အခန်း (၅၆)

လီ‌ကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းတို့၏ ပုံရိပ်သည် ကမ်းခြေသို့ လာတဲ့ လီယွိီလန်၏ စိတ်အခြေအနေကောင်းကို လုံးဝ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

အဖိုးတန်လေးကို ကမ်းခြေမှာ ဆော့ကစားဖို့ ခေါ်သွားရင်း သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို တွေးနေမိသည်။

ကလေးများသည် လူကြီးများ၏အခက်အခဲကို မသိဘဲ ရူးသွပ်ဆော့ကစားနေသည်။ လူကြီးတွေက သူတို့ကို ပြန်လာခေါ်သောအခါတွင် သူတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် နေထိုင်လိုကြောင်းပြသပြီး ခွဲခွာရန် အလွန်ဝန်လေးခဲ့ကြသည်။

လီယွီလန်သည် ကလေးများကို ပြန်ခေါ်ရန် အလုပ်များနေပြီး စောစောက ဒုက္ခများကို ခဏ မေ့သွားသည်။

အိုး မှန်တာပေါ့!

ကုရှန်း၏ ကျောသည် နေရောင်ကာခရင်မ် မလိမ်းသောကြောင့် နေလောင်ကာ မည်းသွားခဲ့သည်။ လီယွီလန်သည် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူ့ကို အကြင်နာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းနဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာမှန်း မသိပေမယ့် ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က သတိပေးနေသည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လီယွီလန်၏မိသားစုဘဝသည် ခရိုင်မြို့လေးတုန်းက ဘဝနှင့်ယှဥ်လျှင် ကြည်လင်သော ပလပ်စတစ်ဖလင်လို ကွဲထွက်သွားပုံရလျှင် လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းတို့သည် ပလတ်စတစ်ဖလင်အပေါက်ကို စိုက်ထိုးသော ဓားနှင့်တူကြသည်။

မကြာမီတွင် ဤဖွင့်လှစ်မှုသည် ပိုမိုကြီးမားလာမည်ဖြစ်ပြီး မူလပိတ်ဆို့ထားသည့် ခရိုင်မြို့လေးရှိ လူများနှင့် အရာများကို ပိတ်ဆို့နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပါ။

လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းတို့သည် အစသာဖြစ်သည်။

လီယွီလန်က ဒါကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်ရဲ့ မှန်းဆချက်က မမှားပါဘူး။

တစ်ဖက်မှာတော့ ကမ်းခြေကနေ အိမ်ကိုပြန်လာတဲ့ လီကျောင်းကျောင်းက သူမရဲ့ အခန်းထဲမှာ မီးအကြီးအကျယ်လောင်ခဲ့သည်။

စောစောက ကမ်းခြေမှာ လီယွီလန်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို တွေးကြည့်တော့ သူမရဲ့ မနာလိုစိတ်က အနည်းငယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ မိသားစုမှ ထုပ်ပိုးပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမအား ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသသို့ ပို့လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏ ဒေါသနှင့် အကူအညီမဲ့မှုကို သတိရမိသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ သနားကြင်နာမှုကင်းသော မိဘများကို မုန်းတီးသော်လည်း လီယွီလန်ကို ပို၍ပင် မုန်းတီးခဲ့သည်။

သို့သော် လီ‌ကျောင်းကျောင်းသည် ဘုရားသခင်က သူမအား ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဆက်ဆံခဲ့ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမကို သူမအမေက လိုက်မရှုပ်နိုင်သော ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်ကို ပို့လိုက်ပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်းဟာ သူမ သိတဲ့ လူတစ်ယောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို မထင်မှတ်ပဲ တွေ့ခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် အမှန်တကယ် မရင်းနှီးဘဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီယွီလန်ကို လိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝိုးတိုးဝါးတား မှတ်မိနေတာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ကုန်သွယ်ရေးဗျူရို လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ၏ သားဖြစ်သည်။ သူတို့မိသားစုမှာ လက်ထပ်နိုင်ရင် သူမသည် ဆယ်ဘဝလုံး ကံကောင်းသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် လီယွီလန်သည် ၎င်းကို အလေးအနက်မထားဘဲ သူမက အလွန်အမင်း ငြင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ထိုအချိန်တွင် သူမက လီကျောင်းကျောင်းကို မနာလိုဖြစ်စေကာ သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုအလယ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိပြီး သူမ၏ စိတ်များ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းမိသားစု ပြိုလဲသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူ့ကိုယ်သူအတွက် နာမည်ရအောင် လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူက ကုရှန်းလောက် အစွမ်းထက်မည်မဟုတ်ကြောင်း လီကျောင်းကျောင်းက အနည်းငယ် မှတ်မိနေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ မူရင်းဝတ္ထုကို လိုက်မည်ဆိုပါက မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် သူမသည် အစီအစဉ်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

အရင်ဘဝတုန်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းက ကုရှန်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီဘဝတော့ သေချာပေါက် ဒီလိုမဖြစ်ရပါ။

သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ ရွှေလက်ချောင်းရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ အနားမှာရှိတဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ကုရှန်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်မှာကို ကြောက်နေရမှာလား?

နောက်ပိုင်းမှာတော့ လီကျောင်းကျောင်း ထင်မြင်ယူဆထားသလို ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းဟာ သူမရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ရွှေလက်ချောင်းနဲ့ ငွေအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းကိုလည်း လီကျောင်းကျောင်းမှ လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြီး Sမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူတို့ ပူးပေါင်းလိုသော စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးသည် ကမ်းခြေတွင် ဆော့ကစားရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို သူတို့ သိရှိခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် လီကျောင်းကျောင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာကတော့ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှာမတွေ့ပေမယ့် လီယွီလန်နဲ့ ကုရှန်းကို အရင်တွေ့ခဲ့တာ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကုရှန်းသည် သူ၏အရင်ဘဝက လီကျောင်းကျောင်း သိခဲ့သလို အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူမ မှတ်မိသည့်အတိုင်း အချမ်းသာဆုံးအမျိုးသမီးဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဘာမှမပြောင်းလဲသွားပုံပေါ်တာကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်တိုသွားသည်။

ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသတွင်ရှိစဉ်က လီကျောင်းကျောင်းသည် ဒုက္ခအနည်းငယ်ခံစားခဲ့ရပြီး လီယွီလန်ကို ပို၍မုန်းတီးသွားစေခဲ့သည်။

လီယွီလန်က သူမ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်သက်သာနေရတာလဲ?

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမကို ဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသသို့ ညှာတာမှုမရှိစွာ အပို့ခံခဲ့ရသောကြောင့် လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ မိဘများနှင့် တစ်ဖက်သတ် ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး သူမသည် သူတို့အား ယခုနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ စိတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏မိဘများသာမက လီယွီလန်၏ မိဘများအားလည်း လီယွီလန်၏ လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း ပြောပြရန် လိုအပ်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်အကြောင်း သူမ သိထားတာကို အခြေခံ၍ ဤလူများသည် လီယွီလန်ကို လွှတ်ထားမည်မဟုတ်ဟု သူမယုံကြည်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

သူမပြောပြီးတာနဲ့ လီကျောင်းကျောင်းက နံပါတ်တွေကို ဆက်တိုက်ရှာပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် လီကျောင်းကျောင်း၏ ဗိုက်ထဲက ရေဆိုးကို မသိခဲ့ပါ။

ဒါပေမယ့် သူမ သိခဲ့ရင်တောင် သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။

အဓိကကတော့ သူမမှာ နောက်ထပ်လုပ်စရာတစ်ခုရှိလို့ပင် - လီယွီ‌မေက ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို ကွာရှင်းဖို့အတွက် ခရိုင်ငယ်လေးကို ပြန်သွားရမည်။

လုပ်ခဲ့သင့်တာကြာပြီ။

သို့သော် လီယွီမေသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး လိုအပ်သောအရာအချို့ကြောင့် သူမသည် အချိန်ဆွဲနေခဲ့သည်။

ယခု ကျန်းမော့သည် ခြောက်တန်းမှ ဘွဲ့ရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကွာရှင်းမှုကို နှောင့်နှေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီယွီလန်သည် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို အမြန်ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူမအစ်မကို သဘာဝအတိုင်း ပံ့ပိုးပေးသည်။

ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယွီမေ၏ ကွာရှင်းမှုက လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူမ သိသည်။

လီယွီမေဟာ S မြို့မှာ နှစ်အတော်ကြာ သန်မာအောင် လုပ်ခဲ့ကာ အရင်က ခရိုင်ငယ်လေးမှာတုန်းကလို ပျော့ညံ့တဲ့ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ အခု လီယွီမေဟာ ကျန်းမိသားစုနဲ့ လီမိသားစုကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရဲပေမယ့် လီယွီလန်ကတော့ စိတ်ပူနေတုန်းပင်။

သူမနဲ့ ကုရှန်းက အပြင်ထွက်ဖို့ အလုပ်များလွန်းတာကြောင့် သူမနဲ့ လိုက်ဖို့ အချိန်မပေးနိုင်တာ အမှန်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လီယွီမေဟာ သူ့ဘာသာသူ ရင်ဆိုင်ဖို့ အစီအစဉ် ဆွဲထားပြီးသားပါ။ ယင်းအစား ညီမဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူက စိတ်အေးလက်အေး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ နင် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

စိတ်မပူဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး..

လီယွီလန်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး လီယွီမေရဲ့လက်ကို ပုတ်ပြီး "ဘယ်သူ့ကို ရှာရမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့!"

လီယွီမေ - "?"

လီယွီလန်သည် ကိုယ်စားလှယ်ကောင်းတစ်ဦးကို တွေးခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ကျန်းကျွင်းချိုက်နှင့် ကွာရှင်းရန် အဓိကအားဖြင့် ဤအချိန်တွင် ပြန်သွားရပြီး သူမ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် ကျန်းမော့၏ ကျောင်းသားနေရာကို ဖယ်ရှားရမည်။

ဒါ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား? ဤအရာများသည် ရှေ့နေလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်နေပုံရသည်။

လီယွီလန်က ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့ သိသည်။

ဒါကိုအဖြေရှာရတော့ လီယွီလန်က သွမ်ချန်ရှုရဲ့ ဥပဒေကုမ္ပဏီဆီ မရပ်မနား မောင်းလာခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သွမ်ချန်ရှု၏ ဥပဒေကုမ္ပဏီသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သွမ်ချန်ရှုသည် ယခုအချိန်တွင် နေရာမှာရှိနေပါသည်။

အရှေ့ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်ကာ လီယွီလန်သည် သွမ်ချန်ရှု၏ ရုံးခန်းသို့ အမြန်ရောက်လာသည်။

လီယွီလန်လာတာကို သွမ်ချန်ရှုက ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တာဖြစ်ပြီး သူက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောင်းထည့်ကာ "ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပဲ၊ ထိုင်ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ"

လီယွီလန်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် စိတ်ကူးမရှိသဖြင့် သူမက ထိုင်ပြီး "ရှေ့နေသွမ်….၊ ကွာရှင်းတရားစွဲဆိုတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ရှေ့နေကို ရှင် သိလား?"

ဟုတ်သည်၊ လီယွီလန်က သွမ်ချန်ရှုကို တခြားရှေ့နေတွေကို အကြံပေးခိုင်းဖို့ အဓိကလာရှာခဲ့တာပင်။

အစမှ အဆုံးထိ သူမက သွမ်ချန်ရှုကိုယ်တိုင်ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

အဓိကအားဖြင့် သွမ်ချန်ရှုသည် အတော်အတန်နာမည်ကြီးသော ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို သူမကြားသိခဲ့ရပြီး အမှုကြီးအချို့ကိုလည်း ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

လီယွီမေ၏ သေးငယ်သော ကွာရှင်းမှုကိစ္စအား ကိုင်တွယ်ရန် သူ့ကို တကယ်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါက ကြက်တစ်ကောင်ကို ဓားဖြင့်ထိုးသတ်ခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်သည်။ လီယွီလန်၏ စကားကိုကြားတော့ သူက ချက်ချင်းပင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း "အဟွတ်၊ ကွာရှင်း၊ ကွာရှင်းမှုကိစ္စ?"

"ဟုတ်တယ်၊ ပိုက်ဆံက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။" လီယွီလန်က သွမ်ချန်ရှုကို တစ်ရှူးတစ်ရွက် ပေးလိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုက သူပြန်ကောင်းလာပြီးနောက် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဒါက မင်းနဲ့ ကုရှန်းက? မဟုတ်ဘူးမလား?" လို့ မပြောခင် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

မင်းတို့မြင်တယ်မလား ဒီစုံတွဲက ဆက်ဆံရေးကောင်းတာကို? မင်းတို့ ဘာလို့ အခု လမ်းခွဲရတာလဲ? အဓိကအားဖြင့် ကွာရှင်းခြင်းဖြစ်လျှင် သူက မည်သည့်ဘက်မှ ကူညီရမည်နည်း?

တကယ်တော့ ကုရှန်းက သူ့ဂျူနီယာညီဖြစ်ပေမယ့် လီယွီလန်...

သွမ်ချန်ရှုသည် အကျပ်ရိုက်နေသည်။

သူ့အမူအရာကိုမြင်တော့ လီယွီလန်က ရုတ်တရက်နားလည်သွားပြီး "ဒါက ကျွန်မနဲ့ ကုရှန်း ကွာရှင်းတာမဟုတ်ပါဘူး... ကွာရှင်းချင်တာ ကျွန်မ အစ်မပါ"

"မင်းနဲ့ ကုရှန်း မဟုတ်ဘူး!" သွမ်ချန်ရှုက အသက်ရှုလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ နောက်တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ခဏလေး မင်းပြောတာက…အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်"

နောက်ပိုင်းတွင် သွမ်ချန်ရှုက လက်ဖက်ရည်ထပ်သောက်ရင်း ချောင်းဆိုးသံက အရင်ကထက် ပိုဆိုးလာပြန်သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့အဆုတ်က ချောင်းဆိုးရာကနေ ထွက်တော့မည့် သွမ်ချန်ရှုကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ကာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ရှေ့နေသွမ် ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

သွမ်ချန်ရှုက ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး၊ အဆင်ပြေပါတယ်!"

ခဏအကြာတွင် သွမ်ချန်ရှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

သူ့လက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ကိုင်တာကို မြင်တော့ လီယွီလန်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် လီယွီလန်၏ မျက်လုံးများကို သတိပြုမိပြီး လက်ပူသကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ဝေးဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေ့နေတစ်ဦး၏ ကျွမ်းကျင်သော သဘောထားကို ခံယူပြီး "ဒီကွာရှင်းမှုကိစ္စ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ ကျွန်တော့်ကို အရင်ပြောပြပါ" လို့ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ရှေ့နေတစ်ဦးဖြစ်ကာ လီယွီလန်သည် အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျ သိပြီး စကားမရပ်နိုင်တော့ပေ။ ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့် ကျွန်မအစ်မနဲ့ ခရီးမှာ လိုက်ပါဖို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ရှေ့နေကို ရှာဖို့ ကျွန်မစိတ်ကူးမိတာ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဥပဒေကြောင်းအရ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။" လီယွီလန်က ပြောသည်။

ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သဘာဝအားဖြင့် ကျန်းမိသားစု၏ အလွယ်တကူ ကွာရှင်းရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ လီယွီလန်သည် ၎င်းဖြစ်နိုင်ခြေသည် သေးငယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး ၎င်းသည် သူမအတွက် အစိုးရိမ်ရဆုံးအခြေအနေလည်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လီယွီလန်သည် သွမ်ချန်ရှု၏ အမူအရာသည် သူမပြောပြီးသည့်နောက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသည်ဟု လီယွီလန်က လုံးဝ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သွမ်ချန်ရှုသည် သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အကြည့်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး လီယွီလန်သည် သူ အံ့ဩသွားသည်ဟု ထင်သွားခဲ့သည်။

"မခက်ပါဘူး။" သွမ်ချန်ရှုက အတည်ပြုသည်။

"တကယ်လား? အရမ်းကောင်းတာပဲ!" လီယွီလန်က ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို အဲ့ရှေ့နေ ရှင် ချိတ်ပေးမှာက…."

လီယွီလန် စကားမဆုံးခင်မှာ သွမ်ချန်ရှုက "မင်းရဲ့ ခရိုင်ငယ်လေးက XX ပြည်နယ်မှာ ရှိတာလား? ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးတစ်ခု သွားရမယ်။ ဒါကို ကျွန်‌တော် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"

"ဟင်?" လီယွီလန်က အလှည့်အပြောင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး "ရှင် ရှင် ရှင်ကိုယ်တိုင် သွားမှာလား?"

"ဒါက အရမ်းဒုက္ခမများစေဘူးလား" လီယွီလန်က ပြောသည်။

"အေးဆေးပါ။" သွမ်ချန်ရှု၏ မျက်လုံးများက တောက်ပစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ ကုရှန်းက ငါ့ညီ၊ ရှောင်မော့ နဲ့ သွမ်ဟော့က အတန်းဖော်မို့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

သွမ်ချန်ရှုက ဒီလိုပြောတော့ လီယွီလန်က ထပ်မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

လီယွီမေသည် မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်သည်။ လီယွီလန်နှင့် သွမ်ချန်ရှုတို့သည် အချိန်ကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး မနက်ဖြန်တွင် ထွက်ခွာနိုင်သည်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် မနက်ဖြန်အတွက် ချိန်းဆိုခဲ့ကြပြီး လီယွီလန်သည် ဥပဒေလုပ်ငန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးက လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ပြီးသွားတော့ လီယွီလန်က ငြိမ်ငြိမ်လေးနေလိုက်သည်။

ညဘက်အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လီယွီလန်က ကုရှန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ရှေ့နေသွမ်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းလား?"

"မင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် မေးတာလဲ?" ကုရှန်းက အံ့သြသွားသည်။

လီယွီလန်က ကုရှန်းကို ဒီနေ့ သွမ်ချန်ရှု ရုံးခန်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြောပြခဲ့သည်။ "ရှေ့နေသွမ်က အရမ်းအလုပ်များတယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်မလား? သူက ကျွန်မ အစ်မရဲ့ ကွာရှင်းမှုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကူညီတယ်လေ။ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ် ဒါပေမယ့် ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရှင့်အကျိုးအတွက်လေ"

ကုရှန်းက ဒါကိုကြားပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားကာ "သူ ကူညီရင် ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား? မစဉ်းစားနဲ့ အိပ်တော့" လို့ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်လည်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူတို့အားလုံးက ရင်းနှီးပြီးသား သွမ်ချန်ရှုက သူတို့ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်သောကြောင့် လီယွီလန်လည်း စိတ်လျှော့ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူမ အိပ်မက်ထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ လီယွီလန်ရဲ့ မျက်ခွံတွေ လှုပ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် လီယွီမေကို သွားခေါ်သွားသောအခါ သွမ်ချန်ရှုကို သူမအစ်မနှင့် ခရိုင်ငယ်သို့ အတူတူပြန်သွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြောင်း အစ်မဖြစ်သူကို မပြောခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါပေ။ ဒါ့အပြင် လီယွီမေနှင့် သွမ်ချန်ရှုတို့ဟာလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြသည်။

လီယွီမေကို သွားခေါ်တော့မှာမို့ လီယွီလန်က တပေါင်နဲ့ ကျန်းမော့ကို ကျောင်းသွားတဲ့ လမ်းမှာပဲ ချလိုက်သည်။

မိဘတော်တော်များများက သားသမီးတွေကို ကျောင်းလာပို့ကြသည်။ ကျောင်းအပြင်ဘက် လမ်းမှာ ကားက ရပ်သွားသည်။ တပေါင်နှင့် ကျန်းမော့သည် ကားနောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ လီယွီလန်လည်း ကားကိုပိတ်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သွားကြရအောင်။" သူမက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကျောမှာ လွယ်ပြီး ရှေ့ကို လျှောက်သွားကြသည်။ လီယွီမေ၏ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးကို ဖြတ်သွားသောအခါ လီယွီမေသည် ထမင်းဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမော့သည် သူမအမေနှင့် ခဏမျှဝေးကွာတော့မည်ကို သိသောကြောင့် သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပြေးကာ လီယွီမေ၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခွဲဖို့အတွက် အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသည်။ "မေမေ။"

လီယွီမေက သူမခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်း ကျောင်းမှာ ကြိုးကြိုးစားစား စာလေ့လာရမယ်နော်။ နားလည်လား?"

ကျန်းမော့သည် သူမနှင့်အတူ ပြန်သွားစရာ မလိုအပ်ပေ။

"ကျောင်းမြန်မြန်သွား" လီယွီလန်က ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ကလေးနှစ်ယောက်က ကျောင်းတံခါးဆီကို လက်ဆွဲပြီး လျှောက်သွားကြသည်။ ကျန်းမော့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ သူမ ခွဲခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်မှာ အလွန်ထင်ရှားသည်။

ကလေးနှစ်ယောက် ကျောင်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် လီယွီမေသည် စားသောက်ဆိုင်မှ ခရီးသွားရန်အတွက် အသုံးပြုရမည့်အရာများပါရှိသော ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူပြီးနောက် ဆိုင်တံခါးကို သော့ခတ်ကာ စားသောက်ဆိုင်သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပိတ်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း တံခါးဝတွင် အသိပေးခဲ့သည်။

ဘာမှမကျန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ရထားဘူတာသို့ အမြန်သွားကြသည်။

လမ်းခရီးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီခရီးစဉ်က ချောမွေ့မယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်တာကြောင့် သိပ်စိတ်မဝင်စားကြသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပေါ့ပါးသော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။