အခန်း (၆၀)

"အမေ၊ ဝင်သွားပြီး ဒုတိယအစ်မကို ရှာလိုက်!" ကျန်းရှောင်လီက စိတ်ကူးယဉ်ထဲမှာ နှစ်မြုပ်နေတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဤမသိနားမလည်သော သားအမိနှင့် မတူဘဲ ကျန်းရှောင်လီသည် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံအမည်ကို ကြားဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် အပြင်သွားသည့်အခါ အခြားသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှပသောအဝတ်အစားများကို တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့ကို ဘယ်မှာဝယ်ခဲ့တာလဲဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မထင်မှတ်ပဲ အမျိုးသမီးက သူမကို နှိမ့်ချသလို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်ကာ "နင်ဘယ်ကလာတာလဲ၊ လန်မန်အဝတ်အထည်ကိုတောင် မသိဘူးလား?"

ကျန်းရှောင်လီသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန်အရှက်ကွဲသွားပြီး အနာဂတ်တွင် တစ်ဒါဇင် သို့မဟုတ် နှစ်ဒါဇင်လောက် ဝယ်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်။ ဒီလိုအဝတ်ဆယ်စုံလောက်ဆိုသည် သူမကို ပြောရဲဦးမလား?

မထင်မှတ်ပဲ လှည့်လိုက်တော့ ဒီလန်မန်အဝတ်အထည်က လီယွီလန်ဟာ ဖြစ်နေသည်!

ဒါ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား?

ဝမ်ယင်လျန်တို့ သားအမိသည် စက်ရုံထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်တော့မည်ပင်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူတို့ကို တံခါးမှူးက တားလိုက်ပြန်သည်။

"ရပ်၊ ရပ်၊ မင်းတို့က ဘယ်သူကိုရှာနေတာလဲ၊ မင်းတို့အထဲဝင်လို့မရဘူး။" တံခါးမှူးက ပြောသည်။

တံခါးမှူးကို မျက်နှာမူကာ ဝမ်ယင်လျန်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယုံကြည်မှုပိုရှိလာသည်။

သူမ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ မေးစေ့က ကောင်းကင်ကို ရောက်သွားတော့မည်။ ပြီးဝောာ့ သူမက တင်ပါးပေါ် လက်တင်ကာ " အိုး ရှင့် စက်ရုံမန်နေဂျာက ကျွန်မသမီးပဲ၊ ကျွန်မ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာနိုင်မယ်လို့ ရှင်ထင်လား?"

ဝမ်ယင်လျန်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို မယုံရင် လီယွီလန်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ့ကိုထွက်‌တွေ့ခိုင်းလိုက်။ သူ ငါ့ကို အမေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသေးလားလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးလိုက်မယ်။"

သူသည် အထည်ချုပ်စက်ရုံ တံခါးဝတွင် ငြင်းခုံမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်လိုသောကြောင့် လီယွီလန်ထံ ပြောရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို အမြန်ပြေးခိုင်းခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် လူများသည် တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြောင်းကို လီယွီလန်က ကြားသောအခါ သူမက အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

လက်ရှိမှာ စက်ရုံက ရိုက်ကူးတော့မယ့် ဖက်ရှင်တီဗီစီးရီးတွေကို စပွန်ဆာပေးဖို့ စီစဉ်နေပြီး အလုပ်ရှုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အတွင်းရေးမှူးအား ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများကို သာမန်ဧည့်ခံခန်းသို့ ခေါ်သွားရန် တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် လီယွီလန်၏ အတွင်းရေးမှူးက သူတို့ကို အထဲကိုခေါ်ရန် လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အောင်ပွဲခံသော အကြည့်ဖြင့် တံခါးမှူးကို လှမ်းကြည့်ရန် မမေ့ဘဲ အောင်ပွဲခံသည့် ကြက်မတစ်ကောင်လို ပြေးသွားသည်။

လီယွီလန်သည် ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများနှင့် သွားတွေ့ရန် တွေးထားကာ အလုပ်များနေသဖြင့် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ လူများက Sမြို့ကိုရောက်လာတာကို သူမ သိခဲ့တာကြာပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်ယင်လျန်က သူမကိုလာရှာဖို့ သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပေမယ့် သူတို့ရဲ့ရှာဖွေမှုအရှိန်က သူမ ထင်ထားတာထက် နှေးကွေးမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားချေ။

လီယွီလန်က ဝမ်ယင်လျန်ကို မကြောက်ပေ။

သူမ S မြို့သို့ မထွက်ခွာမီတွင် ဝမ်ယင်လျန်ကို သူမ ရှောင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အဓိကကတော့ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ကလေးအား မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ လီယွီလန်သည် လုံးဝ စိတ်မပူတော့ပေ။

မကြာခင်မှာဘဲ သူမသည် ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ လီမိသားစုနဲ့ ပြဿနာဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုလည်း သိပါသည်။ လီယွီလန်သည် ဧည့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူမကို ပထမဆုံးနှုတ်ဆက်သည့်အရာမှာ ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ ဟောက်သံပင်။ "မင်း တာဝန်မကျေတဲ့သမီး မင်း ဒီအမေကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ဟုတ်သည်၊ သူမကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ပဲ ဖြည့်ပေးတာ၊ သူမသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဝမ်ယင်လျန်၏ ဟောက်သံကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ လီယွီလန်သည် အထဲသို့မဝင်တော့ဘဲ တံခါးကို မှီကာ မျက်နှာမပြောင်းလဲဘဲ "ရှင်တို့ ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ" ဟုမေးလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံတွင် စိတ်မရှည်ခြင်း အရိပ်အမြွက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယွီလန်ရဲ့ သဘောထားကို မြင်တော့ ဝမ်ယင်လျန်က ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်သွားပြီး "ငါက မင်းအမေပဲ၊ ဘာလို့ ဒီကို လာမလာနိုင်ရမှာလဲ!"

"ဟုတ်တယ် ဒုတိယအစ်မ" လီအိုက်ကောက ဆိုးရွားသော ခံစားချက်နှင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အဲဒါ ရယ်စရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဒီမှာ စက်ရုံကြီးရဲ့ ဒါရိုက်တာလေ။ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားပြီး မင်းက မင်းမောင်ကို မေ့နေတာပဲ"

လီယွီလန်သည် လီအိုက်ကောကို ဘယ်တုန်းကမှ ကောင်းသောအမြင် မရှိခဲ့ပေ။ "အိုး မင်းက ဘာလဲ။"

"မင်း" လီအိုက်ကောက လီယွီလန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယင်လျန်သည် လက်ရှိ လီယွီလန်သည် သူမ စိတ်တိုင်းကျလိုက်လုပ်ခဲ့သော သမီးမဟုတ်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမရဲ့ မျက်နှာက မကြာခင်မှာဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခက်တာက အဆင်မပြေတဲ့အတွက် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"မင်းအကြောင်းပြောစမ်း၊ မင်း အပြင်မှာနေတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီ၊ မင်းမိသားစုဆီ စာတစ်စောင်မှ မပို့ဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ထိ စိတ်ပူနေမယ်ဆိုတာ မင်း မမျှော်လင့်ထားလား!" ဝမ်ယင်လျန်သည် မိခင်အသွင်အပြင်ကို ပုံဖော်ထားသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရွံရှာသွားသည်။

ဝမ်ယင်လျန်က သူမအတွက် စိတ်ပူနေတာလား? ဟာသတစ်ခုပဲ၊ သူမဆီက ပိုက်ဆံမရှာနိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေတာပဲ!

သူတို့နဲ့ ကစားရတာ ပျင်းလွန်းလို့ လီယွီလန်က "ရှင်တို့ မိသားစုနဲ့ ရှင့်ပါးစပ်က ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?" ဝမ်ယင်လျန်က လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်း အခု ဒီမြို့ကြီးမှာ နေနေတာ။ မင်းအရမ်းတော်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းမောင်ကို မကူညီနိုင်ဘူးလား"

"ကူညီတာ? ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်လိုကူညီစေချင်တာလဲ" လီယွီလန်က ပြောသည်။

"အဲဒါဟုတ်တာပေါ့ " လီအိုက်ကောက အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီး တစ်ခုခုကို မျက်လုံးဖြင့်ညွှန်ပြသောအခါ ဝမ်ယင်လျန်က ပြန်ပြောတော့မည်။

ဝမ်ယင်လျန်က သတိပေးတာကို လက်ခံရရှိပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ လီယွီလန်ကို "ရှောင်လန် မင်းက ဒီအထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာဖြစ်နေပြီပဲ။ မင်းမောင်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာဖြစ်ရမယ်!"

"လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ ရှင်တို့ ဘာတွေမက်နေတာလဲ" လီယွီလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။"

"လီယွီလန်! မင်း ငါ့အစ်မ မဟုတ်တော့ဘူး!" လီအိုက်‌ကောက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

"ငါကလည်း မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။" လီယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

လီအိုက်ကော - "..."

"အမေ၊ သူ့ကိုကြည့်!" လီအိုက်‌ကောသည် လီယွီလန်ကို မကျော်နိုင်ဘဲ ဝမ်ယင်လျန်ကို ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး မင်းမောင်အတွက် အလုပ်တစ်ခုစီစဉ်ပေးရမယ်!" ဝမ်ယင်လျန်က တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အလုပ်တစ်ခုလား?" လီယွီလန်က "ကောင်းပြီ ကျွန်မစက်ရုံမှာ အလုပ်သမား နေရာလွတ်နေတယ်၊ ​​လီအိုက်ကောကို လာခိုင်းလိုက် "

"အလုပ်သမား? မင်းမောင်က ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်သမားဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" လို့ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သွယ်ဝိုက်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ လီအိုက်ကောက အလုပ်သမားမဖြစ်နိုင်တာလဲ? သူက ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ဖူးလို့လား? အဲဒါကို ရှင်က ကျွန်မကို ဦးစားပေးစေချင်တာလား?"

ဝမ်ယင်လျန် - "..."

လီယွီလန် မလုပ်ဘူးဆိုတာကို ဝမ်ယင်လျန်က မြင်တော့ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဤကိစ္စတွင် သူမသည် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကိုသာ လွှတ်ပေးနိုင်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် ခရိုင်ငယ်လေးတွင် မည်သူမျှ မသိဘဲ မည်သူ့ဆီကမှ ရေပက်ခံရမည်ကို မကြောက်သော ကြွက်စုတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

လီယွီလန်သည် ယခုမျက်နှာသာ မပေးသောကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က ဤစက်ရုံတွင် ပြဿနာရှာမှာကို စိတ်မ၀င်စားပေ။

"ငါက နင်ဆိုတဲ့ သမီးကို အလကားပဲ ပျိုးထောင်မိခဲ့တာပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်မလဲ"

"ငါ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းကို ချီးသေးကအစ လုပ်ပေးခဲ့ရတာ၊ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ အခု အသက်ကြီးလာတော့ မင်းက ဒီအဖွားကြီးကို မောင်းထုတ်ပစ်ချင်နေတာ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

"မင်းကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်!"

“....”

ဝမ်ယင်လျန်သည် စက်ရုံအတွင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ စက်ရုံတစ်ရုံလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမသည် လူတိုင်းနှင့် စကားများရန်ဖြစ်ရန် တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ပြီး လီယွီလန်ကို သူမစကားကို နားထောင်စေရန် စကားလုံးများဖြင့် ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာတွေးခေါ်ခဲ့ပြီး သူမသည် ယခင်က "အောင်ပွဲတိုက်ပွဲများ" အများအပြားကို အနိုင်ရရန် ဤလှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်သာ သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်တိုက်ခိုက်ခံရတာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီယွီလန်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားပြီး ဝမ်ယင်လျန်၏ စွမ်းဆောင်မှုကို ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်မပြဘဲ ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီလိုရိုင်းစိုင်းမှုတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက သူမကို လျစ်လျူရှုဖို့ဆိုတာ လီယွီလန်က သိသည်။ တစ်ဖက်လူကို ပိုဂရုစိုက်လေ၊ တစ်ဖက်လူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်တယ်လို့ ထင်လေလေ၊ သူမဟာ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘဲ မင်းရဲ့ အဓိကအချက်ကို အဆက်မပြတ် စိန်ခေါ်နေလေလေပါပဲ။

တစ်ချိန်လုံး တုံ့ပြန်မှုမရှိသော လီယွီလန်ကိုကြည့်ရင်း ဝမ်ယင်လျန်သည် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ယင်လျန်သည် အနည်းငယ်ရှက်သွားသဖြင့် စောင့်ကြည့်ရန်ရောက်လာသော ကလေးမလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့စက်ရုံမန်နေဂျာကိုကြည့်စမ်း၊ သူ့မိဘတွေကိုတောင် မလေးစားဘူး၊ မင်းတို့အလုပ်သမားတွေကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံဖို့ မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင် မျှော်လင့်ရဲတာလဲ?"

ကလေးမလေး အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူက "ကျွန်မ မျှော်လင့်နိုင်မယ်ထင်တယ်၊ စက်ရုံမန်နေဂျာက အရမ်းတော်တယ်!"

သူတို့၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံတွင် အကျိုးခံစားခွင့်ကောင်းများရှိပြီး လစာမြင့်မားသောကြောင့် လူများစွာသည် အလုပ်အကိုင်ကောင်းကို မတောင်းဆိုနိုင်ကြပေ။

အသိတရားမရှိသော ဖဲချပ်များကို ထုတ်တတ်သော ဤမိန်းကလေးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဝမ်ယင်လျန်သည် ၎င်းကို တစ်ချက်မျှ မပြောဘဲ အံကြိတ်ကာ "ဒါပေမယ့် သူက သူ့မိဘတွေကို မရိုသေဘူးလေ!"

".....ရှင်က လေးစားထိုက်လို့လား?"

ဝမ်ယင်လျန် - "???"

ဒီအထည်ချုပ်စက်ရုံက လူတွေ ရူးနေတာလား?

ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ဝမ်ယင်လျန်သည် အသုံးမဝင်ကြောင်းကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့် သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်သာ ပြန်ထခဲ့သည်။

"မင်းတကယ် အသည်းနှလုံးမရှိတာလား?" ဝမ်ယင်လျန်က ပြောသည်။

"ကျွန်မ ပြောခဲ့သလိုပဲ လီအိုက်ကောက စက်ရုံကို လာချင်တယ် ဆိုရင် သူက သာမန် အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။" လီယွီလန်က " ဒါပေါ့၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ခရိုင်လေးကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပေးလို့ရတယ်"

ဒါပေမယ့် ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ တခြားသူတွေက Sမြို့မှာ ရက်အတော်ကြာနေခဲ့ကြပြီး သူတို့က ဒီမှာ သာယာဝပြောမှုတွေကို စွဲလန်းနေကြပြီ။ သူတို့ ခရိုင်ငယ်လေးကို ဘယ်လိုပြန်သွားချင်ကြမလဲ?

ထို့အပြင် လိီယွီလန်သည် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်နေမှန်းသိသဖြင့် သူတို့သည် ထွက်ခွာရန် ပို၍ပင် ဝန်လေးသွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ အလုပ်သမားဆိုတော့ အလုပ်သမားပေါ့" ဝမ်ယင်လျန်က အံကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီအိုက်ကောသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ပြီး "အမေ၊ အလုပ်သမား မဖြစ်ချင်ဘူး!"

ဝမ်ယင်လျန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "မင်းအမေ ပြောတာကို အရင်နားထောင်ပါ!"

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် လီအိုက်ကောက ဘာပြောသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူက ဝန်လေးစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ဤလူများတွင် ဆိုးရွားသော အကြံဉာဏ်များ ရှိရမည်ကို သိသော်လည်း တွေးတောနေရန် မလိုအပ်သောကြောင့် သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာ အရှုံးသမားက ဘယ်သူလဲ မသိသေးဘူး။

ညှိနှိုင်းမှုပြီးသွားတဲ့အခါ ဝမ်ယင်လျန်က "ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲ၊ မင်း ငါတို့ကို အခု မင်းအိမ်ဆီ ခေါ်သွားလို့ရပြီ၊ ငါတို့အားလုံး ဆာလို့သေတော့မယ်။ စကားမစပ်၊ မင်း အိမ်က ဗီလာတစ်ခုမလား။ ကျောင်းကျောင်းက ဗီလာမှာနေတာ။ မင်း တခြားသူတွေထက် ပိုဆိုးလို့မရဘူး။"

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီလန်က ဝမ်ယင်လျန်ကို ပြောစရာစကားမဲ့စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုး ပြောဖို့ မေ့သွားလို့ ရှင်တို့က ကျွန်မနဲ့ မနေရဘူး"

"မင်းဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ? ငါတို့ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား?" ဝမ်ယင်လျန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ။ လီအိုက်ကောက စက်ရုံထဲဝင်ချင်တာကြောင့် စက်ရုံဘက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း နေထိုင်ရလိမ့်မယ်။" လီယွီလန်က "စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မ ရှင်တို့အတွက် အိမ်ငှားပေးမယ်"

ဝမ်ယင်လျန်သည် ဤအစီအစဉ်ကို လွန်စွာ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် မသိစိတ်က ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာချင်သော်လည်း ယခုလေးတင် လျစ်လျူရှုခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို တွေးကာ သူမ စိတ်လျှော့ရုံသာတတ်နိုင်သည်။

လီယွီလန်သည် လူများကို အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ မူလမိသားစုအိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုအိမ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ် နှစ်နှစ်ဆယ်က အိမ်ဟောင်းဖြစ်ပြီး နေရေးထိုင်ရေးက သိပ်မကောင်းဘူး။

ဗီလာတွင်နေထိုင်ခဲ့သော ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများအတွက် ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားပုံရသည်။

ပြဿနာကို ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ လီအိုက်ကောရဲ့သားက ဒီအိမ်မှာမနေဖို့ ငိုယိုနေသည်။

ဝက်ကလေး၏ ငြင်းခုံမှုသည် လူတို့၏ နားကို နာကျင်စေခဲ့ပြီး ဝမ်ယင်လျန်၏ မျိုသိပ်ထားသော အတွေးများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လီယွီလန်က သူတို့ကို ဒုက္ခပေးပါစေ၊ သူတို့ကလက်မလွှတ်ရင် မေတ္တာတောင်မထားဘဲ မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားလိုက်ရနိုင်သည်။

ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများသည် လီယွီလန်ထံမှ အမှန်တကယ် အမြတ်အစွန်း တစ်စုံတစ်ရာ ရရန် မရှိကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိပြီးနောက် ပါးစပ်ကို မကျေမနပ် ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

နေထိုင်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် လီအိုက်ကောသည် စက်ရုံတွင် အလုပ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် ကိစ္စများ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု အမြဲခံစားမိသည်။ သူမအားသည့်အခါတိုင်း လီယွီလန်ကိုရှာရန် စက်ရုံသို့သွားကာ လီယွီလန်က လီအိုက်‌ကောနှင့် သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဆက်လုပ်ဆောင်နိုင်စေရန် သူမအား ထပ်မံချုပ်နှောင်ထားရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

လီယွီလန်က သေအောင် အရမ်းအလုပ်များနေတာကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က သူမကို လုံးဝမမြင်ရချေ။

ကျန်းရှောင်လီက စက်ရုံမှာ အလုပ်သွားလုပ်နိုင်ပေမယ့် သူမက လှည့်ကွက်တွေ ကစားပြီး သူ့သားကို အခုချိန်မှာ မခွဲနိုင်ဘဲ သူ့သားကို ခဏလောက် ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့တွင် လုပ်စရာရှိနေသောကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် စွမ်းအင်အလွန်အကျွံ မစိုက်ထားပေ။ သူမသည် စက်ရုံရှိလူများကိုသာ ရှင်းပြပြီး လီအိုက်ကောကို စိုက်ကြည့်ကာ ကြီးကြီးမားမား အဖြစ်အပျက်များ မပြုလုပ်စေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လီအိုက်ကောသည် စက်ရုံထဲသို့ ဝင်သောအခါ ပိုက်ဆံရှာရန် အလုပ်သို့ မရောက်ခဲ့ပေ။

သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့မိဘတွေရဲ့ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ငွေရှာဖို့ ကိုယ်တိုင်အလုပ် လုပ်ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို သူဘယ်လို ခံရပ်နိုင်မလဲ?

ထို့ကြောင့် လီအိုက်ကောသည် ထုတ်လုပ်မှုအလုပ်ရုံတွင် တာဝန်ပေးခံရသော်လည်း သူသည် ထိုနေရာတွင် အေးဆေးနေရန် စက်ရုံမန်နေဂျာ၏ မောင်လေးဆိုတာကို အားကိုးအားထားပြုခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်က တခြားအလုပ်သမားတွေက သူ့ကိုဒီလိုမြင်တော့ စကားသိပ်မပြောဘဲ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူတို့သည် အလုပ်တစ်ခုချင်းစီအလိုက် ငွေပေးချေသည်။

လီအိုက်ကောက အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ့လစာကို လအစတွင် ပေးရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားများသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ခလစာကို ဖြေရှင်းရန် ငွေရေးကြေးရေးအခန်းသို့ ပျော်ရွှင်စွာ သွားကြသည်။ လီအိုက်ကောက အသံလွှင့်တာကို ကြားတော့ သူလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားသည်။

လီအိုက်ကောသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို အားကိုးပြီး တန်းစီရာတွင် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ခုန်ဆင်းသွားကာ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့သည်။