အခန်း (၄၁)

လီယွီမေက အထည်တွေ အော်ဒါမှာဖို့ အထည်ဈေးကွက်ကို သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ဝမ်ယိုချိုက်က သူ့ကို နာကျင်စေတဲ့ နောက်ထပ် ပိုက်ဆံတစ်အုပ်ကို ပေးခဲ့ရပြန်သည်...

ဒါပေမယ့် ဝမ်ယိုချိုက်က ပိုက်ဆံက အရမ်းတန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ညွှန်ပြသော အထည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ယိုချိုက်သည် သူ့မျက်လုံးသေးသေးလေးမှာ အံ့သြမှုများ ပေါက်ထွက်သွားသည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒီအထည်နဲ့ လုပ်သင့်တာ။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် အထည်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများတွင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာသည်။

သူက လှည့်ပြီး သူဌေးကို ထပ်မေးပြန်သည်။ " သူဌေး၊ ဒီအထည် ဘယ်နှစ်ထည်ကို အမျိုးသမီးက မှာထားတာလဲ?"

သူဌေးက ပန်ကာကို လှုပ်ခါပြီး ဝမ်ယိုချိုက်ကို မော့ကြည့်ကာ ဂဏန်းတစ်လုံးကို ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက် ဒီစကားကိုကြားတော့ မနာလိုတဲ့စိတ်နဲ့ တွေးလိုက်ကာ ဒီရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်က အထည်တွေ မရောင်းရပေမဲ့ တကယ်ငွေရှာနိုင်သည်။ အထည်အများကြီးကို တစ်ခါတည်း မှာဖို့တောင် သတ္တိရှိသည်။

သူတို့ရဲ့ဆိုင်က စီးပွားရေးသည် ဘယ်လောက်ကောင်းပြီး သူတို့ငွေဘယ်လောက်ဝင်တယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို အလွန်မနာလိုဟု ဆိုနိုင်သည်။ တကယ်တော့ S မြို့မှာ သူတင်မကဘူး တခြားအပ်ချုပ်ဆိုင်များကလည်း ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို မနာလိုဖြစ်ကြသည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန်ဟာ မနာလိုဖြစ်နေရင်တောင်မှ လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေ အများကြီးကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်သလို သူတို့မှာလည်း ဒီလိုအရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ?

ဒါပေမယ့် ဝမ်ယိုချိုက်ကတော့ မတူဘူး။ အခြား အပ်ချုပ်ဆိုင်ဟောင်းများသည် မျက်နှာအနည်းငယ် လိုအပ်ပြီး အခြားသူများဆီမှ တိုက်ရိုက်ကူးယူသည့် အရာများကို မလုပ်နိုင်ကြပါ။

ဝမ်ယိုချိုက်က ထိုသို့မထင်ဘဲ သူ့မျက်နှာက အညစ်အကြေးတွေဖြစ်ပြီး ငွေရှာနိုင်ကာ အကျိုးရှိရင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် မတိုင်ခင်က သူ့ရဲ့ လက်ရာက မလုံလောက်တာကြောင့် ဆိုင်ကို စွန့်ပယ်ခဲ့ရပြီး သူလုပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံက သူစားဖို့သောက်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လိီယွီလန်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ကူးယူလာကတည်းက စတိုးဆိုင်ရဲ့စီးပွားရေးဟာ သိသိသာသာတိုးတက်လာခဲ့ပြီး အလုပ်သင်များစွာကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံတွေ ပိုတိုးလာတာနဲ့အမျှ ဝမ်ယိုချိုက်သည် ပိုပိုပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်။

လီယွီလန် ပြီးမှ သူက ဘာလို့ ဟင်းချိုသောက်နိုင်ရတာလဲ? သူလည်း အသားစားချင်သည်! ခွေးမတစ်ကောင်က သူ့ခေါင်းကို ဖိချင်နေသေးတာလား?

နောက်ဆုံးတော့ အခု ဒီအခွင့်အရေးက သူ့ရှေ့မှာရှိနေပြီ!

သူ့တွင် မှတ်စုနှင့် အထည်များရှိသည်။ လီယွီလန်ရှေ့မှ အဝတ်အစားတွေကို ကိုင်ကာ ချုပ်လုပ်ပြီးမှ ပြန်ရောင်းမယ်ဆို...

ဝမ်ယိုချိုက်သည် မရေမတွက်နိုင်သော အမှာစာများကို ချက်ခြင်းစဉ်းစားခဲ့ပြီး မူလက လီယွီလန်နှင့်ဆိုင်သော လုပ်ငန်းအားလုံးသည် သူနှင့်သက်ဆိုင်လာမည်။ သူ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်လှုပ်နေပြီး သူ့အသည်းကွဲကြေသွားသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူက အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူဌေး၊ ဒီအထည်တွေကို ငါ့ကို ဘယ်လိုပြန်ရောင်းမလဲ?"

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? လူတိုင်းစပေါ်ငွေ ပေးချေရတယ်။"

အရေအတွက်က နည်းတာကိုကြားတော့ ဝမ်ယိုချိုက်က ပိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ငါ အားလုံးဝယ်ဖို့ ဈေးနှစ်ဆပေးပါ့မယ်!"

သူဌေး၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်လျော့လာသော်လည်း သူက ခေါင်းခါနေဆဲပင်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါလူတွေကို လျော်ရမှာပေါ့!"

"၂၅၀၀ ပေးမယ်၊ ပိုတော့မရတော့ဘူး။" ဝမ်ယိုချိုက်က အံကြိတ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အထည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခဏထိုင်ပြီး ရုန်းကန်ရင်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "ထားလိုက်ပါတော့လေ။ မင်းက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လိုချင်နေတာလို့ ငါထင်တယ်၊ မင်းကို အရှုံးခံပြီး ရောင်းလိုက်မယ်…"

ဝမ်ယိုချိုက်က ကြည့်လိုက်သည်။ သူ‌ဌေးက စိတ်ဆင်းရဲအောင် ရောင်းနေတာပဲ။

လျော်ကြေးငွေတွေ ပြီးသွားရင်တောင် သူဌေးက ပိုက်ဆံအများကြီးရနေသေးတာကို သူမသိဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။

"ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ နောက်ထပ်တောင်းဆိုစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီတစ်သုတ်ကို ရှောင်လန် အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာ ခင်ဗျားရောင်းလို့မရဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။" သူဌေးက သဘောတူပေမယ့် အထည်ခပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် သူ့အပ်ချုပ်ဆိုင်သို့ အမြန်ပြန်လာပြီး ပိုက်ဆံများကို ခြစ်ထုတ်ပြီးနောက် အထည်ကို ပြန်ဆွဲယူခဲ့သည်။

သူပြန်လာတာနဲ့ ဝမ်ယိုချိုက်က အဝတ်အစားတွေ စလုပ်သည်။

ဒီဇိုင်းပုံဆွဲရာတွင် ရေးခြစ်ထားသော်လည်း မှတ်စုစာရွက်ကို ရှိတာကြောင့် ယေဘူယျအသွင်အပြင်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် နာရီအတော်ကြာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် suspender jumpsuit ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့မိန်းမက ချည်သား jumpsuit ကိုကြည့်ပြီး "ဟေး မပြောနဲ့၊ ဒီဝတ်စုံက အရမ်းလှတာပဲ!"

ဝမ်ယိုချိုက်သည် အမျိုးသမီးများ၏အဝတ်အစားများကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်းနှင့်ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်များကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူ မျက်လုံးပြူးပြီး တွေးလိုက်သည်။ လီယွီလန်၏ ကလေးမလေးသည် ထိုသို့သောအဝတ်အစားများကို ဒီဇိုင်းဆွဲရန် အရည်အချင်းအချို့ရှိသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူမဟာ သူ့အတွက် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို အလကားပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲ။

ဟမ့်၊ အခုနောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ယိုချိုက်က ပိုက်ဆံအများကြီးရှာဖို့ သူ့အလှည့်ရောက်ပြီး လီယွီလန်က သူ့ဖင်နောက်မှာ စွပ်ပြုတ်သောက်နေတော့မည်။

"မင်း အလုပ်သင်တွေကို အကြောင်းကြားပြီး ဒီည အပြင်မထွက်ဖို့ ပြောထားလိုက်။ နောက်ထပ် အဝတ်အစားတွေ ထပ်ထုတ်ပြီး မနက်ဖြန် ပြန်ရောင်းရအောင်။" ဝမ်ယိုချိုက်က လက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယိုချိုက်သည် ဤနေရာတွင် အဝတ်အစားများလုပ်ရန် အလုပ်များနေပြီး လီယွီလန်သည် နေရာတွင် မငြိမ်သက်ပေ။

အလုပ်ခုံ၏ တစ်ဖက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မြေပြင်အောက်တွင် ခိုးဝင်ကာ အရိပ်အမြွတ်လုပ်နေသဖြင့် ထိုလူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

အေးခဲသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ အလိုလို အေးစက်နေချိန်မှာ သူ့ခေါင်းထက်ကနေ လှောင်ပြောင်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အိုး၊ အဲဒါ မင်းပဲပေါ့!"

ဖမ်းမိသောလူက ကျောင်းရှောင်ယန်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ကို ချုပ်ကိုင်ထားသည်ကိုကြည့်ရင်း ကျောင်း‌ရှောင်ယန်သည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြားပြုံးကာ ခဏတာရုန်းကန်ပြီး "ရှောင်၊ အစ်မရှောင်လန်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ မသိဘူး" လီယွီလန်က ပြန်မေးလိုက်သည်..

"မစ္စ ရှောင်လန် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကျွန်မ မသိဘူး" ကျောင်းရှောင်ယန်က မျက်လုံးပြူးပြီး ပြောလိုက်သည်။

အခြား အလုပ်သင် နှစ်ဦးလည်း ဤနေရာ၌ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူတို့က မသိခဲ့ကြပေ။

လီယွီမေက ဒေါသတကြီးနဲ့ ရှေ့ကို လှမ်းပြီး "ကျောင်းရှောင်ယန်၊ မင်းက စတိုးဆိုင်က ဆရာရဲ့စာရွက်ကို ခိုးပြီး ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ပေးလိုက်တာလေ!"

ရှန့်တန်းဟုန်နှင့် လျန့်ရှောင်ရှစ်တို့သည် လီယွီမေ၏ စကားကိုကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျောင်းရှောင်ယန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ကျောင်းရှောင်ယန်က ဝန်မခံဘဲ တင်းမာတဲ့အသံနဲ့ "အစ်မမေ၊ လူကို မဟုတ်တာတွေ မစွပ်စွဲနဲ့!"

"ရဲတွေရောက်လာတဲ့အခါ မင်းအပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ မင်းသိလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အထောက်အထားတွေ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား?" လီယွီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောပြီး တန်းဟုန်ကို ထပ်ပြီးအော်ပြောလိုက်သည်။ "တန်းဟုန်၊ ဒီအမှုကို တိုင်ကြားဖို့ အနီးနားရဲစခန်းကို သွား"

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမကိုကိုင်ထားတဲ့ လီယွိီလန်ရဲ့လက်ကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ရုန်းကန်ရင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်တော့မည်။

ရုန်းထွက်ခံလိုက်ရတော့ လီယွီလန်သည် လျန့်ရှောင်ရှစ်ကို "ရှောင်ရှစ် သူ့ကိုဖမ်း!"

အနည်းငယ်ဝေဝါးသွားသော လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် လီယွီလန်၏ စကားကိုကြားတော့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကျောင်းရှောင်ယန်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန်သန်မာသည်။ ကျောင်းရှောင်ယန်က ဖိထားခံရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လီယွီလန်က လျန့်‌ရှောင်ရှစ်ကို ကြိုးတစ်ချောင်းရှာခိုင်းပြီး ကျောင်းရှောင်ယန်ရဲ့လက်ကို နောက်ကျောမှာချည်ကာ ရှန့်တန်းဟုန်က ရဲခေါ်ဖို့စောင့်နေခဲ့သည်။

ကြိုးချည်ခံထားရသော ကျောင်းရှောင်ယန်သည် ဒေါသထွက်ကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူမသည် ကျိန်ဆဲစပြုလာသည်။

ဆိုင်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အနီးနားရှိ ဆိုင်ရှင်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ဝိုင်းဖွဲ့ကာ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု စပ်စုမေးကြသည်။

"မင်း လူတွေကို ဘာလို့ ချည်နှောင်ထားတာလဲ?"

လီယွီလန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ကျောင်းရှောင်ယန်ကိုကြည့်ပြီးနောက် သူမက "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆိုင်တွင်း သူခိုးတစ်ယောက်ပဲ" လို့ လူတိုင်းကို ပြောခဲ့သည်။

"ဘာ?! သူခိုး! ကျောင်းရှောင်ယန်? သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးတာ၊ ဘယ်လောက်တောင် ခိုးခဲ့တာလဲ?"

စာရွက်အကြောင်းကို ပြောပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းက ကြိမ်းမောင်းကြသည်။ "ငါပြောမယ် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်က အဝတ်အစားတွေက မင်းနဲ့တူနေတာ ဘာကြောင့်လဲ? ဆိုင်ထဲမှာ သူခိုးတစ်ယောက်ရှိနေလို့ပဲပေါ့"

"ဒီ ကျောင်းရှောင်ယန်က အရမ်းများတာပဲ!"

"မှန်တယ်၊ ရှောင်လန် မင်းက အလုပ်သင်တွေအပေါ် မဆိုးပါဘူး၊ သူ ဘယ်လို လုပ်ရက်ရတာလဲ?" သူမ သေတဲ့အထိနောင်တရခဲ့သည်။ သူမ ဘာလို့ပုံနှိပ်မှတ်စုကို အခု လာယူရတာလဲ! မဟုတ်ရင် သူမကို ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး! တကယ်တော့ ကျောင်းရှောင်ယန်က ဒါကို တိတ်တဆိတ် အချိန်အတော်ကြာအောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်ယိုချိုက်က သူမကို တိတ်တဆိတ်တွေ့ပြီး လီယွီလန်အပ်ချုပ်ဆိုင်ရဲ့ အဝတ်တွေကို ခိုးယူ ဝယ်ချင်ခဲ့သည်။ သူမက မလုပ်ခဲ့ချင်ပေမယ့် ဝမ်ယိုချိုက်က ပိုက်ဆံအများကြီးပေးတာကြောင့် သူမ ထပ်လုပ်ရခဲ့သည်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ နှစ်ခါ၊ နှစ်ခါမှ သုံးခါဖြစ်သွားသည်။ ကျောင်းရှောင်ယန်သည် သူမက တစ်ခါမှ မဖမ်းမိခံခဲ့ရတဲ့အတွက် သူမသည် ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လီယွီလန်သည် ၀တ်စုံအသစ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲလိုက်သည်။ ကျောင်းရှောင်ယန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြီးမားသော တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဒီဇိုင်းကို လီယွီလန်က အရင်ကတည်းက ဆွဲနေသောကြောင့် သူမသည် အလုပ်ခုံတန်းပေါ်တွင် ပုံစံကို လျှို့ဝှက်စွာ မှတ်ဉာဏ်ကို အခြေခံ၍ လိုင်းများကို ဆွဲခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအရာနှစ်ခုက ကျောင်းရှောင်ယန်ကို ဝမ်ယိုချိုက်ဆီက ယွမ် ၂,၀၀၀ ရရှိစေခဲ့သည်။ ယွမ်နှစ်ထောင်! သူမ၏ မိဘများသည် အခြေခံအလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး ယွမ်၂၀‌၀၀ သည် ၎င်းတို့၏ တစ်နှစ်တာလစာထက် ပိုပါသည်။

သူက မထွက်ခင် ဝမ်ယိုချိုက်ပြောတာကို တွေးရင်း နောက်နေ့မှာ ဝမ်ယိုချိုက်ကို ကျောင်းရှောင်ယန်က လီယွီမေက အထည်တွေ ဝယ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ရောင်းလိုက်ပြီး သူ့ဆီကနေ နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာ ရလိုက်သည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် ငွေရှာရန် အလွန်လွယ်ကူသည်ဟု တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပါ။ သူမသည် ဥစ္စာရှာရန် နည်းလမ်းရှာတွေ့သည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် အခြားပုံစံများက မြင်ကွင်းထဲဝင်လာသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်ကနေ သူမကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံအများကြီးရှာနိုင်တယ်ဆို နမူနာတွေကို တခြားသူတွေကို ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံပိုရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် ယခင်က အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းကို မထိန်းသိမ်းဝံ့ဘဲ ကူးယူပြီးနောက် ဝမ်ယိုချိုက်အား တိုက်ရိုက်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် နောက်ထပ်ဝယ်လက်များကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့် သူမသည် နောက်ထပ်နမူနာတစ်ခုကို ခိုးယူရန် လိုအပ်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် ကားမှောက်ပြီး ချက်ချင်း ဖမ်းမိဖို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားချေ။ ကျောင်းရှောင်ယန်သည် သေသည်အထိ နောင်တရခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုနောင်တရဖို့က အသုံးမဝင်တော့သလို ရဲစခန်းက ရဲတွေလည်း အမြန်ရောက်လာသည်။

ခိုးယူထားတဲ့ ပစ္စည်းလို့ ပြောလို့ရတဲ့ ကျောင်းရှောင်ယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒီဇိုင်းကို ရဲတွေက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်ကို မကြာမီ ရဲစခန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်နဲ့ တခြားသူတွေကလည်း အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး ရဲစခန်းကို အတူတူ ထွက်ဆိုခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာက အခုအချိန်မှာ ဥပဒေက မပြည့်စုံသေးပေ။ ကျောင်းရှောင်ယန် ခိုးယူခဲ့သည့်အရာသည် ကျယ်ပြန့်သောသဘောဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပုံစံ၏မိတ္တူဖြစ်ပြီး ၎င်း၏တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းရန်မလွယ်ကူသောကြောင့် သူမသည် ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတွင် ရက်အနည်းငယ်သာ နေနိုင်ပြီး လွတ်မြောက်လိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအဖြစ်အပျက်က တော်တော်ကြီးတဲ့အတွက် ကျောင်းရှောင်ယန် လွတ်လာပြီးနောက်မှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ ခြေလက်နဲ့ ဒီလိုလူကို ဘယ်သူမှ မငှားပါချေ။

ဤရလဒ်သည် လူတိုင်းအတွက် အလွန်ကျေနပ်စရာမဟုတ်သော်လည်း လုပ်စရာမရှိပေ။

စကားမစပ် လီယွီလန်ကလည်း ဝမ်ကျိစက်ချုပ်ဆိုင်အကြောင်း ရဲများနှင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ရဲများသည် ဝမ်ကျိစက်ချုပ်ဆိုင်၏ အပြုအမူကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော်လည်း သူတို့သည် လက်ရှိတွင် ထိုအပြုအမူမျိုးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လုပ်စရာမရှိဟု လီယွီလန်ကိုလည်း ဝန်လေးစွာပြောခဲ့သည်။

ဒီရလဒ်ကိုကြားတော့ လီယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ထားကာ သူမ အံ့သြသွားမိသည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်ကို ရဲတွေက ခေါ်ထုတ်လာတဲ့အခါ လီယွီလန်က "မင်းဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ၊ ပိုက်ဆံကြောင့်လား?" လို့ မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်က အဖမ်းခံရသောကြောင့် သူမသည် လီယွီလန်ကို မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဟမ့် လို့ပြောပြီးနောက် သူမက "ဟုတ်တယ် ဒါက ပိုက်ဆံကြောင့်ပါ။ စတိုးဆိုင်မှာ အများကြီးကူညီခဲ့ပြီးပြီ၊ ရှင်တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ပိုက်ဆံရှာရမှာလဲ?"

လီယွီလန် - "..."

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် နှလုံးသားထဲက သူမပြောခဲ့တဲ့စကားကို ပြောပြီးနောက် သူမဟာ ပိုလန်းဆန်းလာပြီး စကားမပြောတဲ့ လီယွိီလန်ကို လန်းဆန်းတဲ့အပြုံး ပြသလိုက်ပြီး "ရှင့်ရဲ့နောက်ထပ်အဝတ်အစားတွေက အမြတ်အစွန်း ရလွယ်တယ်လို့ ရှင်ထင်နေလား? ကျွန်မပြောမယ် အရင်အတိုင်းရောင်းတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟားဟားဟား။"

လီယွီလန် - "..."

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် ရယ်နေသေးသည်။

လီယွီလန်သည် စကားမပြောနိုင်ပေ။ သူမနှင့်အတူရှိနေသည့် လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ သူမနဲ့ အတွေးတူလား?" လို့မေးလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ကျောင်းရှောင်ယန်က ဒီလိုတွေးတောမိမည်ဟု အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူမသည် ကြီးကြီးမားမား ယူထားသောကြောင့် ငွေကြေးအချို့အတွက် တရားမျှတမှုမရှိဟု ခံစားရသည်။

သူ့ကိုယ်သူမေးကြည့်တော့ လီယွီလန်ဟာ ဒီအလုပ်သင်သုံးယောက်အတွက် လုံးဝစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။

အလုပ်သင်သုံးယောက်အတွက် သူမပေးသော အခြေခံလစာမှာ ယွမ်တစ်ရာ ဖြစ်ပြီး အလုပ်များသောအခါတွင် လစာတိုးရန် အစပျိုးလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေကောင်းများကို S မြို့တွင်သာမက တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်ပင် မတွေ့နိုင်ပါ။

အပ်ချုပ်ဆိုင်များတွင် အလုပ်သင်အများစုသည် သနားစရာကောင်းသည် သို့မဟုတ် မရှိသေးကြောင်း သင်သိထားရမည်။ နောက်ဆုံးတော့ သင်က အပ်ချုပ်ကျွမ်းကျင်မှုကို သင်ယူတော့မှာ ဖြစ်ပြီး သူဌေးက သင့်ပိုက်ဆံတွေကို သိမ်းသွားရင်တောင် မြင့်မားတဲ့လစာကို လိုချင်နေသေးတာလား?

ထို့အပြင် အခြားသော အပ်ချုပ်ဆိုင်များတွင်လည်း လီယွီလန်ဆိုင်ထက် လုပ်စရာများ ပိုများသည်။ အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် သင်အကူအညီလိုအပ်ရုံသာမက တခါတရံ အပ်ချုပ်ဆိုင်၏ အိမ်မှုကိစ္စများကိုလည်း ကူညီပေးရမည်ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် လီယွီလန်၏ စတိုးဆိုင်သည် လွန်စွာမပျော်ရပေ။

သို့သော်လည်း အချို့လူများက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လီယွီလန်သည် သူမရရှိသောငွေအားလုံးကို ပေးသင့်သည်ဟု ခံစားနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ယင်းသည် သူမပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဆင်များမျိုချရန် မလုံလောက်သေးပေ။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် လအတော်ကြာ အတူနေခဲ့ကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ လီယွီလန်က သူမစိတ်မပျက်ဘူးလို့ ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"မင်းတို့မှာ တခြား အတွေးတွေ ရှိရင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ပြော။ ငါတို့ အတူတူ နေလို့ရအောင်။ ငါတို့ ထပ်ပြီး မကောင်းတဲ့ အရာတွေ ထပ်မဖြစ်စေချင်ဘူး"

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်တို့သည် ခေါင်းကို မြန်မြန် ခါယမ်းကာ "မစ္စလန် ကျွန်မတို့မှာ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိပါဘူး" လို့ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရိုးသားပြီး တာဝန်သိတတ်သူများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် ထူးဆန်းသော အကြံဉာဏ်များစွာမရှိဘဲ ယနေ့ ကျောင်း‌ရှောင်ယန်၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် သူတို့ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။