အခန်း (၄၀)

တစ်ဖက်တွင် လီယွီမေမှ လှမ်းခေါ်သည့် လီယွီလန်က မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

လီယွီမေက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါတို့ဆိုင်မှာ မကြာသေးခင်က မှာယူမှုပမာဏက တော်တော်ကျဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်"

လီယွီလန်က အခုချိန်မှာ အပ်ချုပ်ဆိုင်ရဲ့ ငွေစာရင်းကို အဓိက တာဝန်ယူထားတာမို့ ဒါတွေက အရမ်းရှင်းပါသည်။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် လီယွီလန်က "ဒါက မကြာသေးခင်က ရာသီပိတ်ကာလဖြစ်ပြီး ရောင်းအားကျဆင်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ"

သူတို့၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း အမှာစာ ပမာဏမှာ ပြီးမြောက်ရန် အလွန်များပြားနေသေးသည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီမေက ခေါင်းခါပြီး "ဒါက ရာသီပိတ်ရက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒါဆိုဘာလဲ?" လီယွီလန်က မေးလိုက်သည်။

"တစ်​​ယောက်​က ငါတို့အဝတ်​​တွေကို ‌ပုံတူကူးယူနေတယ်!" လီယွီမေက အံကြိတ်ထားသော သွားများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းပြချက်ကိုကြားတော့ လီယွီလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လီယွီလန်သည် ပုံတူကူးယူသည်ဟူသော စကားကိုကြားခြင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည် S မြို့တွင် အလွန်ရေပန်းစားပြီး မှာယူမှုအချိန်ဇယားသည် အလွန်ကြာညောင်းသည်။

မစောင့်နိုင်သူအချို့သည် တူညီသောစတိုင်ကို စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ရန် အခြားအပ်ချုပ်ဆိုင်များသို့ သွားတာက အမှန်တကယ်မှာ အလွန်အသုံးများသည်။

လောလောဆယ် မူပိုင်ခွင့် ကာကွယ်ရေး အသိတရား မရှိသေးဘူး၊ သင်နဲ့ တူညီတဲ့အဝတ်အစားတွေကို တခြားသူတွေ လုပ်တာကို ကန့်သတ်လို့ မရဘူး။

လီယွီလန်သည် S မြို့ ရှိ ဈေးအားလုံးကို စားရန် ရည်မှန်းချက်မရှိသဖြင့် မစားနိုင်တော့ဘဲ၊ ထို့ကြောင့် လီယွီလန်သည် ဖောက်သည်များအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် အဝတ်တစ်ထည် သို့မဟုတ် နှစ်ထည်ကို စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ထားသော အခြား အပ်ချုပ်ဆိုင်များကိုလည်း မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီ‌မေရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့အကြည့်ကို ကြည့်ရတာတော့ မရိုးရှင်းဘူး။

လီယွီလန်က အသံအောအောနဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လီယွီမေက အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားသလိုနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမက " ကျန့်တုန်လမ်းမှာ ဝမ်ကျိဆိုတဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ ငါတို့လိုပဲ သူက ၀တ်စားဆင်ယင်မှု စတိုင်အနည်းငယ်နဲ့ အတွင်းစတိုင်အချို့ကို ရောင်းချတာကိုလည်း သိလိုက်ရတယ်..."

လီယွီမေသည် ဝမ်ကျိ အပ်ချုပ်ဆိုင်အကြောင်း ဖောက်သည်တစ်ဦးပြောသည်ကို ခဏခဏကြားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ၎င်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ထိုနေရာသို့ သွားကြည့်ရန် အချိန်ကို တမင်တကာ ရှာခဲ့သည်။ ဤတွေ့ရှိခဲ့တာက သူမကို အလွန်ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်က သူတို့အိမ်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ခိုးယူပြီး သူမတို့နဲ့တူတဲ့အဝတ်အစားတွေ ရောင်းသည်။ ဆိုင်ရဲ့အလှဆင်မှုကလည်း သူတို့နဲ့အတူတူပင်။ အဲဒါကို မသိတဲ့သူတွေက ရှောင်လန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်လို့ ထင်နေကြသည်!

ပိုရွံစရာကောင်းတာက ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်က ကော်ပီယူထားရင်တောင် ပုံတူကူးယူထားတဲ့ ရှောင်လန်ရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကိုတောင် နင်းသွားသည်။

အထည်ထောင့်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်၏ စျေးနှုန်းသည် ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်ထက် နိမ့်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အိမ်သည် အရည်အသွေးကောင်းမွန်ပြီး ဈေးနှုန်းချိုသာကြောင်း ဧည့်သည်များအား အရှက်မရှိပြောခဲ့ပြီး လီယွီလန်၏ မိသားစုသည် ၎င်းတို့ထံမှငွေပိုရခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံအများကြီး...

ထိုသို့သော ကြော်ငြာပြီးနောက် ဈေးနှုန်းအကဲဆတ်သော သုံးစွဲသူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်၏ မျက်နှာသည် ပိုပို၍ နားထောင်လေ ပိုဆိုးလာသည်။

လီယွီမေက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ငါ နောက်ထပ်တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ မင်းကိုပြောပြရမလားမသိဘူး"

"နင် ငါ့ကို ပြောပြပါ။" လီယွီလန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ဝမ်ကျိရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်က လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ငါတို့နဲ့အရမ်းဆင်တူနေတာကို ငါသိလိုက်ရတယ်..." လီယွီမေက တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ပါးလွှာသောလေထုထဲမှ ဖန်တီးရန် အခြားအထည်ချုပ်သမားကို သင်ရှာတွေ့ရင် အရာဝတ္ထုအစစ်အမှန်မရှိ သို့မဟုတ် ပုံစံမရှိရင် ပြုလုပ်ထားသည့် အလားတူအဝတ်အစားများသည် ပုံစံထဲတွင် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ရဲ့ ပုံစံက ပြီးပြည့်စုံပြီး လီယွီလန်က ပြုလုပ်ထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ သိပ်မကွာခြားဘူး။

လီယွီလန်၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူမက ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမ၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အသံကို လျှော့၍ "နင်ဆိုလိုတာက ငါတို့ဆိုင်မှာ သူခိုးတွေ ရှိတာလား?"

လီယွီမေက ခေါင်းခါပြီး "ငါ ခန့်မှန်းရုံပါပဲ"

စကတ်တစ်ခုစီကို ခွဲထုတ်ပြီး သင်ကိုယ်တိုင် ပုံစံတစ်ခု ပြုလုပ်ပါက စကတ်တစ်ခုစီတိုင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို အခြေခံ၍ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ။

"ငါသိပြီ" လီယွီလန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။

အရှေ့လမ်း။

ဝမ်ကျိစက်ချုပ်ဆိုင်မှာ လူတွေ လာလည်ကြသည်။ ဆိုင်ရှိ အလုပ်သင်များသည် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မြေကိုမထိနိုင်ပေ။ သူဌေးနှင့် သူဌေး၏ ဇနီးသည်က တစ်ဖက်မှ ရယ်မောနေကြပြီး လုပ်ငန်းများ ထွန်းကားလာကြောင်း ပြသနေသည်။

အနီးနားရှိ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဝဖြိုးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ထွက်လာပြီး ညစ်ပတ်သောရေများကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးဖြင့် လမ်းပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ဘေစင်ကို ပြန်ရောက်တော့ အမျိုးသမီးက အသက်ဝင်တဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို တွေ့တော့ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲက သလိပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူ့ကုန်စုံဆိုင်ကို ပြန်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီးက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဝမ်ယိုချိုက် ဒီခွေးကောင်က အရှက်မရှိဘူး။ သူတစ်ခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အတုယူတတ်တယ်။ လက်စားချေခံရမှာကို သူက မကြောက်ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဆီက ပုံတူကူးခံထားရတာက တကယ့်ကို သနားစရာပဲ။ ဝမ်ယိုချိုက်ရဲ့ စုပ်ယူခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။"

ကောင်လေးတစ်ယောက် ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေသည်။ ကလေးလေးက အပ်ချုပ်ဆိုင်ဆိုတာကိုကြားတော့ နားတွေလှုပ်ပြီး စပ်စုလိုက်သည်။ "အမေ ဘယ်အပ်ချုပ်ဆိုင်လဲ?"

ကောင်လေးက ထျန်း‌ဖေးလုံဖြစ်ပြီး တပေါင်နဲ့ အတူတူ ကျောင်းတက်နေတဲ့သူပင်။

ထျန်းဖေးလုံသည် ယခင်နှစ်က ကျောင်းစတွင် တပေါင်၏ ဖိနှိပ်ခံရပြီးနောက် ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တပေါင်သည် ကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီး ပထမတန်းသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ထျန်းဖေးလုံသည် သူက ကျောင်းတွင် သူ၏ ကြီးစိုးမှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် အခွင့်အရေးယူသင့်သလားဟု အကျဉ်းချုံး စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီးနောက် လည်ပင်းကို ကျုံ့ကာ အတွေးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မေ့လိုက်ပါ၊ ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ကောင်းပါသည်၊ သူနဲ့ကစားတဲ့သူတွေလည်း ရှိသည်။

ဒါပေမယ့် စက်ချုပ်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမိုက်စားဆိုတာကို သူကြားဖူးပုံရသည်။

ကုလျန်ချန်းရဲ့အမေက အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားလား? ဒါက တခြားကလေးတွေဆီက မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတဲ့အရာဖြစ်ပြီး သူက သူ့အကြောင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မမေးခဲ့ပေ။

ထျန်းဖေးလုံ၏မိခင်သည် သူ့၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမသည် မည်သူမျှ မပြောနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခြောက်နှစ်အရွယ်သားဖြစ်သူအား တိုင်ကြားရန် ဆွဲခေါ်လိုက်ခဲ့သည်။

"ဒါက ငါတို့ဘေးနားက ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ပဲ။ သူက တခြား အပ်ချုပ်ဆိုင်တွေဆီက အဝတ်အစားတွေကို အရှက်မရှိ ကူးယူရောင်းတာ။ အဲဒါကို မင်းမသိဘူးလား? သူတို့မှာ အရင်တုန်းက လုပ်ငန်းတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ အဲဒါက တခြားသူတွေကို ပြဿနာတက်ဖို့ ကူးတာမဟုတ်ဘူးလား? စလာတာပဲ!"

"ဒါ့အပြင် ဝမ်ယိုချိုက်က လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး၊ အမြစ်ကနေ ပုပ်နေပြီ။ ငါ မင်းကို ပြောပါရစေ၊ ဝမ်ယိုချိုက်က အရင်က သူ့သခင်ရဲ့ ထိုင်ခုံပေါ် တက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ့တပည့်တွေကို အစာငတ်သေအောင် တကယ်သင်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က ဆိုးလွန်းတယ်"

ထျန်းဖေးလုံသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို နားမလည်သော်လည်း ရှေ့ကို နားလည်သောကြောင့် ခေါင်းကို အလေးအနက်ထားကာ ညိတ်ပြီး လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ တခြားသူတွေရဲ့ အရာတွေကို ခိုကူးယူတာက မှားတယ််လို့ ဆရာတွေ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ဟုတ်တယ်"

ကလေးကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထျန်းဖေးလုံသည် ဆရာ့စကားကို အလေးအနက်ထား နားထောင်သည်။

"အင်း ဟုတ်တယ်!" ထျန်းဖေးလုံ၏ မိခင်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး "ကလေးတစ်ယောက်တောင် နားလည်နိုင်ပေမယ့် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဝမ်ယိုချိုက်က ဒါကို နားမလည်သေးဘူး!"

"အာ၊ ဒါနဲ့ သူက ဘယ်ကကူးတာလဲ။" ထျန်း‌ဖေးလုံက စိတ်ဝင်တစား မေးပြန်သည်။

အမေထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "လမ်းဟောင်းမှာရှိပုံရတယ်၊ အဲဒါက ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်လို့ ခေါ်တာထင်တယ်"

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ထျန်းဖေးလုံသည် ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်က ကုလျန်ချန်းရဲ့အမေဖွင့်ထားတာမဟုတ်လား?

ဘုရား၊ ဘေးအိမ်က အပ်ချုပ်ဆိုင်က ကုလျန်ချန်းအမေဆီကို ကူးယူရဲသည်!

ကုလျန်ချန်းက ကြောက်စရာကောင်းတာမို့ သူ့အမေက ပိုလို့တောင် ကြောက်စရာကောင်းမှာ မဟုတ်လား...

ထျန်းဖေးလုံသည် စာနာစိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် ဘေးအိမ်ဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်နေသေးသော သူ့အမေကို ပြန်ကြည့်ကာ သူ့လက်လေးအား ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည်။ "အမေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်မပူနဲ့။ ဘေးဆိုင်က မကြာခင် လာလိမ့်မယ်... အမ်း ပြန်ခံရလိမ့်မယ်!"

ထျန်းဖေးလုံရဲ့အမေ - "???"

......

ထုံးစံအတိုင်း လီယွီလန်သည် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်၏ အနံ့အသက်ဆိုးကို မျိုချရုံသာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လီယွီမေ၏ သံသယအတွက် လီယွီလန်သည် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ဖောက်သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူတို့၏ဆိုင်မှဖြစ်စေ ပြုလုပ်သည့်ပုံစံ ပေါက်ကြားသွားခြင်းရှိမရှိကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိသည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ သူမတို့က မြွေတွေကို မအံ့ဩအောင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ရသည်။

လီယွီလန်က အဆင်ပြေသလို ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ ဒီဇိုင်းမူကြမ်းကို ဆက်လက်ရေးဆွဲရန် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဒီဇိုင်းမူကြမ်းပြီးဆုံးပြီးနောက် လီယွီလန်သည် ဗားရှင်းတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။

ဗားရှင်းတစ်ခု ဖန်တီးသောအခါတွင် အလုပ်သင်သုံးဦးစလုံးကို တမင်တကာခေါ်ကာ ဗားရှင်းဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်အချို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။

အလုပ်သင်သုံးဦးသည် လက်ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ်များနှင့် ဘောပင်များကိုင်ဆောင်ကာ မှတ်စရာများကို အချိန်နှင့်အမျှ ဂရုတစိုက်နားထောင်ကြသည်။

ရှန့်တန်းဟုန်သည် လီယွီလန်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။

လီယွီလန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားက sumpender jumpsuit ဖြစ်သည်။ ပါးလွှာသော suspender နှစ်ခုတွင် သေးငယ်သော V-လည်ပင်း ဒီဇိုင်းပါရှိသည်။ အနည်းငယ် အတွန့်များဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ကောင်းစွာ ဖုံးထားသောကြောင့် အလွန် မိန်းမဆန်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း၌ ခါးမြင့်တဲ့ ဘောင်းဘီတစ်ထည်က အနည်းငယ် လျော့ကျနေပြီး မိန်းကလေးဆန်မှု အနည်းငယ်ကို တိုးစေသည်။

ဤ sumpender jumpsuit သည် ပုံရိပ်ကို တိုးစေရုံသာမက ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုနိုင်သည့် စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း ပြသသည်။

အသေးစိတ်ပုံစံတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ အမျိုးသမီးအများစု စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ လုံလောက်ပါသည်။

လီယွီလန်က စာရိုက်ပြီးတာနဲ့ စာရွက်ကို အလုပ်ခုံပေါ်တင်ပြီး တခြားအရာတွေကို အလုပ်သွားလုပ်သည်။

နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ လီယွီလန်က လီယွီမေကို တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေလား? ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတွေ့လား?"

လီယွီမေက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပန်းကန်ပြားကို ထိလိုက်ပုံရတဲ့ ရှန့်တန်းဟုန်ကိုပဲ ငါမြင်ခဲ့တယ်"

"ကောင်းပြီ ငါသိပြီ။"

ထိုညတွင် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်၏ နောက်ဖေးတံခါးကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်က တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လူလာတာကိုတွေ့တော့ သူ့မတ်ပဲမျက်လုံးတွေက ကျဉ်းကျဉ်းလေးဖြစ်ပြီး "ဟေး ဘာလို့ ဒီမှာနေတာလဲ? ဝင်လာ၊ ဝင်လာ!"

"ငါဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ဧည့်သည်က ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ဆိုင်မှာ ဒီဇိုင်းအသစ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီဇိုင်းပုံတွေနဲ့ မှတ်စုတွေ ရှိတယ်။ ရှင် လိုချင်လို့လား?"

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ယိုချိုက်က သူ့မျက်လုံးသေးသေးလေးထဲမှာ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ယိုချိုက်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "လိုချင်တာပေါ့၊ ငါလိုချင်တယ်"

ထိုလူက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ယိုချိုက်က နားလည်သွားပြီး ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ "စျေးနှုန်းက မင်းလိုချင်သလောက်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ဈေးက နှစ်ထောင်ပဲ" တစ်ဖက်ကသူက မသိမသာပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်?" ဝမ်ယိုချိုက်က "ဒါက အရမ်းဈေးကြီးတယ်မလား? အရင်တုန်းက ဒီလောက်ဈေးမကြီးပါဘူး!"

"ကြိုက်လား မကြိုက်ဘူးလား ဒါက အခုနောက်ဆုံးထုတ် မော်ဒယ်ပဲ။ စျေးက နှစ်ထောင်ပါ။ သိပ်အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး၊ လူတွေလိုချင်တာထက် မင်းက ပိုမလိုချင်ဘူးပဲ" ရောက်လာတဲ့လူက နည်းနည်းစိတ်ဆိုးပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်က သူ့လက်ကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လူကို အတင်း ပြုံးပြ၍ သူ့မျက်နှာကို အံကြိတ်ကာ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ငါလိုချင်ပါတယ်!"

လူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်သွားပြီး ယွမ်နှစ်ထောင် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပေးလိုက်တော့ နှလုံးသွေးတွေ သူ့ယိုစီးကျလာသည်။

သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသူမှ ပေးအပ်သည့် ဒီဇိုင်းပုံများနှင့် မှတ်စုစာရွက်ကို ရရှိသောအခါ ဝမ်ယိုချိုက်သည် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားခဲ့ရသည်။ နှစ်ထောင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းမွန်သောအရာများနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။ ဆုံးရှုံးမှုလည်း မရှိဘူး။

သဘောတူညီမှု အပြီးမှာ ဝမ်ယိုချိုက်က သူ့မျက်နှာမှာ ချော့မော့ပြီး ပြုံးပြကာ "ဟိုမှာ သတင်းရရင် မင်းငါ့ကို အကြောင်းကြားရမယ်၊ ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး!"

"စိတ်မပူပါနဲ့။" ဧည့်သည်က သူ့လက်ကို ကျေနပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထွက်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

လီယွီလန်သည် အဝတ်အစားတစ်ထည်ကို ပြီးသောအခါတွင် သူမသည် ဆန့်တန်းကာ အလုပ်သင်သုံးယောက်ရှေ့တွင် "အစ်မ၊ နေ့ခင်းဘက် အထည်ဈေးကို သွားပြီး အထည်အသုတ်တွေကို မှာဖို့ မမေ့နဲ့၊ ငါတို့ စလုပ်ရမယ် အဝတ်အစားအသစ်တွေ။"

"ကောင်းပြီ။" လီယွီမေက စပ်စုမေးတော့ "ဒီအသုတ်ကို ဘာလို့သုံးမှာလဲ၊ တခြားတစ်ခုခုကို မသုံးနိုင်ဘူးလား?"

"ဒီအသုတ်ကိုသုံးတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး တခြားအထည်တွေက သိပ်မကောင်းဘူး" လီယွီလန်က ပျင်းရိစွာ ရှင်းပြသည်။

"ကောင်းပြီ ငါနေ့လည်မှသွားလိုက်မယ်" လီယွီမေက ပြောသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးသောအခါ အားလုံးက ဆိုင်တွင် အနားယူကြသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခင် တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားသည်။

လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သဲလွန်စ တစ်ခုရသွားသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် လီယွီ‌မေသည် အပြင်ထွက်ပြီး အထည်ဈေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ့နောက်မှာ လိုက်နေတဲ့သူရှိနေတယ်လို့ လုံးဝခံစားခဲ့ရသည်။

လီယွီမေသည် မသိဟန်ဆောင်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ကာ အထည်ဆိုင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အထည်ဆိုင်မှ ထွက်လာကာ အထည်ဈေးရှိ အခြားစတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ မထွက်ခွာမီ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

လီယွီမေ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ခပ်ပုပု ဝဝနဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

လူထွားကြီးမှာ ဝမ်ယိုချိုက် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် လီယွီမေ၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှာမှုတ်ထုတ်ကာ သူမဝင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံး အထည်ဆိုင်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အအေးဒဏ်ခံရန် ဝါးနဲ့ယက်ထားသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ယပ်တောင်ကြီးဖြင့် လှုပ်ယမ်းကာ ယပ်ခတ်နေသည်။

"ကြည့်စမ်း။" သူဌေးက တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာတာကိုတွေ့တော့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် အထည်ဆိုင်တစ်ဝိုက်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူဌေးထံသို့ တိုက်ရိုက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ "သူဌေး၊ ခုနက ဝင်လာတဲ့ မိန်းမလှလေး မင်းဆိုင်မှာ ဘယ်လိုအထည်မျိုးကို မှာထားတာလဲ?"

သူဌေးသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူ့ကို အပေါ်အောက်ငုံ့ကြည့်သည်။ ဝမ်ယိုချိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ဒီအကြောင်းမေးနေတာလဲ?"

ဝမ်ယိုချိုက်က ပြုံးပြီး ပိုက်ဆံတစ်အုပ် ထည့်လိုက်သည်။

အထည်စတိုးပိုင်ရှင်သည် ငွေစက္ကူ၏ အသွင်အပြင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ပန်ကာကြီးတစ်လုံးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ပြီး အထည်တစ်ထည်ကို ညွှန်ပြသည်။

ဝမ်ယိုချိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

မနေ့ညက ပုံကြမ်းနှင့် မှတ်စုကို ရပြီးနောက် ဝမ်ယိုချိုက်သည် အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့သော်လည်း သုတေသန၏ ရလဒ်မှာ ကျေနပ်ဖွယ်မရှိပေ။

မှတ်စုသည် ရှင်းလင်းနေသည်မှာ ကောင်းပါသည်၊ ဒါပေမယ့် ဒီဇိုင်းဆွဲပုံကတော့ တကယ်ကို ရေးခြစ်ထားတာမို့ အကြမ်းဖျင်းပဲ ကြည့်နိုင်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် မူလက စိတ်နှလုံးမကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူ့မှာ ကုန်ချောနဲ့ မှတ်စုကို တိုက်ရိုက်ရတဲ့အတွက် လျောက်ပတ်စွာ အတုယူနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မှတ်စုများနှင့် ရေးခြစ်ထားသော ဒီဇိုင်းရေးဆွဲမှုများသာ ရှိနေပြီး ဝမ်ယိုချိုက်မှာ အနည်းငယ် ပြဿနာရှိနေသည်။ အဝတ်အစားအတွက် မည်သည့်အထည်ကို သုံးရမှန်း မသိပေ။

ဒါကြောင့် မွန်းတည့်အချိန်က အထည်သတင်းရပြီးနောက်မှာ ဝမ်ယိုချိုက်က လာဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။