အခန်း (၄၅)

လီယွီလန်၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံသည်လည်း အပြည့်အ၀ လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆောင်းရာသီဝတ်စုံများစွာကို ဒီဇိုင်းထုတ်ထားပြီး အောက်တိုဘာလတွင် စျေးကွက်သို့ရောက်စေလိုသည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံနှင့် အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် တူညီခြင်းမရှိပေ။ အပ်ချုပ်ဆိုင်သည် ပထမဆုံးအဝတ်အထည် ပြုလုပ်သည့်ဆိုင် ဖြစ်သော်လည်း အဆင်မပြေပါက အချိန်မရွေးပြောင်းနိုင်သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံတွေက မတူဘူး။ အရောင်းအဆက်အသွယ်တွေက ပိုကြီးလာတဲ့အတွက် လူအများစုဝတ်လို့ရတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဒီဇိုင်းထုတ်ရမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လီယွီလန်သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း အတွေ့အကြုံများစွာကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

သူမသည် အထည်စက်ရုံတွင် ရက်အတော်ကြာ ပုံစံဒီဇိုင်းပြုလုပ်ခဲ့သော အရင်သူဌေးနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရွယ်အစားသုံးမျိုး၊ အကြီး၊ အလတ်နှင့် အသေးဖြင့် ၀တ်စုံတစ်ခုစီကို ဖောက်သည်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးအုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အခက်ခဲဆုံးဗားရှင်းကို ဆုံးဖြတ်ထားပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ထုတ်လုပ်ရေးမှာ ထည့်သွင်းဖို့ ဖြစ်သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအများအပြား စတင်လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

လီယွီလန် စက်ရုံသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူ သုံးဦးအနက် လျန့်ရှောင်ရှစ်ကို သူမက ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး အဝတ်အစားများ ထုတ်လုပ်ခြင်းကို ကြည့်ရှုခိုင်းခဲ့သည်။

ရှန့်တန်းဟုန်သည် ဒီဇိုင်းပိုင်း၌ အရည်အချင်းရှိသောကြောင့် လီယွီလန်က သူမထံမှ သင်ယူခိုင်းခဲ့သည်။

ရှပင်းပင်းအတွက်တော့ သူမကို စျေးကွက်သုတေသနလုပ်ဖို့ လီယွီလန်က စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လီယွိီလန်သည် သူကိုယ်တိုင် အလုပ်များနေကာ စက်ရုံတွင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရသည့်အပြင် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန်လည်း အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

အခြားအကြောင်းပြချက်မရှိပါ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အထည်စက်ရုံသည် သူမ၏ အိမ်နှင့် အမှန်တကယ် ဝေးသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး နံနက်တိုင်း ကုရှန်းသည် သူမအား ဤနေရာသို့ လိုက်ပို့ပေးရသည်။

အရင်တုန်းကတော့ အပ်ချုပ်ဆိုင်က သူ့အိမ်နဲ့ နီးတာကြောင့် မခံစားခဲ့ရပေမယ့် အခု အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ကားတစ်စီးရှိဖို့ အရေးကြီးကြောင်း လီယွီလန်က သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်ရပြီးနောက် ကားတစ်စီးဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး အနာဂတ်တွင် အလုပ်ထွက်လုပ်ရန် ကားမောင်းတာက ပိုအဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် လီယွီလန်သည် စက်ရုံတွင် အလုပ်များနေသေးသည်။

စက်ရုံ၏ လက်ရှိ ထုတ်လုပ်မှု တိုးတက်မှုကို ကြည့်ရတာက သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

သူစိတ်ရှုပ်နေချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လီယွီလန်၏ ရုံးခန်းတံခါးကို အလျင်အမြန် ခေါက်လိုက်သည်။

လီယွီလန်ကို တစ်ယောက်ယောက်က အသံနက်ကြီးနဲ့ ခေါ်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "စက်ရုံမန်နေဂျာ၊ အဆင်မပြေဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က အလုပ်ရုံမှာ ရန်ဖြစ်နေတယ်!"

လီယွီလန်သည် ရုတ်​တရက်​ထရပ်​ပြီး မျက်​​မှောင်​ကြုတ်​ကာ "ရန်​ဖြစ်​​‌နေတာ? ဘာဖြစ်ကြတာလဲ?"

ရုံးတွင် အချိန်ဖြုန်းမည့်အစား လီယွီလန်သည် အလုပ်ရုံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

အလုပ်ရုံထဲဝင်ပြီးတာနဲ့ အလုပ်မှာမနေကြဘဲ အပျော်ကြည့်ဖို့ ဝိုင်းဖွဲ့နေတဲ့ အလုပ်သမားတစ်စုကို တွေ့လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်လာသည်။ စက်ရုံမန်နေဂျာကိုတွေ့သောအခါ အလုပ်သမားများ အနည်းငယ် ထိန်းသွားသည်။ အများစုမှာ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး သူမအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?" လီယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

သူမ လျှောက်လာစဉ်တွင် အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော နှာတံပွန်းပဲ့နေတာနှင့် မျက်နှာပွန်းပဲ့နေသော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယွီလန်ကို ပိုအံ့သြစေတာက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ လျန်ရှောင်ရှစ် ဖြစ်တာပါပဲ။ လျန်ရှောင်ရှစ်သည် အမြဲတမ်းရိုးသားပြီး အလုပ်ရုံတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်မည်ဟု လီယွီလန်က ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အခြားအမျိုးသားမှာ စက်ရုံက အရင်အလုပ်သမားဖြစ်သည်။ လီယွီလန်မှာ အမြင်ကောင်းရှိသော်လည်း နာမည်ကို မမှတ်မိတော့ပါ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တုန်းဖုန့်မောင်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသည်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ သူက "ဖူရှန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ရန်ဖြစ်နေသော အခြားလူမှာ ဖူရှန်းဟုခေါ်ပုံရသည်။

ဆွဲခွာလိုက်သော လူနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လီယွီလန်နှင့် တုန်းဖုန့်မောင်တို့သည် အလုပ်ရုံရှိ အခြားအလုပ်သမားများအား မည်ကဲ့သို့ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးကြသည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး၊ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားတာနဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ"

"သူတို့ အရင် ငြင်းခုန်ပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ ဖူရှန်းက ထရပ်ပြီး လျန်ရှောင်ရှစ်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးတယ်။"

"ငါဘာလုပ်တာလဲ? လျန်ရှောင်ရှစ်က ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုကို လုပ်ခဲ့တာ မှတ်မိတာ?"

လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့အမြင်တွေရှိကြပြီး လီယွီလန်က ခေါင်းကိုက်ပြီး သူတို့ကို စကားဖြတ်ကာ "ကောင်းပြီ တခြားသူတွေ မပြောနဲ့၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပါဝင်ခိုင်းလိုက်။ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ပြောကြ"

လီယွီလန်၏ မျက်လုံးများက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး "လျန်ရှောင်ရှစ်၊ မင်းအရင်ပြောပါ"

သူမစကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖူရှန်းသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် နှာမှုတ်တာကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဖူရှန်း၊ မင်းမှာ မကျေနပ်တာရှိလား? မင်း အရင်ပြောရင် ဘယ်လိုလဲ?"

ဖူရှန်းက နှုတ်ခမ်းစူပြီး စကားပြန်မပြောပေ။

လျန်ရှောင်ရှစ်သည် ဖူရှန်းကို အပြင်းအထန် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှုပ်နေသော သူ့အဝတ်အစားများကို ဂရုစိုက်ကာ "ကျွန်တော်ပြောပြပါရစေ"

လီယွီလန်သည် လျန်ရှောင်ရှစ်ပြောသည့် အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အစပိုင်းမှာတော့ ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက ဖူရှန်းဟာ ​​မကြာခဏ ငါးမျှားပြီး လှော်တက်တတ်တယ်ဆိုတာကို လျန်ရှောင်ရှစ်က သိလိုက်ရပြီး သူ့တာဝန်ကျတဲ့အလုပ်ကို မလုပ်တာကြောင့် သူ့ကို သတိပေးဖို့ သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဖူရှန်းသည် လျန်ရှောင်ရှစ်၏ သူဘာလုပ်သင့်သည်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူက လျန်‌ရှောင်ရှစ်ကို လျစ်လျူသာရှုခဲ့သည်။

လျန်ရှောင်ရှစ်သည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဖူရှန်း၏ အလုပ်ခုံကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပုတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဖူရှန်းသည် လျန်ရှောင်ရှစ်၏ လာပြောမှုကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားပြီး "ဒီစက်ရုံက မင်းအမေရဲ့ဟာလား ဂရုစိုက်လွန်းနေတာ? မင်းက အမျိုးသမီး စက်ရုံမန်နေဂျာနဲ့ လိုက်လာတယ်လို့ ငါကြားတယ်? ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိလို့လား? အမျိုးသမီး စက်ရုံမန်နေဂျာ ဟီးဟီး..."

ဖူရှန်း၏ မလိုလားအပ်သော ထင်မြင်ယူဆချက်ကြောင့် လျန်ရှောင်ရှစ်ကို တိုက်ရိုက်ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ ဖူရှန်း၏ ကော်လာကိုဆွဲ၍ အံကြိတ်ပြီး "မင်းဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပြောနေတာလဲ?"

"မင်း ဒီမဟုတ်တာကို သုံးတာလား? လာခဲ့၊ ငါမင်းကိုကြောက်အောင် လုပ်ပြမယ်!" ဖူရှန်းသည် လျန်ရှောင်ရှစ်ကို လက်သီးများဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားသည် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက် လီယွီလန်၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲသွားပေ။

ထို့နောက် သူမသည် ဖူရှန်းကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ "လျန်ရှောင်ရှစ် ပြောတာကို ရှင် ငြင်းစရာ ရှိသေးလား?"

ဖူရှန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ထုတ်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

လီယွီလန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး "ဒါဆိုရင် ဖူရှန်း၊ ကျွန်မ ရှင့် အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ" လို့ပြောလိုက်သည်။

ဖူရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားကာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် "မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ထုတ်ပစ်လိုက်တာလဲ?"

"ကျွန်မက စက်ရုံမန်နေဂျာဖြစ်ပြီး ကျွန်မစက်ရုံက အပျင်းတွေကို မထောက်ပံ့ပါဘူး။" လီယွီလန်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ငါ့ကို မထုတ်ပစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့မိဘတွေက စက်ရုံအတွက် သေတယ်၊ ​​မင်း ငါ့ကို မထုတ်ပစ်နိုင်ဘူး!" ဖူရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက နက်ရှိုင်းလာသော်လည်း သူမသည် "ရှင့်ရဲ့မိဘတွေကို ကျွန်မလေးစားပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုကစပြီး ရှင် ဒီစက်ရုံမှာ နေလို့မရတော့ဘူး"

"မစ္စတာတုန်း၊ ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?" လီယွီလန်ကကြည့်ကာ ဘေးနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ စကားမပြောသော တုန်းဖုန့်မောင်ကို မေးသည်။

ဖူရှန်းကလည်း တုန်းဖုန့်‌မောင်ကို အကူအညီတောင်းနေသလို ကြည့်ပြီး "ဒါရိုက်တာ!"

"ငါက မန်နေဂျာမဟုတ်တော့ဘူး။" တုန်းဖုန့်မောင်က လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှောင်ရှန်း၊ ဒါရိုက်တာလီပြောတာ နားထောင်ပါ။ မင်းသွားလိုက်တာပိုကောင်း..."

ဖူရှန်းက မယုံသင်္ကာဖြစ်ကာ "ဦးလေးတုန်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရက်ရတာလဲ? ကျွန်‌တော့်မိဘတွေကို မေ့သွားပြီလား?"

လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော်က စက်ရုံမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သည်။ မီးအကြီးကြီးပင်။

ဖူရှန်း၏ မိဘများသည် မီးလောင်ခြင်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မီးထဲတွင် နစ်မြှပ်သွားသောကြောင့် စက်ရုံသည် ဖူရှန်းကို အမြဲဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ဖူရှန်း ကြီးပြင်းလာပြီး စက်ရုံမှာ အလုပ်စလုပ်လာတော့ တုန်းဖုန့်‌မောင်ဟာ သူက ပျင်းရိပြီး မကြာခဏ အလုပ်မလုပ်ဘူးဆိုတာ သူသိနေရင်တောင်မှ မသိချင်ယောင်‌ဆောင်ခဲ့သည်။ အခု စက်ရုံက စာချုပ်ချုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ စက်ရုံဒါရိုက်တာအသစ်က သဘာဝအတိုင်း သူ့လို ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး။

တုန်းဖုန့်မောင်သည် ဤအခြေအနေအတွက် မအံ့သြသော်လည်း သူ့အား အရင်ကတည်းက ဒီလောက်လွှတ်မထားသင့်သည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"မထွက်ခွာမီ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွက် ဘဏ္ဍာရေးဌာနသို့ သွား၍ ငွေရှင်းလိုက်ပါ။" လီယွီလန်သည် တုန်းဖုန့်မောင်ကို မျက်နှာပေးလိုစိတ်ရှိသည်။

တုန်းဖုန့်မောင်က လီယွီလန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ စိုက်ကြည့်သော်လည်း ဖူရှန်းကို လှုံဆော်မိပုံရပြီး လီယီလန်ကို ဒေါသမျက်နှာဖြင့် ‌ကြိမ်း‌မောင်းလိုက်သည်။ "မင်း လူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ ခွေးမ!"

တုန်းဖုန်းမောင်က ဒေါသတကြီး မျက်နှာဖြင့် ဖူရှန်းကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ?"

သူပြောပြီးသည်နှင့် လီယွိီလန်ကို ကြည့်ပြီး တောင်းပန်ကာ ဒေါသထွက်နေသော ဖူရှန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ဖူရှန်းအတွက် သူ့အပြောင်းအရွေ့က ပိုကောင်းမှန်းသိသော်လည်း ထွက်ခွာသွားသော နှစ်ယောက်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်တော့ ကွာခြားချက်ကို သူမ မပြောနိုင်ပေ။

အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေသော အခြားအလုပ်သမားများနှင့် ကိုယ်တွယ်ဖြေရှင်းရမှာတွေရှိသည်။

ဒီအလုပ်သမားတွေအားလုံးက စက်ရုံမှာရှိတဲ့ အလုပ်သမားဟောင်းတွေပါ။ သူတို့ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ သူတို့က စက်ရုံထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့ကြသည်။ လီယွီလန်က အလုပ်ထုတ်တယ်လို့ ပြောပြီးပြီးချင်း အလုပ်ထုတ်ခံရတဲ့ မြင်ကွင်းကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များသည် ဤအလုပ်သမားများအပေါ် မည်မျှအကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း ဤသည်မှာ လီယွီလန် လိုချင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းဆောင်ရည်မှာ နိမ့်ကျနေပြီး လီယွီလန်သည် ထိုအလုပ်သမားများကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရန် စဉ်းစားရန် မလိုအပ်ပေ။

လီယွီလန်က ကိုယ်တိုင် စက်ရုံမှာနေပြီး စက်ရုံအများစုရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သိသည်။

စက်ရုံကို နိုင်ငံတော်က ပိုင်တဲ့အတွက် လူတိုင်းက အနည်းအများ အတူတူပင်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် ပျင်းရိခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် နိုင်ငံခြားအလုပ်သမားများကို ရှာဖွေလာကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အများကြီးလုပ်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်များ ရှိလာမည်မဟုတ်ပါ၊ အရူများကသာ သူတို့၏ခေါင်းများကို မြှုပ်နှံပြီး အလုပ်ကြိုးစားကြလိမ့်မည်။

လက်ရှိ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လီယွီလန်က စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော်လည်း စက်ရုံတည်ဆောက်မှုမှာ မပြောင်းလဲသေးသလို ဝန်ထမ်းများလည်း မပြောင်းလဲသေးဘဲ တုန်းဖုန့်မောင်ကပင် စက်ရုံတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်... စက်ရုံအပြင်က စက်ရုံအမည်ကလွဲ၍ စက်ရုံက မပြောင်းဘူးလို့ ထင်ရသည်။ ကွဲပြားမှုမရှိပါဘူး။

အစပိုင်း လတ်ဆတ်မှု လွန်သွားပြီးနောက် အလုပ်သမားများသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ ယခင်လုပ်ငန်းခွင် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှု ထိရောက်မှု သိသိသာသာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ဒါကိုသိပြီး လီယွီလန်ဟာ စက်ရုံတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဖူရှန်းရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အသုံးချခဲ့သည်။

အောက်နားက တီးတိုးတီးတိုးပြောနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ လီယွီလန်က သူမရဲ့လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီး "ဖူရှန်းရဲ့ ကိုင်တွယ်မှုကို ရှင်တို့ထဲက တစ်ချို့က မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာ ကျွန်မသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မဒါပဲပြောမယ်၊ ဒါက ကျွန်မစက်ရုံ။ ကျွန်မ စက်ရုံက အလုပ်သမားတွေကို ကျွန်မ ကိုင်တွယ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်"

"ကျွန်မ ဖူရှန်းကို အလုပ်ထုတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ အလုပ်ရုံမှာ ရန်ဖြစ်တာကြောင့်ပါ၊ ဒါပေမယ့် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူ့ရဲ့ အလုပ်သဘောထားကြောင့်ပါ။ ဒါက လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံပါ၊ Red Star အမှတ် ၃ အထည်ချုပ်စက်ရုံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်တို့မှတ်မိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီစက်ရုံနဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်မဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအတွက် ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။"

လီယွီလန်က ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ကာ "တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူတိုင်းကို ကျွန်မ တစ်ခုခုကြေညာချင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး စက်ရုံမှာရှိတဲ့ လုပ်အားခတွေကို တွက်ချက်ပြီး ရှင်တိုင်း နေ့တိုင်းလုပ်သလောက် ဝင်ငွေရလိမ့်မယ်။ များများလုပ်လေလေ၊ များများရလေပဲ။ တရားမျှမျှတတပဲ"

စကားတွေ ထွက်လာတော့ အလုပ်သမားတွေက ချက်ချင်း စပြီး ဆွေးနွေးကြသည်။

"ဘာလို့ ပိုက်ဆံကို တစ်ခုချင်းတွက် ရေတွက်တာလဲ? နှေးတဲ့ သူတွေအတွက် မဆိုးဘူးလား?"

"မဆိုးဘူးထင်တယ် တရားမျှတတယ်!"

"ဒီလိုဖြစ်သင့်တယ်၊ များများလုပ်တဲ့သူတွေနဲ့ လျှော့လုပ်တဲ့သူတွေက လစာအတူတူရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လူတိုင်းပြောနေကြတာကိုမြင်တော့ လီယွီလန်က "ရှင်တို့ ဒီစက်ရုံမှာ ကျွန်မအတွက်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အတွက်ပဲ လုပ်နေတာလို့ ရှင်တို့မှတ်မိမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်တို့ရတဲ့ငွေက ကိုယ့်အတွက်ပဲလေ။ ဘယ်သူကမှ အဲဒါကို လက်မခံရင်၊ ရှင်တို့ နှုတ်ထွက်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဒီလမှာ ရှင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ လစာ အပြည့်ကို ကျွန်မပေးမယ်။"

"ပြဿနာမရှိရင် အခု ဆက်ပြီးလုပ်ပါ"

လီယွီလန်သည် ဤစာကြောင်းကို အပြီးသတ်ပြီး အလုပ်ရုံမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အလုပ်ရုံရှိ အလုပ်သမားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြာကြီးကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက် အလုပ်စလုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါတွင် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့၏ နေရာသို့ ပြန်၍ အမြန် အလုပ်စလုပ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မင်းသည် ယခု အလုပ်တစ်ခုဖြင့် ငွေရရှိနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သည်းမခံနိုင်ရင် နှုတ်ထွက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ လီယွီလန်ရဲ့ ကြေညာချက်ကို ဘယ်သူမှ အလေးအနက်မထားပါဘူး။

ရူးနေတဲ့သူပဲ နှုတ်ထွက်လိမ့်မည်!

၎င်းကဲ့သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် စက်ရုံ၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ဒါကို အရမ်းကျေနပ်သွားသည်။

ဒါကို ကုရှန်းကို သူမပြောပြတဲ့အခါ ကုရှန်းက "မင်း အလုပ်ထုတ်ခဲ့တဲ့လူ ဘယ်လိုလဲ? ဒီအတောအတွင်း မင်း သူ့ကို တွေ့သေးလား?"

"ရှင် ဆိုလိုတာက ဖူရှန်းလား? သူ့ကို မတွေ့ဖူးထင်တယ်" လီယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဖူရှန်းသည် စက်ရုံတွင်မွေးဖွားခဲ့ပြီး အခြားအလုပ်သမားများနှင့်အတူ အထည်ချုပ်စက်ရုံအနီးရှိ မိသားစုနယ်မြေတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန်က သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ့ကို မြင်ပုံမပေါ်ဘူး။ ဒါက နည်းနည်းထူးဆန်းသည်။

"အခုမှစပြီး မင်းကို နေ့တိုင်း ကိုယ် လာကြိုမယ်" ကုရှန်းက ပြောသည်။

"ဖူရှန်းက ကလဲ့စားချေမှာကို ရှင်က စိတ်ပူနေတာလား? သူ့အတွက် မဖြစ်သင့်ဘူး၊ မဟုတ်လား?" ကုရှန်းသည် အနည်းငယ်သတိထားလွန်းသည်ဟု လီယွီလန်က ခံစားမိသည်။

"သတိထားတာက အမြဲမှန်တယ်။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

ကုရှန်းက အခိုင်အမာ ပြောလာတဲ့အတွက် လီယွီလန်က မကန့်ကွက်ခဲ့ပါဘူး၊ သက်ရောက်တဲ့ သူက သူမတော့ မဟုတ်ပါဘူး...

ဒါပေမယ့် လီယွီလန် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာကတော့ ကုရှန်းရဲ့စိုးရိမ်မှုဟာ တကယ်မှန်သည်။

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီယွီလန်၏ ရုံးခန်းရှိ ဖုန်းသည် ကုရှန်း၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် ကုရှန်းက သူရောက်လာမယ်လို့ ပြောပြီး သူမကို အမြန်ထွက်လာခိုင်းခဲ့သည်။

ကုရှန်း ရောက်လာတော့ လီယွီလန်ကလည်း ထုပ်ပိုးပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

သူမရုံးခန်းက ဒုတိယထပ်မှာပင်။ ရုံးခန်းတံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီးနောက် စင်္ကြံပြတင်းပေါက်မှ အထည်ချုပ်စက်ရုံတံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် ကုရှန်း၏ အနက်ရောင် Santana ကားရပ်ထားသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ကို ယူကာ အောက်ထပ်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူမ လှေကားမှ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယွီလန်က ကုရှန်း အော်တာကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သတိထား!"

လီယွီလန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး မသိစိတ်က ဘေးသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ခြင်းပဲ ကုရှန်းက ရှေ့ကိုခုန်တက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားပြီးနောက် ချွန်ထက်သော အရာဝတ္ထုသည် သူ့လက်မှ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

အေးစက် တောက်ပြောင်နေတဲ့ ဓားတစ်လက်ပင်။