အခန်း (၅၃)

ကျန်းမော့သည် ယခုအခါ ဆဌမတန်းကျောင်းသူဖြစ်ပြီး သွမ်ဟော့သည် သူမ၏အတန်းဖော်ဖြစ်သည်။

အတန်းဖော်တွေလို့ ပြောပေမယ့် ကျန်းမော့နဲ့ သွမ်ဟော့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်မရင်းနှီးကြပေ။

သွမ်ဟော့သည် ယခုစာသင်နှစ်တွင် ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။

ကျောင်းပြောင်းပြီးသည်နှင့် သူသည် အတန်းတွင်းရှိ အခြားကောင်လေးများနှင့် စကားများရန်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အတန်းတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာဖြစ်လာသည်။

ကျန်းမော့သည် ရန်ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း သွမ်ဟော့သည် လူများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်သည်ကို သူမ သိသည်။ ရန်ပွဲအပြီးတွင် အခြားကလေးငယ်မှာ ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူခဲ့ရပြီး ဆေးရုံတင်ထားရသည်ဟု ဆိုသည်။

ဒီရန်ပွဲကြောင့် သွမ်ဟော့ဟာ ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးလာပြီး သူ့ကို ဘယ်သူကမှ နှိုးဆွဖို့ သတ္တိမရှိဘူး။

ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ကို ကြောက်သည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ကျယ်လောင်စွာ မပြောရဲသော ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အခုလေးတင် သူမက ရှောင်ပေါင်ကြောင့် သွမ်ဟော့နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်...

အခုပြန်ကြည့်တော့ သူမ နည်းနည်း ကြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထွက်သွားချိန်မှာ သွမ်ဟော့ ပြောခဲ့တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စကားလုံးတွေကို စဉ်းစားရင်း ကျန်းမော့ဟာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးရုံမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံစားရတယ်ဆိုတာ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ပြီးသားပင်။

ကျန်းမော့သည် တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ဘဲ စိုးရိမ်နေကာ ညဘက်တွင် သွမ်ဟော့၏ ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် မျက်လုံးအောက်မှ အမဲစက်နှစ်စက်ဖြင့် ကျောင်းသွားခဲ့သည်။ တပေါင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိုက်ကြည့်ကာ "အစ်မ ကျန်းမော့၊ အစ်မ မျက်လုံးအောက်မှာ ဘာလို့ မည်းနေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

"အိုး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ကျန်းမော့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

စာသင်ခန်းသို့ တုန်လှုပ်စွာ သွားပြီးနောက် ကျန်းမော့သည် သူမ၏ ထိုင်ခုံကို တွေ့ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

အတန်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်တော့မည့်အချိန်တွင် သွမ်ဟော့သည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ပခုံးတစ်ဖက်ဖြင့် လွယ်ကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားပြီး သူမ၏နောက်ကျောမှ အမွှေးများ ထောင်လာသည်။

သို့သော် သွမ်ဟော့သည် သူမကို မမြင်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ သူမ၏ထိုင်ခုံမှ နောက်ဆုံးအတန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး သူ့ထိုင်ခုံကိုတွေ့တော့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ပစ်ချကာ မှောက်ပြီး အိပ်သွားသည်။

ကျန်းမော့ - "..."

ဟင့်အင်း သူ မေ့သွားပြီလား?

ကျန်းမော့သည် တစ်နေကုန် ထိတ်လန့်နေပြီး သွမ်ဟော့သည် တကယ်ကို မေ့သွားပုံပေါ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ သက်ပြင်းချကာ ရုန်းကန်စပြုဖို့ အချိန်သိပ် မကြာလိုက်ပေ။

သွမ်ဟော့ မေ့သွားသော်လည်း သူမ မမေ့ပေ။

မနေ့က ရှောင်ပေါင်ရဲ့ စကားတွေကို ကြည့်ပြီး သွမ်ဟော့မှားအပြစ်တင်မိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အမှားလုပ်မိရင် တောင်းပန်ရမည်။

ကျန်းမော့ရဲ့ အသိပညာက သူမကို အမှားအယွင်းတွေ မဖြစ်ခဲ့သလို ဆက်ဆံဖို့ ခွင့်မပြုပေမယ့် သွမ်ဟော့ကို တောင်းပန်ဖို့ကတော့ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။

ကျန်းမော့က အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ နေ့လည်ခင်းမှာ သူမက သွမ်ဟော့ရဲ့ စားပွဲဆီကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ကာ "သွမ်ဟော့၊ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သွမ်ဟော့သည် ကာတွန်းများကို လှန်လှောကြည့်နေသည်။ တိုးတိုးလေး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား တောင်းပန်စကားကြားလိုက်တော့ သူက အံ့အားသင့်သွားကာ စားပွဲခုံရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကောင်မလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ခဏလောက် ထိုလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မှတ်မိဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

အိုး မနေ့က သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေး။

ခဏလေး သူတို့က အတန်းဖော်တွေလား?

သွမ်ဟော့သည် သူ့အတန်းရှိ အတန်းဖော်အားလုံးကို မမှတ်မိကြောင်း သူ အမှန်တကယ်ပင် မသိခဲ့ပေ။

သွမ်ဟော့သည် တနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ တစ်ည ကျော်လွန်ပြီးနောက် သူသည် အဆင်ပြေသွားတာကြာပြီ။

သူ့ဘောင်းဘီပေါ် နို့တွေ ဖိတ်ကျလို့ စိတ်ဆိုးမိပေမယ့် ကလေးလေးဟာ အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး သူက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီမို့ ကလေးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သွမ်ဟော့က သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးကို မမှတ်ထားပေ။ သူက မိန်းကလေးတွေကို မရိုက်ဘူး။

ကျန်းမော့က အခု ဒီကိုမလာဘူးဆိုရင် သွမ်ဟော့က ဒါကို တကယ်မေ့သွားလိမ့်မည်။

ယခု ကျန်းမော့၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားတော့ သွမ်ဟော့က အေးစက်စက် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အိုး"

ကျန်းမော့သည် သူ့အဖြေကိုကြားသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါဆို?" သူမ မသိစိတ်က မေးသည်။

သွမ်ဟော့သည် ကာတွန်းဖတ်ရန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သောအခါ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဘာလို့မဖြစ်နိုင်မှာလဲ"ဟုပြောလိုက်သည်။

"...ဒါဆို လျော်ကြေးငွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု လိုသေးလား" ကျန်းမော့က အစမ်းသဘောမေးသည်။

အဓိကကတော့ သူမက ဒီလောက်ရိုးရှင်းမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် အရမ်းကို လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"လျော်ကြေး ဟုတ်လား? ဒါဆို နင် အိမ်စာတွေ အကုန်ရေးပေးပါလား!" သွမ်ဟော့သည် ကာတွန်းကို "လျှပ်တစ်ပြက်" ပိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အိမ်စာစာအုပ်များကို မေးစေ့ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သွမ်ဟော့က သူ့အတွက် အိမ်စာတွေ တကယ်လုပ်စေချင်တာကိုကြားတော့ ကျန်းမော့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားပြီး "နင့်အတွက် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အိမ်စာတွေ ဘာလို့ လုပ်ခိုင်းရတာလဲ။ သင်ယူတာက နင့်ကိစ္စလေပြီးတော့ အိမ်စာက ငါတို့အသိဉာဏ်အတွက်လို့ ဆရာမက ပြောတယ်။ အတုလုပ်လို့မရဘူးလေ!"

အတန်း၏ လေ့လာရေးကော်မတီအဖွဲ့ဝင် ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ကို ပညာပေးခဲ့သည်။

"ဒါဆို နင်က စောက်ရေးမပါတာတွေ ပြောနေတာပဲ!" သွမ်ဟော့က ဒေါသတကြီးပြောပြီး ကာတွန်းစာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းမော့ကို "ထွက်သွား၊ ငါ ကာတွန်းဖတ်နေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့"

ကျန်းမော့က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ သူ့ထိုင်ခုံကို ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ဆိီသို့ မသွားသလို သွမ်ဟော့လည်း ကျန်းမော့ဆီသို့ မရောက်လာခဲ့ပေ။

ကျောင်းဆင်းသောအခါ ဒုတိယတန်းတွင်ရှိသော တပေါင်သည် အရင်ဆုံး ကျောင်းမှထွက်လာခဲ့သည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူနဲ့ အတူ အိမ်ပြန်ဖို့ သူက ကျန်းမော့ကို ရှာဖို့ လာခဲ့သည်။

တပေါင်သည် စာသင်ခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

ကျန်းမော့သည် ပစ္စည်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုပ်ပိုးပြီး နောက်ကလိုက်လာသည်။

သွမ်ဟော့က ဦးဆောင်ပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

တပေါင်သည် သွမ်ဟော့ကို တွေးကြည့်ကာ မှတ်မိသွားပြီး ခြေတံတိုဖြင့် သူ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို!" တပေါင်သည် သွမ်ဟော့၏ ကျောင်းယူနီဖောင်း အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ "မနေ့က တောင်းပန်ပါတယ်"

သွမ်ဟော့က တပေါင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ "ကျွတ်စ်" "မင်းတို့ ဘာလို့ ထပ်ပြီးလဲ? ရပါတယ်ဆို"

ထို့နောက် တပေါင်၏ တုံ့ပြန်မှုက မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူက ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တပေါင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သွမ်ဟော့၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီအစ်ကိုက တကယ်စိတ်ကောင်းသည်။

ဒါပေမယ့် မေ့လိုက်ပါ၊ မနေ့က သူတို့မှားခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ၊ တပေါင်က သူ့နှာခေါင်းကို ညှစ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်းပန်ပြီးနောက် တပေါင်က စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ကျန်းမော့ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ ပြန်ခုန်ပေါက်သွားသည်။

ရှောင်ပေါင်ကိစ္စကြောင့် ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ကို ရက်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ သွမ်‌ဟော့ဟာ တကယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဆက်ဆံရပေမယ့် ကောလဟာလလောက် မရက်စက်ပါဘူး။ သူက လူတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျန်းမော့ ထင်ထားခဲ့သလို သူက လူဆိုးလေးလို့ မဟုတ်ဘူး။

တိမ်မည်းများဖြင့် လွှမ်းနေတာကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးသည် အုံ့မှိုင်းနေသည်။

ကျောင်းသို့သွားသောလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် သွမ်ချန်ရှုသည် သူ့ကားကို အပြင်ဘက်လမ်းမကြီးပေါ်တွင်သာရပ်ပြီး သူ့သား၏ ကျောင်းသို့ သူကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လမ်းတစ်ဝက် ရောက်တဲ့အခါ မိုးရေစက်ကြီးတွေ ကြွေကျလာသည်။

မိုးက ပိုသည်းလာပြီး ခြောက်သွေ့တဲ့လမ်းက အမြန်စိုစွတ်လာသည်။

သွမ်ချန်ရှုက သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး သူ့ဘေးက ဆိုင်သေးသေးလေးထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေစက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း သွမ်ချန်ရှုသည် ဒါက စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချောမောလှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးသည် ယခုအချိန်တွင် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။

သွမ်ချန်ရှုက နည်းနည်းအားနာသွားပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ မိုးခိုလို့ရမလား"

လီယွီမေက အမျိုးသားတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမက အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြုံးကာ "ရပါတယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

သူ့ပခုံးမှာ ရေချိုးထားသလို စိုစွတ်နေတဲ့ အမျိုးသားကို မြင်တော့ လီယွီမေက ထပြီး ရေနွေးခွက်ကို လောင်းထည့်လိုက်ကာ "အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ဖို့ နည်းနည်း နွေးတာလေး သောက်လိုက်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" သွမ်ချန်ရှုက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

လီယွီမေက သူ့ရှေ့ကလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သူမဟုတ်ပေ။ သူက အသက်သုံးဆယ်လို့ ထင်ရသည်။ သူသည် ကျောင်းရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ မိဘဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒီကို ကလေးလာကြိုတာလား" လီယွီမေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်အစောကြီးရောက်လာတာပဲ၊ ကျောင်းဆင်းဖို့ နာရီဝက်ကျော်ကျော် ကျန်သေးတယ်" လီယွီမေက ပြုံးပြီးပြောသည်။

သွမ်ချန်ရှုက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့နှာခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သားဖြစ်သူ ကျောင်းဆင်းချိန်ကို သူ မမှတ်မိတော့ပါ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးကပြန်လာတော့ မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူသားလေးကို သတိရလို့ ကျောင်းလာကြိုပြီး သူ့ကို အံ့သြစေချင်ခဲ့တာ။

မထင်မှတ်ပဲ မိုးရွာနေရုံသာမက အချိန်မှားတာကို သူ သတိရသွားသည်။

လီယွီမေလည်း သူ့ရှေ့ကလူက စကားပြောပြီးနောက် ဘာမှပြန်မပြောတာကြောင့် ကျောင်းဆင်းချိန်ကို သူ မမှတ်မိဘူးလို့ သူမ ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သားသည် စားသောက်ဆိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ရင်း အပြင်က မိုးတွေရွာနေတာကို ကြည့်နေကြသည်။

မိုးက အချိန်အတော်ကြာပြီး ကျောင်းဆင်းချိန်အထိ မိုးစဲလာနိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး။

လမ်းမှာ ကလေးတွေကို ထီးတွေ၊ မိုးကာအင်္ကျီတွေနဲ့ ကြိုဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ မိဘတွေ အများကြီးရှိသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေမိသည်။

သူ့ကားထဲမှာ ထီးမပါသလို သွမ်ဟော့မှာ ထီးရှိမရှိ မသိပေ။

လီယွီမေသည် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသည့်အတွက် မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ဆိုင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဒီနေ့ ရာသီဥတုက ဆိုးတယ်လို့ မြင်မိသည်။ ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်တို့သည် နေ့လည်ထမင်းလာစားကြသောအခါ သူမက ကျန်းမော့ကို ကျောင်းသို့ ထီးယူခိုင်းခဲ့သည်။

အခုမိုးတွေအရမ်းရွာနေတော့ ကလေးနှစ်ယောက်က ထီးတစ်လက်နဲ့ လုံပါ့မလားမသိဘူး။

ဆိုင်တွင် ထီးတစ်လက် ကျန်နေသေးတာကြောင့် လီယွီမေသည် ကလေးနှစ်ဦးကို ကြိုရန် ထီးကို ဆောင်သွားနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ကလေးလာကြိုတဲ့ ဆိုင်ထဲက အမျိုးသားမှာ ထီးမပါဘူး။ သူမက ကြင်နာတတ်ပြီး ထီးကို သူ့အား အရင်ငှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ထီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လီယွီမေသည် ကျန်းမော့က အနက်ရောင်ထီးကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တပေါင်ကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မိုးရေများကြား စတိုးဆိုင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် သွမ်ချန်ရှုကို ခေါ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

"အမေ!" ကျန်းမော့သည် တပေါင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ထီးကို ယူလာသည်။

ထီးဆောင်းထားသော်လည်း မိုးသည်းလွန်းသဖြင့် ကလေးနှစ်ဦး၏ အဝတ်အစားများ စိုစွတ်နေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လီယွီမေက တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ခြောက်သွေ့တဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို အမြန်ယူလာခဲ့သည်။

သွမ်ချန်ရှုက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး သွမ်ဟော့အား သူ့အဝတ်အစားကို ခြုံပေးဖို့ ရှာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ဒါပေမယ့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီးတာနဲ့ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတဲ့ မိုးကြားက သားဖြစ်သူ ပြေးထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် မိုးမမိစေရန် လီယွီမေ၏ ဆိုင်ထဲသို့ သူ့သားကို အမြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး စိုရွှဲကာ နှုတ်ခမ်းဖြူဖျော့နေသော သူ့သားကိုကြည့်၍ သွမ်ချန်ရှုက မထိန်းနိုင်ဘဲ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။"သွမ်ဟော့ မင်းက လူမိုက်လား? မင်းထပ်ပြေးဦးမလား?"

သွမ်ဟော့က ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ သွမ်ချန်ရှု့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ဗလာကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးပြသည်။ "ဘာလို့လဲ? ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်ဆို အဖေက ကျွန်တော့်ကို လာကြိုမှာမို့လား?"

သွမ်ချန်ရှု - "..."

"ဒါဆို မင်းဒီလောက် မိုးရွာနေရင် အထဲမှာ နေလို့မရဘူးလား..." သွမ်ချန်ရှုက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး၊ အဖေ ကားမောင်းလာတာလား။ ဘယ်မှာရပ်ထားလဲ။ အိမ်ပြန်ရအောင်" သွမ်ဟော့က စိတ်မရှည်စွာပြောလိုက်သည်။

သူ့အဝတ်အစားတွေ အကုန်စိုနေပြီး သူ့အရေပြားပေါ်မှာ ကပ်နေတာ အဆင်မပြေဘူး။

သွမ်ချန်ရှုသည် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ကာ သူ့ကိုခြုံလိုက်၍ သွမ်ဟော့၏ ခေါင်းကို ခြုံပေးထားသောကြောင့် သူက အနည်းငယ်သာ လုံသည်။

သားအဖနှစ်ယောက် မိုးရေမျက်နှာထဲ လှမ်းဝင်ခါနီးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက နောက်က ထွက်လာသည်။ "သွမ်ဟော့!"

သွမ်ဟော့က လှည့်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းမော့၏ အကြည့်ကို တွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ အမြီးနင်းမိသောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး "မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ!"

ကျန်းမော့က မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ဒါက ငါ့အမေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေ"

.....

ကျောင်းဆင်းပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကျန်းမော့က မိုးရေတွေထဲမှာ သွမ်ဟော့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမော့က သူ့လက်ထဲတွင် ထီးကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ထံသို့ လှမ်းလာကာ "သွမ်ဟော့ နင်ထီးမယူလာဘူးလား၊ ငါ နင်နဲ့ ဆောင်းလို့ရတယ်လေ" လို့ မေးလိုက်သည်။

သူ့ထီးက ကြီးသည်၊ လူသုံးယောက် အတူတူဆောင်းနိုင်ဖို့ အဆင်ပြေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သွမ်ဟော့က ၎င်းကို လက်မခံဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ "မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး" ဟုဆိုသည်။

ကျန်းမော့သည် သွမ်ဟော့ မလိုလားကြောင်းနှင့် အတင်းအကြပ် မလုပ်ချင်တာကြောင့် သူမက ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တပေါင်ကို သွားကြိုခဲ့သည်။

သွမ်ဟော့ကို ကြိုဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေတယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဟင်းချိုထဲက ကြက်သားလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။

သိသိသာသာပင် သွမ်ဟော့သည် သူ၏ အတန်းဖော်များက သူ့ရုပ်ရည်ဆိုးသည်ကို မြင်သောကြောင့် အနည်းငယ် ဒေါသဖြစ်ခဲ့သည်။

သူက ကျန်းမော့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့အဖေလက်ကိုဆွဲကာ "သွားမယ်!"

"ဟေး နင်" ကျန်းမော့သည် မသိစိတ်က သူ့ကို တားချင်နေသည်။

လီယွီမေကလည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဟေး ခဏစောင့်ပါဦး!"

ရှေ့မှာ သားအဖနှစ်ယောက် ရပ်သွားတာကိုမြင်တော့ လီယွီမေက ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာကာ သွမ်ချန်ရှုကို အပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထီးပေးမလို့ ဒါပေမယ့် မေ့သွားတယ်။ အပြင်မှာ မိုးအရမ်းရွာနေတယ်။ ရှင်တို့ ထီး ယူသင့်တယ်။"

"ဒါ…." သွမ်ချန်ရှုက သူ့ရှေ့က ထီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသည်။

လီယွီမေက ထီးကို ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပေးကာ သူမက အနားရောက်လာသော ကျန်းမော့၏ ဦးခေါင်းကို ထိပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက အတန်းဖော်တွေပါပဲ!"

ကျန်းမော့ ပြောတာကို သူမ စောစောက ကြားခဲ့သည်။

ကျန်းမော့ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။" သွမ်ချန်ရှုက ဒါကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စိုစွတ်နေပြီးပေမယ့် မိုးနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့တာထက် ထီးတစ်လက်က ပိုကောင်းပါသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် သူ့ဘေးနားရှိ သွမ်ဟော့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး "အန်တီ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ" လို့ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သွမ်ဟော့သည် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြကာ မိုးရေထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် လီယွီမေကို အားနာစွာ ပြုံးပြပြီး ထီးကိုဖွင့်ကာ သွမ်ဟော့နောက်ကို လိုက်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် ကားဆီပြန်သွားပြီး ရေစိုနေတဲ့ အဝတ်တွေကို မျက်နှာသုတ်ပဝါနဲ့ သုတ်လိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုက သူ့ဆံပင်တွေကို သုတ်နေတဲ့ သွမ်ဟော့ကိုကြည့်ပြီး လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ "သွမ်ဟော့ မင်း စောစောက အရမ်းဆိုးတာပဲ။ အန်တီက မင်းကို သူ့ရဲ့ထီးကို ကြင်နာစွာ ငှားခဲ့တာကို မင်းက ရိုင်းပြစွာ ထွက်ပြေးသွားတယ်"

သွမ်ဟော့က ခပ်တိုးတိုး ညည်းလိုက်ပြီး သွမ်ချန်ရှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် သူ့သားကို မကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အိမ်သို့ အမြန်မောင်းခဲ့သည်။