အခန်း (၅၈)

ကျန်းကျွင်းချိုက်ရဲ့ သဘောထားက သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်‌နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းပါသည်။ သွမ်ချန်ရှုနှင့် လီယွီမေတို့သည် သူနှင့် ဒီလို ဆက်ဆံရန် အဓိပ္ပါယ်မရှိမှန်း သိသည်။

ဒီတော့ သွမ်ချန်ရှုက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "မစ္စတာကျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းဖို့ ခင်‌ဗျားနဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ ခင်ဗျားနဲ့ မစ္စ လီယွီမေက အခု ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွာရှင်းလိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ ခင်ဗျားမလုပ်ရင်ဝောာ့ ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းဖို့အတွက် တရားစွဲလို့ရတယ်"

သွမ်ချန်ရှုက ခဏရပ်ပြီး ခြံထဲမှာရှိတဲ့ လူသုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒါ့အပြင် လက်ရှိအခြေအနေအရ ကွာရှင်းဖို့ လျှောက်ရင် ခင်ဗျားမှာ အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနဲ့ လူတိုင်းကို ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကွာရှင်းလိုက်ပါ" သွမ်ချန်ရှုက အတွင်းရှိ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကလေးမွေးတော့မယ်။ ခင်ဗျားမိသားစုက ဒီကလေးကို တရားမ၀င်ကလေးလို့ တံဆိပ်မကပ်စေချင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်ယုံတယ် ဟုတ်တယ်မလား?"

ဒါကိုကြားတော့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမေကျန်းက ပိုလို့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "မင်းဘယ်လိုစကားပြောတာလဲ? ဘယ်လိုလူယုတ်မာလဲ ဒါက ငါတို့ ကျန်းမိသားစုက စောင့်မျှော်နေတဲ့ မြေးပါ"

သွမ်ချန်ရှုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အိုး? တရားမ၀င် ကလေးမဟုတ်ဘူးလား? ခင်ဗျားဆိုလိုတာက မစ္စတာကျန်းနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက တရားဝင်လက်ထပ်ပြီးပြီလား"

အမေကျန်းက ပါးစပ်လှုပ်ပြီး စကားရပ်သွားသည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်နဲ့ လီယွီမေတို့ဟာ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းမရှိသေးဘဲ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကို ဘယ်လို မှတ်ပုံတင်နိုင်မလဲ?

အမေကျန်းက စကားမပြောတော့ပေမယ့် သွမ်ချန်ရှုက သူမကို လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။ "ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ မစ္စတာကျန်းနဲ့ မစ္စလီယွိီ‌မေတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက မပြီးသေးဘူး။ မစ္စတာကျန်းနဲ့ အတွင်းက အမျိုးသမီးကို အိမ်ထောင်ရေးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ကိုင်တွယ်မယ်ဆို မစ္စတာကျန်းက အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တာ။ အိမ်ထောင်ရေးဖောင်ပြန်တဲ့ ပြစ်မှုကို ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်စီရင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော်စဉ်းစားမိတယ်"

အမေကျန်းက ဒါကိုကြားတော့ ထိတ်လန့်သွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မှတ်ပုံတင်မထားဘူး!"

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် သွမ်ချန်ရှုပြောသည်ကို နားမထောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ယခု သူတွေးနိုင်သမျှ အတွေးတစ်ခုမှာ လီယွီမေက သူ့ကို ကွာရှင်းတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် သူမကို ဘယ်လိုလုပ် လမ်းခွဲနိုင်မလဲ?

သူက သူမကို အရမ်းချစ်တာ ထင်ရှားပါသည်!

"ငါ ကွာရှင်းဖို့ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။" ကျန်းကျွင်းချိုက်က အံကြိတ်ထားသော သွားများဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

"ဒါဆို တရားရုံးမှာတွေ့မယ်!" သွမ်ချန်ရှုကလည်း ပြုံးပြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့မတိုးနောက်မဆုတ် ဖြစ်နေချိန်မှာ အတွင်းရှိ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ခြေထောက်နားက ခွေးခြေကို ကန်ထုတ်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရှင့်ရဲ့ ကျန်းမိသားစုက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတယ်ပေါ့!" ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ "ကျွန်မ ထွက်သွားပြီး ဒီကလေးကို လိုချင်တဲ့သူကို ပေးမယ် အခုပဲ ဆေးရုံသွားမယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက ဗိုက်ကိုကိုင်ပြီး ဒေါသဖြစ်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။

အမေကျန်းက ဒါကိုမြင်သောအခါ သူမသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့လှမ်းကာ သူမ၏လက်ကိုဆွဲ၍ ချော့လိုက်သည်။ "ရှောင်ယန်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကလေးကို မထိခိုက်စေနဲ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခု သူက ကျန်းမိသားစုက ကျွင်းချိုက်ရဲ့သခင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ငါမင်းကိုရှင်းပြပါ့မယ်!"

အမေကျန်းက အခုထိ ချော့မော့နေတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။

အမေကျန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးအား လျှို့ဝှက်အာထရာဆောင်းရိုက်ရန် ဆေးရုံခေါ်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်ယန်တွင် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ ကျန်းမိသားစုက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။

သွမ်ချန်ရှုနှင့် လီယွီမေတို့သည် ယနေ့တွင် မည်သည့်ရလဒ်မျှမှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်းကို မြင်ခဲ့ကြပြီး "ကွာရှင်းတာကို ကျေးဇူးပြု၍ စဉ်းစားထားပါ၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာမှာပါ" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

လီယွီမေ ထွက်သွားတာကို ကျန်းကျွင်းချိုက် မြင်ပြီး မသိစိတ်က လိုက်သွားချင်ပေမယ့် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အမေကျန်းကတော့ သူ့ကို နောက်ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

အမေကျန်းသည် မူလက လီယွီမေကို မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ချွေးမအသစ်တစ်ယောက်ရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် လီယွီမေကို ချက်ချင်းကွာရှင်းဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့ အပြစ်ရှာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက လီယွီမေဟာ အရင်က ဒီလိုမျိုး ထွက်ပြေးသွားတာကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားပေမယ့် သူတို့ လွတ်မြောက်ခဲ့ရလို့ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အခုလေးတင် သွမ်ချန်ရှု ပြောတာက အမေကျန်းကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ မှတ်ထားပြီး အခုက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သူမ သိအောင်လုပ်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို ထပ်ပြီး ဆူညံခိုင်းလို့ မရတော့ဘူး။

ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

S မြို့ မီးရထားဘူတာ၌။

လီမိသားစုသည် အစိမ်းရောင်သားရေရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဘူတာရုံမှ လူအုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားနေသော မြို့ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အုပ်စုက အေးခဲသွားသည်။

"ဟန်နီ၊ ဒီမြို့က မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ထိုက်တယ်။ ဒီအဆောက်အဦကိုကြည့်၊ ဒီလမ်းကိုကြည့်!" ဝမ်ယင်လျန်က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီအိုက်ကောသည် အပြင်ဘက်တွင် စည်ကားနေသော ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကို မြင်သောအခါတွင်လည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ယင်လျန်၏ ရှက်စရာ အသွင်အပြင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မ။ တစ်ကိုယ်ကောင်းအရမ်းဆန်တယ်။ သူက ဒီမြို့ကြီးမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှာတယ်၊ အစားအစာတွေစားသောက်နိုင်ပြီး သူက ငါတို့အကြောင်းတောင် လုံးဝမတွေးဘူး။" လီအိုက်ကောက မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

လီအိုက်ကောက ဒါကိုပြောပြီးတာနဲ့ ဝမ်ယင်လျန်က ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မက မျက်လုံးဖြူ ဝံပုလွေ၊ ငါ သူ့ကို ဒီတစ်ခါ သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း သင်ပေးရမယ် " ဝမ်ယင်လျန် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောရလျှင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်အတွင်း လီယွီလန်သည် လီမိသားစုကို တစ်ခါမျှ မဆက်သွယ်ခဲ့ပေ။

ပထမတော့ ဝမ်ယင်လျန်ဟာ ကုရှန်းမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးအကြွေးတင်နေတယ်လို့ တွေးပြီး တစ်ဖက်လူက သူမကို ပိုက်ဆံတောင်းမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် ကုရှန်းရဲ့မိသားစုကို ရှောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ယင်လျန်သည် တဖြည်းဖြည်း သံသယဖြစ်စပြုလာသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်အတွင်း ဝမ်ယင်လျန်သည် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့ကို မေးမြန်းရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဘာကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ မေးတဲ့လူတွေက ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူးလို့ ဆိုပါသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီယွီမေသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားသောအခါ ဝမ်ယင်လျန်၏ သံသယများက ပိုဆိုးလာသည်။

စဉ်းစားနေစရာမလိုတော့ဘူး လီယွီမေက လီယွီလန်ဆီ သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မစုတ်လေး အကြောင်းတော့ သူမ ဘာမှ မသိဘူး!

ထိုအချိန်တွင် လီယွီမေ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ကျန်းမိသားစုမှ မိန်းမကြီးသည် ဝမ်ယင်လျန်ကို များစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်က သူမကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ပါဘူး။

လီကျောင်းကျောင်း၏ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် မဟုတ်ပါက ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုသည် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းသည် S မြို့သို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာပြီး ငွေများစွာရခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမသတင်းကြားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ဝမ်ယင်လျန်က သူ့မိသားစုနဲ့အတူ လာခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ လီယွီလန်ကို သွေးထွက်စေရမယ်လို့ သူမစိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့ဦး၊ အခု ဘယ်သွားမှာလဲ" ကျန်းရှောင်လီက ဖြစ်သလိုနေနေတဲ့ သူ့သားကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လီ မှန်တယ်။" ဝမ်ယင်လျန်က အာရုံတွေပြန်ရလာပြီး ဖုန်းနံပါတ်ပါတဲ့ မှတ်စုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ဖုန်းဆိုင်ကိုရှာပြီး ကျောင်းကျောင်းကို အရင်ခေါ်လိုက်ရအောင်၊ သူ့ကိုမေးတာ သေချာတယ်!"

လူတစ်စုက တယ်လီဖုန်းတဲကို ပြေးပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ လီကျောင်းကျောင်းက မြည်နေသည့်ဖုန်းကို ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

သူမ စကားပြောဖို့ အချိန်မရသေးခင် တစ်ဖက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံက "ကျောင်းကျောင်းလား? ငါက မင်းအဒေါ်။ ငါတို့ S မြို့ ရောက်ပြီ၊ မင်းဘယ်မှာလဲ"

ဒီအသံကိုကြားတော့ လီကျောင်းကျောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်ယင်လျန်ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ယင်လျန်ပေါ် ရွံရှာမှုကို နှိမ့်ချကာ လီကျောင်းကျောင်းက သူမ၏ အသံကို နူးညံ့စေခဲ့သည်။ "အန်တီ? ရှင်က ဒီကို မြန်မြန်ရောက်လာတာလား? ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အခု နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါပေမယ့် အန်တီတို့ အစ်ကို ကုရှန်းဆီကို ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မသွားတာလဲ။"

"ကုရှန်း သူဘယ်မှာလဲ" ဝမ်ယင်လျန်က ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို အရင်က မပြောဖူးဘူးလား?" လီကျောင်းကျောင်းက "အစ်ကို ကုရှန်းက အခု S မြို့မှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတဲ့ ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်ကုမ္ပဏီလို့ခေါ်တဲ့ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခုကို လည်ပတ်နေတယ်။ အန်တီ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လမ်းညွန်ခိုင်းလို့ရတယ်။"

ဝမ်ယင်လျန်က ကုမ္ပဏီနာမည်ကို သေသေချာချာရေးပြီးတာနဲ့ သူမက ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့သွားလိုက်မယ်!"

"သွားကြ။" လီကျောင်းကျောင်းက ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် တစ်ဖက်ကို လမ်းညွှန်ချက်တောင်းပြီး မကြာမီ ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ အောက်ထပ်သို့ ရောက်လာသည်။

ရှန်းယန်၏ လက်ရှိရုံးအဆောက်အဦသည် ချမ်းသာသော ဧရိယာတွင် တည်ရှိသည်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် အတော်လေး ခံ့ညားလှသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် အောက်ထပ်တွင် ရပ်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စကားလုံးများကို ကြည့်ကာ တစ်လမ်းလုံး မြင်လာရသော ဆောက်လုပ်ရေး အဆောက်အဦများပေါ်တွင် ရေးထားသော ကန်ထရိုက်တာများကို သတိရကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ! ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင်ရှိနိုင်လဲ!

ပြီးတော့ ဒီကုမ္ပဏီကို သူတို့သမက်၊ သူတို့ယောက်ဖက ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ သူတို့ပိုက်ဆံပဲလေ။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ကူးယဉ်ကောင်းများဖြင့် အဆောက်အဦဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့မဝင်မီတွင် အပြာနုရောင် လုံခြုံရေးယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက "ဟေး ဟေး မင်းတို့ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဒီကို ဝင်လို့မရဘူး"

အဓိကအားဖြင့် ဝမ်ယင်လျန်တို့သည် တောအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ကြသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူတို့က ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ပုံမပေါ်ဘူး။ လုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

လီအိုက်ကောသည် အလွန်အမင်း ဗုံးကြဲခံရပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး “ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိရင် မင်း ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး မောင်းထုတ်ရဲလား?”

လုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့ကိုမကြောက်‌ပေ။ "မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းကိုချိန်းထားတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကိုခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်း ဒီကိုလာလို့မရဘူးဆိုတာတော့ ငါသိတယ်"

"အစ်ကို၊ ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် ကုရှန်းကိုရှာဖို့ ငါတို့ဒီကိုရောက်နေတာ" ဝမ်ယင်လျန်က "ငါက ကုရှန်းရဲ့ ယောက္ခမပါ။ ဒါက ကုရှန်းရဲ့ယောက်ဖ၊ တစ်မိသားစုလုံးကို ဘာလို့ ဝင်ခွင့်မပြုတာလဲ။"

လုံခြုံရေးအစောင့်က သူတို့မိသားစုကို ယုံလား မယုံဘူးလားလို့ သူတို့က တွေးနေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီလိုပြောတဲ့အတွက်..." လုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့မေးစေ့ကို ထိလိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် မျက်နှာအိုကြီးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ ငါ့ကို ဖုန်းနံပါတ်ပေးလိုက်၊ ငါဖုန်းဆက်ပြီးမေးမယ်။" လုံခြုံရေးအစောင့်က ပြောသည်။

ဝမ်ယင်လျန်က အံသြသွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ!

"ဒါ၊ ဒါ..." ဝမ်ယင်လျန်က လန့်သွားသည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး "ဘာလို့ ဖုန်းနံပါတ်မသိတာလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေမှာ ဖုန်းစာအုပ်မရှိဘူးလား?" ကျန်းရှောင်လီက ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာနဲ့ "ရှင် ကျွန်မကိုမယုံရင် ဖုန်းဆက်ပြီးမေးလိုက်။ အဆင်ပြေလား"

"ဖုန်းစာအုပ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မနေ့က ပျောက်သွားတယ်၊ အသစ်ပြန်လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိလို့" လုံခြုံရေးအစောင့်က သဘာဝကျကျ ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်လီ - "..."

ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး တကယ်ရှိလို့လား? "မင်းတို့က သူဌေးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလို့ ပြောပြီး မင်းတို့က သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တောင် မသိမှာ မင်းတို့က လူလိမ်ဖြစ်မှာ ငါကြောက်တယ်!"

သူသည် သူတို့ကို သနားတဲ့ အရိပ်အမြွက်မျှ မထားခဲ့ဘဲ ထောင့်စွန်းသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများက ကျိုးကြောင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လုံခြုံရေးများက လုံးဝနားမထောင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် အဆောက်အဦးအောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေကြသော်လည်း ကုရှန်း၏ အရိပ် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ခဲ့ကြပေ။

"အဖွား၊ ငါဗိုက်ဆာတယ်၊ စားချင်တယ်!" လီအိုက်ကော၏ သားက စိတ်ရှုပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်မှာလည်း ခေါင်းကြီးနေသည်။ အဆောက်အဦတံခါးဝမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်က သူမကို သူခိုးလို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမသည် အံကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ မကျေမနပ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ ဒါက S မြို့ပါ၊ ခရိုင်ငယ်လေးမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ဒုက္ခရောက်မှာ ဝမ်ယင်လျန်က နည်းနည်းကြောက်နေသေးသည်။

ကုရှန်းကို မမြင်နိုင်တော့ ဝမ်ယင်လျန်က လီကျောင်းကျောင်းကို ထပ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ? ရှင်တို့မဝင်ရသေးဘူးလား" လီကျောင်းကျောင်းက အံ့သြစွာပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်! လုံခြုံရေးအစောင့်က ငါတို့ကို ဝင်ခွင့်မပေးဘူး၊ ငါတို့ကို ဖုန်းနံပါတ်ပေးခိုင်းတယ်" ဝမ်ယင်လျန်က ပြောသည်။

"သူ ရှင်တို့ကို ဝင်ခွင့်မပြုဘူး ဘာလို့မဝင်ခိုင်းတာလဲ? အပြင်မှာ ဘယ်လို ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် လုပ်ရမလဲ ရှင် မသိဘူးလား" လီကျောင်း‌ကျောင်းက ထိတ်လန့်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

ဝမ်ယင်လျန်ဟာ ပြဿနာရှာရတာကို နှစ်သက်ပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်းက ဒီလိုပြောတာ သူမက သူမမျက်နှာကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ကျောင်းကျောင်း မင်း ငါတို့ကို လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုရှန်းနဲ့ ရှောင်လန်ကို ငါတို့ မတွေ့သေးဖူး။ ငါတို့ Sမြို့ကို အဝေးကြီးကလာရတာ မင်း ငါတို့ကို တာဝန်ယူရမှာပဲ" ဝမ်ယင်လျန်သည် လီကျောင်းကျောင်းကို ရိုးရှင်းစွာ အားကိုးခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ အရှက်မဲ့သော စကားများကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမ အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ မိသားစုက ခရိုင်ငယ်လေးကို ပြန်သွားမှာ သူမ ကြောက်တဲ့အတွက် ဝါးခြင်းတောင်းကလည်း အလွတ်ဖြစ်နေတာကြောင့် သူမသည် နှာခေါင်းကိုသာ ကိုင်ထားနိုင်သည်။

"ရှင်တို့ အခုဘယ်မှာလဲ?" လီကျောင်းကျောင်းက ဆိုးရွားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်လီက လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲမေးပြီး လီကျောင်းကျောင်းကို အမြန်သတင်းပို့လိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းတို့သည် ယခုအခါတွင် ငှားရမ်းထားသော ဗီလာတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် သူ့မိသားစုသည် ဗီလာထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက်တွင် အဖွားလျှို Grand View Garden ထဲသို့ ဝင်သွားသလိုပင် သူတို့သည် ဟိုနား ဒီနား လိုက်ကြည့်ကြသည်။

"ကျောင်းကျောင်း မင်းအခု အရမ်းတိုးတက်နေပြီ မင်းက ဒီလိုကောင်းတဲ့ ဗီလာမှာနေတာပဲ" ဝမ်ယင်လျန်က ချီးကျူးခဲ့သည်။ ဒီစကားတွေက လီကျောင်းကျောင်းကို အရမ်းသဘောကျစေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သူမက ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပြုံးပြီး "အဆင်ပြေပါတယ် ဒီအိမ်က သာမန်ပါပဲ"

သူက "သေချာတာပေါ့၊ မင်းက သူဌေးပဲ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဗီလာကြီးကိုတောင် အေးဆေးတက်နိုင်တယ်!"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သူမက ဒီလိုနေရမည်! ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ မိသားစုကို ပြန်ခေါ်လာရတာက မကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ငါ အခု ကောင်းကောင်း လုပ်နေတယ် ၊ ဒါပေမယ့် ငါ သူတို့ ရှေ့မှာ ထုတ်ပြလို့ မရဘူး။

သူမသည် ဤနေရာတွင် သူတို့ကို နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်အကြာဆုံးနေဖို့ သည်းခံနိုင်ရုံမျှသာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူတို့ကို လီယွီလန်အား ဒီနေရာကိုလာခိုင်းလိုက်မည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဝမ်ယင်လျန် မိသားစုအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို ဖြစ်သလိုစီစဉ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုက ကျေနပ်စွာ အခြေချပြီးနောက် သူတို့က လီ‌ကျောင်း‌ကျောင်း၏ အခြေအနေအကြောင်း ထပ်မေးပြန်သည်။ "ကျောင်းကျောင်း? မင်းလက်ထပ်ပြီးပြီလို့ ငါကြားတယ်? မင်းယောက်ျားကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ"

ဤအကြောင်းအရာကို ပြောသောအခါ လီကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီး မပြုပြီးပြီး ရှင့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" သူမသည် စူးရှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကလေး၊ မင်းဘာလို့ပြောနေရတာလဲ" ဝမ်ယင်လျန်သည် လီကျောင်းကျောင်းအား မကျေနပ် ကြည့်ကာ "အဒေါ်က မင်းကို စိတ်ပူလို့ မေးတာပါ"

လီကျောင်းကျောင်းသည် အမှန်မဟုတ်ဟု တွေးကာ မျက်လုံးကို လှိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ရှင်တို့ဒီမှာ တစ်ညလောက် အရင်အနားယူပါ၊ မနက်ဖြန် အစ်မရှောင်လန်ကို ရှာဖို့ ရှင်တို့ကို ကျွန်မ ခေါ်သွားမယ်။" လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုလူများနှင့် ထပ်ပြီး စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။