အခန်း (၅၀)

ကုရှန်းက အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေတုန်းပင်။ သူမဆင်းလာတာကိုမြင်တော့ သူက သူမလက်ကိုဆွဲပြီး "ဘယ်လိုနေလဲ၊ မင်းပိုက်ဆံပေးထားခဲ့လား?" လို့မေးခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "သူက ကလေးမဖျက်ချချင်ဘူး" ဟုပြောလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

"ကွမ်ရှောင်ယွိက မိန်းမကောင်းလေး တစ်ယောက်ပါ။ နောင်မှာ တတ်နိုင်ရင် သူမကို ကျွန်မတို့ ကူညီကြရအောင်။" လီယွီလန်က "ရှောက်ချင်းရှန့်က သူထွက်လာရင် သူမကို မြတ်နိုးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကုရှန်းဟာ ရှောက်ချင်းရှန့်မှာ ပြဿနာရှိမှန်း သိပြီးတာနဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်းရှန့်သည် ရုတ်တရက် ထောင်ကျသွားပြီး ဒါက အင်ဂျင်နီယာ ကုမ္ပဏီအပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းငယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုနှစ်အစပိုင်းမှစပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပရောဂျက်များစွာကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ရသည်။

ကုရှန်း၏ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီသည် ယခင်နှုတ်ထွက်စကားကြောင့် ပရောဂျက်အချို့ကို လက်ခံနိုင်သေးသော်လည်း ယခင်က ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ လုပ်ရှားနေချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခု ကုရှန်းသည် ပို၍ ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

ကုရှန်း ကိုယ်တိုင်လည်း အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ပေ။

မှောင်မိုက်သော ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ပိုမိုကြွယ်ဝလာသည်။

တစ်နှစ်မပြည့်မီတွင် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ အဝတ်အစားများသည် တရုတ်နိုင်ငံရှိ မြို့ကြီးအများစုရှိ စျေးဝယ်စင်တာများသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အရောင်းပမာဏမှာလည်း အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။

မူလအထည်ချုပ်စက်ရုံမှာလည်း အနည်းငယ်သေးငယ်ပုံရသည်။ အထွက်နှုန်းကို တိုးချဲ့ရန်အတွက် လီယွီလန်သည် အထည်ချုပ်စက်ရုံကို အနည်းငယ် ထပ်မံတိုးချဲ့ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒီပရောဂျက်ကို ကုရှန်းရဲ့ ကုမ္ပဏီကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ အကျိုးကျေးဇူးများမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း လီယွီလန်သည် အလုပ်များသည်။

စက်ရုံမန်နေဂျာနှင့် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်နာအဖြစ် လီယွီလန်တွင် စိုးရိမ်စရာများစွာရှိသည်။ သူမက ရှန့်တန်းဟုန်ကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးပြီး ဒီဇိုင်နာများကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် အလွန်ရှည်လျားသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားပါသည်။

သူ့ခြေထောက်တွေက မြေကိုမထိဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ လီယွီလန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကုရှန်းက သူမခြေထောက်ကို ထိန်းဖို့ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေသည်။

အိမ်မှာ နေ့တိုင်း အချိန်အများကြီးရသည်။ သူက ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ရှောင်ပေါင်နဲ့ အပြင်ထွက်ကစားတာ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ပေါင်နဲ့ သူ့အမေကို အလုပ်ကနေ သွားကြိုတာ မဟုတ်ရင် သူ့အစ်ကိုကို ကျောင်းမှသွားကြိုသည်။

အဖေနဲ့သမီးကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ တဟုန်ထိုး တိုးလာတယ်လို့ ဆိုနိုင်သည်။

တပေါင်သည် ကုရှန်းတွင် ထိုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း မြင်ခဲ့သည်။

တပေါင်၏ အထင်အမြင်တွင် အဖေသည် အချိန်တိုင်း အလုပ်များနေပုံရပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် ကစားရန် အချိန်ရတာကြောင့် တ‌ပေါင်သည် ခဏလောက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ပျော်ရွှင်ပြီးနောက် သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြန်သည်။

အတန်းထဲက ကျောင်းသားတချို့ရဲ့ မိဘတွေက သူ့အဖေနဲ့တူတယ်လို့ မထင်မှတ်ဘဲ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့က နေ့တိုင်း အလုပ်သွားစရာမလိုဘဲ အိမ်မှာ အချိန်အများကြီး ဖြုန်းကြသည်။ ဒါကို "အလုပ်လက်မဲ့" လို့ ခေါ်ကြသည်။

တပေါင်သည် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိသော်လည်း ထိုမပျော်မရွှင် အတန်းဖော်များ၏ အမူအရာများကို ကြည့်လျှင် ဒါက ဆိုးရွားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအတန်းဖော်တွေရဲ့ အဆိုအရတော့ အလုပ်လက်မဲ့မိဘတွေက ပိုက်ဆံမရှာနိုင်လို့ သူတို့က စိတ်ဆိုးနေကြသည်။

တပေါင်က သူ့အဖေက ဒီလိုပဲဖြစ်မှာကို နည်းနည်းကြောက်တဲ့အတွက် သူ့အဖေနဲ့ စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဲဒီနေ့မှာပဲ ကုရှန်းက တပေါင်နဲ့ ကျန်းမော့ကို အိမ်ကို ကြိုဖို့အတွက် ထုံးစံအတိုင်း ရှောင်ပေါင်ကို ကျောင်းသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်ပေါင်သည် ကျန်းမော့နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ပြေးသွားပြီး တပေါင်သည် ကုရှန်းကို လသာဆောင်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဖေဖေ အခု အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေပြီလား?" တပေါင်က သူ့အဖေကို ခေါင်းမော့ပြီး မေးလိုက်သည်။

တပေါင်၏ စကားကိုကြားတော့ ကုရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အလုပ်လက်မဲ့ဆိုတာ မင်းသိတာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့။" တပေါင်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "အလုပ် သို့မဟုတ် လစာက မရှိသလောက်ပဲတဲ့"

ကုရှန်းသည် တပေါင်၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ပြီး သဘောကျကာ သူ့ရဲ့ခပ်ပြည့်ပြည့်မျက်နှာကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ? မင်းအဖေ ပိုက်ဆံကုန်မှာကို ကြောက်နေတာလား?" လို့ ဆိုလိုက်သည်။

တပေါင်သည် ဤမေးခွန်းကို မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိသောကြောင့် စကားမပြောဘဲ တွေးနေလိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူ့ခေါင်းလေးကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ ပုတ်လိုက်ပြီး "မင်းအဖေ ငါက ပိုက်ဆံမရှိရင်တောင် ကလေးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအမေလည်း ဒီလိုပဲ!"

တပေါင်က ဒါကို စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

သူ့အဖေကို ဒီလိုကြည့်ရတော့ ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။

ဒီတော့ တပေါင်က စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ့အဖေ့ပခုံးကို လေးလေးနက်နက် ပုတ်ပြီး "ဒါဆို ဖေဖေ၊ မေမေ့ကို ကောင်းကောင်းထားပါ"

ကုရှန်း - "......???"

သူ့သားရဲ့စကားတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကုရှန်းက သူ့သားက နည်းနည်းလေး မထီမဲ့မြင်ပြုနေပုံရတယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ သိလာရသည်။

လီယွီလန်က ညနေပြန်ရောက်သောအခါ ကုရှန်းက သူမအား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လီယွီလန်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ရယ်မောခြင်းဖြင့် သူမကို သူမ မတ်မတ် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ကုရှန်းက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူမမျက်နှာကို ညှစ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က ရယ်ရင်း သူ့လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ "ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ရှင့်ရဲ့သားပြောတာကို ရှင်မကြားဘူးလား? ရှင် ကျွန်မကို စိတ်ချမ်းသာအောင်ထားရမယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ အခုငွေရှာဖို့ ကျွန်မကို အဓိကအားကိုးနေရတာနော်"

ကုရှန်းလည်း ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို မော့ကာ "ကိုယ်ကထမင်းပျော့စားနေတယ် မင်းထင်တာလား?"

"ရပါတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်လေးစားမနေပါနဲ့၊ ဒီထမင်းပျော့ကို ဘာလို့မစားရမှာလဲ? ကျွန်မ ရှင့်ကိုစားခွင့်ပေးမယ်။" လီယွီလန်က အလွန်ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်။" ကုရှန်းက လီယွီလန် ဘေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် ဤ "ထမင်းပျော့" စားခဲ့သည်မှာ နှစ်ဝက်ရှိပြီဖြစ်သည်။

လီယွီလန်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ထင်သည်၊ ကုရှန်းက အခုအချိန်ရရင် မိသားစုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူတို့ပဲ မထားခဲ့ရတော့ဘူး။

ထိုနေ့တွင် လီယွီလန်သည် ခဏလောက် အလုပ်များနေပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အိမ်တွင် အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

မထင်မှတ်ပဲ ကုရှန်းက ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး "မနက်ဖြန် အချိန်ရှိလား? အတူတူ ထမင်းသွားစားရအောင်"

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထမင်းသွားစားမှာလဲ?" လီယွီလန်က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တက္ကသိုလ်က သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

လီယွီလန်က သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ရှင် စားသောက်ဆိုင်ကို မှာထားပြီးပြီလား?"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း အဲဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

ကုရှန်းက အဲဒီလိုပြောတာကြောင့် လီယွီလန်က အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုရှန်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်အတိုင်းအတာရှိသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် တပေါင်နှင့် ရှောင်ပေါင်တို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

အစက ကျန်းမော့ကို သူတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားပေမယ့် ပိတ်ရက်ဖြစ်တာကြောင့် လီယွီ‌‌မေက သူ့သမီးကို မနက်အစောကြီး လာခေါ်သွားသည်။

ကုရှန်းသည် S မြို့ရှိ အလွန်ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရပ်ခဲ့သည်။ မိသားစုလေးယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ကုရှန်းက သီးသန့်ခန်းကို ကြိုမှာထားပြီး တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကြသည်။

ရှောင်ပေါင်သည် လက်ရှိအသက်အရွယ်တွင် တက်ကြွနေသောကြောင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ မည်သူမှ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ခွင့်မပြုပေ။

အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တပေါင်သည် အလွန်အသည်းကွဲသွားပြီး ရှောင်ပေါင်၏ နောက်ကနေ လိုက်ကာ "ညီမလေး၊ အရှိန်လျှော့ပါ!"

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မိဘနှစ်ပါးဖြစ်သော ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိဘဲ သူတို့ နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကြသည်။ ကလေးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့ တာဝန်ကို တပေါင်ကို လွှဲပေးတာက တကယ့်ကို အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး။

မိသားစုလေးယောက် အခန်းထဲရောက်တဲ့အခါ ကုရှန်းရဲ့ အတန်းဖော်တွေ မလာသေးချေ။

အခန်းထဲမှာ ဆယ်မိနစ်လောက်နေပြီးနောက်မှာ သူတို့စောင့်နေတဲ့လူက တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ပေါ်လာသည်။

ဧည့်သည်က စုံတွဲတစ်တွဲပင်။

သပ်ရပ်သော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားသည် အရပ်မြင့်မြင့် နှာတံပေါ်တွင် ရွှေမျက်မှန်တပ်ထားကာ အလွန်နူးညံ့ပြေပြစ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ သူ့လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် လှပပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုရှိသည်။

ဧည့်သည်များရောက်လာသောအခါ ကုရှန်း နှင့် လီယွီလန်တို့က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားမှာ စုန့်ယန်ဖန် ကုရှန်း၏ ကောလိပ်ကျောင်းဖော်နှင့် အိပ်စင်သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးမှာ စုန့်ယန်ဖန်၏ဇနီး ထုံကျောကျွင်းဖြစ်သည်။

ကုရှန်းနဲ့ စုန့်ယန်ဖန်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် တွေ့ဆုံပြီးတာနဲ့ စကားစမြည်ပြောကြသည်။

လီယွီလန်နှင့် ထုံကျောကျွမ်းတို့လည်း အတူထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။

"ကျွန်မ မင်းကို သိချင်နေတာ အရမ်းကြာပြီ၊ ဒီနေ့ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ရပြီ" ထုံကျောကျွင်းက လီယွီလန်ကို ပြုံးပြုံးလေးပြောသည်။

လီယွီလန်က သူမကို သံသယနဲ့ ကြည့်နေသည်။

"အိုး မင်းမသိဘူးလား? မင်းရဲ့အထည်ချုပ်စက်ရုံက ကျွန်မတို့ B မြို့မှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်။ ကျွန်မလည်း အရမ်းကြိုက်တယ်။" ထုံကျောကျွင်းက သူမနဲ့ စုန့်ယန်ဖန်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ Bမြို့ကဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

" လန်မန်အဝတ်အစားက သူဌေးက သူ့အတန်းဖော်ရဲ့ ဇနီးလို့ ယန်ဖန်က ပြောတာကို ကြားတော့ ကျွန်မ အရမ်းအံ့သြသွားတယ်။ အရမ်းလှတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တဲ့သူရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ အမြဲတွေးနေခဲ့တာ။"

လီယွီလန်ကလည်း ဒါကိုကြားတော့ ပြုံးပြီး "မှန်ပါတယ်၊ မင်းရဲ့အကြိုက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လီယွီလန်၏ အဖြေကြောင့် ထုံကျောကျွင်းသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထုံကျောကျွင်းသည် ကြီးမားသော မိသားစုတစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် သေးငယ်သောနေရာများက လူများကို မကြာခဏ ထိတွေ့လေ့မရှိပေ။ ကြီးမားသောအဝတ်အထည်စက်ရုံကို လည်ပတ်နိုင်သည့် လီယွီလန်ကို သူမ သဘောကျသော်လည်း သူမသည် ခရိုင်ငယ်လေးမှဖြစ်သည်ကို သူမသိသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ကောင်းစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံမှု မပြုနိုင်မည်ကို သူမ အလွန်ကြောက်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်၏ပထမဆုံးမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထုံကျောကျွင်းသည် သူမက သူမစိတ်ကူးယဉ်ထားသော သူဌေးနှင့်မတူဘဲ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ခုနကပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက အများအားဖြင့် အမွှန်းတင်တာတွေဖြစ်ပေမယ့် လီယွီလန်ရဲ့ ရက်ရောတဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ အထင်အမြင်ဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမသည် လူများကို အသွင်အပြင်ဖြင့် အကဲဖြတ်ကာ ထုံကျောကျွင်းအား ကူကယ်ရာမဲ့ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ရိုးသားလာသည်။

ထုံကျောကျွင်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် စကားအနည်းငယ်ပို၍ ပြောကြသည်။

"အနာဂတ်မှာ S မြို့မှာ မင်းကို ပိုဒုက္ခပေးမယ်နော်" ထုံကျောကျွင်းက ပြုံးပြီးပြောသည် ။

"ပြဿနာရှိလို့လား?" လီယွီလန်က "ဒါပေမယ့် မင်းအနာဂတ်မှာ S မြို့မှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလား?"

"ကျွန်မ S မြို့ကို အလုပ်ပြောင်းခဲ့တယ်။ ယန်ဖန်နဲ့..." ထုံကျောကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စုန့်ယန်ဖန်နဲ့ ကုရှန်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သူက ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ချင်တာ" လို့ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ဤစကားကိုကြားတော့ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု မေးတော့မည့်အချိန်တွင် ရှောင်ပေါင်သည် သူ့အဖေ၏ လက်မှလွတ်မြောက်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်က သူစိမ်းတွေကို မကြောက်ပေ။ ပြေးပြီးနောက် လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက်က ထုံကျောကျွင်း၏ ပေါင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဖက်ပေးပါ!" ရှောင်ပေါင်က ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထုံကျောကျွင်းသည် ရှောင်ပေါင်၏ အမည်းရောင်စပျစ်သီးနှင့်တူသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ကြည့်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထုံ‌ကျောက်ကျွင်းသည် လီယွီလန်၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို စောစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။

အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ရုပ်ချောလို့ပင်။ အကြီးတပေါင်သည် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ချောမောပြီး လုံးဝမိုက်သောပုံစံနှင့် ရှောင်ပေါင်သည် သေးငယ်ပြီး အဖြူရောင်စကတ်လေးကို ၀တ်ထားသည်။ ကြာပန်းနှင့်တူသော လက်မောင်းနှင့် ခြေသလုံးလေးများကို ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်စေကာ မည်မျှ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည်ကိုတော့ မပြောနိုင်ဘူး။

ထုံ‌ကျော်ကျွင်းသည် ကလေးများသည် အနည်းငယ်ဒုက္ခပေးသည်ဟု အမြဲတွေးထားသော်လည်း တ‌ပေါင်နှင့် ရှောင်ပေါင် ကလေးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီးနောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ချစ်စရာကလေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်မှာ တကယ် ထူးဆန်းသည်။

တကယ်တော့ သူမက ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ အတွေ့အကြုံမရှိလို့ပါပဲ။ ပွေ့ဖက်ဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ရှောင်ပေါင်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထုံကျောက်ကျွင်းက လီယွီလန်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့သမီးကိုကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသောကြောင့် ထုံကျောကျွင်းအား "သူက လှတဲ့ လူတွေကိုမြင်တိုင်း ပွေ့ဖက်ရတာကို နှစ်သက်တယ်" ဟုသာ ရှင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါက လီယွီလန် မကြာသေးမီက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော သူမသမီးရဲ့ အလှအပ သတ်မှတ်ချက် ဖြစ်သည်။ သူမလည်း အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထုံ‌‌ကျောကျွင်းသည် သူမကို အချိန်အကြာကြီး မချီတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ပေါင်သည် အခြားသူများ၏ ခြေထောက်များသည် တခြားသူများပေါ် တွားသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

"သူ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်မယ်။" လီယွီလန်က သူမ၏ လက်ကိုဆန့်ကာ တောင်းပန်စကားဆိုသည်။

သူမကို လှတယ်လို့ တခြားသူတွေက ချီးကျူးကြောင်း ကြားတဲ့အခါ ဘယ်အမျိုးသမီးမှ မပျော်ဘဲ မနေပါဘူး။ ရှောင်ပေါင်သည် သူမ လှပသောကြောင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုကြောင်း ကြားသောအခါ ထုံကျောကျွင်း၏ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းလာသည်။

လီယွီလန်သည် ရှောင်ပေါင်ကို ခေါ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို တားရန် ချက်ချင်းလက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ပေါင်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ချီထားလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှောင်ပေါင်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်"

စုန့်ယန်ဖန်ရဲ့ ဦးတည်ရာကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့သာ ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးရခဲ့ရင်"

လီယွီလန်က ပြုံးပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဒီစုံတွဲဟာ သာမန်စုံတွဲတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် နည်းနည်းထူးဆန်းတယ်လို့ တွေးနေခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတွင် ကုရှန်းနှင့် စုန့်ယန်ဖန်တို့သည် ကောလိပ်ကျောင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်အကြောင်းအရာများကို ခဏခဏ ပြောဆိုကြပြီး စားသောက်တာကို အလွန်ပျော်စရာကောင်းစေခဲ့သည်။

ညနေအိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီယွီလန်က ကုရှန်းကို "ဒီနေ့ ရိုးရိုးအတန်းဖော် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?"

ကုရှန်းက ပြုံးကာ "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်မင်းကို ဘာမှမဖုံးကွယ်နိုင်ဘူးပဲ" လို့ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူ့ရှေ့ဆက်ဖို့ စောင့်နေသည်။

"စုန့်ယန်ဖန်က ကိုယ်နဲ့အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခု စချင်နေတယ်" ကုရှန်းက ပြောသည်။