အခန်း (၆၅)

သွမ်ချန်ရှု၏ မကြာခဏ လည်ပတ်မှုများသည် လီမော့၏ အာရုံကိုလည်း ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ နေ့တိုင်း ကျောင်းတက်ရတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး အန်ကယ်သွမ်က သူမ အမေဆီ မကြာခဏ လာတယ်ဆိုတာ သူမတကယ် မသိခဲ့ပေ။

မိသားစုအကြောင်းတွေကြောင့် လီမော့က ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သိမ်မွေ့ပြီး သိမ်ငယ်တတ်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသည်။

သူ့အမေနဲ့ အန်ကယ်သွမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက လက်ရှိမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေကြပေမယ့် လီမော့က တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိမြင်လာစေသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ သွမ်မိသားစု၌။

နောက်ဆုံးတွင် သွမ်ဟော့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို တင်ကာ သက်တော့သက်သာလှဲပြီး ဂိမ်းဆော့တာကို စတင်လိုက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုက သူ့အနားကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး နောက်တဖန် ရပ်လိုက်ပြီး "မင်း ကျောင်းမှာ ဘောလုံးကစားမှာလား? ငါ မင်းကို ပို့ပေးမယ်"

သွမ်ဟော့သည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်ကြောင့် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ သူ့လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ "မသွားဘူး"

"မသွားဘူးလား? ဘာလို့မသွားတာလဲ" သွမ်ချန်ရှုက လက်မောင်းကို ပိုက်ပြီး "မင်းအိမ်မှာနေပြီး နေ့တိုင်း ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ ပုံစံက ဘာလဲ? မင်းရဲ့ ဂိမ်းစက်ကို ငါ သိမ်းမယ်" ဟု ပြောသည်။

သွမ်ဟော့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အိမ်မှာနေပြီး နေ့တိုင်း ဂိမ်းဆော့လို့ ဘယ်လိုလုပ် မရတာလဲ? မနေ့က မကစားလို့လား"

"အိုး မနေ့က သွားရင်၊ ဒီနေ့လည်း သွားသင့်တယ်" သွမ်ချန်ရှုက "သုံးရက်လောက် ငါးမျှားမသွားဘဲ၊ ငါ အင်တာနက်ပေါ်မှာ နှစ်ရက်လောက်နေခဲ့တာ"

သွမ်ဟော့က သူ့အဖေကို စိတ်ဆိုးကာ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ခေါင်းအုံးကို ယူပြီး သွမ်ချန်ရှုရဲ့ မျက်နှာကို ပစ်လိုက်သည်။ "နေမကောင်းဘူးလား။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း ကစားဖို့ ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

သွမ်ဟော့က ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လွတ်လပ်တဲ့ နေ့တွေကို စတင် လွမ်းလာသည်။

"ငါ မင်းကို ကစားဖို့ စိုက်ကြည့်နေလို့လား။" သွမ်ချန်ရှုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ငါ စိတ်ပူတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေက အရပ်ရှည်ပြီး ကျန်းမာလာဖို့အတွက် လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်သင့်တယ်။"

"မြန်မြန်ထပြီး ဘောလုံးကစားဖို့ ငါနဲ့ကျောင်းသွားမယ်" သွမ်ချန်ရှုက ပြောသည်။

သွမ်ဟော့သည် သွမ်ချန်ရှုကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သွမ်ချန်ရှုက ဒါကိုကြားတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်​ဘူး!" သွမ်ဟော့က ချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားသည်။

လီမော့သည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတွင် စာအုပ်ဖတ်နေသည်။

စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ပြီးတာနဲ့ တံခါးကနေ သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့ မလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ကျ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်စေချင်တယ် အဖေကျ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ချင်ဘူးလား? ဟား အဖေက ပိုဆိုးတယ်!"

ဒါက သွမ်ဟော့ရဲ့ အသံပါ။

"မင်းသွားချင်ရင် သွားလို့ရတယ်၊ စကားလုံးတွေအများကြီးရှိတယ်!" သွမ်ချန်ရှုက သွမ်ဟော့ကို ပြောသည်။

"ဟမ့် အ‌ဖေ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်!" သွမ်ဟော့က သူ့အဖေကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆို့နင့်သွားကာ စားသောက်ဆိုင်မှ လှမ်းကြည့်နေသော လီမော့အား ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘတ်စကတ်ဘောကို ကိုင်လျက် ကျောင်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်လာပြီး လီမော့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ "မော့လေး၊ သမီးစာဖတ်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ် အန်ကယ်သွမ်" လီမော့က နှုတ်ဆက်သည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် လီမော့ကို အလွန်ညင်သာစွာ ဆက်ဆံပြီး သွမ်ဟော့ကဲ့သို့ စိတ်မရှည်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူက လီမော့နဲ့ စကားစမြည်ပြောပြီး သူမ ဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေကို မေးသည်။ သူမ ဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်တွေအကြောင်း စကားနည်းနည်းပြောပြီးတဲ့အခါ သူက စာအုပ်တချို့ကို သူ့ဆီ အကြံပြုလိုက်သည်။

လီမော့သည် မှတ်စုများကို အလေးအနက်ထားပြီး မှတ်ပြီး သူအားလပ်ချိန်တွင် ဖတ်သည်။

ခဏကြာတော့ လီယွီမေက ထွက်လာသည်။

သွမ်ချန်ရှုသည် လီယွီမေ၏ ဦးတည်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီယွီ‌မေက စကားမပြောပေ။

လီမော့၏ အကြည့်သည် သွမ်ချန်ရှု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်မျှသာရှိနေပြီးနောက် သူမ အမေကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်ကိုလှန်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် စာအုပ်ကိုအမြန်ပိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စာအုပ်ကိုဖယ်ကာ "မေမေ၊ သမီး ခဏကစားဖို့သွားမယ်နော်" ဟု လီယွီမေအား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ညစာစားဖို့ ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့နော်" လီယွီမေက ပြန်ဖြေသည်။

လီမော့သည် စားသောက်ဆိုင် သေးသေးလေးမှ ထွက်လာကာ သူမဘယ်ကိုသွားရမည်ကို တွေးထားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားနေပုံရသည်။

လီမော့ သွားသည့်နေရာသည် ကျောင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းတံခါးဝသို့ ဝင်ကာ ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ နွေရာသီ အားလပ်ရက် ရောက်လာတော့ ကျောင်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။

ဘတ်စကက်ဘောကွင်းနှင့် မနီးမီတွင် လီမော့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘတ်စကတ်ဘောရဲ့ "ဘုတ်ခနဲ" နှင့် ကောင်လေး၏ ဖိနပ်ခွာများနှင့် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ကြား ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သံချေးတက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သွမ်ဟော့အပြင် ကွင်းထဲတွင် တပေါင်နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိနေသည်။

ဒုတိယတန်း တပေါင်ရဲ့ မုန်လာဥခေါင်းလေးနဲ့ ယှဉ်ရင် သွမ်ဟော့ဟာ လူစုလူဝေးကြားမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေပုံရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကလေးများကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မခံစားရပေ။ သူက ဘတ်စကတ်ဘောကို ကိုင်ပြီး ပြေးကာ တပေါင် ဘယ်လိုပဲ ရောက်လာပါစေ မုန်လာဥလေးတွေ အော်ဟစ်သံကြောင့် သွမ်ဟော့က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ခုန်ပြီး ဘတ်စကတ်ဘောကို ခြင်းတောင်းထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့တင်ပါးကို ထောက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တဲ့ လီမော့ - "..."

လီမော့က မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး သွမ်ဟော့ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သွမ်ဟော့သည် သူ့နာမည်ကိုကြားသောအခါ ခေါင်းလှည့်ကာ လီမော့ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရတော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

လီမော့က သူ့အား လက်ဆွဲလိုက်ပြီး သွမ်ဟော့က "ငါ့ကို ရှာနေတာလား။ ငါကစားနေတယ်!"

တပေါင်က မြင်သောအခါ သူက ဘတ်စကတ်ဘောကို ကိုင်လိုက်ပြီး သွမ်ဟော့ကို ဘေးကို တွန်းလိုက်ကာ "လာ၊ အစ်မက မင်းကို ရှာနေတာ။ မင်းကော။"

သူတို့က သွမ်‌ဟော့နဲ့ လုံးဝ မကစားချင်ဘူး။

သွမ်ဟော့က သူ့နှာခေါင်းကို ထိပြီး ထွက်သွားသည်။ သူက နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်ကာ ရေသန့်ဘူး ထားထားတဲ့ နေရာကို ရှာကာ လည်ပင်းကို မော့ပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ ရေလောင်းထည့်လိုက်သည်။

လီမော့က သူရေသောက်ပြီးတဲ့ထိ စောင့်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟေး သွမ်ဟော့ နင့်အဖေက ဒီအတောအတွင်း တစ်ခုခုမှားနေတာကို သတိထားမိလား?"

လီမော့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး ၎င်းနှင့် မျှဝေရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် စိတ်အားထက်သန်နေကာ သွမ်ဟော့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

သေချာပါသည်၊ သွမ်ဟော့က ဒီစကားကိုကြားတော့ သူက ပေါင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဖေက မကြာသေးခင်က နေမကောင်းဖြစ်ပြီး၊ သူက ငါ့ကို တစ်နေ့လုံး ဘတ်စကတ်ဘော ကစားခိုင်းတယ်။"

"ဟုတ်​တယ်​ နင်​လည်း သိသွားပြီ!!" လီမော့က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

သွမ်ဟော့က အံ့အားသင့်သွားပြီး လီမော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "အာ? မင်းဘာရှာတွေ့လဲ"

လီမော့က ဆို့နင့်သွားသော်လည်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် "အန်ကယ်သွမ်က နင့်ကို ဘတ်စကတ်ဘောကစားဖို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးရင် ငါ့အမေရဲ့ ထမင်းစားခန်းမှာ အမြဲနေတာမလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ဘာလဲ" သွမ်ဟော့က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

လီမော့က သူ့ကို မျက်နှာဗလာနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြန်ထိန်းလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတော့ သူမ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ "သွမ်ဟော့ နင်အရူးလား"

သွမ်ဟော့သည် စကားကိုကြားသောအခါ ခုန်ထကာ သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်းစကားပဲပြော ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲနေတာလဲ? အား!"

လီမော့ - "..."

ကူညီကြပါ၊ သေစမ်း သူ ဘယ်ကလာတာလဲ?

ထားလိုက်ပါ၊ ငါ သူ့ကိုပြောပြရမှာပေါ့လေ။

လီမော့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သွမ်‌ဟော့ကို အပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်ကာ "နင့်အဖေက ငါ့အမေနောက် လိုက်နေတယ်လို့ ငါသံသယရှိတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အမ်?" သွမ်ဟော့သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပါ။

ခဏအကြာတွင် သူသည် နောက်ဆုံးသတင်းကို နားလည်သွားပုံရပြီး ခြေကိုဆန့်ကာ "ငါပြောမယ်!"

သူ့သဘောထားကိုမြင်တော့ လီမော့က အနည်းငယ် မသေချာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "ဒါဆို နင်ကော? နင်ဘယ်လိုထင်လဲ"

သွမ်ဟောက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ "နင်ဘယ်လိုထင်လဲ" ဆိုတဲ့မေးခွန်းကို သူမဆီ ပြန်မေးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ခဏလောက် ကြည့်နေပြီး လီမော့က "နင့်အဖေက မဆိုးဘူးလို့ ထင်တယ်"

“နင့်အမေလည်း မဆိုးဘူးလို့ ငါထင်တယ်…” သွမ်ဟော့က ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ..."

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

နွေရာသီအားလပ်ရက် တရားဝင်စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ညီအစ်မဖြစ်တဲ့ လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် ၎င်းတို့၏ ကလေးများကို ညစာအတူစားရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကလေးသုံးယောက် အတူတူ ဆော့ကစားနေချိန်တွင် လီယွီလန်သည် လီယွီမေက စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး "အစ်မ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ နင်ဘာလို့ နည်းနည်း စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်သလို ဖြစ်နေတာလဲ?"

လီယွီမေသည် သူ့ညီမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့က ညီအစ်မတွေမို့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မရှိပါပေ။

လီယွီမေက လီယွီလန်ကို ထိုအကြောင်းကို ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။

လီယွီလန်က စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားကာ ပြုံးပြီး "ရှေ့နေသွမ်က အရမ်းဂရုစိုက်တာပဲလို့ ငါပြောခဲ့တယ်! တကယ်တော့ သူက စောင့်နေတာပဲ"

လီယွီမေက လီယွီလန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ စိတ်ဆိုးနေတာကို နင်က ရယ်နေတုန်းပဲ!"

"ဘာဟာကိုလဲ?" လီယွီလန်က ဂရုမစိုက်ပေ။ "တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်တာ အဆင်မပြေလား၊ နင် ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို စောင့်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိသေးတာလား"

ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို ပြောသောအခါ လီယွီ‌မေ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည် "နင် ဘာပြောတာလဲ!"

လီယွီလန်သည် လီယွီမေအတွက် ဆက်ဆံရေးအသစ်တစ်ခုစတင်တာက ဆိုးရွားသည်ဟု မထင်ထားဘဲ သွမ်ချန်ရှုသည် အလွန်ကောင်းသောလူဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လီယွီ‌မေသည် သူမ အစ်မဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ဤအရာကို ဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သော်လည်း လီယွီလန်က သူမ အကြံဥာဏ်များပေးလာရင်လည်း မတားဆီးနိုင်ပေ။

"ရှေ့နေသွမ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ? သူ့ကိုမုန်းလား" လီယွီလန်က တိုက်ရိုက်မေးသည်။

လီယွီမေက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး" သို့သော်လည်း သွမ်ချန်ရှု၏ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာခြင်းများသည် သူမအား ဖိအားများစွာပေးနေသည်ဟု သူမ ခံစားမိသေးသလို သူမသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"နင် မမုန်းဘူးမလား ဘာလို့ မစမ်းကြည့်တာလဲ" လီယွီလန်က သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ကိုင်ထားရင်း "ရှေ့နေသွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီး အနည်းစု ရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်"

သွမ်ချန်ရှုသည် မအိုသေးဘဲ သင့်တင့်သော အသွင်အပြင်နှင့် အောင်မြင်သော အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းဖြင့် သူသည် မွှေးကြိုင်သော ကိတ်မုန့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

လီယွီမေသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံး အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး" ဟုပြောသည်။

လီယွီလန်သည် လီယွီမေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အစ်မရဲ့အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ရင် သွမ်ချန်ရှုကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားဘူးလို့ မထင်ရပေမယ့် ဘာလို့ဒီလောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်နေတာလဲ?

"အစ်မ၊ ငါ့ကိုပြော၊ အတိအကျ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" လီယွီလန်က တည့်တိုးပဲ လီယွီမေ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လီယွီမေက လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ငုံ့ကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။ "ရှောင်မော့ကို အခု ပျိုးထောင်ချင်တယ်။ တခြားအရာတွေ အတွက်တော့ အခု စဉ်းစားမနေချင်တော့ဘူး "

လီယွီလန်သည် လီယွီမေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သဲလွန်စကို အနည်းငယ်မျှ မလွတ်ခဲ့ပေ။

သူမ အစ်မ၏ဆိုလိုရင်းကို သူမ နားလည်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့အစ်မသည် ယခုအခါတွင် ငှက်ကုလားအုတ် လုံးလုံးလျားလျားဖြစ်နေကြောင်း သူမသိလိုက်ရသည်။ သူမသည် မြွေကိုက်ခံရသည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကြိုးကိုကြောက်နေသည်။ ကျန်းကျွင်းချိုက်နှင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် သူမကို များစွာသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့အစ်မအတွက် တခဏတာ စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့သည်။

လီယွီလန်က လီယွီမေကို ဖိအားပေးတာ မဟုတ်ပေမယ့် တပေါင်နဲ့ ရှောင်ပေါင်နဲ့ ကစားနေတဲ့ လီမော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "အစ်မ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှောင်မော့ကို ဘယ်လိုထင်လဲလို့ ဘာလို့မမေးတာလဲ?"

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီ‌မေက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ရှောင်မော့ သူ..." လီယွီမေက နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်ပြီး ဟုတ်တယ်၊ သူမ လီမော့ကို သူဘယ်လိုထင်လဲလို့ မေးမိပုံမပေါ်ပေ။

လီယွီလန်သည် လီယွီမေ၏လက်ကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။ "အချိန်ယူပါ" သူမနှင့် လီယွီမေ အိမ်ပြန်ပြီးနောက် လီယွီလန်သည် ကုရှန်းကို ဆွဲကာ သွမ်ချန်ရှုအကြောင်းကို မေးခွန်းထုတ်ဆဲဖြစ်သည်။ မည်မျှသေးငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မသေးသည်ဖြစ်စေ ကုရှန်း သိသမျှကို လီယွီလန်က အသေအချာ မေးခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သွမ်ချန်ရှု၏ ယခင်အိမ်ထောင်တွင် လီယွီလန်သည် သွမ်ချန်ရှုက အဆင်ပြေကြောင်းအတည်ပြုပြီးနောက် သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမ စိတ်သက်သာရာရလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယွီလန်သည် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေကြောင်း လျင်မြန်စွာသဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ရှင်ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို မအံ့သြသေးတာလဲ? ရှင်သိပြီးပြီလား!" လီယွီလန်သည် ရုတ်တရက် ကုရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဒီလိုမေးလိုက်တဲ့အတွက် ကုရှန်းက ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ "အာ? ဒါက..."

"ကောင်းပြီ ရှင်တကယ် သိထားတာပဲ!" လီယွီလန်က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ကိုယ် ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါ။" ကုရှန်းက ရုန်းကန်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာမှရှင်းပြမနေနဲ့ ဒီည ဆိုဖာပေါ်မှာအိပ်တော့!" လီယွီလန်သည် တံခါးကို တိုက်ရိုက် ပိတ်လိုက်သည်။

ပုတ်သိုးနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ကုရှန်း - "..."

သွမ်ချန်ရှုက တကယ်ကို အန္တရာယ်များသည်။

ထိုအချိန်တွင် တပေါင်သည် ရေသောက်ရန် အပြင်ထွက်လာအခါ သူ့အဖေ ကန်ထုတ်ခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အံ့သြခြင်းမရှိပေ။

သူက ကုရှန်းကို စာနာစိတ်နဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး "ဖေဖေ၊ သားကုတင်ကို တစ်ညလောက် လာနေချင်လား"

ကုရှန်း - "...သားလိမ္မာလေး!"

လီယွီမေက လီယွီလန်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် လီမော့ကို ခဏခဏကြည့်မိနေသည်။

ဒါပေမယ့် လီမော့နဲ့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောချင်တယ်ပေမယ့် သူမ တကယ် မပြောနိုင်ဘူးဆိုတော့ ကိစ္စတွေက ဒီအတိုင်းပါပဲ။

နွေရာသီ အားလပ်ရက်အပြီးတွင် ကျောင်းတွင် အလုပ်ကိစ္စမရှိသဖြင့် လီယွီမေနှင့် လီမော့တို့သည် အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

အိမ်အသစ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော်လည်း အချို့အရာများကို ထပ်ဖြည့်ရန် လိုအပ်ပြီး သူတို့သားအမိသည် ၎င်းတို့နေထိုင်စဉ်တွင် ၎င်းတို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထည့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဆက်သွယ်မှု အဆင်ပြေစေရန်အတွက် အိမ်သစ်တွင် တယ်လီဖုန်း တပ်ဆင်ထားသည်။

လီယွီမေသည် ဖုန်းကို မကြာခဏ မသုံးတတ်ပါ။ အများစုမှာ လီမော့သည် သူမ၏ အတန်းဖော်များ သို့မဟုတ် တပေါင်နှင့် ရှောင်ပေါင်တို့ကို ဆက်သွယ်ရန် ၎င်းကို အသုံးပြုသည်။

ဒီနေ့မှာတော့ လီယွီမေက ထုပ်ပိုးမှုပြီးသွားတဲ့အခါ လီမော့က ဆွဲထားသလိုမျိုး ဖုန်းဘေးမှာ ရပ်နေတာကို သူမတွေ့လိုက်ပြန်သည်။

"ဘယ်​သူခေါ်လို့လဲ" လီယွီမေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

လီမော့က မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ရှောင်ပေါင်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်သည် လီမော့၏ ညီမဖြစ်ပြီး အရမ်းတွယ်ကပ်ကာ မကြာခဏ စကားပြောဆိုရန် ဖုန်းခေါ်သောကြောင့် လီယွီမေမှာ သံသယမရှိပေ။

လီမော့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လီယွီမေ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ သမီးတို့ အပန်းဖြေဥယျာဉ်ကို မနက်ဖြန် အတူတူသွားလို့ရမလား?"

လီမော့က လီယွီမေကို မေးခဲသည်။ လီယွီမေက သဘာဝအတိုင်း ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ ဒါဆို ရှောင်ပေါင်နဲ့ တပေါင်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်ခဲ့လေ!"

"ဟင့်အင်း!" လီမော့က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဟင်?" လီယွီမေသည် သူ့သမီးလေး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

လီမော့လည်း အခု သူ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတာကို သိလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ကာ သူက ချက်ချင်း ဖာထေးပြီး "အခုလေးတင် ရှောင်ပေါင်က သူတို့မှာ တခြား အစီအစဉ်တွေ ရှိသေးတယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် သူတို့ သမီးတို့နဲ့ မကစားနိုင်ဘူး"

လီယွီမေက လီမော့ပြောတာကိုကြားတော့ သံသယတွေမရှိဘဲ "ဒါဆို မနက်ဖြန် မေမေတို့ သားအမိပဲ သွားကြတာပေါ့" လို့သာ ပြောလိုက်သည်။