အခန်း (၄၆)

အဲဒီလူက ဖူရှန်းပါ။

လီယွီလန်ဆီက နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ဖူရှန်းသည် အလုပ်ပြုတ်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရက်အတော်ကြာအောင် အပြင်မထွက်ရဲဘဲ အိမ်မှာသာ သောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသောက်လေလေ လီယွီလန်ကို ပိုမုန်းလေလေဖြစ်ကာ သူမကို ဒုက္ခဖြစ်စေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။

ဖူရှန်းသည် မူလက အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဂိုဒေါင်အား မီးတင်ရှို့လိုသော်လည်း ယခင်မီးလောင်မှုကြောင့် စက်ရုံသည် ဂိုဒေါင်အား တင်းကြပ်ထားသဖြင့် ၎င်းကို ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အလမ်းမရှိပေ။

သူ ဒီနေ့ ထပ်သောက်ပြီး ဝိုင်က ရဲတင်းစေပြီး သူ့အိမ်က ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ လီယွီလန်ကို လက်စားချေဖို့ လာခဲ့သည်။

ဖူရှန်း မထင်မှတ်ထားတဲ့အရာက အထည်ချုပ်စက်ရုံထဲကို ဓားတစ်ချောင်းကိုင်ပြီး ခိုးဝင်လိုက်တာနဲ့ ကားတံခါးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကုရှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုရှန်းသည် ဖူရှန်း၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သူ ခံစားမိသည်။ သူက ကားပေါ်ကဆင်းပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုကိုမြင်တော့ အမြန်ပြေးလာပြီး သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖူရှန်းရဲ့လက်ထဲက ဓားကိုမြင်တော့ ကုရှန်းရဲ့အမူအရာက အေးစက်သွားပြီး သူက ဖူရှန်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ဖူရှန်းသည် သူ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဝိုင်ကြောင့် ရဲတင်းမှုသည် ထက်ဝက်ကျော် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို တွန်းလှန်ပြီး အေးခဲသွားနိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကုရှန်းကိုကြည့်ကာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ့စကားအနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "မင်းဘာလုပ်တာလဲ?"

ကုရှန်းက ဓားကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖူရှန်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်သည်။

အနက်ရောင်သားရေဖိနပ်က ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နင်းချလိုက်တဲ့အခါ ဖူရှန်းရဲ့နှလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖြစ်စေသည်။

"ဘာလုပ်ချင်တာလဲ? မင်း ဓားနဲ့ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?" ကုရှန်းက အံကြိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းပြီး တစ်ခွန်း ပြောသည်။

ကုရှန်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်ကာ ကြောက်လန့်နေပြီး ဓားကိုင်ထားသော ဖူရှန်း၏ လက်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများ ကျရောက်လာပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို တိုက်ရိုက်ချိုးကာ ဒေါသကြောင့် ထပ်မံထိုးကြိတ်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ အရိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ဖူရှန်းက ဝက်တစ်ကောင်လို အော်ရုံကလွဲပြီး မတတ်နိုင်ပေ။

ဖူရှန်း၏ နာကျင်ငိုကြွေးသံကိုကြားတော့ လီယွီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမက ကုရှန်းကို ကိုင်ဖို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီး သူတကယ်ရိုက်မှာကို သူမ ကြောက်သည်။

"မလုပ်တော့နဲ့၊ ကျွန်မ ရဲဆီ အရင်သွားလိုက်မယ်" လီယွီလန်က ပြောသည်။

Sမြို့သည် ယခုအချိန်တွင် 110 အချက်ပေး ဝန်ဆောင်မှု ကောင်တာကို ဖွင့်ထားပြီး လီယွီလန်သည် လှည့်၍ လှေကားဆီသို့ တစ်ဖန် လျှောက်သွားကာ ရဲကို ဖုန်းဆက်ရန် ရုံးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

အေးစက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကုရှန်းနှင့် တုန်လှုပ်နေသော ဖူရှန်းတို့သာ အောက်ထပ်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံးတော့ အထည်ချုပ်စက်ရုံ တံခါးဝတွင် ရဲများ ပေါ်လာသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဖူရှန်းက ရဲတွေဆီ ချက်ချင်းပြေးပြီး "ရဲအရာရှိ ငါ့ကိုကယ်ပါ!"

ရဲတွေက အခြေအနေကို မြင်ပြီး "မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက စောစောက ရဲကို ခေါ်တာလဲ?"လို့ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မပါ။" လီယွီလန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ရှင်းပြဖို့ အစပြုခဲ့သည်။

သူမသည် လျင်မြန်စွာ စကားမပြောပေ၊ သူမ၏ အကြောင်းပြချက်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိပြီး အရာများကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ရဲတွေက သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ လီယွီလန်နဲ့ သူ့ယောက်ျားကို ကြည့်ပြီးတော့ သူ့နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ နှာခေါင်းပွန်းပဲ့နေသော မျက်နှာနဲ့ နီရဲနေတဲ့ ဖူရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူတို့ ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သုံးယောက်စလုံးကို ရဲစခန်းကို ခေါ်သွားသည်။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးက တကယ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ စီရင်ချက်ချတာ။ ဖူရှန်းသည် ဓားဖြင့်ထိုးရန် ကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရရှိသူဖြစ်ကာ ငါးရက်ကြာ ထိန်းသိမ်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဖူရှန်းက ရလဒ်ကိုကြားတော့ သူအရမ်းမကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး "ဘာလို့လဲ? ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘူးလေ။ ငါဒီလိုရိုက်ခံရတာ ဘာလို့တာဝန်မယူတာလဲ?"

ဒါကိုကြားတော့ ကုရှန်းက ဖူရှန်းဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကုရှန်း၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ ဖူရှန်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်သည်။

ရဲစခန်းမှထွက်ပြီး ကားထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် လီယွီလန်သည် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့လာသည်။

ကုရှန်းသည် စကားမပြောဘဲ သူမရဲ့ တုန်နေသောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဝင်းထဲမှာ ကားရပ်သွားတဲ့အခါ ကုရှန်းက ရုတ်တရက် "ကိုယ်အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် အနားယူမယ်၊ စက်ရုံကို ထပ်မသွားနဲ့တော့"

လီယွီလန်က ငြိမ်သက်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ စက်ရုံက ကျွန်မ မရှိရင် မလုပ်နိုင်ဘူး"

အောက်တိုဘာလ မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်၍ သူမ မထွက်နိုင်ပေ။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းက ဒါကိုကြားတော့ သူ့မျက်နှာက အေးစက်လာပြီး "မင်းနဲ့ စက်ရုံက ဘယ်ဟာ ပိုအရေးကြီးလို့လဲ?" လို့ မေးလိုက်သည်။

လီယွီလန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါပေမယ့်... အခုမှ စတင်တုန်းမလား?"

ကုရှန်းက သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ စကားမပြောတော့ဘဲ ကားပေါ်မှ အရင်ထွက်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်လည်း ကားပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး သူမက သူ့နောက်က လိုက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အရပ်မြင့်မြင့် နောက်ကျောကို တအံ့တသြ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်သည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

တကယ်တော့ ကုရှန်းဟာ မကြာခဏ စိတ်ဆိုးလေ့မရှိပါဘူး။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်တွေကြာလာပြီးနောက် သူမအပေါ် ဘယ်သောအခါမှ ဒေါသမပြခဲ့ပါ။

ဒါကြောင့် လီယွီလန်ဟာ သူက သူမကို ဒေါသထွက်နေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရပင်။

သူ့ဒေါသရဲ့ တိကျတဲ့ ထင်ရှားချက်ကတော့ သူက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး အိမ်သွားရာလမ်းမှာ သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ညစာစားချိန်မှာလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းပြောကြပေမယ့် ဒီနေ့ ညစာစားပွဲက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် တပေါင်နှင့် ကျန်းမော့ကသာ စကားအနည်းငယ် ပြောကြသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ မှားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်နေသော ကုရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပေါင်ကိုချီကာ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်ကြားဆက်ဆံရေးကို ပြေလျော့စေဖို့အတွက် သူ့သမီးကို အသုံးချချင်ခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် ရှောင်ပေါင်ကို ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ရှောင်ပေါင်သည် သူ့ပေါင်ပေါ် တွားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို ခေါ်ဆောင်ရန် အစပြုကာ ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူနဲ့ စကားပြောခွင့်ရခဲ့ပေမယ့် သူက ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေတာကြောင့် လီယွီလန် အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

တပေါင်၏ မျက်လုံးကြီးသည် သူ့မိဘများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အဖေနဲ့ သူ့အမေကြားတွင် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူကြီးပြင်းလာပြီး မေးချင်တာကြောင့် ကျန်းမော့က သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးပြီး သူ့ကို အဝေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ညအိပ်ရာဝင်သောအခါ လီယွီလန်သည် ကုရှန်းနှင့် စကားကောင်းကောင်းပြောရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ကုရှန်း အခန်းထဲကို ပြန်လာဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူက သူမကို မကြည့်ဘဲ ကျောခိုင်းပြီး အိပ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူ့နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတွေထွက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ကျောခိုင်းကာ အိပ်လိုက်သည်။

လှဲလျောင်းပြီးနောက် သူမသည် ဒီအကြောင်းပိုတွေးလေ၊ ပိုစိတ်ဆိုးလေလေဖြစ်ပြီး သူမ၏နှာခေါင်းကို နာကျင်စေကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်ပူများ စီးကျလာကာ ပခုံးများ တုန်ခါလာသည်။

သူမနောက်ကလူက ခဏလောက် အေးခဲသွားပြီး ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမပခုံးကို ဆွဲလိုက်သည်။

လီယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေမယ့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။

ကုရှန်းက သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးကို အားမဲ့စွာ ကျုံ့ကာ မျက်ရည်များကို လက်ကြမ်းများဖြင့် သုတ်ပေးပြီး သက်ပြင်းချကာ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ?" ဟု မေးသည်။

လီယွီလန်က ဒါကိုမေးတဲ့အခါ ပိုလို့တောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မကြည့်ချင်တာကြောင့် သူမက ခေါင်းငုံ့ပြီးပြောသည် "ကြောက်တယ်၊ ရှင်ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုခဲ့လို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို လျစ်လျူရှုမယ်!"

ဒါကိုမြင်တော့ ကုရှန်းက လူကို သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲသွင်းပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့၏ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုလူက သန်မာလွန်းသဖြင့် သူမ လုံးဝ မတွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လီယွီလန်က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့နောက်ကျောကို ထုလိုက်ကာ ကုရှန်းက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။

"ရှင် ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုတယ်၊ ကျွန်မကို မပွေ့ဖက်နဲ့ လွှတ်!" လီယွီလန်က ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကိုယ်မှားသွားတယ်" ကုရှန်းက သူ့လက်ကြီးကို သူမခေါင်းနောက်မှာထားပြီး ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ် ဖိထားစေပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အစကတည်းက ရှင့်အပြစ်ပဲလေ" လီယွီလန်က ထုတ်ပြောလာသည်။

"အင်း...ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ့်အမှားပါ" ကုရှန်းက ကူကယ်ရာမဲ့ပြောလိုက်သည်။

သူက သူမကို တကယ်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့တာ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှန်းသည် လီယွီလန်ကို အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ရန် လိုက်ပို့သည်။

ကားက အထည်ချုပ်စက်ရုံအဝင်ဝမှာ ရပ်လိုက်ပြီး လီယွီလန်က ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်ကာ ကားထဲက ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့နေ့လည်လောက်မှာ မင်းကို ကိုယ်လာခေါ်မယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

"အိုး။" လီယွီလန်သည် ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားခြင်းတောင် မရှိဘဲ သူမက သပ်ရပ်စွာ ကားထဲမှ ဆင်းလိုက်သည်။

အိုး? ကုရှန်းသည် သူမ၏ အေးစက်သော လေသံကြောင့် ရယ်မိတော့မည်။

လီယွီလန်သည် မနေ့ညက ငိုရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ ကုရှန်းက ပြီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ သူမရဲ့ ဒေါသတွေ မပြေပျောက်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

လီယွီလန်၏ နောင်တမရသော နောက်ကြောင်းကိုမြင်တော့ ကုရှန်းက လက်ဆန့်ပြီး ဟွန်းတီးလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ပြင်းထန်သောဟွန်းသံကို ကြားသောအခါ ခေတ္တရပ်ကာ သံသယစိတ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ကုရှန်းသည် ကားပြတင်းပေါက်ကို နှိမ့်ချကာ သူမကို လက်ယပ်ခေါ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယွီလန်က သူ့မှာ လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိနေတယ်ထင်ပြီး သူ့ဆီကို လှည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေရင်း လီယွီလန်က မေးသည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီးတာနဲ့ ကုရှန်းက သူ့လက်ရှည်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လည်ပင်းနောက်ဖက်ကို ဖိကာ ကားပြတင်းပေါက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အပေါ်ကိုမော့ကာ မျက်နှာကို နမ်းလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အလုပ်ကြိုးစားကြရအောင်။" နမ်းပြီးနောက် သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် အံ့အားသင့်သွားကာ တုံ့ပြန်လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ သူ့ရဲ့ ပြုံးနေသောမျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်ပစ်ချင်သွားသည်။

"ကုရှန်း!" သူမက နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ကို မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ်သွားပြီ။" ကုရှန်းက ဘာမှမဟုတ်သလိုပဲ ကားကို စတင်လိုက်သည်။

မောင်းထွက်သွားသော ကားနောက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ လီယွီလန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်သည်။ ဤလူတွင် တစ်ခုခုမှားနေတာလား? နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် အတင့်ရဲတာ!

လီယွီလန်သည် သူမ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရေနှစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ထိုင်ပြီးနောက်မှာတော့ သူမက ကုရှန်းကို စိတ်ထဲမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် များစွားသော အလုပ်က သူမကို ဒီအရာတွေကို မြန်မြန်မေ့သွားစေခဲ့ပြီး တုန်းဖုန့်‌မောင်က လီယွီလန်ရဲ့ ရုံးခန်းတံခါးကို ရှက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ခေါက်လိုက်တဲ့အထိပင်။

တုန်းဖုန့်မောင်၏ မျက်နှာပေါ် ရှိ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း လီယွီလန်သည် သူဘာကြောင့်လာသည်ကို မှန်းဆမိသည်။

"ဒါရိုက်တာလီ၊ မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ငါ သိလိုက်ပြီ။" တုန်းဖုန့်မောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ဒီကလေး ဖူရှန်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မိဘတွေ မရှိတော့ဘူး။ ငါ သူ့ကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့တာ"

လီယွီလန်က ပြောနေတာကိုပဲ တွေးလိုက်ပြီး တုန်းဖုန့်မောင်ကို သူမက ရပ်ဖို့ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် သူထိန်းသိမ်းခံရတာကို သနားစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။" တုန်းဖုန့်‌မောင်က "စက်ရုံမှာ ဆက်နေဖို့ ငါ့မှာ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး... ဒီကိစ္စကို မင်းကို ပြောပြဖို့ ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။ ဟုတ်တယ်"

လီယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မစ္စတာတုန်း၊ ဖူရှန်းက ဖူရှန်း၊ ရှင်က ရှင်ပဲ၊ ရှင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် တာဝန်ယူဖို့ မလိုပါဘူး"

တုန်းဖုန့်မောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါ ငါ့အမှားပါ၊ ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ စက်ရုံက လူတွေနဲ့ ကျင့်သားရလွန်းနေပါပြီ။ အခု ငါသွားရင် အဲဒါက သူတို့အတွက် အမှတ်ရစရာပါ။ ဒါရိုက်တာလီ၊ မင်းက စက်ရုံမန်နေဂျာကောင်းပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်းအသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုနိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။"

လီယွီလန်သည် တုန်းဖုန့်မောင်မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ့ကို ဖြောင့်ဖျရန် ပါးစပ်ကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် တုန်းဖုန့်မောင်အား ဘဏ္ဍာရေးဌာနသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး သူငြင်းဆိုပြီးနောက် လဝက်လစာကို ဆက်လက်ပေးဆောင်ကာ လူကြီးအား အထည်ချုပ်စက်ရုံတံခါးသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

စက်ရုံမန်နေဂျာဟောင်း ထွက်သွားသောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် စက်ရုံကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လှည့်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငါးရက်အကြာတွင် ဖူရှန်းကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

သူပြန်လာသောအခါတွင် လီယွီလန်ကို လာတွေ့သော ကုရှန်းကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကြွက်တစ်ကောင်လို သူက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖူရှန်းသည် သူ့၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံအနီးရှိ သူ့၏မူလအိမ်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားပုံရသည်ဟု စက်ရုံရှိ အခြားသူများထံမှ ကြားသိရပြီး သူဘယ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ဖူရှန်း၏ ကိစ္စသည် ပြီးပြည့်စုံသော နိဂုံးဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အောက်တိုဘာလဖြစ်သွားပြီဖြစ်ပြီး လီယွီလန်၏ စက်ရုံရှိ ပထမအသုတ် ကုန်ပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးတွင် သယ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

ယခု ကုန်ပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်၍ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရောင်းချရန် ဖြစ်ပါသည်။

အဝတ်အစား ဘယ်မှာရောင်းမယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားနေစရာမလိုပါဘူး။ ၎င်းတို့ကို S မြို့တွင်း ဒေသတွင်း၌ ဦးစွာ စမ်းကြည့်ရမည်။

အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် တစ်ခုတည်းဖွင့်တာက လက်တွေ့မကျဘူး။

သူတို့စက်ရုံက အထည်တွေ အများကြီးထုတ်သည်။ သူတို့ အားလုံးကို သူတို့ကိုယ်ပိုင် အထည်ဆိုင်က ဘယ်လိုရောင်းမလဲ? စိတ်ပူစရာတွေကို သက်သာစေဖို့ ရှော့ပင်းမောလ်မှာ အထူးကောင်တာတစ်ခု ထူထောင်တာက ပိုကောင်းပါသည်။

ထို့ကြောင့် လီယွီလန်နှင့် ရှပင်းပင်းတို့သည် နံနက်စောစောတွင် မြို့လယ်ရှိ ကုန်တိုက်ဟောင်းတစ်ခုသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့ကြသည်။