အခန်း (၄၂)

လီယွီလန်ကလည်း သူတို့နှစ်ယောက် အရမ်းပျော်တာမဟုတ်ကြောင်းလည်း သိထားသောကြောင့် သူမ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ပေ။ ထွက်သွားချင်လျှင် အချိန်မရွေးပြောနိုင်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒီလိုကောင်းတဲ့အလုပ်အတွက် သူတို့ဦးနှောက်တွေ ပျက်သွားမှပဲ ထွက်သွားလိမ့်မည်။

"မစ္စရှောင်လန် ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ?" လျန့်ရှောင်ရှစ်က မေးသည်။

ကျောင်းရှောင်ယန်သည် အဝတ်အသစ်၏ ဒီဇိုင်းနှင့် ပုံစံကို ခိုးယူသွားကြောင်းကိုလည်း သူတို့အားလုံးသိကြပြီး စိတ်မပူပင်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

လီယွီလန်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒီနေ့ အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ။ စောစောအနားယူပြီး မနက်ဖြန် စောစောအဝတ်အစားလုပ်ဖို့အတွက် စတိုးဆိုင်ကို လာခဲ့ပါ" လို့ပြောခဲ့သည်။

"အာ? ဒါပေမယ့်..." နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း လီယွီလန်က ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားမို့ လေးလံသောနှလုံးသားဖြင့်သာ ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်ရဲ့ဇနီးဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ဘုရားရေ၊ အဲဒီမိန်းကလေး ကျောင်းရှောင်ယန်ကို ရဲစခန်းက ခေါ်သွားတယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့နဲ့ ပတ်သက်မယ်ထင်လား?"

"ငါ့ကို ဖမ်းမယ်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"နောက်ထပ် ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ? သူက ပုံစံကို ခိုးယူတာ ဖမ်းမိတာ!" ဝမ်ယိုချိုက်ရဲ့ဇနီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ "သူ ကျွန်မတို့ကို ကိုက်ထုတ်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား??"

ဒါကို ဝမ်ယိုချိုက် ကြားတော့ သူ့မျက်လုံးတွက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒီအရူး ကျောင်းရှောင်ယန်က ဒီလောက် သတိလက်လွတ်ဖြစ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သနားစရာပဲ၊ အနာဂတ်မှာ နည်းလမ်းရှာနိုင်မလား ငါမသိဘူး။

ဇနီးသည်၏ စိုးရိမ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဝမ်ယိုချိုက်က လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ "ဟမ့်၊ သူအဖမ်းခံရတဲ့အခါ ငါတို့နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ငါတို့က မခိုးဘူး၊ လုယက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းရှောင်ယန်က ငါတို့ကို ဆွဲသွင်းခဲ့ရင်တောင် သက်သေတွေ လိုသေးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က မြင်ခဲ့လို့လား? တစ်ယောက်ယောက်မှာ သက်သေရှိလို့လား?"

ဝမ်ယိုချိုက်၏ ဇနီးသည် သူမ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဝမ်ယိုချိုက်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "အိုး၊ ရှင်က ဖြေရှင်းနိုင်သေးတယ်၊ ရှင် ပင်ပန်းနေပြီလား? ရှင် အနားယူပြီး တစ်ခုခုစားချင်လား? ဘာစားချင်လဲ?"

"မဟုတ်ဘူး!" ဝမ်ယိုချိုက်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "သူများတွေကို ကြည့်ပြီး ပျင်းမနေနဲ့၊ ငါတို့က ဒီရက်တွေ ပိုလုပ်ရမှာ!"

ဝမ်ယိုချိုက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးပြီး သူ့ဘက်က သူ လုပ်ခဲ့တာတွေက လီယွီလန်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေလောက် လုံးဝ မလှပဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ ရအောင် ထုတ်လုပ်ပြီး လီယွီလန်ရဲ့ရှေ့ကနေ ရောင်းလိုက်မယ်။ ဒါဆို သူတို့က စျေးကွက် အများစုကိုစားလိုက်နိုင်မည်။

ဒီပန်းတိုင်ကိုရောက်ဖို့အတွက် ဝမ်ယိုချိုက်ဟာ အပ်ချုပ်လုပ်သားများစွာကို ငှားရမ်းပြီး အပ်ချုပ်စက်များစွာကို ငှားကာ မအိပ်ဘဲ အဝတ်အစားများပြုလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဤညသည် အိပ်ရေးမဝသောညတစ်ညအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လီယွီလန်အပ်ချုပ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အညိုအမည်းစက်များရှိနေသော်လည်း လီယွီလန်သည် ညဘက်တွင် ကောင်းမွန်စွာအိပ်စက်ခဲ့ပုံရပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေပုံရသည်။

"လူတိုင်းက ဝမ်းသာအားရနဲ့ အဝတ်အစားစလုပ်ကြရအောင်" လီယွီလန်က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်တို့သည် စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သက်ပြင်းချပြီးနောက် သူတို့သည် နာခံမှုဖြင့် အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။

လီယွီလန်သည် သူတို့အတွက် အလုပ်များကို အေးအေးဆေးဆေး စီစဉ်ပေးသည်။

ရှန့်တန်းဟုန်သည် နမူနာယူ၍ အထည်ကို ဖြတ်လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် "ဟမ်" ဟု ပြောကာ လီယွီလန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်တိတ်လေး ငုံ့လိုက်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်၌ လူအများအပြား နစ်မြုတ်နေခဲ့ကြသည်။

လီယွီမေက ထမင်းသွားဝယ်ပြီး နေ့လည်စာစားဖို့ ခေတ္တအနားယူခိုင်းလိုက်သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ဆိုင်တံခါးဝမှာ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး လာသူကတော့ ရှပင်းပင်း ဖြစ်သည်။

ရှပင်းပင်း ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူမက အသက်ရှူမဝပေ။ သူမက ဒူးပေါ်လက်တင်ကာ "အစ်မရှောင်လန်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်က suspender jumpsuit တွေ တကယ်ရောင်းနေတာ။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေ အကုန်ရောင်းကုန်ပြီ!"

လျန့်‌ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်တို့သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးထကာ ရှပင်းပင်းကို ဘာဖြစ်သွားသလဲဟု မေးရန် အမြန်ထလိုက်ကြသည်။

ရှပင်းပင်းသည် အကြာကြီးပြောပြီးနောက် အသက်ရှုကြပ်သွားသောကြောင့် သူမသည် မှန်မှန် အသက်ရှုကာ ဆက်လက်ကာ "ဒါက…"

စကားစပြီးချင်းမှာပဲ ရှပင်းပင်းက လီယွီလန်နဲ့ တခြားသူတွေ မနက်ခင်းက လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ချက်ခြင်းပြေးလာပြီး အဝတ်ကို တို့ထိလိုက်ပြီး "အိုး၊ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ ဒီလို sumpender jumpsuit တွေရောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ကြည့်လို့ကောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး! ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန်က ရှပင်းပင်းအား ကိစ္စကို အနည်းငယ် ပြောပြလိုက်သည်။

ရှပင်းပင်းသည် စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ကျောင်းရှောင်ယန်၊ နေမကောင်းဘူးလား။ ဝမ်ယိုချိုက်က တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။ ကျွန်မ ဒီမနက် suspender jumpsuit တွေဝယ်ချင်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက အစ်‌မရှောင်လန်က ဒီနေရာမှာ ရောင်းနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်က ဖြစ်ပြီး အစ်မရှောင်လန်ဆီက ကော်ပီယူထားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဖူးဘူး။ ကျွန်မ ဒီလို အရှက်မဲ့တဲ့လူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး!"

သူမ စကားပြီးသောအခါတွင် သူမသည် ထပ်၍ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ နင်းခြေကာ "တကယ်စျေးပေါတယ်။ ဝမ်ယိုချိုက် သူ့မိသားစုက ဒီမနက်မှာ suspender jumpsuit လေးရာလောက်ထုတ်ပြီး မြန်မြန်ရောင်းခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ သူတို့မိသားစုက အခု ရူးကြောင်ကြောင်တွေလုပ်နေတယ်၊ ​​အခြေခံအားဖြင့် အစ်မ တစ်မျိုးလုပ်တဲ့အခါ၊ ​ရောင်းမယ်​..."

လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် ရှပင်းပင်း၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ လုံလောက်တဲ့ အနားယူပြီးပြီမလား? အလုပ်ဆက်လုပ်ရအောင်။" လီယွီလန်က ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကို ခိုးယူကာ အခြားသူများ ငွေအမြောက်အများရှာနေကြောင်း ကြားသိရသော်လည်း လီယွီလန်သည် သူမ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသမရှိခဲ့ပေ။

"ဟုတ်​ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ မြန်​မြန်​လုပ်​နိုင်​တယ်​။ ကျွန်မတို့ဟာက ပို​ကောင်းတယ်​။ ကျွန်မကို မယုံရင်​ ​ရောင်းလို့ မရ​ဘူး!" ရှပင်းပင်းက သဘောတူသည်။

သူမစကားပြီးသောအခါတွင် အဆင်သင့်လုပ်ထားသော sumpender jumpsuit ကိုယူသွားပြီး "မစ္စ ရှောင်လန်၊ ကျွန်မ ဒါကို အစ်မအတွက် အရင်ချိတ်လိုက်မယ်!"

ရှပင်းပင်းသည် သူမ၏အဝတ်အစားများနှင့်အတူ ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း လီယီလန်က သူမအား "ပင်းပင်း၊ ခဏစောင့်၊ မချိတ်ရသေးဘူး"

"အာ? ဘာလို့လဲ?" ရှပင်းပင်းက ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး မေးလိုက်သည် "အားလုံးပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား?"

"ဒါကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် မရောင်းသေးဘူး" လီယွီလန်က ရှင်းပြသည်။

ပဟေဠိဖြစ်ကာ လူသုံးယောက်က ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လီယွီလန်က ပြုံးပြီး "ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ကို နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာထိ ရောင်းခွင့်ပေးပါ" လို့ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က ဘာတွေလုပ်နေလဲ လူတော်တော်များများ မသိကြဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမ ပြောခဲ့သလိုသာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်နှစ်ရက်လောက်ကြာတော့ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းနေသေးပြီး လူတိုင်းကို စိတ်ဆိုးသွားစေခဲ့သည်။

သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့မှာ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ မနေ့ညက ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ sumpender jumpsuit တွေကို ချိတ်ဆွဲထားဆဲပင်။

ပက်လက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ယိုချိုက်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဤအဝတ်အစားများ ရောင်းကုန်သွားသည်ကို မြင်ယောင်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ့အိတ်ကပ်ထဲကို အဆက်မပြတ် လောင်းထည့်လာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို တွေးကြည့်ရင် ဝမ်ယိုချိုက်က ကြိုးစားအားထုတ်မှုဟာ ထိုက်တန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်က ကံကြမ္မာကောင်းကို ဖန်တီးဖို့ အိပ်မက်မက်နေချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဧည့်သည်က အဆင်မပြေနေပုံရသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သူဌေးက ဘယ်မှာလဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ သူဌေးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်!" အမျိုးသမီးက တော်တော်ဆိုးတဲ့ လေသံနဲ့ပြောလိုက်သည်။

အ၀တ်အစားတွေရောင်းတဲ့ စာရေးက ဝမ်ယိုချိုက်ရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို မသိစိတ်က လှမ်းကြည့်သည်။ ဝမ်ယိုချိုက်က တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိသွားပြီး စာရေးဆီကို ချက်ချင်း လက်ပြလိုက်သည်။

မှိတ်ပြတာကို နားလည်သော စာရေးသည် အမျိုးသမီးအား "ကျွန်မတို့ သူဌေး အခုပဲ အပြင်သွားတယ်။ ရှင် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?" ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မိန်းမသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည့် အဝတ်များကို ပစ်ချကာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? မင်းတို့ဆိုင်မှာရောင်းတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့အဝတ်အစားတွေကို မေးချင်လို့လေ? တစ်ခါဝတ်ပြီးရင် ဝတ်လို့မရတော့ဘူး။"

သူက သူ့ခါးကို ထောက်လိုက်ပြီး "ငါအဝတ်တွေ အားလုံးကို ယူလာတယ်၊ ကျုံ့သွားပြီလားဆိုတာ သိဖို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လို့ရတယ်။" လို့ ပြောလိုက်သည်။

စာရေးမလေးက အခု လွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့ Jumpsuit ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူလုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအသစ်နဲ့ နှိုင်းလိုက်သည်။ လျှော်ပြီးသားအဝတ်အစားက အဝတ်အသစ်ထက် သိသိသာသာပိုတိုစွာ ကျုံ့သွားတာ သေချာပါသည်။

အဲဒါကို ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတဲ့ ဖောက်သည်က ဒါကို မြင်တော့ သူက ချက်ချင်း အကြံထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ! ဒီဝတ်စုံက ကျုံ့သွားတာလား? ငါ မကြိုက်ရင် မဝယ်တော့ဘူး"

"ဟေ့ လူ၊ ကျွန်မ ဒီဝတ်စုံကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မဆီ ပိုက်ဆံပြန်ပေး!"

"......."

အပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ ငွေရှင်းပြီးတဲ့ ဖောက်သည်က ချက်ချင်း ငွေပြန်အမ်းပေးဖို့ စာရေးကို တောင်းဆိုတော့သည်။

စာရေးက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး "ဒါ၊ ဒါက ဒီတစ်ခုက ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်"ဟု အခိုင်အမာ ဆိုခဲ့သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် စာရေးမသည် အကြံရပုံရပြီး "ရှင်အဝတ်အစားကို တစ်ခုခုလုပ်ထားတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?" လို့ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ကြားတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ "မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

"ဒီဝတ်စုံတွေ အများကြီးရောင်းပြီးပြီ ရှင်တစ်ယောက်တည်း ပြဿနာရှာနေတာ" စာရေးက ထပ်ပြောသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မူလက ဤနေရာကို အကြောင်းပြချက်ပေးရန် လာခဲ့သော်လည်း ယခု သူမသည် အနိုင်ယူခံရပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အနီးနားရှိလူများက စာရေး၏ စကားများကိုပင် နားထောင်ကာ ပဲ့တင်ထပ်သည်။ "စာရေးက မှန်ပါတယ်၊ အဝတ်က အရမ်းနာမည်ကြီးနေတာ။ တခြားဘယ်သူမှ ပြဿနာမရှာဘူး။ ဒီအမျိုးသမီးက လူတွေကို လှည့်ဖြားဖို့ ဒီမှာရှိနေမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ အထည်တွေ အရမ်းရောင်းရလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်"

အားလုံးရဲ့စကားကြားတော့ စာရေးက ရုတ်တရက် ခေါင်းလေးမော့ပြီး ပြသနာရှာနေတဲ့ အမျိုးသမီးကို အထင်အမြင်သေးကာ " ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်ထွက်သွား၊ ငါတို့လုပ်ငန်းကို မနှောင့်နှေးနဲ့!"

ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည်ဖြစ်ကာ ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးအများအပြား လက်ထဲတွင် အဝတ်အစားများ ကိုင်ဆောင်ထား၍ လမ်းလျှောက်လာပြီး မျက်နှာများမှာ ဆိုးရွားလှသည်။

"ရှင့်တို့အားလုံး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"

"ဒီဆိုင်က အထည်ဆိုင်က ဝယ်တဲ့အဝတ်အစားတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြောတာကို ငြင်းခုံနေတာ။ အပျော်ကြည့်နေတာလား?"

"အပျော်ကြည့်တာပါ။ ကျွန်မ ဝယ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကျုံ့သွားတယ်၊ ကျွန်မက သူဌေးရဲ့သီအိုရီကို ရှာဖို့ ဒီကိုရောက်လာတာ။"

သူတို့အဝတ်တွေ ကျုံ့သွားတာကြောင့် ဝမ်ယိုချိုက်ဆီကို နောက်ထပ်လူအနည်းငယ် ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အရင်ဆုံးရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးက စိတ်ချလက်ချနဲ့ အေးတိအေးစက်ဖြင့် "ငါတစ်ယောက်တည်းရှိနေတုန်းပဲ။ ပြဿနာရှိလား"

"ဝမ်ယိုချိုက် ဘယ်မှာလဲ? ငါ့အမေဆီ သူ့ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ဖုန်းဆက်လိုက်။ ရှင်က ဘယ်လိုအဝတ်အစားတွေ ရောင်းနေတာလဲ? ကျွန်မ ပြန်အမ်းတာလိုချင်တယ်"

"ဝမ်ယိုချိုက် ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ကို ရှင်းပြရမယ်!"

အင်္ကျီတွေနဲ့ ပြဿနာရှာဖို့ လာမေးတဲ့သူက များလာလေလေ ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ရေဝိုင်းသွားပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာတွေ အဆုံးမသတ်ဘဲ ကြားလာရသည်။

အ၀တ်အစားရောင်းတဲ့ စာရေးက တွန်းထုတ်ပြီး ရန်ဖြစ်တော့မည်။

"ဝမ်သူဌေး၊ ကျွန်မဆီ ထွက်လာခဲ့!"

"အမြတ်စားတဲ့ကုန်သည်၊ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးပါစေ!"

ရှပင်းပင်းသည် ဝမ်ကျိအပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သူမကြားသိရသောအခါ အပျော်ကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် လီယွီလန်၏ ဆိုင်တွင်ပြုလုပ်သော sumpender jumpsuit ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် လှပပြီး ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒါကို သတိထားမိပြီး "မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတာပဲ၊ ဒီပုံစံက ဒါနဲ့ ခပ်ဆင်တူတူပဲ?" လို့ မေးလိုက်သည်။

ရှပင်းပင်းသည် ဒီစကားကိုကြားတဲ့အခါ သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဝမ်ယိုချိုက်ရဲ့စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားက ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ!"

သူမပြောတာမှန်သည်။ ရှပင်းပင်း ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ယွီလန်ဆီက ဝယ်ခဲ့သည်။ တစ်ခုက ကောင်းကင်၊ တစ်ခုက မြေကြီး။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပစ္စည်းက မတူပါဘူး။ ရှပင်းပင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ sumpender jumpsuit သည် ပေါ့ပါးပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းကာ မည်မျှလှပသည်ကိုတော့ ပြောစရာမလိုအောင် နတ်သမီးလေးနှင့်တူသည်။ ဗားရှင်းလည်းကောင်းသည်၊ ခါးသိမ်သိမ်နဲ့ ခြေတံရှည်နဲ့ အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။

ဝမ်ကျိ အပ်ချုပ်ဆိုင်ရှိ sumpender jumpsuit များသည် ဝတ်ရန် အလွန်အဆင်မပြေပေ။ တစ်ကြိမ်လျှော်ပြီးနောက် အထည်သည် တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့သွားပြီး အဆီနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းချက်များကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေသည်။ ဝတ်လို့မရတော့ဘူး။

"ဒါဆို ဘယ်မှာဝယ်တာလဲ၊ ကျုံ့မသွားဘူးလား?"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါက ရှောင်လန်အပ်ချုပ်ဆိုင်ကပါ။ ကျွန်မ တစ်ခါလျှော်ပြီးမှ ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်လာတာ။ ကျုံ့သွားတာကို ရှင်တို့တွေ့လို့လား?" ရှပင်းပင်းက ပြောသည်…..

"ရှောင်လန် အပ်ချုပ်ဆိုင် ငါသိတယ်! သူ့ဆိုင်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်ကမှ မရောင်းခဲ့တာ။ ဒီအဝတ်အစားပုံစံက သူ့ဆိုင်မှာသာ ရနိုင်တယ်လို့ ဝမ်ယိုချိုက်က မပြောခဲ့ဘူးလား?" ဟုပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဝမ်ယိုချိုက်က ရှောင်လန်ရဲ့ ဒီဇိုင်းကို ခိုးပြီး အရှက်မဲ့စွာ အ၀တ်အစားတွေ ကြိုပြီး ရောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ မသိတဲ့သူတွေ ရှိသေးတာလား?"

စကားပြောပြီးနောက် ရှပင်းပင်းသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပ်ပြီး ကဲ့ရဲ့သည်။ " ခိုးတာက ခိုးတာပဲလေ။ ဆိုလိုတာက ကျားတစ်ကောင် ကုပ်ခြစ်တာက ဆန့်ကျင်ဘက် ခွေးတစ်ကောင်လို မဟုတ်ပေ။ မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ!"

ပစ္စည်းများဝယ်သူသည် ရှပင်းပင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါတွင် သူ့မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ကြည့်မကောင်းဖြစ်ပြီး ရှပင်းပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လှပသောအဝတ်အစားများကို မနာလိုစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဝမ်ယိုချိုက်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒီဝမ်ယိုချိုက်က တကယ်ကို အကျင့်ပျက်တာပဲ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါရှာရမယ်။ ငါ့ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေး၊ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဒါက ငါ့ကို သေတဲ့အထိ နာကျင်စေတယ်!"

"ရှင်တို့ ဒီကို တစ်မနက်လုံး ရောက်နေကြပြီ မဟုတ်လား? ဝမ်ယိုချိုက်ကို တွေ့လို့လား? သူ ပြေးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား?" ရှပင်းပင်းက ဆိုးရွားစွာ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

နားထောင်နေသူက သူ့ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး "အဲဒါကို မပြောနဲ့၊ တကယ်ဖြစ်နိုင်တာပဲ! ဟေး၊ သူ့ကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ဝမ်ယိုချိုက်အိမ်ကို သွားကြရအောင်။"

အပ်ချုပ်ဆိုင်မှာ သူက စက်ချုပ်ဖို့ပြောလို့ အဝတ်အစားလုပ်နေတုန်း အလုပ်သမားတွေကို "ဟေ့၊ မင်းတို့ ဘာလို့အဝတ်အစားတွေ လုပ်နေသေးတာလဲ? အဝတ်အစားတစ်ခုခုမှားနေပြီ။ ဝမ်ယိုချိုက်က ထွက်ပြေးသွားနိုင်တယ်။ မင်းတို့ အလုပ်က အလကား မဟုတ်ဘူးမလား?" အလျင်လိုနေလို့ ​​သူတို့ရဲ့လုပ်အားခက မရှင်းရသေးဘူး!

သူတို့သည် အလုပ်အား ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယိုချိုက်ကို လစာရရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ယိုချိုက်က ထွက်ပြေးသွားသည်။

မနက်မိုးလင်းတော့ ပထမဆုံးအမျိုးသမီးက အမှားကိုရှာဖို့ ရောက်လာတော့ အဲဒီအသုတ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်ရပြီး လီယွီလန်က ဒုက္ခပေးလိုက်တာပဲ။

ဝမ်ယိုချိုက်က စိတ်တိုပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းပြီး ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးဖို့ လာတောင်းတဲ့လူ ပိုများလာတာကို တွေ့တော့ အံကြိတ်ပြီး စတိုးဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူကာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။