အခန်း (၄၄)

သို့သော်လည်း လီယွီလန်သည် တုန်းဖုန့်မောင်၏ စိုးရိမ်သောက အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ပြီး သူမ ဘာမှပြန်မပြောပေ။

တစ်လျှောက်လုံး လီယွီလန်သည် ဤအထည်ချုပ်စက်ရုံအတွက် ကျေနပ်အားရပါသည်။

လူတွေက တုန်းဖုန့်မောင်ရဲ့ရုံးခန်းကိုလာပြီး စာချုပ်ရဲ့ သီးခြားကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးကြသည်။

တုန်းဖုန့်‌မောင်သည် အသိစိတ်မရှိသူ မဟုတ်ပါ။ သူတို့နှစ်ဦးက ကျေနပ်စွာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ တုန်းဖုန့်‌မောင်က "အထည်ချုပ်စက်ရုံက အလုပ်သမားတွေက စက်ရုံမှာ ဆက်အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူတို့အားလုံးက ဒီနေရာမယ်လို့။ ငါ့ဘဝရဲ့ အများစုအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ၊ တကယ့်ကို……"

"ဟုတ်ကဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး" လီယွီလန်က လွယ်လွယ်ပဲ သဘောတူပြီး တုန်းဖုန့်မောင်ရဲ့ စကားတွေကို သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်စေခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် မူလက အလုပ်သမားများကို စောင့်ရှောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားကာ ပြီးတော့ အလုပ်သမားများကို ထပ်မံခေါ်ယူရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ဒါပေမယ့် ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်မပြောပြမယ်။ ဒီအလုပ်သမားတွေက ကျွန်မရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကို မနာခံရင် သူတို့ကို မစာနာဘဲ ကျွန်မ လွှတ်လိုက်မယ်" လို့ လီယွီလန်က ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" တုန်းဖုန့်မောင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ရှင်ဆက်နေနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ် ဒါရိုက်တာတုန်း" လီယွီလန်က တုန်းဖုန့်မောင်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီအတိုင်းနေရမှာလား?" တုန်းဖုန့်မောင်က လန့်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်" လီယွီလန်က ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ရှင်က စက်ရုံရဲ့ အခြေအနေကို အရမ်း ရင်းနှီးနေပြီ၊ ရှင် ကျွန်မကို ကူညီရမယ်နော်။ ဒါပေမယ့် ရှင်ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ရှင်က စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီယွီလန်က ဟာသတစ်ခုပြောပြီး တုန်းဖုန့်မောင်က ရယ်မောကာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟေး ကောင်းတယ်!"

တုန်းဖုန့်မောင်သည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤအဝတ်အထည်စက်ရုံတွင် နေခဲ့ကာ ထွက်ခွာရန် အမှန်တကယ် ဝန်လေးနေခဲ့သောကြောင့် သူဤနေရာတွင် ဆက်နေနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်သည်။

လီယွီလန်လည်း ဒါကိုမြင်တဲ့အတွက် သူမဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တုန်းဖုန့်မောင်က တကယ်တော်တဲ့လူပါ။ သူ့ကို စက်ရုံမှာထားရတာ တကယ်ကို အထောက်အကူဖြစ်မှာပင်။

သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ချို့ယွင်းချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဒီဇိုင်းအရသာနဲ့ ချီးကျူးမှုအဆင့်က တကယ့်ကို စိုးရိမ်စရာပါပဲ။ လီယွီလန်သည် တုန်းဖုန့်မောင်ကို အနာဂတ်တွင် ဒီဇိုင်းနယ်ပယ်သို့ ချဉ်းကပ်ခွင့်မပြုရန် လျှို့ဝှက်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်နှင့် တုန်းဖုန့်မောင်တို့သည် အလွန်ကျေနပ်စွာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြပြီး အခြေအနေများ အမြန်ပြေလည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စက်ရုံ စာချုပ်ချုပ်ခြင်းသည် အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စမဟုတ်သဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍မရပါ။ လိုအပ်သော လုပ်ငန်းစဉ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

အထည်ချုပ် စက်ရုံ စာချုပ်ချုပ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို အေးအေးဆေးဆေး ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်ကလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို တခြားအရာတွေနဲ့ ကိုင်တွယ်ဖို့ ရှိသေးသည်။

ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက အပ်ချုပ်ဆိုင်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် အထည်စက်ရုံတစ်ခုရှိလာသဖြင့် နောက်ထပ်လုပ်စရာများ မလွဲမသွေ ရှိတော့မည်ဖြစ်ကာ လီယွီလန်သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် အင်အားများစွာမရှိပေ။

ဒီလိုနဲ့ ဒီနေ့မှာပဲ လိီယွီလန်နဲ့ အလုပ်သင်နှစ်ယောက်က အပ်ချုပ်ဆိုင်ကိုပိတ်ဖို့ သူတို့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

"ဒီလိုပါပဲ၊ မဝေးတော့တဲ့အနာဂတ်မှာ အပ်ချုပ်ဆိုင်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ငါဖယ်ရှားပစ်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်ရော အနာဂတ်မှာရော ဘယ်လိုအစီအစဉ်တွေရှိလဲ၊ မင်းတို့ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ချင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်" လီယွီလန်က တောင်းပန်စကားဆိုသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ ဆရာ-တပည့် အစည်းအဝေးတစ်ခုပင်။ လီယွီလန်က "မင်းတို့လိုချင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ဈေးနည်းနည်းနဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ပေးလို့ရတယ်"

လျန့်ရှောင်ရှစ်နှင့် ရှန့်တန်းဟုန့်တို့သည် သတင်းကြားသောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် အလုပ်သင်ဖြစ်လာသောအခါတွင် သူသည် အနာဂတ်တွင် အပ်ချုပ်ဆိုင် ဖွင့်ချင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်သော်လည်း လီယွီလန်၏ ဆိုင်တွင် အကြာကြီးနေထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏အတွေးအမြင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျန့်ရှောင်ရှစ်သည် သူ၏အလေးချိန်ကိုသိပြီး အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်သော်လည်း လီယွီလန်ကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

ဒီအကြောင်းကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီးနောက် လျန့်ရှောင်ရှစ်က လီယွီလန်ကို ကြည့်ပြီး "အစ်မရှောင်လန်၊ ကျွန်တော် အစ်မနောက်ကို ဆက်ပြီး လိုက်လို့ရမလား?"

လီယွီလန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှန့်တန်းဟုန့်ကလည်း ရှက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကာ "အစ်မရှောင်လန်၊ ကျွန်မလည်း အစ်မနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်"

"အားလုံး ဒီလို တွေးကြတာလား?" လီယွီလန်က မေးသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ ငါ့အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီ လိုက်လို့ရတယ်။" ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ လီယွီလန်က သဘောတူလိုက်ပေမယ့် "စက်ရုံက ကောင်းကောင်းမလည်ပတ်နိုင်လို့ မင်းတို့ကို လုပ်အားခ မပေးနိုင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား?"

"ကျွန်မတို့ မကြောက်ပါဘူး!" နှစ်ယောက်သားသည် တညီတညွတ်တည်း ပြောကြသည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လီယွီမေ၏ အလုပ်ကိုလည်း စီစဉ်ပေးရမည်။

လီယွီလန်က လီယွီမေကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ "အစ်မ ငါ့အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီ လိုက်လို့ရတယ်"

သို့သော်လည်း လီယွီမေက ခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

"ရှောင်လန် ငါ မင်းနောက်ကို လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ?" လီယွီလန်က အံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။

"ငါ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ချင်တယ်" လီယွီမေက အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်၏ အစ်မဖြစ်သောကြောင့် လီယွီမေသည် အလုပ်သင် နှစ်ယောက်ထက် စောပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံကို စာချုပ်ချုပ်ရမည်ဟု သဘာဝကျကျသိသည်။

ဒါကိုသိပြီးကတည်းက လီယွီမေဟာ အနာဂတ်မှာ သူမ ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာကို တွေးနေခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ညီအစ်မဖြစ်တာကြောင့် လီယွီလန်က သူမကို အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ လိုက်ခိုင်းမယ်ဆိုတာ သေချာပေါက်သိသော်လည်း လီယွီ‌မေက အဲ့လိုမတွေးခဲ့ပေ။

သူမသည် အဝတ်အစားတွင် အရည်အချင်းမရှိသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိပြီး ယခင်က အပ်ချုပ်ဆိုင်တွင် များစွာမကူညီနိုင်ခဲ့သဖြင့် လီယွီလန်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် အထည်စက်ရုံသို့ ဆက်လိုက်သွားရန် ရှက်ရွံ့သည်။

ဒါကြောင့် သူမလုပ်နိုင်တာတစ်ခုခုကို လုပ်ချင်သည်။

သူမက ချက်နည်းပြုတ်နည်း ကျွမ်းကျင်တာကြောင့် လီယွီမေဟာ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ဖို့ စိတ်ကူးရလာခဲ့သည်။

လီယွီမေ ကိုယ်တိုင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ချင်ကြောင်း လီယွီလန်က ကြားသိရပြီး "ဟုတ်တယ်! အစ်မက အရမ်းအရသာရှိအောင် ချက်နိုင်တယ်။ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်နိုင်မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ဒါကို အရင်က မစဉ်းစားမိဘူး၊ အရမ်းကြာသွားတာပဲ"

လီယွီမေက သူမလက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာက နီမြန်းနေသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မင်းဘာပြောနေတာလဲ!"

"ဟားဟား ငါနောက်နေတာပါ" လီယွီလန်က ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။ "ဘယ်မှာဖွင့်ချင်လဲ? ဆိုင်ကို ငါနဲ့အတူတူ ရှာချင်လား?"

လီယွီမေက ငြိမ်သက်သွားကာ ညီမဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ကာ "မလိုပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်တယ်"

လီယွီလန်နဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ လီယွီမေက ဘာမှ မလေ့လာခဲ့တာမရှိပေ။

အပ်ချုပ်ဆိုင်နှင့် စားသောက်ဆိုင်သည် အလွန်ကွဲပြားသော်လည်း ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်သည် တူညီပြီး လီယွီမေက ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ပြီးတော့ လီယွီမေကို ယနေ့ခေတ်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းများစွာက အမြင်ကျယ်‌စေခဲ့သည်။ လီယွီလန်မှလွဲ၍ လီယွီမေသည် အမျိုးသမီးများစွာက စီးပွားရေးလုပ်ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ကိုင်ကာ ငွေရှာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး လီယွီမေ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

မူလပညာအယူအဆ "ယောက်ျားသည် နတ်ဘုရားဖြစ်၍ မိန်းမတို့သည် ယောက်ျားကို အားကိုးခြင်းဖြင့်သာလျှင် ကောင်းစွာအသက်ရှင်နိုင်သည်" ဟူသော အယူအဆ ပျက်သွားသည်။

လီယွီမေသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ မင်းဘယ်လိုလူမျိုးကို လိုချင်တာလဲ? အမျိုးသမီးများသည် ၎င်းတို့၏ လက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်!

"ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရှိလား"

လီယွီလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"လုံလောက်တယ်!" လီယွီမေက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လီယွီလန်က သူမကို လစဉ် လစာအများကြီးပေးတာကြောင့် စားသောက်ဆိုင်လေးဖွင့်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ငွေထက် ပိုပါသည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက် စကားပြောပြီးနောက် လီယွီ‌မေသည် စားသောက်ဆိုင်လေးဖွင့်ရန် ဆိုင်ကို ရှာဖွေရင်း အလုပ်များနေပြီး လီယွီလန်သည် သူမ၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံကို စာချုပ်ချုပ်ပြီးကတည်းက Red Star အမှတ် ၃ အထည်ချုပ်စက်ရုံလို့ သဘာဝအတိုင်း ခေါ်လို့မရတော့ပါ။ ဒါကိုစဉ်းစားပြီးနောက် လီယွီလန်သည် လန်မန် အထည်ချုပ်စက်ရုံဟု အမည်သစ်ကို မှတ်ပုံတင်ရန် စက်မှုနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဗျူရိုသို့ သွားခဲ့သည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ရှိ ပစ္စည်းများကို အလွန်လျင်မြန်စွာ စီမံဆောင်ရွက်ကြပြီး အချောထည်များ ချက်ချင်းနီးပါး ရောင်းကုန်ကာ ကျန်အထည်များနှင့် အခြားအထည်များကို ဝယ်ယူသူများလည်း ရှိသည်။

လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်ပိတ်ကြောင်း ဖောက်သည်များစွာကြားသိရသောအခါတွင် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး "ဘာလို့ပိတ်တာလဲ၊ မင်းဆီက ဒီလိုလှပတဲ့အဝတ်အစားတွေကို နောင်မှာ ဝယ်နိုင်ပါ့မလား?"

"အနာဂတ်မှာ လူတိုင်း ကျွန်မအဝတ်အစားတွေ ဝယ်လို့ရနေမှာပါ။" လီယွီလန်က ပြုံးပြပြီး သိပ်ထုတ်မပြဘူး။

တစ်ဖက်တွင် Sမြို့ရှိ အခြားသော အပ်ချုပ်ဆိုင်များသည် လီယွီလန်၏ အပ်ချုပ်ဆိုင် ပိတ်လိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါတွင် သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းချကာ တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်လာပြီး အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းသည် ပိုမို ကောင်းမွန်လာမည်ဟု ထင်မြင်မိကြသည်။

ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်က အပ်ချုပ်ဆိုင်ပိတ်တော့မည်ဟုဆိုသော သတင်းဆိုးကြားသိရပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသောမျက်နှာဖြင့် သူမထံရောက်လာသည်။

"မစ္စ ရှောင်လန်၊ အစ်မရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်က ဘာလို့ မဖွင့်တာလဲ? နောင်မှာ ကျွန်မ အ‌စ်မနဲ့ အဝတ်တွေ လုပ်လို့ရပါ့မလားဟင်?" ရှပင်းပင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လတ်တလောမှာ အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိနိုင်ဘူး" လီယွီလန်က "ကျွန်မ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်ရှုပ်နေမှာ" လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ပထမဆုံး ဖောက်သည်ဖြစ်တဲ့ ရှပင်းပင်းကို လီယွီလန်က သူမ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဖွင့်တော့မယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

ရှပင်းပင်းသည် ဒါကိုကြားတော့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး လက်ခုပ်တီးပြီး "ကောင်းလိုက်တာ!"

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "အစ်မရှောင်လန်၊ အစ်မရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ လူတွေ လိုသေးလား?"

"ဟင်?" လီယွီလန်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို မော့ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ "မင်း ငါတို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လာမလို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အခု သူတို့ ပါးစပ်တွေ ပွင့်နေကြပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ရှပင်းပင်းက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ "ဟုတ်တယ်၊ အစ်မ ကျွန်မကို ဘယ်လိုထင်လဲ?"

လီယွီလန်သည် ရှပင်းပင်းတွင် ထိုသို့သော အကြံမျိုး ရှိလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသိသလောက် ရှပင်းပင်းသည် S မြို့ရှိ အစိုးရပိုင် စက်ရုံကြီးတစ်ခုတွင် ကောင်းစွာအလုပ်လုပ်နေပြီး မစတင်ရသေးသည့် သူမ၏အထည်စက်ရုံသို့ လာရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"မင်းရဲ့ လက်ရှိအလုပ်က အရမ်းကောင်းတယ်မလား?" လီယွီလန်က သူမကို စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

"ဒါက အစ်မက အရမ်းဆွဲ‌ဆောင်နေလို့ မဟုတ်ဘူး အစ်မရှောင်လန်!" ရှပင်းပင်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို ဖွဖွလေး ပြုံးကာ လီယွီလန်၏ မျက်လုံးများကို သတိပြုမိ၍ သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး " အိုး၊ ကျွန်မတို့စက်ရုံက ပြောရခက်တယ်၊ ကျွန်မ အဲ့ဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး..."

ရှပင်းပင်းက ပိုပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတာကို တွေ့ရတော့ လီယွီလန်က အတင်းအကြပ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ရှပင်းပင်းက သူ့ကိုယ်ပိုင်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အဆိုပြုချက်အတွက် လီယွီလန်က အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်သည်။ ရှပင်းပင်းသည် သွက်လက်ကာ အရောင်းသွက်သူဖြစ်သည်။

"မင်းလာချင်ရင် ငါအရမ်းကြိုဆိုပါတယ်။" လီယွီလန်က အပြုံးနဲ့ပြောပေမယ့် "မင်းရဲ့မူလအလုပ်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ အဲဒါကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ မင်း အဲဒါကို စဉ်းစားရမယ်။ မင်းမိဘတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ သူတို့ကို မင်း ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ?"

ယနေ့ခေတ်တွင် ခိုင်မာသော အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် လေးစားဖွယ် အကောင်းဆုံးအရာဖြစ်သည်။

အလုပ်မရှိရင် စီးပွားရှာနိုင်တဲ့ လူတွေဟာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲ ရှာရ ရှာရ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရှုတ်ချနေကြဆဲပင်။ ရှပင်းပင်းသည် သူမ၏ ခိုင်မာသော အလုပ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး လီယွီလန်နောက်ကို လိုက်လျှောက်သကဲ့သို့ ၎င်းသည် ကွဲလွဲသော အပြုအမူတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။

ရှပင်းပင်း၏ မျက်နှာလေးသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြိုကျသွားနိုင်သည်။

လီယွီလန်သည် ရယ်စရာကောင်းသောနည်းဖြင့် သူမ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ "မင်းကိုယ်တိုင် ချိန်ဆလို့ရပါတယ်" ဟု နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်ကို ထပ်မံရှာဖွေခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမသည် မူလစက်ရုံကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီယွီလန်သည် ရှပင်းပင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောပြီးနောက်တွင် သူမသည် နောက်ထပ်မဖြစ်သင့်တော့ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရှပင်းပင်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာသာ စိတ်ကူးရခဲ့သည်...

သူမ တကယ်နှုတ်ထွက်ခဲ့ကြောင်း ကြားပြီးနောက် လီယွီလန်သည် အံ့သြသွားသည်။

"မင်းမိဘတွေကော သဘောတူလား?" သူမကမေးသည်။ ဒါကိုပြောတော့ ရှပင်းပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးပြောသည်။ "မပြောပါနဲ့၊ ကျွန်မအဖေက ကျွန်မခြေထောက်ကို တုတ်နဲ့ရိုက်ချိုးလုနီးပါးပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအမေက ကျွန်မကိုတားတယ်"

"ဒါဆိုမင်း..."

"ကျွန်မမိဘတွေမှာ ကျွန်မက တစ်ဦးတည်း‌သော သမီးလေ။ သူတို့ ကျွန်မကို မရိုက်နိုင်ပါဘူး" ရှပင်းပင်းက ဂုဏ်ယူစွာပြောပြီး လီယွီလန်ကို မျှော်တလင့်တကြီးကြည့်ကာ "အစ်မရှောင်လန်၊ ကျွန်မ အိမ်မှာနေနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မင်းရဲ့အပေါ်မူတည်တယ်။ အာ!"

ဖိအားတွေ ရုတ်တရက် တိုးလာတဲ့ လီယွီလန်က "ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။"

စာချုပ်ချုပ်ခြင်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ပြီးသွားပြီးနောက် ကုရှန်းက လူအနည်းငယ်ကို စက်ရုံရဲ့ လုံခြုံရေးကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပြုပြင်သင့်သည်များကို ပြုပြင်ပြီး ပြဿနာမရှိဟု အတည်ပြုပြီးနောက် အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အလုပ်စတင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒီခရီးစဉ်အတွက် ကုရှန်းရဲ့ ပေးချေမှုအရ လီယွီလန်က စက်ရုံဂိုဒေါင်မှာ စုပုံထားတဲ့ အဝတ်အထည်တွေကို ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့သည်။

လီယွီလန် - "ဒီဝတ်စုံက ကြည့်ရဆိုးတယ် ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်းကြည့်ရဆိုးပေမယ့် အထည်နဲ့လက်ရာက အရမ်းခိုင်မာပြီး နောင်မှာ ရှင့်ရဲ့အလုပ်သမားတွေကို နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလို့ရတယ်။ အဲဒါတွေကို ငွေအဖြစ်ပြောင်းပြီး ရှင်ပိုက်ဆံရှာလို့ ရသေးတယ်လေ။"

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ အလုပ်တွင် အလုပ်သမားများသည် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများ ကြည့်ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့က ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူတို့ဝတ်တာက အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား? ပြီးတော့ ဒီဝတ်စုံက တကယ်ကောင်းပါသည်။

စကားမစပ် ၎င်းသည် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် သတ်ပစ်၍ စာရင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာတွင်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် လီယွီလန်က ဒါကို မပြောရဲပေ။

ကြည့်ရဆိုးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်နေတဲ့ ကုရှန်း - "..."

မေ့လိုက်ပါ။ ငါ့မိန်းမကို ဘာလုပ်နိုင်မလဲ? သဘောကျတာပေါ့!

စက်တင်ဘာလတွင် တပေါင်သည် ပထမတန်းသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျော်ကြားသော မူလတန်းကျောင်းသားဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် နောက်ဆုံးတွင် စမ်းသပ်မူလတန်းကျောင်းရှေ့တွင် စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ခုဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်လည်း သွားကြည့်ခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်သည် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ရှည်လျားသော စားပွဲရှည်များနှင့် ခုံတန်းရှည်များပါရှိသောကြောင့် လူအများကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စတိုးဆိုင်ဖွင့်ရန် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် လီယွီလန်နှင့် ကျန်းမော့တို့သည် စားသောက်ဆိုင်အထက် ထပ်ခိုးလေးတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

လီယွီလန်သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်နောက်ရှိ အခန်းနှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်အောင် အလွန်သေးငယ်သော ထပ်ခိုးလေးကို စိတ်တိုင်းမကျဖြစ်ပြီး ဒါက ကလေးအတွက် စာကျက်ရန်ပင် မသင့်တော်ပေ။

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် လီယွီလန်က သူ့အစ်မကို ကျန်းမော့ကို သူ့အိမ်ကို ပြန်ခွင့်ပြုဖို့ ပြောခဲ့သည်။ တပေါင်လည်း မူလတန်းကျောင်းတက်နေပြီဆိုတော့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ကျောင်းအတူတူသွားလို့ရသည်။

လီယွီမေက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆိုင်က ကျောင်းအပြင်မှာ ဖွင့်ထားပြီး နေ့တိုင်းမြင်နေရတယ်။ ရှောင်မော့နှင့် တပေါင်တို့သည် မနက်ပိုင်းနှင့် နေ့လည်များတွင် ညစာစားနိုင်သေးသည်။

ကျန်းမော့သည် ပိတ်ရက်တွေမှာ လာပြီး သူမနှင့်နေနိုင်သည်၊ ထို့ကြောင့် ကိစ္စမရှိပေ။