အခန်း (၆၄)

"ဒီမြေကွက်က ပင်လယ်နဲ့ နီးတယ်၊ ရှုခင်းက အရမ်းကောင်းတယ်၊ သူဌေးတွေအတွက် အိမ်ခန်းအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်တယ်။" လီကျောင်းကျောင်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းကို Moon Bay နှင့် နောင်မျိုးဆက်များတွင် ကျော်ကြားလာအောင် လုပ်စေချင်ခဲ့သည်။ "အဲဒါက အနာဂတ်မှာ ရှင့်အတွက် အမြတ်အစွန်းအရှိဆုံး ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား?" လီကျောင်းကျောင်းက ထပ်ပြောသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ နောက်က စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ စကားက မမှားတက်ပေ။ သူမမှာ အစွမ်းအစ ရှိပုံရသည်။ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ စကားများကို ယခင်က ကြားခဲ့ရသောကြောင့် ချောမွေ့စွာ သွားခဲ့နိုင်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီ‌ကျောင်းကျောင်းသည် တစ်ခုခုကို သိနိုင်သည် သို့မဟုတ် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တကယ်ပင် ခေတ်လွန်နေပြီဟု သံသယဖြစ်မိသည်။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ သာမန်အသွင်အပြင်၊ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်၊ ဗိုက်သေးသေးနဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက ​​သူမကို လုံးဝအလေးမထားပေ။

သူ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံကြောင့် ယခု လီကျောင်းကျောင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့မြင်ရသောကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ရှိ ကုန်းမြေကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်မိသွားသည်။

ဒီမြေက တကယ်ပဲ ရတနာဖြစ်နိုင်လား? ကောင်းကျစ်ချမ်းက အဲဒီလို တွေးမိသည်။

"ဒီမြေကွက်ကို မနက်ဖြန် လေလံတင်မယ်။" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရှင်းပြပြီး တစ်ခုခုကို တွေးကာ "မနက်ဖြန် ငါနဲ့ လေလံပွဲကို သွားမလား?"

"အင်း ကျွန်မသွားမယ်!" လီကျောင်းကျောင်းသည် အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းတို့သည် အချိန်ဇယားမတိုင်မီ မြေကွက်လေလံပွဲကျင်းပရာနေရာကို ရောက်လာကြသည်။

လေလံပွဲဝင်ပေါက်တွင် အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့်တွေ့ကြပြီး အသိမိတ်ဆွေများမှာ ကုရှန်းနှင့် စုန်ယန်ဖန်တို့ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာကုနဲ့ မစ္စတာစုန့်တို့လည်း လေလံပွဲကို လာခဲ့တာလား တိုက်ဆိုင်မှုပါပဲ" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ နှုတ်ဆက်ပေမယ့် သူ့အပြုံးမှာ ငြီးငြူနေပုံရပြီး သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မကြိုက်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့မျက်နှာကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ရိုက်စရာ မလိုပါချေ။

ကုရှန်းက အပြုံးမပျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "တိုက်ဆိုင်မှုပဲ"

ဘယ်သူကမှ စကားစမြည်ပြောဖို့ ဆန္ဒမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။

သက်ဆိုင်ရာ နံပါတ်ပြားများ ရရှိပြီးနောက် ကုရှန်းနှင့် စုန့်ယန်ဖန်တို့က နေရာယူကြသည်။

လေလံပွဲမစခင်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က စကားပြောကြသည်။

ဆွေးနွေးရမယ့် အကြောင်းအရာက တကယ်ပဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တာပဲ။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် မကြာသေးမီက S မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အရှိန်အဟုန် ကြီးမားစွာဖြင့် ကောင်းထျန်း အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် မြေကွက်တစ်ကွက်ရရှိကာ တရားဝင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

တခြား တည်ထောင်ခါစတွင် အတော်လေး နိမ့်ကျသော အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီများနှင့် မတူဘဲ ကောင်းထျန်းသည် အလွန်အဆင့်မြင့်ပြီး အလွန်အမင်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သည်။

ဒါက ကုရှန်းနဲ့ ကောင်းကျစ်ချန်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတာတော့ မဟုတ်ပေ။

ကုရှန်းက သူထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တာလား မသိပေမယ့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူ ယူချင်တဲ့မြေကွက်ကို တိတိကျကျ သိတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ကုရှန်းသည် မြေကွက်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်တိုင်း ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ရုပ်ပုံကို မြင်နိုင်သည်။

လေလံပွဲတင် မြေအားလုံးကို လေလံဆွဲသည်။

လေလံတင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ညှိနှိုင်းရန် မလိုအပ်သော မြေများသည် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရန် နေရာများ ပိုများသည်။ ကုရှန်းက စာချုပ်ကို အလျင်အမြန် မချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူ့ကို တကယ်ပဲ ကန်ထုတ်ပစ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းပါသည်။ သူသည် ဒီလူရဲ့ နာမည်ကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ဖူးသလို သူက S မြို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပုံရသည်။ သူ့မြေကွက်ရဲ့ အနေအထားကိုကြည့်ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းဟာ ​​ငွေကြေးအရမ်းချမ်းသာပုံရသည်။

စုန့်ယန်ဖန်က ကုရှန်းပြောတာကို ကြားပြီး "ကောင်းကျစ်ချမ်းအကြောင်း ငါကြားပြီးပြီ၊ သူ့နည်းလမ်းတွေက သိပ်မသန့်ဘူး"

စုန့်ယန်ဖန်သည် အသိုင်းအဝိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်များ ရှိသောကြောင့် အချို့သောအရာများကို သူသိသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ သူပြောတာကိုကြားတော့ ကုရှန်းက သူဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

လေလံပွဲသည် မကြာမီစတင်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် မြေကွက်နှစ်ကွက်ကို လေလံတင်ရောင်းချနေပြီး S မြို့ရှိ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ အားလုံးနီးပါးသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။ အမှန်တော့ မြေကွက်‌ လေလံဆွဲခြင်းသည် အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီများ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး သံသယဖြစ်စရာမရှိပါ။

ပထမမြေကွက်မှာ မြို့လယ်အနီးရှိ မြေကွက်ဖြစ်သည်။ ပွဲတင်ဆက်သူမှ စျေးနှုန်းကြေညာပြီး လေလံဆွဲရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းနီးပါး လေလံပွဲသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ နံပါတ်ပြားသည် လျင်မြန်စွာ မြှင့်တက်လျှောကျသွားကာ ကိုးကားဈေးလည်း တက်လာသည်။

ကုရှန်းနဲ့ စုန့်ယန်ဖန်တို့ဟာ ဒုတိယပင်လယ်ကမ်းစပ်မြေကို စိတ်ဝင်စားကြပြီး ပထမမြေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားကြဘူး။

ပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်ပြီးနောက် ပထမဆုံးမြေကွက်ကို ဟောင်ကောင်မြို့ရှိ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခုထံ အလွန်မြင့်မားသောစျေးနှုန်းဖြင့် လေလံတင်ရောင်းချခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ဒုတိယမြေကွက်ကိုလည်း လေလံတင်ရောင်းချခဲ့သည်။

ပွဲတင်ဆက်သူသည် ဒုတိယမြေကွက်အခြေအနေအား ဦးစွာမိတ်ဆက်ပြီးနောက် မြေကွက်၏အစဈေးကို ပြောကြားခဲ့ပါသည်။

ယွမ် သန်း ၁၀၀ နှင့် တစ်ကြိမ်လျှင် ယွမ် ၁၀ သန်းတိုးလာသည်။

လေလံပွဲစတင်ပြီဟု ပွဲတင်ဆက်သူက ကြေညာပြီးနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းက နံပါတ်ပြားကို မြှင့်တင်ရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

"အိုကေ၊ နံပါတ် ၁၃ က ယွမ် သန်း ၁၁၀ စတင်ပါပြီ" ပွဲတင်ဆက်သူက မြင်ပြီးပြောလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ဦးတည်ရာကို စိုက်ကြည့်ကာ နံပါတ်ပြားကို မြှောက်လိုက်သည်။

မြေယာလေလံပွဲ၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်လေ့ရှိသည်။ ကုရှန်းက ကတ်ပြားကို‌ ထောင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တခြားကုမ္ပဏီတွေက လေလံဆွဲဖို့ ကတ်ပြားတွေ ထောင်ကြသည်။

ဒီလို ဒေါ်လာ ဆယ်သန်း တိုးလာတဲ့အတွက် နည်းနည်း ပျင်းစရာကောင်းပုံ ပေါ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် စျေးနှုန်းသည် ယွမ်သန်း ၁၉၀ ရှိသည်ဟု ဖော်ပြသောအခါ ကုရှန်းက ကတ်ပြားကို တိုက်ရိုက်ထောင်လိုက်ပြီး "ယွမ် သန်း ၃၀၀" ဟု လေးနက်စွာပြောခဲ့သည်။

ယွမ် သန်း ၁၁၀ ထပ်တိုးတာကို အစီအစဥ်တင်ဆက်သူက ရုတ်တရက် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူက ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ "နံပါတ် ၈ ယွမ် သန်း ၃၀၀ လား"

ကုရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနီးနားရှိ အခြားကုမ္ပဏီများထံမှ တီးတိုးစကားသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အိုကေ၊ အခု လေလံဈေးက ယွမ် သန်း ၃၀၀ ရောက်သွားပြီ၊ ခင်‌ဗျား လေလံဆွဲချင်သေးလား" အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက ခပ်မြန်မြန်ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ပင်လယ်ကမ်းစပ်ရှိ မြေကွက်သည် အခြားကုမ္ပဏီများအတွက် အလွန်အကောင်းမြင်ခြင်းမရှိသလို ဈေးနှုန်းမှန်ပါက ၎င်းကို ဦးစွာရယူရန် စိတ်ကူးဖြင့် လေလံပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် စျေးနှုန်းရုတ်တရက်ကြီး မြင့်လာသဖြင့် လေလံပွဲ၌ ပါဝင်ခဲ့သည့် ကုမ္ပဏီအများစုမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သန်း ၃၀၀ ဆိုတဲ့ ပမာဏကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ဘေးရှိ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဈေးနှုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ အမှားအယွင်းရှိသည်ဟု မထင်ဘဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို သူ့ကတ်ပြားကို အမြန်ထောင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကောင်းကျစ်ချမ်းက သွားများ အံကြိတ်ကာ ဒုတိယကတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ အစီစဥ်တင်ဆက်သူက ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို အမြန်ဖမ်းမိလိုက်သည်။

"နံပါတ် ၁၂၊ ယွမ် သန်း ၃၁၀!" အခြားကုမ္ပဏီများသည် ၎င်းတို့၏ နံပါတ်ပြားများကို တိတ်တဆိတ်ချခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကုရှန်း၊ ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုသာ လေလံတင်ရန် ကျန်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုလည်း နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။

"ယွမ် သန်း ၄၇၀!"

"ယွမ် သန်း ၄၈၀!"

"ယွမ် သန်း ၄၉၀!"

အစီစဥ်တင်ဆက်သူက နံပါတ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သတင်းပို့ပြီး ကုရှန်း ကိုးကားထားသော ယွမ် သန်း ၄၉၀ စျေးနှုန်းသို့ ရောက်လာသည်။

"သန်း ၄၉၀၊ ကတ်ပြား ထောင်ဖို့ ရှိသေးလား" အစီစဥ်တင်ဆက်သူက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သန်း ၄၉၀ ပထမအကြိမ်!"

ကုရှန်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ကုရှန်း၏ အကြည့်ကို လက်ခံရရှိပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏နဖူးမှာ ချွေးများထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

စျေးနှုန်းကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ရမလား? ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့ဘေးက လီကျောင်းကျောင်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ သူ့ကတ်ပြားကို ထောင်ဖို့ နှောင့်နှေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ သူမအမြင်အရတော့ ယွမ် သန်း ၅၀၀ က သိပ်ဈေးမကြီးဘူး။ နောင်နှစ်ပေါင်း၂၀လောက်ကြာတဲ့အခါ Moon Bay မှာရှိတဲ့ ဈေးအသက်သာဆုံး ဗီလာက ယွမ် ၁ ဘီလီယံလောက်ကုန်ကျမှာ ဖြစ်သည်။

အခုပဲဝယ်ပြီး သေချာပေါက် ရအောင်ယူရမည်။

"သန်း ၄၉၀ ဒုတိယအကြိမ် !" အစီစဥ်တင်ဆက်က ဆက်တွက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အလျင်စလိုဖြစ်ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ နံပါတ်ပြားကို ကိုင်လိုက်သည်။

အစီစဥ်တင်ဆက်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ကတ်ပြားကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လီကျောင်းကျောင်းကိုတွေ့တော့ သူက ကောင်းကျစ်ချမ်းနဲ့ အတည်ပြုလိုက်သည်။ " နံပါတ် ၁၂ က ယွမ် သန်း ၅၀၀ ကို အတည်ပြုပြီးပြီလား။"

သူက လီကျောင်းကျောင်းကို ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယုံပါ၊ အနာဂတ်မှာ ဒီအိမ်က ဒီမြေကိုဝယ်တာထက် နှစ်ဆလောက် ပိုရလိမ့်မယ်" လီကျောင်းကျောင်းက အာမခံသည်။

လီကျောင်းကျောင်း၏ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ထိန်းထားနိုင်သောကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အခု ယွမ် သန်း ၅၀၀ ဖြစ်သွားပြီ!" အစီစဥ်တင်ဆက်သူက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြေညာသည်။

အောက်နားကလူတွေက စျေးနှုန်းကိုကြားတော့ ချက်ချင်းပေါက်ကွဲကြသည် - ပင်လယ်ကမ်းစပ်က မြေကို ယွမ်သန်း ၅၀၀ နဲ့ ယူမယ်ပေါ့!

သန်းငါးရာ? ဘယ်လို အယူအဆလဲ၊ မြို့လယ်နဲ့ နီးတဲ့ မြေကွက်ကို သန်း ၆၀၀ ကျော်နဲ့ ရောင်းနေတာကို။

ပင်လယ်ကမ်းစပ်က မြေနေရာက အရမ်းဝေးပြီး မြို့လယ်နဲ့နီးတဲ့ မြေဈေးနဲ့တောင် စျေးနီး‌နေတာလား?

"ယွမ် သန်း ၅၀၀၊ စျေးနှုန်း တိုးပေးဦးမလား" တင်ဆက်သူကမေးသည်။

အောက်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက ကုရှန်းကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပေမယ့် ကုရှန်းက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး "ကျေနပ်တယ်" ဆိုတဲ့ အမူအရာလုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများက "တောက်ခနဲ့" ကျဆင်းလာသည်။

"ယွမ် သန်း ၅၀၀၊ ပထမအကြိမ်!"

"ယွမ် သန်း ၅၀၀၊ ဒုတိယအကြိမ်!"

"ယွမ် သန်း ၅၀၀၊ တတိယအကြိမ်!"

"နံပါတ် ၁၂၊ စီးပွားရေးမြေအမှတ် D10110235 ကို ရရှိတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

လေလံပွဲအပြီးမှာ ကုမ္ပဏီတော်တော်များများက ဒါကို သဘောကျကြသည်။

လူအများစုက ကောင်းကျစ်ချမ်းဟာ ​ အဲ့ဒီမြေကွက်ကို ပစ်သတ်ခံဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်ခံတာ ရူးနေတယ်လို့ ထင်ကြသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ဤမြေကို ရယူပြီးနောက် သူတွေးထားသလောက် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။

ဒီမြေရဲ့ အရောင်းအ၀ယ်ဈေးက သူ့ဘတ်ဂျက်ထက် ကျော်လွန်နေတာကြောင့် အဲဒါက သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုလားဆိုတာ သူ မသိဘူး၊ ကုရှန်း၏ နောက်ဆုံးအပြုအမူသည် အနည်းငယ် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် ဖြစ်နေသလို လုံးဝခံစားခဲ့ရပြီး သူနှင့်တွဲနေသောအခါတွင် သူအမြဲတမ်း အသက်ရှူ ကြပ်နေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

တကယ်တော့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက မှန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

ကုမ္ပဏီကို အပြန်လမ်းမှာ စုန့်ယန်ဖန်က ကုရှန်းကို "မင်း ဒီမြေကို တကယ်လိုချင်တာလို့ ငါထင်ခဲ့တာ!"

"မင်းထင်သလိုပဲ" ကုရှန်းက ပြုံးပြီး "ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေဟာကို မလိုချင်ဘူး!"

စုန့်ယန်ဖန်သည် သူ့စကားကိုကြားသောအခါ နားမလည်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီ၏ ပါတနာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါ သူတို့ရဲ့ဘတ်ဂျက်ကို သူသိသည်။ ကုရှန်းသည် ရှေ့တွင် အမှန်တကယ် လေလံဆွဲနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နောက်ကျောတွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းအတွက် အပေါက်တစ်ခုတူးနေသည်။

"ကောင်းကျစ်ချမ်း လိုက်လာမှာ သေချာရဲ့လား" စု့န်ယန်ဖန်က ထပ်ပြောသည်။

"ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့စရိုက်က..." ကုရှန်းက ရယ်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

"ဒီငွေပမာဏက သေးငယ်တဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး" စုန့်ယန်ဖန်သည် သူ့ပေါင်ပေါ်ကို လက်ချောင်းများ ပုတ်လိုက်သည်။

"အရမ်းနာတယ်။" ကုရှန်းက သဘောတူသည်။

ခရိုင်မြို့လေးကနေ ပြန်လာပြီးနောက် လီယွီမေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

တစ်ချက်ကလွဲလို့ ဘာမှပြောင်းလဲသွားပုံမပေါ်ပေ - သွမ်ချန်ရှုက သူမရဲ့ဆိုင်ကို လာတာအရမ်းများလာသည်...

သူပေါ်လာတိုင်း သွမ်ဟော့ကို ပို့ပြီးတာနဲ့ လီယွီ‌မေဆီမှာ ရှိနေလိမ့်မည်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ခဏလောက်နေပြီး သူက သူမနဲ့ စကားစမြည်ပြောသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ အနီးနားရှိလူများက လီယွီမေအား "အဲဒီလူက မင်းအတွက် တစ်ခုခုအဓိပ္ပာယ်ရှိလား!"

လီယွီမေက ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတာ လူတိုင်းသိသည်။

လီယွီမေက အနည်းငယ် သတိပြုမိသောကြောင့် သူမသည် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးသာ မေးနိုင်သည် - "ရှေ့နေသွမ်၊ ရှင် အခုတလော အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်ပုံမပေါ်ဘူးနော်"

"တကယ်တော့ နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေသေးတယ်" သွမ်ချန်ရှုက ပြောသည်။

"ဒါဆို ရှင် မအားလပ်တဲ့ အချိန်ဇယားတွေကြားကနေ ရှောင်ဟော့ကို နေ့တိုင်း လာကြိုနေတုန်းပါပဲ၊ ရှင်ကကောင်းတဲ့အဖေပဲ" လီယွီမေက သူ့ကို ချီးကျူးသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူ့လက်ကို နဖူးပေါ်တင်ကာ လီယွီမေကို ကြည့်ပြီး "တကယ်တော့ ရှောင်ဟော့ကို ကြိုဖို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီမေ၏ မျက်လုံးများက သူနဲ့ ဆုံပြီး နှလုံးခုန်သွားသည်။

သူမက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်ပြီး ပြောချင်သော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းသည် ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့သွားပုံရပြီး အသံမထွက်နိုင်ပေ။

ထို့နောက်တွင် သွမ်ချန်ရှုက "မင်းကို ရှာဖို့ ကျွန်တော် ရောက်နေတာ" လို့ပြောတာကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကိုယ်က သိပ်ပြီး မ‌ဖော်ပြနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်" သွမ်ချန်ရှုက ညင်သာစွာပြုံးပြီး လီယွီမေကို သေသေချာချာ ကြည့်ကာ "ဒါဆို ကိုယ် ရှင်းရှင်းပြောမယ်၊ ရှောင်မေ ကိုယ် မင်းကို လိုက်ချင်တယ်"

လီယွီမေက သွမ်ချန်ရှုကို ဒီလောက်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောဖို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို သူမ ကြားလိုက်တာနဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်က ပြုတ်ကျသွားသည်။

လက်ဖက်ရည်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ရွှဲသွားကာ လီယွီ‌မေက ၎င်းကို လက်နှင့် သုတ်လိုက်ပြီး သွမ်ချန်ရှုက အကူအညီပေးရန် ရှေ့တိုးလာကာ သူတို့လက်များသည် အမှတ်မထင် ထိမိသွားသည်။

ရုတ်တရတ် အထိအတွေ့က လီယွီမေကို အံ့အားသင့်စေပြီးနောက် သူမက သူမလက်ကို ရုတ်တရတ် ရုတ်သိမ်းကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ မျက်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ အဲဒီမှာရပ်ပြီး မလှုပ်ပေ။ သူသည် အသက် သုံးဆယ့်လေးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေပုံရပြီး ရှေ့နေဖြစ်စဥ်အချိန်ကလို အခြားသူများနှင့် ငြင်းခုံရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

လီယွီမေသည် ငြိမ်သက်သွားကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် ရှေ့နေသွမ် ဒီအရာတွေကို ကျွန်မ မတွေးချင်သေးဘူး"

"ဘာလို့လဲ? မင်း အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူးလား" သွမ်ချန်ရှုက စကားကိုကြားတော့ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ရှေ့သို့တက်လှမ်းလာသော သွမ်ချန်ရှုသည် လီယွီမေအား ဖိအားသဘောကို ပေးခဲ့သည်။ သွမ်ချန်ရှု ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်ပေမယ့် သူမက မျက်လုံးတွေ မော့ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ " ရှောင်မော့ အရွယ်ရောက်လာဖို့ ပျိုးထောင်ပေးချင်တယ်။ တခြားအရာတွေကို ကျွန်မ မတွေးချင်ဘူး။

သွမ်ချန်ရှုက လီယွီမေရဲ့ ခုခံပြီး တားလိုက်တာကို သတိထားမိသည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီအတွက်​ သူလက်​မ​လျှော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်​၊ ကိုယ် မင်းကို​ စောင့်​နိုင်​တယ်​!"

"ရှင်..." လီယွီမေက ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် ကျောင်းက ကျောပိုးအိတ်တွေနဲ့ မူလတန်းကျောင်းသားတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေ ကျောင်းတံခါးရှေ့မှာ ပေါ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

သူမ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရပ်လိုက်သည်။

သူ ဒီတိုင်း ပြောနေတာပဲ ဖြစ်နိုင်သည်၊ နောက်မှ ရလဒ်တွေ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူသိရင် သူ့ဆန္ဒအလျောက် စွန့်လွှတ်လိုက်လိမ့်မည်။

လီယွီမေက ကောင်းကောင်းတွေးထားပေမယ့် သွမ်ချန်ရှုရဲ့ နောက်အမူအရာက သူမ မျှော်လင့်ထားတဲ့အရာနဲ့ လုံးဝမတူချေ။

သွမ်ချန်ရှုသည် လီယွီ‌မေ၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့တိုင်းလာရောက်ဆဲဖြစ်ပြီး အခြားဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ကာ လီယွီမေနှင့် ခဏခဏ စကားစမြည်ပြောသည်။

လီယွီမေသည် သူ၏ယဉ်ကျေးသောအမူအရာကြောင့် သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် ရှက်ရွံ့ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် စွန့်လွှတ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အချိန်တွေ တဟုန်ထိုး ရွေ့လျားလာပြီး မကြာခင်မှာပဲ လီမော့နှင့် သွမ်ဟော့တို့၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

စာမေးပွဲပြီးသောအခါ သူတို့သည် မူလတန်းကျောင်းမှ တရားဝင်ဘွဲ့ရခဲ့သည်။

လီမော့နှင့် သွမ်ဟော့တို့ စာမေးပွဲပြီးသောအခါ လီယွီမေသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

သွမ်ဟော့သည် နေ့တိုင်း ကျောင်းလာစရာ မလိုတော့ဘဲ သွမ်ချန်ရှုလည်း လာမည်မဟုတ်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မှားသွားသည်။ သွမ်ချန်ရှုသည် မကြာခဏ ဤနေရာသို့ လာသေးသည်။ အကြောင်းအရင်းမှာ သွမ်ဟော့ကို ဘတ်စကတ်ဘော ကစားရန် ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယွီမေ - "..."

သူမ မောင်းမထုတ်နိုင်တာကြောင့် လီယွီမေမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။