အခန်း (၅၉)

သူမသည် ဒီတစ်နေ့ကို အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးမည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ညနေတွင် ပြန်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဝိုင်လုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသောကြောင့် သူအိမ်သို့မပြန်လာတာ အဆန်းမဟုတ်တော့ချေ။ ဒါက လီကျောင်းကျောင်း မထင်မှတ်ထားသည့်အရာဖြစ်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ပြန်ရောက်သောအခါ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုကို အိပ်ရန် သူ့အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်သွားခေါ်သည်။

သို့သော် သူမစကားကို ဘယ်သူမှ နားမထောင်ပေ။ ယင်းအစား သူတို့သည် ဗီလာတဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ဟိုနေရာကြည့် ဒီနေရာကြည့်နှင့် လီကျောင်းကျောင်းကို ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ကြသည်။

လီအိုက်ကော၏ သားက အော်ပြီးနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လီကျောင်းကျောင်း သိလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိတဲ့အခါ ဝမ်ယင်လျန်က ဦးဆောင်ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်းက ကျောင်းကျောင်းရဲ့ယောက်ျား မဟုတ်လား? ဟေး၊ ငါ မင်းကို ရင်းနှီးပုံပေါက်နေတယ်!"

"အမေ၊ ဒါက အစ်ကို ကျစ်ချမ်း မဟုတ်လား။" လီအိုက်ကောသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ပထမဆုံး မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့ကလူက ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့မျက်နှာနဲ့ တူညီနေသည်။

သူသည် အသိအကျွမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဂန္ဓမာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ပြောရမယ်ဆို! ဒါက ကျစ်ချမ်းပဲ! ငါက မင်းရဲ့အန်တီဝမ်ပါ။ မင်း အရင်က ငါတို့အိမ်ကို ညစာစားဖို့ လာခဲ့တာလေ။ မင်း ရှောင်လန်ကို လိုက်ခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း အခု ကျောင်းကျောင်းနဲ့ အတူရှိဖို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အရမ်းကံကြမ္မာဆန်တာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီကျောင်း‌ကျောင်း၏ မျက်နှာသည် စိမ်းသွားကာ ဝမ်ယင်လျန်၏ ပါးစပ်ကို ချုပ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယင်လျန်သည် လုံးဝမမှိတ်မသုန်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "မိသားစုဖြစ်သွားပြီ၊ တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်!"

လီကျောင်းကျောင်း - ... ရှင့်မိသားစုက ဘယ်သူလဲ။

လီကျောင်းကျောင်း၏ ဒေါသနှင့်မတူဘဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရိုးရှင်းစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ အန်တီဝမ် အန်တီလုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ဝက်နံရိုးပြုတ်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်။ အရမ်းအရသာရှိတယ်"

"အိုး၊ မင်းကြိုက်ရင်။" ဝမ်ယင်လျန်က သူမပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "မင်းကြိုက်ရင် အန်တီဝမ် မနက်ဖြန် မင်းအတွက် လုပ်ပေးမှာပေါ့!"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကို ကျစ်ချမ်း၊ မင်းအရင်က မင်းနဲ့ကစားဖို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားတာ ငါမှတ်မိနေသေးတယ်။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ!" လီအိုက်ကောကလည်း "မင်းက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယခဲအို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့တာ!"

လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုကို ပြန်ခေါ်ဆောင်လာခြင်းအတွက် နောင်တရလာသည်။

ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုနှင့် ကောင်းမွန်စွာစကားပြောဆိုနေသော ကောင်းကျစ်ချမ်းကို မြင်လိုက်ရပြီး လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏အခန်းထဲသို့ ညုတုတုပုံစံဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဒေါသကို ထိန်းလိုက်သည်။ ဒေါသက သူမကို နည်းနည်းလေး ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သွားစေပြီး "ဒီလူတွေကို ဘာလို့စကားပြောတာလဲ၊ ရှင် လီယွီလန်ကို သတိရနေသေးတာလား!"

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် "မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အပြင်က မင်းဆွေမျိုးတွေ မဟုတ်လား"

"သူတို့က ဆွေမျိုးတွေလား" လီကျောင်းကျောင်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ရှင်မဖြေသေးဘူး။ ကျွန်မ မေးခွန်းကို ပြောလေ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးပြီ၊ ရှင့်မှာ ကောက်ကွေးတဲ့အတွေးတွေ မရှိတာ ပိုကောင်းမယ်!"

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ အုံ့မှိုင်းလာသည်။

သူသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ လက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး လီကျောင်းကျောင်း၏ ပါးကို နောက်တစ်ဖက်နှင့် ညှစ်လိုက်ကာ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများသည် သူမ၏အရိုးများကို နာကျင်စေသည်။

"ငါ့ကို ဒီလိုပြောရဲအောင် ဘယ်သူက မင်းကို သတ္တိပေးခဲ့တာလဲ။" ကောင်းကျစ်ချမ်းက တစ်ခွန်းပြီးတစ်ခွန်း ပြောသည်။ "မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ် နှမြောသေးရဲ့လား"

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရယ်မောကာ ငြီးငွေ့စွာ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူက လီကျောင်းကျောင်း၏ ပါးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိမ်းထိုးကာ ကုတင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ လဲကျသွားသည်။

မူးဝေနေကာ ကောင်းကျစ်ချမ်း ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

လီကျောင်းကျောင်း၏ နောက်ကျောသည် အေးစက်သော ချွေးများ ပေါက်ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမကို သတ်ပစ်မည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ထပ်မံ မနှိုးဆော်ဝံ့တော့ဘဲ ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုကို အမြန်ဆုံး ဝေးရာသို့ ပို့လိုက်ချင်ခဲ့သည်။

သူမ ထင်သလောက်တော့ မလွယ်ပေ။

ရှန်းယန်အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီက သေအောင် စည်းကမ်းတင်းကြပ်ပြီး ဖုန်းကို မထုတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ လီကျောင်းကျောင်းက ဖုန်းရခဲ့ရင်တောင် ကုရှန်း မရှိဘူးလို့ အမြဲပြောပြီး ဘယ်လိုမှ ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။

လီကျောင်းကျောင်းကလည်း ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားလူများကို လီယွီလန်၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ရန် တွေးထားသော်လည်း လီယွီလန်နေထိုင်သည့် အိမ်ရာ၏ လုံခြုံရေးမှာလည်း ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူတို့ လုံးဝမဝင်ရောက်နိုင်ပေ။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများသည် နံရံကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဝင်တိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အလျင်စလို မဟုတ်တော့ဘဲ လက်လျော့လိုက်ကြသည်။

ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ယခုအခါ ဗီလာကြီးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြပြီး နေ့တိုင်း အရသာရှိသော အစားအစာများ ရှိနေသောကြောင့် အပြင်မထွက်ချင်ကြပေ။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများ ကျေနပ်သွားသော်လည်း လီကျောင်းကျောင်းသည် ရူးတော့မည်ပင်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ရူးသွပ်ခြင်းမခံနိုင်ပေ။

ဝမ်ယင်လျန်သည် အသက်ကြီးသူဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လီကျောင်းကျောင်းရှေ့မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်လို စိုက်ထူပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

လီအိုက်ကောကိုတော့ မပြောလိုပါဘူး၊ သူက အလွန်အရသာခံတတ်ပြီး ပျင်းသည်။

ကျန်းရှောင်လီသည် ရိုးသားမှုကို ကြည့်ရင် သူမက လီကျောင်း‌ကျောင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့အိမ်တွင် မကြာခဏ အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။ လီကျောင်းကျောင်း၏ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ထုတ်ကုန်များနှင့် အလှကုန် အားလုံးကို သူမ သဘောကျသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် လီအိုက်ကော၏သားကို အမုန်းဆုံးပင်!

ဒီကလေးဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့မိသားစုက အလိုလိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူက မကျေနပ်ရင် အိမ်မှာ အော်ဟစ်၊ ငိုယိုကာ ဆူညံနေလိမ့်မည်။ သူသည် အရာများကို ပစ်ချခြင်းကိုလည်း နှစ်သက်သည်။ လီကျောင်းကျောင်း၏ အိမ်တွင် ပန်းကန်မည်မျှပြုတ်ကျခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဤခက်ထန်သောကလေးအား ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ သူ့ကိုရိုက်ချင်သော်လည်း ဝမ်ယင်လျန်က သူမကို ချက်ချင်းတာကာ သူမကိုတောင် ပြန်ရိုက်ပြီး "ကျောင်းကျောင်း မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ သူက ကလေးပဲရှိသေးတာ။ ဘာဖြစ်တာလဲ ! သူက ငါးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ သူ့မှာအသိဉာဏ်မရှိသေးဘူး"

လီကျောင်းကျောင်းက သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှစ်လိုက်သော်လည်း သူမက အားနည်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် လီယွီလန်ကို မတားနိုင်ဘဲ သူမကိုယ်သူမ ခြေထောက်နဲ့ နင်းချေခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီမိသားစုကို စွန့်ပစ်ရမည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ဝမ်ယင်လျန်၏ မိသားစုအား လီယွီလန်ဆီသို့ ပို့ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာရမည်ဟု အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နံနက်စောစော လီယွီလန်၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ထိုင်စောင့်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် မူလက လီယွီလန်က အိမ်တွင် နေ့တိုင်း ထိုင်နေပြီး အပြင်မထွက်ဟု တွေးထားသောကြောင့် သူမနှင့် ဝမ်ယင်လျန်က မည်သူ့ကိုမျှ ဖမ်းမမိနိုင်ပေ။ လီယွီလန်နေ့တိုင်း သူ့ဘာသာသူ ကားမောင်းပြီး ထွက်သွားတာ ဒီနေ့တော့ သူမ သိသွားသည်။

အကယ်၍ လီယွီလန်သည် ယနေ့နံနက်တွင် အိမ်ရာမှထွက်ခွာစဉ် ကားပြတင်းပေါက်ကို မတော်တဆ လျှော့မချခဲ့ပါက လီကျောင်းကျောင်းသည် ၎င်းကို မည်သည့်အခါမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ကားကို ငြူစူသောစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တက္ကစီကို ချက်ချင်းတားလိုက်ကာ လီယွီလန်၏ ကားနောက်သို့ လိုက်ရန် ယာဉ်မောင်းကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် တက္ကစီတွင်ထိုင်ပြီး ကျန်းမော့နှင့် တပေါင်ကို ကျောင်းသို့ခေါ်ဆောင်ရန် ကျောင်းသို့ ကားကို ဦးစွာမောင်းနှင်ပြီးနောက် ကျောင်းမှထွက်ကာ မြို့ပြင်ရှိ စက်ရုံတစ်ခုသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

စက်ရုံ၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လီကျောင်းကျောင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

လီယွီလန်က ဘာကြောင့် ဒီကိုရောက်လာတာလဲ သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

လီယွီလန်၏ ကားသည် စက်ရုံထဲသို့ မောင်းဝင်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လီကျောင်းကျောင်းသည် တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

သူမသည် စက်ရုံတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးမှာစောင့်နေသော ဦးလေးအား "ဆရာကြီး၊ အခုမှ မောင်းဝင်လာတဲ့ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးကြီးက လီကျောင်းကျောင်းကို သတိထားကြည့်ကာ "မင်း ဘာလို့ ဒီလိုမေးတာလဲ"

"ကျွန်မက တခြားနေရာက လာပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ စက်ရုံကို လာတာမို့ သိချင်လို့ မေးတာပါ" လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် လျင်မြန်စွာ လိမ်ညာခဲ့သည်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ဆွေးနွေးရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း ဦးလေးကြီးက ကြားသိရသောအခါတွင် နိုးကြားမှု လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

"သြော်... မောင်းဝင်လာတဲ့သူက ငါတို့စက်ရုံမန်နေဂျာလေ" ဦးလေးကြီးက ပြုံးပြုံးလေးပြောလိုက်သည်။

စက်ရုံ၊ စက်ရုံမန်နေဂျာ?!

ဦးလေးရဲ့စကားကြားတော့ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ခေါင်းက ဗုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လီယွီလန်သည် လန်မန် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ပိုက်ဆံပဲသုံးတဲ့ အိမ်ရှင်မ မဟုတ်ဘူးလား? လန်မန် အထည်စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။

လန်မန်အထည်ချုပ် စက်ရုံအကြောင်းပြောရလျှင် လီကျောင်းကျောင်းသည် မစိမ်းပေ။

လန်မန် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ နာမည်သည် အတိတ်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝတွင် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၁၉၉၀ နှောင်းပိုင်းနှင့် ၂၀၀၀ ခုနှစ်များ အစောပိုင်းတွင် လီကျောင်းကျောင်းသည် လန်မန်အဝတ်အထည်၏ နှစ်စဉ် ထုတ်ဝေသည့် သတင်းစာတွင် လန်မန်အဝတ်အထည်အကြောင်း အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး လန်မန်အဝတ်အထည်ပိုင်ရှင်သည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဟု ဆိုနိုင်လောက်အောင် ရယ်မောကာ လန်မန်အဝတ်အထည်အကြောင်းကို ရေးသားဖော်ပြခဲ့သည်။ .

လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် ထိုအစီရင်ခံစာကို မတော်တဆတွေ့လိုက်ရပြီး အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ၎င်းကို အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

သူမပြန်မွေးဖွားပြီးနောက် လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏အရင်ဘဝကလို ခရိုင်ငယ်လေးတွင် မနေဘဲ မြို့ကြီးများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ပြီး လန်မန်အဝတ်အထည်သည် ၁၉၉၀ ခုနှစ်များအစောပိုင်းတွင်ပင် အရွယ်အစားကြီးလာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိရုံသာဖြစ်သည်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံ ပိုင်ရှင်ဟာ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဒီအချိန်မှာ လှပတဲ့ ၀တ်စုံတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်သူပဲလို့ သက်ပြင်းချမိသည်။

နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်များစွာတွင် လှပသောအဝတ်အစားများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လီကျောင်းကျောင်းပင်လျှင် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများစွာသည် ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ကြာလျှင်ပင် ခေတ်မီနေမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤမျှလောက် ငွေရှာနိုင်ရန် ထိုက်တန်ပါသည်။ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဘဝသစ်တွင်နေထိုင်ပြီး အခွင့်အလမ်းများစွာရှိလျှင်ပင် ၎င်းကို သေသေချာချာစဉ်းစားကြည့်ရင် သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အဝတ်အစားများကို ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကြောင့် လီကျောင်းကျောင်းသည် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံအတွက် အနည်းငယ်လေးစားမှုရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံပိုင်ရှင်က လီယွီလန်ဆိုတာကို သူမတွေးဖူးပါဘူး။

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လီယွီလန်သာ လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်ပါက လီယွီလန်သည် အနာဂတ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံတွင် အချမ်းသာဆုံးဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား?!

လီကျောင်းကျောင်းသည် အပြင်းအထန် ရိုက်ချခံခဲ့ရပြီး ၎င်းကို မယုံချင်ပေ။

အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ ပြန်လာရာ လမ်းတွင် လီကျောင်းကျောင်းသည် တုန်လှုပ်နေသည်။

သူမအိမ်ပြန်ရောက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ဝမ်ယင်လျန်မိသားစုကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမအသိစိတ်ပြန်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာတာကတော့ လီယွီလန်ပေါ် မနာလိုစိတ်က ပိုနက်နဲလာသည်။

ဘုရားသခင်သည် မတရားလွန်းသည်ဟု လီကျောင်းကျောင်း ခံစားရသည်။ လီယွီလန်က ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်ရတာလဲ?

"ကျောင်းကျောင်း မင်းအိမ်မှာ ဘာအသီးအရွက်မရှိဘူး၊ သွားဝယ်ပြီးပြန်လာ!" ဝမ်ယင်လျန်သည် ပြန်ရောက်လာတဲ့ လီကျောင်းကျောင်းကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး "အိုး၊ မင်းနောက်ဆုံးဝယ်ခဲ့တဲ့ အမဲသား၊ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ဘာခေါ်လဲ? အသားကင်က ကောင်းတယ်၊ များများဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့!"

ဝမ်ယင်လျန်၏စကားကိုကြားသောအခါ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဒီလူတွေက ကျိုင်းကောင်တွေလား? ရက်အနည်းငယ်သာကြာသေးတာ သူမအိမ်မှာရှိတဲ့အရာအားလုံး စားပြီးပြီ။

သူတို့က ဘာကြောင့် အခမဲ့ စားသောက်နေထိုင်ရန် သူမထံသို့ လာခဲ့ကြတာလဲ? သူမသည် ပရဟိတသမားမဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူအုပ်စုကို သူမ ချက်ချင်း ထွက်သွားခိုင်းရမည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားလူများအား အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် လီယွီလန်ကိုရှာရန် အမြန်ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် လူများသည် သတင်းကြားရန် တွန့်ဆုတ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

လီအိုက်ကောက သွားကြားထိုးရင်း "ငါတော့ ဒီမှာနေလိုက်တာ ကောင်းမယ်ထင်တယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ အလျင်လိုနေစရာ မလိုဘူး။" ဝမ်ယင်လျန်က "ငါတို့ နောက်ထပ်တစ်ညလောက်နေပြီး မနက်ဖြန်မှထွက်မယ်" လို့ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ကာ "ဒီကနေ ထွက်သွားပါ ရှင်တို့အားလုံး!!!"

လီကျောင်းကျောင်းက ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ မိသားစု ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကိစ္စပြီးသွားသည်။

ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ တခြားသူတွေက လီယွီလန်ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိလို့ လီကျောင်းကျောင်းက ဒေါသထိန်းပြီး သူတို့ကို အထည်ချုပ်စက်ရုံတံခါးကို ပို့လိုက်သည်။ ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ တခြားသူတွေ ကျေနပ်စွာ မထွက်သွားခင် အထည်ချုပ်စက်ရုံတံခါးမှာ ပြဿနာရှာနေတာကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများအတွက် လီကျောင်းကျောင်းဆီမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် လွန်စွာဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဒါပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်းဟာ တူမတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အဝေးကြီးကို မသွားရဲကြပေ။ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သူတို့သည် လီယွီလန်ဆီသို့သာ သွားနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူတို့လုပ်သလိုမျိုး တံတိုင်းကို ပြေးဝင်မယ်လို့ တွေးထားခဲ့သည်။ လီယွီလန်ရဲ့ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတာတောင်။ ဒီတစ်ခါတော့ လီကျောင်းကျောင်းက သူတို့ကို အထည်ချုပ်စက်ရုံအပြင်ကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လီကျောင်းကျောင်းက ဒီစက်ရုံကို လီယွီလန် ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ စက်ရုံဖြစ်တယ်လို့ ဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် တခြားလူများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လီယွီလန်သည် S မြို့တွင် ထိုကဲ့သို့သော စက်ရုံကြီးကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး စက်ရုံမန်နေဂျာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ယင်လျန်ကသူ့အိမ်မှာ စက်ရုံမန်နေဂျာတစ်ယောက်ရှိဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်မမက်ဖူးခဲ့ပေ။

"အိုး ဘုရားရေ၊ ဒီလို စက်ရုံကြီးက မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မရဲ့ စက်ရုံကြီးလား"

ဝမ်ယင်လျန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါက S မြို့ မှာရှိတဲ့ စက်ရုံကြီးပဲ။ ရှုခင်းသာယာတဲ့ ငါတို့ခရိုင်ထက် ပိုကောင်းတယ်!"

"ငါအရင်က လီကျောင်းကျောင်းက အလားအလာအရှိဆုံးလို့ ပြောခဲ့တာ အခုကြည့်လိုက်တော့ သူက မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

လီအိုက်ကောရဲ့မျက်လုံးတွေလည်း တောက်လောင်မှုတွေ ပြည့်နေသည်။

ငယ်စဉ်ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်ချိန်အထိ သူ့အထင်အမြင်တွင် ညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ အရာအားလုံးသည် သူ့အတွက်ဖြစ်သည်။ လှည့်ပတ်လိုက်ရင် ဒီစက်ရုံက သူ့ပိုင်တာမဟုတ်ဘူးလား?

လီအိုက်ကောသည် သူ့ဆီသို့ မရေမတွက်နိုင်သော ငွေစက္ကူများ ဝင်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး သူသည် သာလွန်သူဖြစ်လာပြီး လူတိုင်းကို သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေပြီဖြစ်သည်။