အခန်း (၅၂)

သူမက ကုရှန်းကို "အိမ်မရောင်းရမှာကို ကျွန်မတကယ်စိတ်ပူခဲ့တာ။ အဲဒါကို စဉ်းစားခဲ့တယ်။ မရောင်းနိုင်ရင် ကျွန်မတို့မိသားစုက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နည်းနည်းဝယ်လိုက်မယ်ဆိုပြီး"

"ဒါကို ဘာလို့ဝယ်ရမှာလဲ? ဧရိယာက အရမ်းကျဉ်းတယ်။ ကိုယ်တို့နေလို့မရဘူး။" ကုရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ပြီး "ဒါဆို နောက်ထပ် အဆင့်အနည်းငယ်အတွက် ရှင်ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ၊ ရှင့်မှာ ပိုကြီးတဲ့ အိမ်မရှိဘူးလား?"

လီယွီလန်က ဒီမေးခွန်းကို အဓိကထားပြီး မေးတာက သူမ အိမ်ပြောင်းချင်တာကြောင့်ပါ။

သူတို့မိသားစု၏ မူလအိမ်ပုံစံက ကောင်းမွန်သော်လည်း ဧရိယာသည် အနည်းငယ်ကျဥ်းပြီး ကလေးနှစ်ဦး ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် အနည်းငယ် ကြပ်နေမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး နောက်အိမ်ရှာဖို့ အချိန်မရှိကြဘူး။

အခု ကုရှန်းက အိမ်ခြံမြေမှာ ပြန်ပြီး လုပ်ကိုင်နေတာဆိုတော့ သူ့ကို ဒီအရာတွေ ထားခဲ့လို့ရသည်။

"ကိုယ်တို့ နေသင့်လား? ဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကုမ္ပဏီက နောက်ပိုင်းမှာ ဗီလာဧရိယာကို စီစဉ်ပြီး ကိုယ်တို့အတွက် တစ်လုံး သိမ်းထားလိုက်မယ်။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

ဗီလာလား? အဲဒါက သာမန်လှေကားထစ်အခန်းထက် ပိုကောင်းသည်။

လီယွီလန်မှာ ဘာထင်မြင်ချက်မှ မရှိဘူး။ သူမက ကုရှန်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို နားထောင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အလျင်လိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။

အခု သူတို့နေတဲ့အိမ်က ကျောင်းနဲ့ နီးတော့ ခဏလောက် မပြောင်းနိုင်လို့ အရင်နေကြရမည်။

ဟိုင်းထန်ဥယျာဉ်၏ ပထမအဆင့်သည် ရောင်းကုန်သွားခဲ့ပြီး ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီသည် ၎င်း၏ ပထမဆုံးရွှေအိုးကို အောင်မြင်စွာရရှိပြီး ငွေအမြောက်အမြားပြန်လည်ရရှိစေကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီသည် S မြို့တွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ကုရှန်းက ရပ်တန့်နိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ ၎င်းတို့သည် အိမ်ရာတည်ဆောက်မှု ပထမအဆင့်ကို အမြန်ပြီးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့်များကို စီစဉ်ကာ ရန်ပုံငွေများ အမြန်ပြန်ရရန် အိမ်ကို ဆက်လက်ရောင်းချခဲ့သည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် အလုပ်များလွန်းသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့တကယ် အလုပ်ရှုပ်သောအခါ သူတို့က အရမ်းဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး။

အဲဒီနေ့မှာ လီယွီလန်ဟာ မူလက ကလေးတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ကစားချင်ခဲ့သည်။

သူမ အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် စက်ရုံမှ ရုတ်တရက် လာခေါ်ခဲ့သည်။ လီယွီလန်သည် စက်ရုံသို့ အပြေးအလွှားပြန်ရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ကလေးတွေက စက်ရုံကို မကြာခဏ သွားဆော့ကြပေမယ့် ဒီနေ့ လီယွီလန်မှာ လုပ်စရာတွေရှိလို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံက အဝေးကြီးမှာဆိုတော့ ကလေးတွေက တကယ် မသွားချင်ကြဘူး။

ကုရှန်းကတော့ အပြင်မှာ ပြေးလွှားနေရတာကြောင့် ကလေးတွေ နောက်လိုက်ဖို့တောင် မတတ်နိုင်ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ပတ်မှာ ပိတ်ရက်တစ်ရက်ပဲရှိသည်။ ကလေးတွေသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းမော့သည် လီယွီ‌မေထံသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီယွီမေ၏ စားသောက်ဆိုင်သည် မူလနေရာ၌ ဖွင့်လှစ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အခုက အားလပ်ရက်ဆိုတော့ ကျောင်းလာတဲ့လူတွေက နည်းနည်းလေးဆိုတော့ သိပ်အလုပ်မရှုပ်ဘူး။

ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်တို့သည် ရှောင်ပေါင်ကို လီယွီမေ၏ ဆိုင်တွင် ဆော့ကစားရန် ခေါ်သွားကာ အရသာရှိသော အစားအစာများ စားပြီးနောက် ကျောင်းသွားကြသည်။

မောင်နှမ သုံးယောက်သည် လီယွီမေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရှာခဲ့ကြသည်။ အစ်မဝူက ကလေးသုံးယောက်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ လွှတ်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို ကိုယ်တိုင်သွားဝယ်ခဲ့သည်။

ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်တို့သည် စမ်းသပ်မူလတန်းကျောင်းသို့ သွားကြသည်။ လီယွီမေက သူတို့ကို နေ့တိုင်းမြင်နေရပေမယ့် ရှောင်ပေါင်ကတော့ မကြာခဏ မရောက်ပါဘူး။

လီယွီ‌မေသည် ရှောင်ပေါင်ကိုမြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ နမ်းလိုက်သည်။ "အိုး၊ ငါတို့ရဲ့ ရတနာလေးကို ငါမမြင်ရတာကြာပြီ!"

ရှောင်ပေါင်သည် လီယွီမေ၏ လက်များကို နူးညံ့ပျော့ပျောင်းစွာ သိုင်းဖက်ထားသည်။ သူက "ရှောင်‌ပေါင်လည်း အန်တီကို လွမ်းတယ်!"

ရှောင်ပေါင်ဟာ အခုဆို သုံးနှစ်နီးပါးရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူက အလွန်သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ချိုသာစွာပြောတတ်ပြီး အလွန်သဘောကျစရာကောင်းသည်။

လီယွီမေသည် ရှောင်ပေါင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး လက်လွှတ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ "သူမက အန်တီ သွားချက်ရအောင်။ မကြာသေးခင်ကမှ ကြက်ဥထမင်းလို့ ခေါ်ပုံရတဲ့ သရေစာအသစ်ကို သမီး သိလိုက်ရတယ်"

လီယွီမေသည် အလုပ်မအားသောအခါတွင် သူမသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်တတ်အောင် သင်ယူခဲ့ပြီး ကြောင်လေး ၃ ကောင်က ၎င်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒီစကားကိုကြားလိုက်တာနဲ့ ကျန်းမော့နဲ့ တပေါင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာပြီး အရူးအမူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်ကလည်း သူ့လက်ကလေးကို လက်ခုပ်တီးပြီး "အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ စားချင်တယ်!"

လီယွီမေက ရှောင်ပေါင်ရဲ့ နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်လိုက်ပြီး ထကာ "ကောင်းပြီ အရသာရှိတာ တစ်ခုခု လုပ်ရအောင်!"

လီယွီမေသည် နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်သွားကာ ကျန်းမော့လည်း လိုက်ဝင်ခဲ့သည်။

တပေါင်က ရှောင်ပေါင်ကို ဆိုင်မှာ ထိုင်ခိုင်းသည်။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် လျှောက်သွားသော ရှောင်ပေါင်ကို သူ့နောက်ကနေ လိုက်ခိုင်းခဲ့သည်။

တပေါင်က ဒါကို တွေးပြီး သူဒီလို အလကား မစားနိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ဒါနဲ့ သူက သူ့ညီမအတွက် နို့တစ်ခွက်ကို အရင်လုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ပေါင်ကို ချီကာ ခုံပေါ်တင်ပြီး နို့ပုလင်းကို သူမလက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ "ညီမလေး မင်းဒီမှာထိုင်နေနော်။ နို့ဘယ်လိုသောက်ရမလဲ မင်းသိတယ်မလား? လျှောက်မပြေးနဲ့နော်"

ရှောင်ပေါင်သည် ပုလင်းထဲမှ တစ်ငုံသောက်ပြီး မျက်လုံးခတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု နို့စို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်၏ အဖြေကို တပေါင်က ကျေနပ်သွားသည်။

သူ့အတွက် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စုတ်တစ်ထည်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲကို စတင်ပုတ်လိုက်သည်။

အစ်မရှောင်မော့က ကြက်ဥမုန့်လုပ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပြီး စားပွဲကို သုတ်ဖို့ သူက တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်သည် သူမအစ်ကို၏ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း သူမ၏မျက်လုံးများက လိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေး နှစ်ချောင်းကို တွဲလောင်းချထားကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုင်ရင်း ငြီးငွေ့လာပြီး တောင့်တနေသော မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆိုင်ထဲက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက နို့နောက်တစ်ငုံသောက်ပြီး ရှောင်ပေါင်က ပုလင်းကိုချလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ပြီး တင်ပါးလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်တိုတိုတွေကို မြေပြင်က ကြွကာ ကျွမ်းကျင်မှုအနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရားနဲ့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်က သူ့အစ်ကိုကို ခေါ်ချင်ပေမယ့် သူ့အစ်ကိုရဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မြင်တော့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နို့ဘူးကို ယူဖို့ လက်တိုကို မြှောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ထဲက ထွက်သွားတော့ ရှောင်ပေါင်က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အဖေနဲ့အမေက အပြင်မှာ သူက တစ်ယောက်တည်း ပြေးလို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် အခု ရှောင်ပေါင်နဲ့ ဘယ်သူမှ မကစားတာကြောင့် ရှောင်ပေါင်က တကယ့်ကို ငြီးငွေ့လာသည်။ သူမ အပြင်မှာ ခဏလောက် ကစားပြီး အဝေးကို လုံးဝ မပြေးပါဘူး။

ရှောင်ပေါင်၏ ဦးခေါင်းဖရဲသီး အစေ့လေးများသည် ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ အမှားအယွင်းမရှိဟု ခံစားရပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချကာ သွားကစားခဲ့သည်။

သူမသည် ပုလင်းကိုကိုင်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပေါင်းပင်အရွက်များကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လှုပ်ရှားနေသော ပုရွက်ဆိတ်များကို ခဏရေတွက်လိုက်သည်။

လမ်းမှာ ကားတွေ ဆက်တိုက်သွားနေပြီး ရှောင်ပေါင်က ကျော်မသွားရဲတာကြောင့် လီယွီမေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့က လမ်းဘေးမှာ ကစားနေခဲ့သည်။

ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေကို လုံလုံလောက်လောက် မြင်ပြီးနောက် အဖိုးတန်လေးက ထရပ်ပြီး ဖောင်းနေတဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်၍ နို့အနည်းငယ်ကို စုပ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသည်။

အန်တီ့မှာ နောက်မှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာရှိ‌ကြောင်း သူမ အမှတ်တမဲ့ သတိရသွားပြီး မျက်နှာလေးက ရှုံ့တွသွားသည်။

သူမသည် နို့တစ်ဝက်လောက်ကျန်နေတဲ့ ပုလင်းကိုကိုင်ပြီး လက်သေးသေးလေးနဲ့ ပုတ်ပြီး "မင်းက မကောင်းဘူး။ ရှောင်ပေါင်ကို ဗိုက်ပြည့်အောင် လုပ်တယ်!"

ရှောင်ပေါင်သည် ပုလင်းကို ခေါက်ပြီး လီယွီ‌မေ၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

တကယ်တော့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ဝေးကွာသော်လည်း သူမသည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ပုလင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လမ်းကို မကြည့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်မိသွားသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမသည် ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်နေသော နို့တစ်ဝက်သည် ထိုလူ၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချမိလိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်သည် နာကျင်စွာ "အာ့" ဟူ အသံထွက်ကာ နာကျင်နေသော ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ပြီး ပါးစပ်လေးက ကျုံ့သွားသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမရှေ့မှာ အစ်မ ရှောင်မော့ထက် အရပ်မြင့်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ကောင်လေးက တော်တော်ကြည့်ကောင်းပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ကြမ်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် နို့စွန်းနေသော ဘောင်းဘီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ခုံးများက ယင်ကောင်များကို ဖမ်းနိုင်လောက်အောင် ကျယ်နေသည်။

သူ့ဘောင်းဘီတွေ တကယ်ညစ်ပတ်နေတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်တော့ ကောင်လေးက သူ့ပါးတွေကို ဖောင်းရင်း လက်ထဲမှာ ပုလင်းကိုင်ထားကာ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အဖိုးတန်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်လေးက နည်းနည်းတော့ ရက်စက်သည်။ ရှောင်ပေါင်က သူ့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြည့်ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်က ဟသွားပြီး "ဝူး" နဲ့ အော်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းမော့က မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာပြီး စားပွဲတွေအားလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတဲ့ တပေါင်ကို ကြည့်ပြီး ရှောင်ပေါင်ကို မမြင်ရတော့ သူမက ဆိုင်ရှေ့က နေရာအလွတ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ပေါင် ဘယ်မှာလဲ?!" တပေါင်က အံ့သြသွားသည်။

ခဏနေတော့ ရှောင်ပေါင်ကို သူတင်ထားခဲ့တဲ့ ခုံကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး။ သူချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

တပေါင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ငါ့ညီမလေး ဘယ်မှာလဲ!"

ကျန်းမော့သည် အမြန်ငြိမ်သက်သွားပြီး ဆိုင်အပြင်သို့ ပြေးသွားကာ "သူအပြင်ထွက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ရင် ရှာကြည့်ရအောင်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် အမြန် ထွက်သွားကြပြီး ဆိုင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက ရှောင်ပေါင် မဟုတ်လား?

ရှောင်ပေါင်၏ အော်ဟစ်သံကိုကြားတော့ တပေါင်သည် ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး သူ့ကိုယ်ထက် ပိုမြင့်သော ကောင်လေးကို တွန်းထုတ်ကာ သူ့ညီမကို ပွေ့ဖက်ပြီး မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ? ငါ့ညီမကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်ရဲရတာလဲ!"

ကျန်းမော့က အနီးကပ်လိုက်လာပြီး သူ့ရှေ့ကလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တွေ့တော့ သူမျက်မှောင်ကျုံ့တာ လျော့သွားပြီး သူမ နည်းနည်းကြောက်သွားပေမယ့် အရမ်းအရမ်းငိုနေတဲ့ အဖိုးတန်လေးကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အပြစ်တင်ဖို့ သတ္တိရှိလာခဲ့သည်။ "သွမ်ဟော့ နင်က ငါ့ညီမကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ!"

ဒီစွပ်စွဲချက်ကြောင့် သွမ်ဟော့က အံ့အားသင့်သွားသည်။

မူလက သူက ဒီနေ့ စိတ်ဆိုးနေတော့ လမ်းကို မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ရုတ်တရက် သူနည်းနည်းဆောင့်မိသွားပြီး တစ်ဖက်က သူ့ဘောင်းဘီကိုလည်း ညစ်ပတ်စေခဲ့သည်။

သွမ်ဟော့သည် မူလက ရိုးရိုးသားသား အမှတ်တမဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုတွင် သူသည် ဆိုးရွားသော စိတ်အခြေအနေရှိကာ များများစားစား မလုပ်ရသေးဘဲ ကလေးစုတ်လေးသည် အရင်ဆုံး ငိုကြွေးနေလေသည်။

ငိုယိုပြီးနောက် ယုတ္တိမရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသည်။

သွမ်ဟော့က သူ့ရှေ့က လူသုံးယောက်ကို မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ ကြည့်နေသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ဘောင်းဘီ နို့တွေ ပေစေခဲ့တဲ့ သူ့ခြေထောက်ထက် အရပ်မရှည်တဲ့ ကလေးက သူမကို ကူညီဖို့ သူလာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ပိုလို့တောင် ငိုခဲ့သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကလေးသည် ခြောက်ကပ်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ့မျက်နှာမှ မျက်ရည်များ လုံးဝထွက်မလာဘဲ အော်ဟစ်နေချိန်တွင် သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မြင်နိုင်ရန် မျက်လုံးကိုဖွင့်ထားသည်။

မသင့်မလျော် ဟန်ဆောင်ငိုကြွေးနေတာလား?

သွမ်ဟော့ - "...!" အရမ်းစိတ်ဆိုးတာပဲ!

"မင်းတို့ နေမကောင်းဘူးလား။ ဘယ်မျက်လုံးက ငါက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ မြင်တာလဲ? ဒီကောင်ကလေးက ငါ့ကို နို့နဲ့ ပက်လိုက်တာ သိသာတယ်။ ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်သေးဘူး၊ မင်း ငါ့ကို အရင် အပြစ်တင်နေတာလား?" သွမ်ဟော့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူဒီလိုပြောတဲ့အခါ ကျန်းမော့နဲ့ တပေါင်က သူ့ဘောင်းဘီမှာ နို့စွန်းထင်းနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းမော့နှင့် တပေါင် - "..."

"ရှောင်ပေါင်က မင်းရဲ့ဘောင်းဘီပေါ် နို့တွေ မတော်တဆ ဖိတ်ကျတာ သူ့အပြစ်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်း သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး။ သူက သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတာ။" အစ်မအကြီးဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ ကျန်းမော့က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်အသံနဲ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သွမ်ဟော့က ဒေါသထွက်လုနီးပါးပင်။ "ငါ သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ!"

"ဒါဆို သူဘာလို့ငိုနေတာလဲ!" ကျန်းမော့က နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

"သူငိုနေတာ ငါဘယ်လိုသိမလဲ!" သွမ်ဟော့က စိတ်မရှည်စွာပြောသည်။

အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်သူ ကျန်းမော့သည် လူတွေနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားများရန်ဖြစ်ကာ သူမပုံက ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

တပေါင်နဲ့ ရှောင်ပေါင်တို့ဟာ ဒီလိုအစ်မမော့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး ရှောင်ပေါင်ဆို ငိုဖို့တောင် မေ့သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံကြတဲ့အခါ လီယွီ‌မေက ထွက်လာပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ?"

သွမ်ဟော့သည် လူကြီးတစ်ယောက်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ငါ့ကိုစောင့်နေ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကရုဏာကင်းစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့နောက်ကျောက ရှုံးသွားတဲ့ ကြက်မကြီးနဲ့ တူသည်။

လီယွီမေသည် အလျင်စလို ထွက်သွားသော ကောင်လေး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရန်သာ ရှိသေးသည်။

ရှောင်ပေါင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်စများကို သူမ သတိပြုမိပြီး သူမကို အလျင်အမြန် ကောက်ချီလိုက်ကာ "ရှောင်ပေါင်က ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ? အားလုံးက အပြင်မှာ ဘာလို့ ရောက်နေကြတာလဲ?"

လီယွီမေက ဒါကိုမေးတော့ တပေါင်က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့လက်တွေကို သူ့ခါးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်နေသော ရှောင်ပေါင်က "ကုလျန်ယွီ! ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကစားဖို့ မင်း ဘယ်လို ပြေးထွက်လာရဲခဲ့တာလဲ!"

ရှောင်ပေါင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လည်ပင်းကို ဆုတ်လိုက်ပြီး လီယွီမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင် တစ်ယောက်တည်း ပြေးထွက်သွားတာကို လီယွီ‌မေ ကြားတဲ့အခါ သူမမျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပေမယ့် သူမက ရှောင်ပေါင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ရှောင်ပေါင် မင်းထွက်သွားတာလား? အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ဒါကို နောင်ထပ် လုပ်ခွင့်မပေးဘူးနော် သိလား"

ရှောင်ပေါင်က မှားမှန်းသိပြီး ကြက်ကလေး အစာစားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်က သူထွက်ပြေးပုံကို ပြောပြရန် တပေါင်က သူမကို အခိုင်အမာ ပြောခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အစ်ကိုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြောက်နေသော်လည်း ထွက်ပြေးသွားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရိုးသားစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"အဲဒီလူက မင်းကို ခုနက ရိုက်ခဲ့တာလား?" တပေါင်က သူ့ညီမလေး ငိုတာကို အရမ်းစိုးရိမ်လို့ မေးခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်းစောစောက ဘာလို့ငိုတာလဲ?" တပေါင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။

"အဲ့အစ်ကိုက အရမ်းရက်စက်လို့" ရှောင်ပေါင်က တပေါင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အခု အစ်ကိုက ပိုရက်စက်နေတယ်!"

တပေါင်သည် သူ့လက်များကို ပိုက်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် မင်းအစ်ကိုက ရက်စက်တယ် ဘာလို့ဆို မင်းက ဆိုးတဲ့ကလေးမို့!" လီယွီမေသည် ရှောင်ပေါင်၏ နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်လိုက်ပြီး "နောင်မှာ မင်းအစ်ကိုပြောတာကို နားထောင်နော်။ လျှောက်မပြေးရဘူး"

ရှောင်ပေါင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝူးဟူး သူမ လှည့်မပြေးရဲတော့ပါဘူး။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းမော့သည် ရှောင်ပေါင်ကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက ရှောင်ပေါင်၏ မျက်နှာလေးကို ဒေါသတကြီးဆွဲကာ "ရှောင်ပေါင် မင်းက မင်းအစ်မ ငါ့ကို သတ်လိုက်တာပဲ!"

ကျန်းမော့က သွမ်ဟော့ သူထွက်သွားတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စကားလုံးတွေကို သတိရမိပြီး ရှေ့မှာ မည်းနေပြီလို့သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးသွားပြီ၊ သူမက မနှောင့်ယှက်နိုင်တဲ့သူကို နှိုးဆော်လိုက်ပုံရသည်။