမှုသည် S မြို့၏ အပြင်ဘက်တွင်ပင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အထူးသဖြင့် အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် အထည်စကို ပြန်ယူလိုသော နိုင်ငံခြားသားအချို့ပင် ဆိုင်သို့ လာကြသည်။

လီယွီလန်သည် အလုပ်များနေသေးသည်။

အဝတ်အစားတွေအပြင် အဝတ်အစားပုံစံတွေကိုလည်း ပိုပြီး ဒီဇိုင်းထုတ်ရမည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီစတိုင်တွေကိုပဲ ရောင်းဖို့ စတိုးဆိုင်က ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်လို့မရဘူး။

ဒါပေမယ့် ပြောရရင် လီယွီလန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်က တခြား အပ်ချုပ်ဆိုင်တွေနဲ့ တော်တော်လေး ကွာခြားသည်။

အများစုမှာ သူ့၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် သူကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော အထည်အနည်းငယ်သာ ရောင်းချသည်။ အများစုမှာ အထည်များနှင့် အရောင်များတွင် ကွဲပြားမှုအချို့ကို ပြုလုပ်ကြသည်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရှိမှသာလျှင် အခြားသော စိတ်ကြိုက်အလုပ်များကို ကောက်ယူကြမည်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကိစ္စများ အလွန်နည်းပါးလာသည်။

အခြား အပ်ချုပ်သမား အများစုသည် လက်လျော့လိုက်ကြသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် သူမ၏ မူလအစီအစဉ်နှင့် လွဲနေပုံရသည်...

ဒါပေမယ့် ငွေရှာနိုင်ပြီး ဖောက်သည်တွေက ကြိုက်သရွေ့ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ?

သူမကို စိတ်မချမ်းသာစေသော အရာတစ်ခုသာ ရှိသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ယခု အလုပ်များနေ၍ သားသမီးများနှင့်အတူ နေရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူမနှင့် ကုရှန်းတို့သည် အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် အစ်မဝူကို အိမ်တွင်သာနေပြီး ရှောင်ပေါင်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ရသည်။

နွေရာသီအားလပ်ရက် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အစ်မဝူက ပိုလို့တောင် အလုပ်ရှုပ်လာသည်။ အိမ်မှာ ကလေးသုံးယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည်။ လီယွီလန်သည် သူမ ခဏတာ အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် အစ်မဝူအတွက် အနီရောင်စာအိတ်ကြီး တစ်အိတ်ထုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်တို့သည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး သူတို့သည် အိမ်တွင် များသောအားဖြင့် သူတို့၏ ညီမနှင့် ကစားကြသည်။ သူတို့ အားသောအခါ ကလေးသုံးယောက်က ဆိုင်ကို လာကစားကြလိမ့်မည်။

နောက်ထပ်အလုပ်များတဲ့နေ့။

လီယွီလန်က ရေချိုးပြီးနောက် သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရာမှ မလှုပ်ရှားချင်တော့ပေ။

ကုရှန်းက တံခါးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တွန်းဖွင့်ပြီး ရှောင်ပေါင်ကို ပွေ့ချီလာသည်။

"ရှောင်ပေါင်က အိပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး မင်းကို ရှာဖို့ စိတ်ရှုပ်နေတယ်" ကုရှန်းက တံခါးကို ခြေဖြင့် ညင်သာစွာ ကန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အဖေရဲ့လက်တွေပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသေးကာ သူ့လက်တွေ တလှုပ်လှုပ်လှုပ်လှုပ်နဲ့ သူ့မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှောင်ပေါင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ပေါင်သည် သူ့အဖေက ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်နှင့် သူမဗိုက်နဲ့ လီယွီလန် လဲလျောင်းနေသည့်နေရာကို အမြန်ကူးသွားပြီး "မား!"

ကိုးလသား ရှောင်ပေါင်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တွားသွားပြီး စကားအနည်းငယ်သာ ပြောနိုင်သည်။ ရိုးရှင်းသောစကားများသာမက သွားသေးသေးလေးများလည်း ရှိသည်။

ကုရှန်းက ရှောင်ပေါင်က သူ့အမေကို ခေါ်နေတာကို ကြားတော့ သူက "ရှောင်ပေါင်က မင်းကို ခေါ်ပေမယ့် ကိုယ့်ကျ မခေါ်ဘူး!"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း ရှောင်ပေါင်က "အမေ" ကို အရင်ခေါ်သည်။

ကုရှန်းက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး ရှောင်ပေါင်ကို ထပ်ပြီး စလိုက်သည်။ "ရှောင်ပေါင် ဒီကို လာ၊ ဖေဖေလို့ခေါ်!"

ရှောင်ပေါင်သည် ကုရှန်းကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ရွံမုန်းကာ အဝေးကိုပို့ရန် သူ့လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က ဒါကိုမြင်တဲ့အခါ ကျယ်လောင်စွာရယ်မောပြီး "ရှောင်ပေါင်က ကျွန်မ မွေးထားတာလေ၊ မတူဘူးပေါ့!"

လင်မယားနှစ်ယောက် ရှောင်ပေါင်ကို ခဏလောက် နောက်ပြောင်ပြီးနောက် ကုရှန်းက လီယွီလန် လဲလျောင်းနေတာကိုတွေ့တော့ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆန့်တန်းပြီး နှိပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ လည်ပင်းကို နှိပ်ပြီး သူက ရယ်ရယ်မောမော ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အခု ကိုယ့်ထက် အလုပ်များနေတယ်"

လီယွီလန်က အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်သွားပြီး သူ့ကိုကန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

ကုရှန်း - "..."

အနည်းငယ်တစ်ဆို့ကာ သူ့လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လီယွီလန်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကစားနေသော ရှောင်ပေါင်ကို တိုက်ရိုက်မြှောက်ချီလိုက်ပြီး "ရှောင်ပေါင်၊ မင်းအမေရဲ့ အနားယူတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့!"

လီယွီလန်က သူ့ကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်ပြီး "ဟေး၊ သူ့ကို မချီနဲ့။ လွှတ်လိုက်ပါ၊ ရှင် ကျွန်မကို နှိပ်ပေးလိုက်တာ တော်တော်အဆင်ပြေတယ်!"

ကုရှန်း - "ထားပါတော့ ကိုယ် မင်းကို နှိပ်ပေးမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ကုရှန်းသည် လဲလျောင်းနေသော လီယွီလန်ကို ကူညီရန် လက်ကိုဆန့်ကာ ပခုံးကိုနှိပ်လိုက်သည်

ဘေးဖယ်ထားသည့် အဖိုးတန်လေးသည် ၎င်းကိုမြင်ပြီး သူ့အဖေ၏ စံနမူနာအတိုင်း လျင်မြန်စွာပြန်တွားသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်ကာ လီယွီလန်၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမဟာ အားနည်းနေပြီး လီယွီလန်ကို ထိလို့ အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သားအဖနှစ်ယောက်၏ နှိပ်နယ်မှုကို နှစ်သက်ကာ မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီယွီလန်သည် ထုံးစံအတိုင်း အပ်ချုပ်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ပထမဆုံးအဝတ်အစားများကို ဆက်လက်ဖန်တီးခဲ့ပြီး ဒီဇိုင်းပုံများကို စတင်ရေးဆွဲခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူမသည် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများရရှိခဲ့ပြီး နွေရာသီဝတ်စုံကို ထပ်မံဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပန်းချီရဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ လီယွိီမေက သူမကို ဆိုးရွားတဲ့အမူအရာနဲ့ ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်လန်၊ ဒီကိုလာဦး"

လီယွီလန်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့ဘေးက ရှန့်တန်းဟုန်နဲ့ ကြယ်သီးတွေချုပ်နေတဲ့ ကျောင်းရှောင်ယန်က လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် သူမ တံတောင်ဆစ်ဆန့်ကာ ရှန့်တန်းဟုန်ကို လှမ်းထိုးလိုက်ပြီး "ဟေး၊ အစ်မရှောင်မေ ဘာတွေပြောနေတာလဲ? အစ်မက ဘာလို့ မစ္စရှောင်လန်ကို ခေါ်တာလဲ?"

ရှန့်တန်းဟုန်သည် ကျောင်းရှောင်ယန်ကို ရုတ်တရက် မထိမိအောင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ့လက်ထဲမှ အပ်တစ်ချောင်းသည် စောင်းသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးကျသွားကာ လက်ချောင်းမှ အနီရောင်တောက်တောက် သွေးတစ်စက် ချက်ခြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန့်တန်းဟုန်သည် ၎င်းကိုမြင်သောအခါတွင် သွေးများစွန်းထင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အောက်ခံအဝတ်များကို အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

အဝတ်အစားတွေ အားလုံးအဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူမ ပါးစပ်ထဲကို ဖောက်ထားတဲ့ လက်ချောင်းကို ထိုးထည့်ကာ “မသိဘူး” လို့ မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ ပြောခဲ့သည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် ရှန့်တန်းဟုန်၏ လက်ချောင်းကို ထိုးဖောက်သည်ကိုမြင်ပြီး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။

ရှန့်တန်းဟုန်၏ အဖြေကို သူမကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမ အာရုံပြောင်းသွားသည်။ "နင် မသိချင်ဘူးလား?"

ရှန့်တန်းဟုန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မသိချင်ဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏လက်ချောင်းများသည် သွေးမတိတ်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ဆက်လက်မြှုပ်နှံထားသည်။ တကယ်ချုပ်ထားက ကြယ်သီးတွေပါ။

သူမ၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရင်း ကျောင်းရှောင်ယန်သည် အလွန်ငြီးငွေ့ဖွယ်ခံစားခဲ့ရပြီး "ဟေး နင်က အရူးလိုပဲ!"

ရှန့်တန်းဟုန်က နားမကြားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။