အခန်း (၄၉)

ကုရှန်း၏ ကုမ္ပဏီအောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လီယွီလန်သည် သူ့ရုံးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်ပြီးနောက် လီယွီလန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အသံကိုလျှော့ပြီး "ရှောင်ချင်းရှန့်က ဘာတရားမ၀င် လုပ်နေတာလဲဆိုတာ ရှင်သိလား?" လို့ မေးလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ကုရှန်းရဲ့ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လေသံက လေးနက်လာပြီး "မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ?" လို့ မေးလိုက်သည်။

လမ်းတွင် လီယွီလန်သည် နားလည်မှုလွဲသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ထဲမှာ ကွမ်ရှောင်ယွိသည် မှားသည်ဟု တွေးပြီး ကံကောင်းခြင်း အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို အခုမြင်တော့ လီယွီလန်က ဒါက တကယ်မှန်တယ်လို့ နားလည်သွားသည်။

လီယွီလန် မျက်နှာမကောင်းတာကိုမြင်တော့ ကုရှန်းက သူမကို ဆိုဖာပေါ် ချက်ချင်းထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဒါက အရေးကြီးလား?" လီယွီလန်က ကုရှန်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို မင်း ဘယ်ကကြားတာလဲ?" ကုရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

လီယွီလန်က ကုရှန်းကို ကွမ်ရှောင်ယွိက စောစောက သူမကို လာရှာသွားကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

စကားကိုကြားသောအခါ ကုရှန်း၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး လီယွီလန်ကို "ဒီအကြောင်းကို ကိုယ်သိတာမကြာသေးပါဘူး"

လီယွီလန်က ရှောက်ချင်းရှန့်အကြောင်း ကုရှန်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးလိုက်ကတည်းက ကုရှန်းက ရှောက်ချင်းရှန့်ကို ခဏလောက် အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီးတော့ သူ့မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ရှောက်ချင်းရှန့်က ကုရှန်းကို ဝန်ခံဖို့မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ကုရှန်းကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပြီးမှသာ သူ့နောက်ကွယ်မှာ သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" လီယွီလန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကာစီနိုဖွင့်တာ။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

"ဘယ်လိုတောင်?" လီယွီလန်က ညည်းညူလိုက်သည်။

ထပ်တူထပ်မျှ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း လီယွီလန် တွေးဖူးသမျှ အဆိုးဆုံးထက် အနည်းငယ်သာလွန်နေပါသည်။ သို့သော် သေချာပေါက် ကာစီနိုသည် ကောင်းသောနေရာမဟုတ်ပါ၊ အားလုံးရှိနိုင်ပေမည်။

"အရင်က သူ ကာစီနိုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်မှာ လောင်းကစားအကျင့်ဆိုးကို သူစွဲသွားတာ။ သူပြန်မယ်ဆို တခြားသူငယ်ချင်းတချို့က သူ့ကို ဆွဲခေါ်တော့ သူတွေဝေသွားတာ။" ကုရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှင်းပြသည်။

"ကုမ္ပဏီဘက်ကရော တစ်ခုခုဖြစ်သွားမလား?" လီယွီလန်က မေးသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ကုမ္ပဏီမှာ အဆင်မပြေတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး" ကုရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်မှာ ပြဿနာရှိနေကြောင်းကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ကုရှန်းသည် ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာရှိမရှိကို ချက်ချင်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။

အရမ်းနောက်မကျသေးကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် ရှောက်ချင်းရှန့်က အကြောင်းပြချက် နည်းနည်းရှိသေးလို့လား မသိဘူး သူက ကုမ္ပဏီဘက်ကို ဘာမှမလုပ်သေးဘူး။

"ဒါကိုစိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့်..." ဒါက လီယွီလန်ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

ကုရှန်းက သူမလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကိုယ့်ကိုယုံပါ"

လီယွီလန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ လီယွီလန် မလာခဲ့ရင်တောင် ကုရှန်းက ရှောက်ချင်းရှန့်နဲ့ ပြောဆိုဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

တကယ်တော့ သူက ရှောက်‌ချင်းရှန့်နဲ့ မတူဘူး။ သူ့မှာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိတာကြောင့် ရှောက်ချင်းရှန့်က သူ့ကို ရေထဲ ဆွဲချလို့ မရဘူး။

သူတို့သည် ညီအစ်ကိုကောင်းများ ဖြစ်သော်လည်း ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ထိုကဲ့သို့လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်သောအခါ ကုရှန်းက သူ့ကို ပြန်လာရန်သာ ဖြောင်းဖျနိုင်ခဲ့သည်။

ခြေတစ်ချောင်းကို အပြည့်အ၀ လှမ်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ လွတ်မြောက်ဖို့က သိပ်မလွယ်တော့သလို အဆိုးဆုံးကိုပဲ သူလုပ်နိုင်တော့သည်။

လီယွီလန်ဟာ ရက်အတော်ကြာ စိတ်ပူခဲ့ပြီး စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း သူမစိတ်အထွေထွေက မေ့ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ကုရှန်းက သူ့ကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ထားပေမယ့် လီယွီလန်အတွက်တော့ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ရှပင်းပင်းသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း စက်ရုံတွင်ရှိခဲ့ပြီး လီယွီလန်၏ အသွင်အပြင်ကို သတိပြုမိကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တုံ့ဆိုင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီယွီလန် အာရုံပြောင်းသွားသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ရှပင်းပင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လီယွီလန်ကို ဘေးကို ဆွဲလိုက်သည်ပြီး အားတင်းကာ ပြောတော့သည်။

"အစ်မရှောင်လန် ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ အစ်မကို ပြောရမယ်!"

ထိုအရာက လီယွီလန်ကို အံ့အားသင့်‌စေပြီး "အာ? ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

"မလိုအပ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို မလိုအပ်ပါဘူး!" ရှပင်းပင်းက "အစ်မရှောင်လန်က ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှတယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ အစ်မက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချနေစရာ မလိုပါဘူး! ယောက်ျားတွေ၊ အဟောင်းတွေ အဝေးမရောက်သေးရင် အသစ်မလာရဘူး၊ ကျွန်မတို့ လုပ်ရမယ်"

လီယွီလန် - "မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ရှပင်းပင်းက "ဘာလို့ ရှင်းရှင်းလေး ပြောပြစေချင်တာလဲ?" လို့ စိတ်ဆိုးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "အစ်မရှောင်လန်၊ အစ်မမှာဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလို့လဲ? စိတ်ပူနေတာ အစ်ကိုကုအကြောင်းမလား?"

"ဟုတ်လား?" လီယွီလန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

ရှောက်ချင်းရှန့် ထိုအကြောင်းကို လူများစွာကို မသိစေသင့်ပါ။

လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြတာကိုမြင်တော့ ရှပင်းပင်းက သူမရဲ့ မျက်နှာက တန်းတန်းမတ်မတ်ကို ဒေါသထွက်သွားပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သူဒီလိုပါပဲ၊ အစ်မ သည်းမခံသင့်ဘူး!"

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" လီယွီလန်က နားမလည်သေးပေ။

ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အနည်းငယ်မှားယွင်းနေပုံရတာကို သိသွားပြီး မူလပြင်းထန်သော ခံစားချက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် လီယွီလန်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ပြီး တံတွေးကို တစ်ဖန်မျိုချလိုက်ကာ "ခက်လိုက်တာ၊ အစ်ကိုကုမှာ တခြားမိန်းမရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဘာမိန်းမလဲ?" လီယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ဘယ်က ကြားတာလဲ?"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စက်ရုံမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လာရှာတယ်လို့ စက်ရုံမှာရှိတဲ့ လူတော်တော်များများက ပြောကြတယ်….."

ရှပင်းပင်း - "အမျိုးသမီးက အစ်ကိုကုအပြင်က အမျိုးသမီးလို့ သူတို့က ပြောကြတယ်... ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဒီရက်တွေ တကယ်မှားနေတာကို ကျွန်မမြင်တော့ ကျွန်မယုံသွားတာ"

လီယွီလန် - "..."

"အဲဒါ .... မဟုတ်ပါဘူး။" လီယွီလန်က ကူကယ်ရာမဲ့ "ဒီအမျိုးသမီးက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

"တကယ်လား?" ရှပင်းပင်းက ထပ်မေးသည်။

လီယွီလန်က မျက်နှာမှာ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြတာကို မြင်တော့ သူမက ခါးကိုထောက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ "ဝိုး၊ ဒီလူတွေက တကယ်ကို မဟုတ်တာကို ပြောကြတာပဲ၊ သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း သင်ပေးရမယ်!"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူမက ထွက်ပြေးသွားသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး နဖူးကို ထောက်လိုက်သည်။

စက်ရုံတွင် ထိုကဲ့သို့ ထင်ကြေးပေးမှုများကို သူမ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

တွေးကြည့်တော့ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ဒီလိုမိန်းမမျိုးက တံခါးကို လာတော့ လူတွေကို အတွေးတွေ ကွေးကောက်စေသည်။

ကုရှန်းဟာ သူမကို အမှားလုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိသလို ဒါကိုလည်း မတွေးမိခဲ့ပေ.... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ သူ့ကို နားမလည်နိုင်အောင် ယုံသည်။

အလုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီယွီလန်သည် ရှောက်ချင်းရှန့်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မေးရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမစကားမပြောမီ ကုရှန်းက ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီးနောက် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး သူ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" လီယွီလန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်တာ ကိုယ်ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်။" ကုရှန်းက "မင်းအိမ်မှာနေ"

လီယွီလန်သည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အမြန်လိုနေသော အကြည့်ကြောင့် အပိုမမေးခဲ့‌ပေ။

ဒါပေမယ့် သူမ စိုးရိမ်တာကနေ ရှောင်လွှဲလို့မရကာ ကုရှန်းဆီက ဘာသတင်းမှမရှိတာကြောင့် လီယွီလန်ကတော့ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင် လီယွီလန် အိပ်ပျော်သွားချိန်မှာတော့ ကုရှန်းပြန်လာတာကို သူမကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ?" လီယွီလန်က မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး မေးသည်။

ကုရှန်းက အနားရောက်လာကာ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး မေးစေ့ကို သူမပခုံးပေါ်တင်ကာ "ရှောက်ချင်းရှန့်ကို ဖမ်းမိသွားပြီ" ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်၏ ငိုက်မျဉ်းခြင်းသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားကာ "ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ?"

အသံက ပင်ပန်းနေပုံပေါ်သည်။

"ရဲတွေက သူတို့ကို သတိထားမိနေတာ။ ဒီဖမ်းဆီးမှုကို သူတို့က သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ရှောက်ချင်းရှန့်က အဲဒီမှာပဲ အတူတူ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။"

ရှောက်ချင်းရှန့်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အနေဖြင့် ကုရှန်းသည် ရဲစခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ညဥ့်နက်သည်ထိ မှတ်တမ်းများရေးရာတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရသည်။

"ဒါဆို ရှောက်ချင်းရှန့်..." လီယွီလန်က ခက်ခက်ခဲခဲ မေးလိုက်သည်။

ကုရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သူထောင်ကျမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ အခု သူ့ရဲ့ပါဝင်ပတ်သက်မှုဟာ ပြင်းထန်မှု ရှိမရှိအပေါ် မူတည်တယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီလန်က ကုရှန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

ဒီအဖြစ်အပျက်က သူမအပေါ် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပြီး သူမကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ကုရှန်းက သူမနောက်ကျောကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ပုတ်ပေးနေသော်လည်း သူက စကားမပြောနိုင်ပေ။

ဤလမ်းသည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှု အမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်နေပြီး ရှောက်ချင်းရှန့်က သည်းမခံနိုင်ဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။

ဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးရင် သူ သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ယူနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါသည်။ ဆိုလိုတာက သင်ခန်းစာက နည်းနည်းလေးနက်သည်။

ဒီအမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပြီး တစ်လကျော်အကြာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ စီရင်ချက်ချခဲ့သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် အချိန်တိုအတွင်း ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရပြီး ရာဇ၀တ်မှုမှာ အသေးအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက်တွင် သူ၏သဘောထားသည် အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ် ချမှတ်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ကုရှန်းနဲ့အတူ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ရန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

အေးစက်သော တန်းများကြားတွင် ရှောက်ချင်းရှန့်သည် အလွန်ပိန်သွားတယ်လို့ ထင်ရသည်။ သူ့ရဲ့ ထောင်ဝတ်စုံက ဗလာဖြစ်နေပေမယ့် သူက စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသေးပုံပေါ်သည်။

ကုရှန်းကိုကြည့်နေသော ရှောက်ချင်းရှန့်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ရှိနေသည်။

"အစ်ကိုရှန်း၊ အရင်တည်းက ငါမင်းပြောတာကို နားထောင်သင့်တာ" ရှောက်ချင်းရှန့်က စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်းပြန်ပြုပြင်ပါ။"

ကုရှန်း - "မင်း အပြင်ထွက်ပြီး ကောင်းကောင်းအသက်ရှင်ရင် ငါမင်းအတွက် ပရောဂျက်ငွေကို စုထားပေးမယ်"

ဒါပေမယ့် ရှောက်ချင်းရှန့်က ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး "ပိုက်ဆံကို.... ကွမ်ရှောင်ယွိကို ပေးလိုက်ပါ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ့မျက်နှာကို တစ်ဖန် ပွတ်သပ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် "သူ ကလေးကို ဖျက်ချပါစေ၊ ပြန်ရှင်သန်ပါစေ…..သူ ထွက်မသွားသေးရင်"

ရှောက်ချင်းရှန့် ပြောပြီးနောက် သူထွက်သွားတာကိုကြည့်ပြီး ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်တို့က ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ အိမ်လေးကို သွားကြည့်ကြသည်။ ဒီအိမ်လေးက ရှောက်ချင်းရှန့် ဝယ်ထားတာကြာပြီဖြစ်ပြီး သိမ်းထားခဲ့သည်။ ကုရှန်းက အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေစဉ် လီယွီလန်က အပေါ်ကို တစ်ယောက်တည်း တက်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ကွမ်ရှောင်ယွိ အထဲမှာ ရှိမလား မသေချာဘဲ တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လီယွီလန်ကို တစ်ခေါက် လာတွေ့ပြီးကတည်းက လီယွီလန်က ကွမ်ရှောင်ယွိကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့တော့ဘူး။

လီယွီလန်က တံခါးခေါက်ပြီး အပြင်မှာ ခဏရပ်လိုက်သည်။

သူမ ဂရုတစိုက် နားထောင်သော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။

ထွက်သွားတာဖြစ်နိုင်သည်။

လီယွီလန်က တွေးပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ အနောက်ကနေ တံခါးဖွင့်သံအနည်းငယ် ထွက်လာသည်။

လီယွီလန်က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ အခန်းထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြောက်နေပုံရသည်။ လီယွီလန်သည် သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးက ကွမ်ရှောင်ယွိဆိုတာကို မသိမီ နှစ်စက္ကန့်လောက် ကြည့်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွမ်ရှောင်ယွိသည် ကောင်းကင်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး သူမ နောက်ဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် ထူထဲသော မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှုမရှိဘဲ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေပုံရသည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိသည် လီယွီလန်ကိုသိသောကြောင့် ဘေးကပ်ကာ "အထဲကိုလာပါ" လို့ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိ၏ နောက်ကျောသည် အနည်းငယ်ပိန်နေကာ သူမ၏ ဗိုက်သည် လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကြောင့် အားနည်းနေပုံရသည်။

"မင်းက ဒီမှာ အမြဲနေခဲ့တာလား?" လီယွီလန်က မေးသည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ဘာပြောရမှန်းမသိသောကြောင့်‌ ရှောက်ချင်းရှန့်က ပြောခဲ့တာကို ကွမ်ရှောင်ယွိကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောပြခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကွမ်ရှောင်ယွိသည် ထိုစကားကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမဗိုက်ကို အုပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်မ မဖျက်ချပါဘူး၊ သူ ထွက်လာတဲ့ထိ စောင့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ကွမ်ရှောင်ယွိ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

အစပိုင်းတွင် ကွမ်ရှောင်ယွိသည် သူ့အတွက် အကူအညီတောင်းရန် အစပြုခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ရှောက်ချင်းရှန့်အတွက် ခံစားချက်အချို့ရှိကြောင်း သူမတွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဒီလိုဆိုတောင် လီယွီလန်က ပြောသင့်တာ ပြောရမည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့၊ ဒီကလေးမွေးဖွားခြင်းရဲ့အကျိုးဆက်ကို မင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား? မင်းတို့နှစ်ယောက်က လက်မထပ်ရသေးဘူးမလား? ရှောက်ချင်းရှန့်က သူ့ကိုမွေးတယ်... ဒီကလေးမွေးရင် မင်းဘယ်လိုရင်ဆိုင်မှာလဲ? လက်ညှိုးထိုးခံရတာတွေ နည်းမှာမဟုတ်ဘူး"

လီယွီလန်က လက်တွေ့ကျကျ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအသက်ကငယ်သေးတယ်၊ လလည်းမရင့်သေးဘူး၊ မင်းမှာသာ အဲ့ဒါမရှိရင် မင်းဘဝက အသစ်ပြန်စနိုင်တယ်"

"ကျွန်မလို လူ​တွေက ဘယ်​လိုဘဝမျိုး ရှိ​သေးလို့လဲ?" ကွမ်ရှောင်ယွိ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အစ်ကိုရှောက်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့ကို ကျွန်မ စောင့်နေမှာပါ" ကွမ်ရှောင်ယွိသည် ရှောက်ချင်းရှန့်ကိုပြောလိုက်တော့ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ်ပို၍ အင်အားရှိလာပုံရသည်။

သူမ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောတာ ကြာနေပြီဖြစ်နိုင်သည်၊ ကွမ်ရှောင်ယွိက ဒီအချိန်မှာ စကားပြောဖို့ နည်းနည်း ပိုစိတ်အားထက်သန်‌နေသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ ဇာတ်လမ်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလာသည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိသည် အနောက်တောင်ဘက်ရှိ အလွန်ဝေးလံသော ကျေးရွာတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ရွာက ဆင်းရဲလွန်းလို့ စားဖို့တောင် မတတ်နိုင်လို့ ရွာမှာနေမယ်ဆိုရင် လွတ်ရာလမ်း မရှိတော့ဘူး။

ကြီးပြင်းလာသောအခါ သူမ၏ ရွာသားများ၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုအောက်တွင် ကွမ်ရှောင်ယွိသည် အလုပ်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရသည်။

ဒါပေမယ့် သူမ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာကတော့ မြို့ကလူက သူမကို လိမ်ညာပြီး အဲဒီလူက သူမကို လုံးဝ အလုပ်မထွက်လုပ်ခိုင်းဘဲ မြေအောက်အကခန်းမတစ်ခုမှာ အပျော်မယ်အနေနဲ့ ရောင်းစားခဲ့သည်။

ချောက်ထဲသို့ အတင်းအကြပ် နင်းမိသွားတာကြောင့် ကွမ်ရှောင်ယွိသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေရန် အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် တွေးနေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ကံကောင်းပြန်တော့ ရှောက်ချင်းရှန့်နဲ့ တွေ့ခဲ့သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ကွမ်‌ရှောင်ယွိကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကွမ်ရှောင်ယွိဟာ သူတစ်ယောက်တည်းလို့ မမှတ်ယူပေမယ့် သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေက ရှိနေတုန်းပါပဲ...

လီယွီလန်သည် ဤဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမကို ဘယ်လို အကဲဖြတ်ရမလဲဆိုတာ မသိတာကြောင့် သူက ပိုက်ဆံကို ချန်ထားခဲ့ပြီး "မင်းတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါတို့ဆီလာခဲ့ပါ" လို့ပြောခဲ့သည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိ၏ မျက်လုံးများသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေအမြောက်အမြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဘာမှမရှိတော့ပေ။ အတက်အကျများလွန်းသဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က ထပြီး ထွက်သွားပေမယ့် ခြေတစ်လှမ်း နှစ်လှမ်းလောက် လှမ်းပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကွမ်ရှောင်ယွိကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်။

" မင်းပြောတာ မှားနေပြီ မင်းက အရမ်းတော်ပါတယ်။ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံး မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူး၊ အတိတ်မှာ မနေနဲ့ မင်းရှေ့ကိုဆက်ရမယ်၊ မင်းအနာဂတ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ယုံကြည်ရမယ်။"

ကွမ်ရှောင်ယွိသည် လီယွီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ဒီတစ်ခါတော့ မရပ်တန့်ဘဲ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။