အခန်း (၆၇)

ပင်လယ်ပြင်ကို ဦးထားရန် သန်း 500 သုံးစွဲခဲ့၍ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ လက်ရှိလုပ်ငန်းသည် မကြုံစဖူး အကျပ်အတည်းတစ်ခုသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး အရင်းအနှီးကွင်းဆက်သည် တင်းမာလျက်ရှိသည်။

မူလက သူသည် ယခင်ပရောဂျက်ကို အသုံးပြု၍ ရန်ပုံငွေများကို ပြန်ပေးလိုသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ရိုးရှင်းစွာပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခွန်အား ဆုံးရှုံးတော့မည်ပင်။

အပြင်ဘက်က မငြိမ်မသက်မှုတွေကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီကျောင်းကျောင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ ဒေါသကို မခံနိုင်ဘူး။

သူမ ဒေါသထွက်ခါနီးမှာ လီကျောင်းကျောင်းက ဘာမှသတိမထားမိသလို "ရှင် ဒီလို ပင်ပန်းနေတာ မကောင်းဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ စိတ်မသက်မသာသလို ခံစားရတယ်"

"တကယ်လား?" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ပြန်မေးသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့" လီကျောင်းကျောင်းက သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြီး "မနက်ဖြန် ဆေးစစ်ဖို့ ရှင်ဘာလို့ ဆေးရုံကို မသွားရတာလဲ စိတ်ချရတာပေါ့"

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ ရိုးသားသော စကားကို နားထောင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ သိပ်မရှိပါ။ သူက တခြားအရာတစ်ခုကို သတိရလို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကျောင်းကျောင်း၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ကြင်နာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။" ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသတွေကို ထိန်းလိုက်ပြီး လီကျောင်းကျောင်းကို ညင်သာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါသေချာကာကွယ်ပြီး မင်းကို စိတ်မပူစေရပါဘူး" ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီကျောင်းကျောင်းရဲ့မျက်နှာကို လက်ဖဝါးနဲ့ တို့ပြီး "မင်းငါ့ကို သားလေးတစ်ယောက် ပေးပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ သုံးယောက်ရဲ့ မိသားစုက အပျော်ရွှင်ဆုံး မိသားစု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်လား?" လီကျောင်းကျောင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပေမယ့် သူမ နှလုံးသားထဲမှာ မျက်လုံးတွေကို လှိမ့်လိုက်ရင်း အခု သူ မွေးနိုင်တာ အရူးသားလေးပဲ!

နှစ်ယောက်သားသည် အတွေးကိုယ်စီရှိကြပြီး အငွေ့အသက်က ခဏတာ မဆိုးပါဘူး။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင် ခဏနေခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် စကားဟောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကာ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးရန် ဆေးရုံသို့ သွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သဘောမတူပေမယ့် "ဒါက အလျင်လိုနေစရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုအရေးကြီး လုပ်စရာတွေရှိတယ်" လို့ ပြောခဲ့သည်။

အဲဒီနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီကျောင်းကျောင်းကို စာချုပ်ချုပ်ပြီး သူ့နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လို စာချုပ်လဲ။" လီကျောင်းကျောင်းက မေးသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက တိုက်ရိုက်ဖြေကြားခြင်းမရှိသော်လည်း "အလုပ်မှာ ချုပ်ဆိုရမယ့် စာချုပ်၊ မင်းနဲ့ငါက လင်မယားဖြစ်ပြီး ဘယ်သူပဲ လက်မှတ်ထိုးထိုး အတူတူပဲ" ဟုဆိုသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ၎င်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး "ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးဖို့ သိထားရမှာပေါ့၊ အဲဒါက အတိအကျ ဘာလဲ။"

"ဒါက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုနဲ့ အမြတ်ဝေစုတွေအကြောင်းပါ။ မင်း သိပါတယ်၊ ငါတို့ကုမ္ပဏီက တစ်နည်းနည်းနဲ့ သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံကို အသုံးမချခင် ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်။ အခု မင်းနာမည်နဲ့ ငွေထုတ်ပြီး ငါ့ပရောဂျက်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်။ ပရောဂျက်က ငွေရတဲ့အခါ အမြတ်ဝေစုကိုလည်း မင်းပိုင်လိမ့်မယ်။" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ပြောသည်။

သူတို့အရင်က ဒီလိုမျိုးလုပ်ဖူးပြီး လီကျောင်းကျောင်းလည်း နားလည်ပါသည်။

နောက်ထပ် မမေးဘဲ လီကျောင်းကျောင်းက ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့နာမည်ကို ရေးထိုးတော့မည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမလက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ရပ်တန့်သွားပြီး ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။

"အိုး၊ အဝတ်တွေ မခြောက်သေးတာကို ရုတ်တရတ် သတိရသွားတယ်" လီကျောင်းကျောင်းက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အဝတ်တွေလှန်းဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူ၏လည်ချောင်းမှာ အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး မျိုချကာ တံတွေးမထွေးခဲ့ပေ။

"...လက်မှတ်ထိုးပြီးမှ အဝတ်တွေလှမ်းသွားလို့ မရဘူးလား" ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီကျောင်းကျောင်းကို ပြောသည်။

"ဟေး ဒါက အလျင်လိုနေတာလား" လီကျောင်းကျောင်းက "လက်မှတ်ထိုးရတာ အရမ်းမြန်တယ်၊ ကျွန်မ ပြီးရင် ရှင့်ကို ပေးမယ်။ ကုမ္ပဏီက ဒီအတောအတွင်း အလုပ်များနေတာမလား။ အခု အလုပ်သွားတော့!"

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ ဘာမှ သိပုံမပေါ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက သံသယများကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုကို သတိမထားမိအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းအားပေးလိုက်တာ မကောင်းပေ။

"ရပါတယ်၊ မင်း တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်လေး စာချုပ်ချုပ်လိုက်ပါ" ကောင်းကျစ်ချန်းက "ငါ ဒီစာချုပ်ကို အရင်ကတည်းက လက်မှတ် ရေးထိုးခဲ့တာ။ မင်းတို့ သားအမိအတွက် တစ်ခုခု မပေးရသေးလို့ ဒါကြောင့် မင်းကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတာ။"

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်မ သိတယ်။" လီကျောင်းကျောင်းက ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ထွက်သွားသောအခါ လီကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သူမ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို နည်းနည်းတော့ မယုံဘူး။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အလုပ်အကြောင်း သူမ သိသည်။ ဒီလို စာချုပ်မျိုးအကြောင်းကိုလည်း အနည်းငယ်ကြားသိခဲ့ရပေမယ့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက အရင်ကတော့ သူမအတွက် လက်မှတ်မထိုးခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ သဘောထားက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမကို စာချုပ်ချုပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာက မှားနေသည်…..

ထို့အပြင် သူမသည် စာချုပ်ကို နားမလည်သောကြောင့် လီကျောင်းကျောင်းသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်မှတ်မထိုးရဲဘဲ ယခင်က သတင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ထွက်သွားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လီကျောင်းကျောင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာချုပ်ကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ကို အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဥပဒေကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ သွားနေပြီး စာချုပ်များကဲ့သို့သော အရာများအတွက် ရှေ့နေတစ်ဦးရှာရန် စိတ်ကူးကောင်းရှိသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ယခင်ဘဝက နာမည်ကြီး ဥပဒေကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ၎င်းတို့၏ ကုမ္ပဏီတွင် ရှေ့နေသွမ်သည် ထိုနေရာတွင် မရှိသောကြောင့် လီကျောင်းကျောင်းသည် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် အခြားရှေ့နေတစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

"ရှေ့နေ၊ ဒီစာချုပ်မှာ ပြဿနာရှိလား။" လီကျောင်းကျောင်းက မေးသည်။

စည်းကမ်းချက်များ အားလုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှေ့နေလေးသည် စားပွဲပေါ်လက်တင်ကာ လီကျောင်းကျောင်းအား "ဒါက ကြီးမားတဲ့ ချေးငွေစာချုပ်ဖြစ်ပြီး စည်းကမ်းချက်တွေက ပြဿနာကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်"

"ဒါပေမယ့် ဘာလဲ?"

"ဒါက အတိုးနှုန်း အချိုးပဲ။ သာမန် စာချုပ်တွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်။" ရှေ့နေက ယောင်ဝါးဝါးပြောသည်။

"ဒါက တရားမဝင်လား။" လီကျောင်းကျောင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ရှေ့နေက ခေါင်းခါသည် - "ဒါဟာ တရားမ၀င် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဥပဒေအရ အကာအကွယ် မပေးဘူး။"

လီကျောင်းကျောင်းက သက်ပြင်းချကာ "ဒီစာချုပ်မှာ တခြားအခက်အခဲတွေ ရှိသေးလား။ ဒီရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မက အမြတ်ဝေစုရနိုင်တဲ့သူဆိုတာ မှန်တာတော့ သေချာတယ်နော်"

ရှေ့နေက စာချုပ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး "မင်းနာမည်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီးကတည်းက နောက်ဆုံးအကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူက မင်းဆိုတာ သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်တွေက မင်းအတွက်ကြီးပဲ" လို့ ပြောသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရပြီး ဥပဒေရုံးမှ ကျေနပ်စွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ချေးငွေ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပါ။ ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ လှည့်ကွက်က အိတ်တစ်လုံးမှ နောက်တစ်ခုသို့ ငွေလွှဲခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း သူမသိသည်။ သူမအာရုံစူးစိုက်သင့်တဲ့အရာကတော့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက အမြတ်ဝေစုတွေအကြောင်း ပြောခဲ့တာပါပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမဟာ တခြားသူတွေအတွက် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဘာမှမလုပ်ချင်ပါဘူး။

ဒီကောင်းကျစ်ချမ်းက တကယ် စေတနာပါတာလား? သူမကို ဘာအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးမလို့လဲ?

လီကျောင်းကျောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အဖြေရှာမရသော်လည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသေးသဖြင့် သူမလှည့်ကာ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ကုမ္ပဏီသို့ သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ လက်ရှိကုမ္ပဏီသည် အလွန်ကြီးကျယ်သည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် လီကျောင်းကျောင်း သူဌေး၏အခန်းကဏ္ဍကို ကစားနိုင်စေရန် မတားဆီးထားပေ။

ကုမ္ပဏီထဲဝင်ပြီးတာနဲ့ လီကျောင်းကျောင်းဟာ အလုပ်မှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို တွေ့တဲ့အခါ "မင်းတို့အားလုံးက ဘယ်လိုသဘောထားရှိကြတာလဲ၊ အလုပ်ချိန်မှာ အလုပ်ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘဲ ဒီမှာ ဘာလို့ အိပ်နေတာလဲ?"

"ဒါနဲ့ ဒီနေရာက နှောင့်နှေးနေတာကြာပြီ၊ တခြားသူတွေ ဘယ်လိုပဲမြင်ပါစေ"

"မင်း သူဌေးကောင်းက မင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်း ကြိုးစားမှ နေရာကောင်းကောင်းရမှာ မဟုတ်လား"

"မင်း မျက်စိမှုန်နေတာလား? ငါ ရပ်နေတာကြာပြီ၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ကိုမပေးဘူး။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ယူလာပေး"

လီကျောင်းကျောင်းက ဝန်ထမ်းတော်တော်များများကို ခါးထောက်ကာ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ဝန်ထမ်းများသည် မူလက လီကျောင်းကျောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း လီကျောင်းကျောင်း၏ အဆုံးမဲ့မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်ပစ်ချလိုက်သည်။ "ရှင် ကြိမ်းမောင်းတာ လုံလောက်ပြီလား။ ထွက်မယ်!"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောထွက်ခဲ့သည့် ဝန်ထမ်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တုံ့ပြန်ပြီးနောက် သူမက ဝန်ထမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "မင်း၊ မင်း၊ မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာကို ရိုက်ရဲတာလား၊ မင်းလိုချင်သလို ဒီကုမ္ပဏီက ဝင်လာပြီး ထွက်သွားလို့ရမလား?"

ဝန်ထမ်းကို ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောသည်။

"နောင်တမရနဲ့!" လီကျောင်းကျောင်းက ဖျော့တော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမရဲ့အမြင်အရတော့ သူတို့ရဲ့ကုမ္ပဏီဟာ အနာဂတ်မှာ ကျော်ကြားတဲ့ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာပေမယ့် လူတော်တော်များများက သူတို့ဝင်ချင်ရင်တောင် ဝင်လို့မရဘူး။

အခု ဒီဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ကုမ္ပဏီထဲကို ဝင်နိုင်တော့ သူတို့အားလုံး ကံကောင်းသွားပြီ။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့သည် ထိုက်ရှန်ကို ခွေးမျက်လုံးဖြင့် မသိခဲ့ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့ နှုတ်ထွက်ရန် သတ္တိရှိခဲ့ကြတာ

"ငါနောင်တရတယ်၊ ဒီကုမ္ပဏီက လုပ်ခလစာ နှစ်လလောက် မပေးရသေးဘူး၊ နေချင်တဲ့သူပဲ အဲဒီမှာ နေပစေ" ဝန်ထမ်းက ထိပ်စည်းကပြောသည်။

တခြားဝန်ထမ်း တော်တော်များများက ဒါကိုကြားပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရုန်းကန်နေတဲ့ အမူအရာတွေကို ပြသခဲ့ကြသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ဝန်ထမ်းပြောတာကိုကြားတော့ သူမလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်းရှင်းရှင်းပြောစမ်း၊ မင်းဘာလို့ လစာမရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုပဲ ဝန်ထမ်းက လီကျောင်းကျောင်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားတော့မယ့်ပုံနဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်….

လီကျောင်းကျောင်းက တခြားဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ပြောရန် ဖိအားပေးခဲ့ပြီးနောင် ထိုသူက ပြောလာခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ လုပ်အားခကို နှစ်လလောက် မပေးသေးဘူး"

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?" လီကျောင်းကျောင်းက မယုံနိုင်ဖြစ်ပြီး "မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို သွားရမယ်။ ဟုတ်တယ်မလား" ဝန်ထမ်းကို ပြောသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အခြားဝန်ထမ်းများအား ဤနေရာတွင် သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရန် စိတ်မ၀င်စားပါ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းကျစ််ချမ်း၏ ကုမ္ပဏီသည် လုပ်ခလစာမပေးသည်မှာ နှစ်လဖြစ်သည်။ လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် ပြဿနာတစ်ခုရှိနေသည်ဟု အလိုလိုခံစားမိသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်က ဘယ်မှာလဲလို့ မေးပြီးနောက် လီကျောင်းကျောင်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို အလျင်စလို မရပ်မနား ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဝေးကနေ အုတ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ အဆောက်အဦးကို ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကနေ တက်လာတာကို တွေ့နိုင်သည်။ အဆောက်အဦး အပြင်ဘက်တွင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လူသွားလမ်းပါရှိပြီး အလုပ်သမားများ ဆောက်လုပ်ရန် အဆင်ပြေသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်သမားတွေ မရှိတော့ဘူး။

အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား။ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း တွေးမိသည်။

သို့သော် သူမ အနီးသို့ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဆောက်လုပ်ရေးသံကို ထပ်မကြားရပေ။

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ အလုပ်သမားတစ်ယောက်မှ မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားမရှိဘူး၊ ဒါက လုံးဝ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး!

လီကျောင်းကျောင်းသည် ခဏလောက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နောက်မှာ လက်နှစ်ဖက်နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အဘိုးအိုကို အမြန်ဖမ်းပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရဲ့ အခြေအနေကို သိလားလို့ မေးသည်။

"ဒီ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်လား? အလုပ်လုပ်တာ မတွေ့တာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ ဘာတွေဖြစ်နေလဲမသိဘူး!" အဖိုးကြီးကပြောသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ဒါက ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက ဘာအကြောင်းလဲ?

လီကျောင်းကျောင်းသည် မယုံသင်္ကာစွာဖြင့် အခြား ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်များသို့ သွားခဲ့သော်လည်း ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် အလုပ်သမားများကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ အဆိုပါ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်း ဘယ်လောက်ပဲ တုံးအနေပါစေ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာတော့ သူမ သိပါသည်။

မတော်တဆထိခိုက်မှု မရှိရင် ကုမ္ပဏီက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်မရပ်နိုင်ပါဘူး။

ယင်းက နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်များတွင် မကြာခဏ သတင်းပို့လေ့ရှိသည့် မပြီးဆုံးသေးသော အဆောက်အဦနှင့် သူဌေးက ပိုက်ဆံနှင့် ထွက်ပြေးသွားသည့် သတင်းကို လီကျောင်းကျောင်းအား အမှတ်ရစေသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်းကို ကုမ္ပဏီ၏ ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ခွင့်မပေးဘဲ လီကျောင်းကျောင်းလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် ယခုမှသိသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့နေတာ။

ဒါပေမယ့် ဘာလို့ သူ့မကို မပြောခဲ့တာလဲ။ ပြီး​တော့ သူမကို စာချုပ်ပါ​ ချုပ်ခိုင်းသေးသည်။

စကားမစပ်၊ စာချုပ်! လီကျောင်းကျောင်းက သူ့အိတ်ထဲက စာချုပ်ကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။ အရင်ကတော့ သူမဟာ ဒီစာချုပ်က ချေးငွေကို အလေးအနက်မထားခဲ့ဖူးဘဲ၊ အဲဒီချေးငွေဟာ ကောင်းကျစ်ချမ်း အပြင်ပန်းတွင် မပြထားသော သူ့ရဲ့ မူလငွေတွေပဲ ဖြစ်ပါသည်။

ယခု ဤငွေကို အခြား‌သူဆီမှ ငွေ ချေးထားသည်ဟု ထင်ရသည်။

‌

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမ၏ နာမည်ဖြင့် ဤမျှလောက်သော ငွေကို ချေးငွေ ငါးမန်းများဆီမှ ချေးချင်နေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဒါကို သိလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ သွေးတွေက ချက်ချင်း တောင့်တင်းလာသည်။

ညဉ့်နက်၌။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ဝိုင်ပါတီမှ ပြန်လာဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ အဝါရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့လေး လင်းနေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် မီးခွက်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရပေ။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျန်မူးယစ်ခြင်းမှ ချက်ချင်းနိုးလာသည်။

"ဘာလို့ မအိပ်ဘဲ ထိုင်နေတာလဲ" ကောင်းကျစ်ချမ်းက "စကားမစပ်၊ စာချုပ်ချုပ်ပြီးပြီလား၊ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ငါ့ကိုပေး"

"ရှင် ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ?" လီကျောင်းကျောင်းက မေးသည်။

"ဘယ်ကိုသွားလို့ရမှာလဲ။ ဧည့်ခံရေးကိစ္စပဲ" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြန်ဖြေပြီး "စာချုပ်ကရော ဘယ်လိုလဲ။"

လီကျောင်းကျောင်းက ချက်ချင်းဒေါသထွက်သွားပြီး "ဘာစာချုပ်လဲ၊ ရှင်က ကျွန်မကို ငါးမန်း‌ချေးငွေစာချုပ်ကို ချေးစေချင်တာလား"

လီကျောင်းကျောင်း၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"မင်း သိတာလား?" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရှုံ့တွစွာပြောသည်။

"ငါသာ မရှာခဲ့ရင် နင် ငါ့ကို အသုံးချချင်မှန်း ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် နင်လုပ်ခဲ့တယ်၊ ကောင်းကျစ်ချမ်း" လီကျောင်း‌ကျောင်းက ဒေါသတကြီး မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "ကောင်းကျစ်ချမ်း နင်က ဒီလို အမှိုက်ပဲ! နင့်မှာ ကလေးမရနိုင်တာတောင်... မဟုတ်ဘူး၊ နင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ကြံရဲတာလဲ။"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ကျိန်ဆဲပြီးသည်နှင့် သူမပါးပြင်များ ထုံကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခေါင်းသည် နံရံနှင့် ထိမှန်သွားသည်။

"ဟမ်" နာကျင်ခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မလာမီတွင် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး ဦးရေပြားလည်း ကျွတ်သွားတယ်လို့ ထင်ကသည်။

"အခု မင်းသိသွားတော့ မင်းမကူညီနိုင်ဘူးပေါ့!" ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသော အသံသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။