အခန်း (၆၁)
Vol. 6 Ch. 61
တန်းစီထားသော အလုပ်သမားများသည် ဒေါသမထွက်ကြဘဲ ဘာမှမလုပ်တာထက် လုပ်တာက ပိုကောင်းသည်ဟုသော အတွေးကို မထွက်ရဲကြပေ။
စာရင်းကိုင်သည် လီအိုက်ကောကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေစာအုပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှန်ကြည့်ကာ "လီအိုက်ကော ဟုတ်တယ်မလား? ပြီးခဲ့တဲ့လက မင်းမှာ လစာမရှိဘူး၊ မင်းယူစရာ မလိုဘူး၊ မင်းသွားလို့ရပြီ"
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ မရတာလဲ? ငါ့လစာ ပေးစမ်း" လီအိုက်ကောက မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ စက်ရုံက အလုပ်တစ်ခုချင်းစီအတွက် ပေးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက မင်း တစ်ခုမှ မလုပ်ဘူး။ လုပ်အားခမရှိလို့ ပြဿနာရှိလား။" စာရင်းကိုင်က ပြောသည်။
"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား? ငါ့ကို လစာမပေးဘဲနေရဲလား" လီအိုက်ကောက ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲ" စာရင်းကိုင်က နှာမှုတ်ကာ "မင်းအလုပ်မလုပ်ရင် မင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ မင်းကို အလုပ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်!"
လီအိုက်ကောသည် ချက်ချင်းပင် မီးလောင်ပေါက်ကွဲသွားပြီး စားပွဲကို ခြေထောက်ဖြင့်ကန်ကာ တစ်ခုခုလုပ်လိုဟန်ဖြင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသည်။
နောက်က အလုပ်သမားတွေက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မြင်ပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို ထိန်းကြသည်။
လီအိုက်ကောသည် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပခုံးကိုဖိထားသောကြောင့် သူ၏ ခြေလက်များသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။
ရှုရှစ်သည် လီယွီလန်၏ ရှင်းပြချက်ကိုရရှိခဲ့ပြီး ဤလူများသည် လီအိုက်ကောကို မကြောက်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပစ်ချလိုက်သည်။
လီအိုက်ကောသည် အရှက်ကွဲပြီးနောက် လီယွီလန်ထံ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"လီယွီလန်! မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးရဲတာလဲ!" လီအိုက်ကောသည် ပြဿနာရှာရန် လီယွီလန်၏ ရုံးခန်းသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
လီယွီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသဲအသန် ပြေးလာသော လီအိုက်ကောကို ကြည့်ပြီး ယခု သူဘာတွေ ရူးသွပ်နေလဲ ဆိုတာကို အမြန် တွေးလိုက်မိသည်။
"မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ကမ်းလှမ်းရမှာလား" လီယွီလန်က ပြောသည်။
"မင်း….." လီအိုက်ကောက ဆို့နင့်သွားသည်။
"မင်း ပြီးခဲ့တဲ့လက ရက်အနည်းငယ်လောက်သာ မင်းလုပ်ခဲ့ရင် ကိစ္စမရှိဘူးလေ။ ဒီလမှာ မင်း အလုပ်မကြိုးစားရင် မင်းဘာဆိုတာ ငါ ပြောပြရမှာလား" လီယွီလန်က လီအိုက်ကောကို မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
လီအိုက်ကောသည် ဒေါသနှင့် ပေါက်ကွဲတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း လီယွီလန်၏ ရုံးခန်းတွင် အရပ်ရှည်သော အလုပ်သမား အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့်သာ ထွက်သွားတော့သည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာ လီအ်ိုက်ကောက အလုပ်မဆင်းခဲ့ပေ။
သူတို့က စိတ်ဆိုးနေပေမယ့် မမေးရဲကြပေ။
ဝမ်ယင်လျန်သည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမမှာ လုပ်နိုင်တာမရှိပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မိသားစုသည် လီယွီလန်၏ လမ်းကို လိုက်နေပုံရသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။
လီယွီလန် လူတွေက ဝိုင်းရံထားကာ ဘာမှတောင် မလုပ်နိုင်တဲ့နေရာမျိုးမှာ သူတို့ကို ပိတ်ထားပုံရပြီး ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး...
သူတို့ဒီမှာ ရက်အတော်ကြာနေခဲ့ရတာကို မပြောနဲ့ ရောက်လာတာ နည်းနည်းလေးမှ အကျိုးအမြတ်တောင် မရခဲ့ဘူး။
သူတို့သည် လီယွီလန်၏သွေးကို စုပ်ရန် စိတ်ကူးဖြင့် S မြို့သို့ လာခဲ့ကြသောကြောင့် ငွေအများကြီး မယူခဲ့ဘဲ လီယွီလန်သည် ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေတာပဲဟု တွေးခဲ့သည်။
အခု လီယွီလန်က သူတို့ကို ပိုက်ဆံလုံးဝမပေးဘဲ ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ မိသားစုက တောင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရသည်။
ပိုက်ဆံမရှိရင် နေထိုင်ရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပြီး လီအ်ိုက်ကောဟာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူက သေသေချာချာ အလုပ်လုပ်ရန် ပြန်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သွားခဲ့တာ။
လီယွီလန်က သူတို့ကို ပိုက်ဆံမပေးဘူးဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ယူလို့ မရဘူးလား?
ဘယ်မှာရနိုင်မလဲ? လီအိုက်ကောသည် ဘဏ္ဍာရေးအခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လီအိုက်ကောမှာ ဦးနှောက်နည်းနည်းပိုရှိသည်။ သူက ဝမ်းနုတ်ဆေးအချို့ကို တစ်နေရာရာမှ ရခဲ့ပြီး ၎င်းကို စာရင်းကိုင်ရဲ့လက်ဖက်ရည်ထဲ ရောစပ်ခဲ့သည်။
ခဏလောက် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ပြီးနောက် စာရင်းကိုင်က သူ့ဗိုက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်သာဆီကို ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဘဏ္ဍာရေးအခန်းတွင် မည်သူမျှမရှိသောအခါ လီအိုက်ကောသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။
မည်သည့်အမှားအယွင်းမှမရှိဘဲ ငွေထည့်ထားသည့် လော့ကာကို သော့ခတ်ထားသည်။ လီအိုက်ကောတွင် အခြားကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း သူခိုးနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် သော့ကို အလွယ်တကူ ဖွင့်နိုင်သည်။
ယနေ့တွင် ပါတနာတစ်ဦးသည် ငွေရှင်းရန် ရောက်ရှိလာပြီး အံဆွဲထဲတွင် ဘဏ်တွင် မအပ်နှံရသေးသည့် ယွမ် ၂၀၀၀၀ ရှိသည်။
ငွေများစွာကို မြင်သောအခါ လီအိုက်ကော၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
လီယွီလန်သည် ဝင်ငွေများသော်လည်း တစ်ပြားတစ်ချပ်မှပင် မသုံးစွဲပေ။
လီအိုက်ကောက ဒါကို ဒေါသတကြီး တွေးပြီး ယွမ် ၂၀၀၀၀ အားလုံးကို သူ့ရင်ဘက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းရှောင်လီ နှစ်ယောက်လုံး အံသြသွားကြသည်။
"မင်း ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရတာလဲ" ဝမ်ယင်လျန်က မေးသည်။
"ကျွန်တော် စက်ရုံကနေရတာ!" လီအိုက်ကောက ပြောသည်။
ကျန်းရှောင်လီက တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ ခံစားပြီး "ဒီလိုယူလို့ အဆင်ပြေလို့လား" လို့ မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုခုမှားရမှာလဲ၊ ငါ့အစ်မဟာက ငါ့ဟာပဲ မဟုတ်ဘူးလား!" လီအိုက်ကောက ဖြစ်သင့်တာလို ပြောလိုက်သည်။
"မောင်နှမတွေပဲ မှန်တယ်!" ဝမ်ယင်လျန်လည်း သဘောတူသည်။
"မင်းဘာကို ကြောက်နေတာလဲ? လီယွီလန်က တကယ် ငါ့ကိုခေါ်ထုတ်ရဲလို့လား?" လီအိုက်ကောက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
သူပြောပြီးတာနဲ့ သူ့လက်ထဲက ပိုက်ဆံကို ယမ်းပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ "ပိုက်ဆံအများကြီးနဲ့ဆိုတော့ ငါတို့က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကောင်းသုံးရမှာပေါ့။ လာ၊ အခု မြို့ထဲကို သွားကြရအောင်။"
လီအိုက်ကော ပြောတာကို ကျန်းရှောင်လီက ကြားလိုက်ရသည်။ သူမစိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပိုက်ဆံအများကြီးကို ဘယ်သူက လက်လွှတ်နိုင်မလဲ။
လီအိုက်ကောက သူ့မိသားစုကို မြို့ထဲမှာ အပန်းဖြေဖို့ ခေါ်သွားသည်။
ပိုက်ဆံရတာ အရမ်းလွယ်တာကြောင့် သုံးရတာ ကောင်းပြီး သူတို့ ကြိုက်တာမှန်းသမျှ ဝယ်လုနီးပါးပင်။ နေ့ခင်း၌ သူတို့ဟာ အစားအသောက်အတွက် ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်ခဲ့သည်။
သူတို့ မောပန်းနွမ်းနယ်သွားတော့ ညနေစောင်းနေပြီ။
သူတို့သည် အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ မိသားစုနေအိမ်သို့ ကျေနပ်စွာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမယ့် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာကတော့ လီအိုက်ကော မိသားစုအိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ပြီး လက်ထိပ်ခတ်ကာ ဖိထားတာ ခံလိုက်ရသည်။
"လီအိုက်ကော ဟုတ်တယ်မလား? ရဲပါ။ စစ်ဆေးအတည်ပြုလိုက်တော့ မင်း ခိုးခဲ့တယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ အခု မင်းကို ဥပဒေအရ ဖမ်းမယ်!" ထိုလူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောသည်။
လီအိုက်ကောက အံ့သြသွားသည်။
ရဲဆိုတာကို နားလည်ပြီးနောက် လီအိုက်ကောက ရုန်းကန်ပြီး "ရဲအရာရှိ၊ မင်း အမှားလုပ်မိတာလား၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခိုးတယ်လို့ သံသယဖြစ်ခံရတာလဲ?
သို့သော် ရဲများသည် ယခုအချိန်တွင် လီအိုက်ကော၏ ရှင်းလင်းချက်အား နားထောင်ရန် အချိန်မရှိဘဲ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားကာ "မင်းပြောစရာရှိရင် ရဲစခန်းမှာ ပြောပါ" လို့ပြောလိုက်သည်။
လီအိုက်ကောကို ရဲစခန်းတွင် ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းရှောင်လီတို့သည် ကမန်းကတန်း လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။
ရဲစခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ လီအိုက်ကောက သူမှားတယ်လို့ ဆက်ပြောပြီး ဝမ်ယင်လျန်ကလည်း သံယောင်လိုက်ခဲ့သည်။ "ရဲအရာရှိ၊ ရှင်မှားတာဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ငါ့မိသားစုက အိုက်ကောက ဘယ်လိုလုပ် ခိုးရမှာလဲ။"
ရဲတွေက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ စက်ရုံရဲ့စာရင်းကိုင်တွေကလည်း ရဲစခန်းကို အပြေးအလွှား လာကြသည်။
လီအိုက်ကောသည် ယခုအချိန်တွင် သူခိုးနှင့် မပတ်သက်ပါ။ ပြီးတော့ သူက သူပိုက်ဆံယူတဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ ခိုးတယ်လို့ မထင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာ ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စတွေကို မြင်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ သူသိသွားသည်။
"သေစမ်း၊ မင်း ရဲကို တကယ်ခေါ်ခဲ့တာလား။" လီအိုက်ကောက စာရင်းကိုင်ကို လှမ်းအော်ခဲ့သည်။
စာရင်းကိုင်က လီအိုက်ကောကို လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ရဲကိုပြောလိုက်သည်။ "ရဲအရာရှိ မှန်ပါတယ်၊ ဒီလူပဲ!"
စာရင်းကိုင်က သူ့ကို ဖော်ထုတ်ရဲတာတွေ့တော့ လီအိုက်ကောက "ရဲအရာရှိ သူ့တစ်ဖက်သတ်စကားတွေကို မယုံပါနဲ့!"
လီအိုက်ကောက သေသေချာချာ တွေးကြည့်သည်။ ပိုက်ဆံယူတုန်းက ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူး။ သူပိုက်ဆံယူသွားတယ်ဆိုတာ စာရင်းကိုင်က သိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
လီအိုက်ကောက ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ "မင်းက ပိုက်ဆံခိုးတယ်လို့ ပြောတယ်၊ မင်းမှာ အထောက်အထားရှိလား? တစ်ယောက်ယောက်က မြင်ခဲ့လို့လား? မင်းငါ့ကိုစွပ်စွဲနေတာပဲ"
စာရင်းကိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လီအိုက်ကောကို အာရုံစိုက်ကာ သူက လီအိုက်ကောကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာက အရူးကို ကြည့်နေသလိုမျိုးပင်။
လီအိုက်ကောသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။ သေချာပါသည်၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ စာရင်းကိုင်က "ဒီကမ္ဘာမှာ လုံခြုံရေးကင်မရာလို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူး မဟုတ်လား?"
လုံခြုံရေးကင်မရာမှာ အမှန်ပင် အဆန်းမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လန်မန်အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့ကို တပ်ဆင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိလုံခြုံရေးကင်မရာသည် စမ်းကြည့်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လီယွီလန်သည် ထိုသို့သော အရာတစ်ခုရှိကြောင်း သိရှိပြီးနောက်တွင် စက်ရုံ၌ သူလိုအပ်သောနေရာတွင် အလုံးရေ နှစ်လုံး သို့မဟုတ် သုံးလုံး တပ်ဆင်ရန် ငွေအမြောက်အမြားသုံးစွဲခဲ့ပြီး ဘဏ္ဍာရေးရုံးတွင် တစ်ခု တပ်ဆင်ခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ပိုက်ဆံခိုးယူမှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို လုံခြုံရေးကင်မရာမှာ ရိုက်ကူးထားတယ်။" စာရင်းကိုင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ်တိုင်ကြည့်ချင်လား"
လီအိုက်ကောက ဒါကိုကြားတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားပြီး မူးလဲချင်သလို ခံစားသွားရသည်..
လုံခြုံရေးကင်မရာကြောင့် အမှုသည် ရိုးရှင်းပြီး လီအိုက်ကောကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းရှောင်လီတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်ခဲ့ကြပြီး ထိုအချက်ကို လက်မခံချင်ကြပေ။
ဝမ်ယင်လျန်သည် လီအိုက်ကောကဲ့သို့ အခြေအနေတစ်ခု၏ အကျိုးဆက်များ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ရဲများအား တမင်မေးခဲ့သည်။
လီအိုက်ကော ခိုးယူသွားသောငွေသည် သေးငယ်သော ပမာဏမဟုတ်ကြောင်း ရဲများက ဝမ်ယင်လျန်သို့ ပြောကြားခဲ့သည်။ လက်ရှိ ဥပဒေအရ ထောင်ချခံရမည်မှာ သေချာနေပြီး ယခု ထောင်ဒဏ် နှစ်အနည်းငယ် ချမှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်…..
ဝမ်ယင်လျန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မူးလဲသွားသည်။
ကျန်းရှောင်လီလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူမခေါင်းက ပိုကြည်လင်လာသည်။ သူမက ရဲအရာရှိကို ဖမ်းဆွဲပြီး "ရဲအရာရှိ လန်မန် အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဒါရိုက်တာက ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ အစ်မပါ။ မောင်က သူ့အစ်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူတာ ရာဇ၀တ်မှု မဟုတ်ဘူးမလား?" သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ သူ ဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီးတွေ့ခဲ့ရပြီး "မင်း ဘယ်လိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်လီသည် ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်နှင့် သူမမှာ အခွင့်အရေးရှိမှန်း သူမသိလိုက်သည်။
မူးမေ့လဲသွားတဲ့ ဝမ်ယင်လျန်ကိုမြင်တော့ သူမက သူ့လက်ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ပြီး ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့နှာခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ညှစ်ပြီး နှိုးလိုက်သည်။
"အမေ ထတော့၊ သွေးသားဆိုတာက ကယ်တင်နိုင်တယ်!" ဝမ်ယင်လျန် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရှောင်လီက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယင်လျန်ဟာ သူမရဲ့နှာခေါင်းက နာကျင်မှုကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမလက်နဲ့ထိလိုက်တဲ့အခါ သွေးထွက်သလိုပဲ စိုစွတ်နေသေးပေမယ့် ကျန်းရှောင်လီရဲ့စကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမက နာကျင်မှုကို ချက်ချင်းမေ့သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "မင်းဘာပြောတာလဲ? ဘာကို ကယ်နိုင်မှာလဲ"
"အမေ၊ အခု ဒုတိယအစ်မကို သွားရှာရအောင်!" ကျန်းရှောင်လီက ဆက်ပြီးတော့ "ဒုတိယအစ်မက မောင်နှမသံယောဇဉ်တော့ရှိမှာပါ!"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ရှောင်လန်ဆီကို သွားမယ်၊ သုက သူ့မောင်လေးကို ထောင်ထဲပို့နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါမယုံဘူး!" ဝမ်ယင်လျန်သည် အသက်ကယ်ဖို့ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
ယောက္ခမနဲ့ချွေးမတို့က စက်ရုံကို အမြန်သွားပြန်သည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး စက်ရုံသို့ရောက်သောအခါ စက်ရုံရှိလူများသည် အလုပ်မှဆင်းပြီး အိမ်ပြန်သွားကြပြီး လီယွီလန်မှာ သဘာဝအတိုင်းမရှိပေ။
ယောက္ခမနဲ့ချွေးမက လီယွီလန်ကိုရှာဖို့ သူမရဲ့အိမ်ကိုသွားချင်ပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်းက အဲဒီနေရာကို မခေါ်လာခင်မှာ သူတို့သည် လီယွီလန်ရဲ့မိသားစုနေထိုင်တဲ့နေရာကို မသိဘဲ အခု မီးတွေကလည်း မှောင်နေတာကြောင့် တကယ်ကို အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး နောက်နေ့မှပြောဖို့ စောင့်ရုံသာ။
နောက်နေ့မနက်မှာတော့ ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ ကျန်းရှောင်လီတို့က စက်ရုံကို ပြန်သွားကြသည်။
အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက် လီယွီလန် ရောက်လာကြောင်းကို နောက်ဆုံးကြားလိုက်ရသည်။ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတို့ဟာ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး လီယွီလန် ထွက်သွားပြီဆိုတာသာ သိလိုက်ရသည်။
အတွင်းရေးမှူးက လီယွီလန် ဘယ်ရောက်သွားလဲ သူတို့ကို ကြင်နာစွာပြောပြခဲ့ပြီး ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ ကျန်းရှောင်လီက သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့က နောက်ကနေ ချက်ချင်းလိုက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့အား ဆန့်ကျင်နေပုံရပြီး ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းရှောင်လီသည် တစ်နေရာသို့ ပြေးလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ လူများက ၎င်းတို့ရောက်လာတာ ကံမကောင်းဘူးဟု ပြောကြပြီး လီယွီလန်က ထွက်သွားပြန်ပြီ။
ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းရှောင်လီတို့သည် ပင်ပန်းလွန်းကာ လီယွီလန်တစ်ဝက်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။
လီယွီလန်သည် ယောက္ခမနှင့်ချွေးမကို နှစ်ရက်ကြာ စနိုးစနှောင့်ဖြစ်အောင် လုပ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းတို့ကို သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ဝမ်ယင်လျန်သည် အစပိုင်းတွင် ဒေါသဖြစ်ရာမှ ယခု ပင်ပန်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် အားကိုးရာမဲ့ပြီး ပင်ပန်းလာသည်။ လီယွီလန်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ သူမမှာ အင်အားမရှိတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူမက "ရှောင်လန် မင်းမောင်လေးကို သွားကယ်ပေးပါ" ဆိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။
"သူ့ကို ကယ်ရမယ်။" ကျွန်မက ဘာလို့ သူ့ကို ကယ်ရမှာလဲ" လီယွီလန်က "သူက ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ခိုးသွားတာ ထောင်ကျဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလား"
"သူက မင်းမောင်ပဲလေ! မင်း သူ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပေးတာ ဘာမှားလို့လဲ!" ဝမ်ယင်လျန်က အော်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ပိုက်ဆံက ကျွန်မ ပိုက်ဆံပဲလေ၊ ဘာလို့ သူ့ကို ပေးရမှာလဲ" လီယွီလန်က "ခွေးကို ကျွန်မ ပစ်ပေးခဲ့ရင်တောင် လီအိုက်ကောကိုတော့ မပေးချင်ဘူး"
ဝမ်ယင်လျန်က ဒေါသတကြီး လဲကျသွားကာ လီယွီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားသော ကျန်းရှောင်လီသည် မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေသော လီယွီလန်ကိုကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် "ဒုတိယအစ်မ၊ နင် မောင်နှမသံယောဇဉ်ကို ဘယ်လိုလုပ် စွန့်လွှတ်နိုင်တာလဲ"
လီယွီလန်သည် ယောင်းမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်လီသည် လီမိသားစုတွင် ဉာဏ်အကောင်းဆုံးလူဖြစ်သည်။ သူမက ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာဘူး။ အကျိုးကျေးဇူးများ မျှဝေရန် ဝမ်ယင်လျန်နှင့် လီအိုက်ကောတို့နောက်တွင် သူမသည် ပုန်းနေခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် ဝမ်ယင်လျန်၏ လှည့်ကွက်များသည် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ရန်မှတခြား ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
ယခု ကျန်းရှောင်လီက တောင်းဆိုလာသောကြောင့် လီယွီလန်သည် သူတို့နှင့် နောက်ထပ် လှည့်ပတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
သူမက "အရင်ဆုံး မင်းငါ့ကို ယွမ် ၂၀၀၀၀ ပြန်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ မင်းမိသားစု လာခဲ့တဲ့နေရာကို ပြန်သွားပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ထပ်မပေါ်လာနဲ့"
ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝေဝါးသွားပြီး "လီယွီလန် မင်း လူကောဟုတ်ရဲ့လား!"
လီယွီလန်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး "ဒါပဲ ကျွန်မလိုချင်တာ။ ရှင်တို့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်။ ရှင်တို့မလုပ်ရင် အရေးမကြီးဘူး။ လီအိုက်ကောက ထောင်ထဲအနည်းငယ်ကြာပြီးမှ လွတ်လာလိမ့်မယ်!"
လီယွီလန်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဝမ်ယင်လျန်က ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်သားကို စွန့်စားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
လီအိုက်ကောသည် ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းတွင် ရှိနေသရွေ့ ဝမ်ယင်လျန်သည် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်မပျော်နိုင်သောကြောင့် လီယွီလန်ပြောသည့်အတိုင်းသာ သူမလုပ်နိုင်သည်။
ပေါင်းစည်းပြီး ယွမ် ၂၀၀၀၀ စုဆောင်းခဲ့သည်။ ဝမ်ယင်လျန်က ပိုက်ဆံကို လွှဲပေးတော့ သူ့လက်တွေ တုန်နေသည်။
လီယွီလန်သည် ငွေကြေးအရေအတွက်ကို မှန်ကန်ကြောင်း အေးဆေး စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ တိုက်တွန်းမှုအရ ရဲစခန်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။