အခန်း (၆၈)

အခန်းက မှောင်နေပြီး ကန့်လန့်ကာတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆွဲထားတော့ အလင်းမဝင်ပေ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထောင့်စွန်းတွင် ကွေးကောက်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်မှာ ရောင်ရမ်းနေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင် ဝင်လာကာ လီကျောင်းကျောင်းကို နောက်သို့ ပုန်းအောင်းရန် နှိုးဆော်လိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံကိုကြားတော့ လီကျောင်းကျောင်းက မသိစိတ်က တုန်လှုပ်သွားကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသလိုပဲ သူမ ခုန်တက်ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားရင်း အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောသည်။ "ကျစ်ချမ်း ကျွန်မ မှားမှန်းသိပါပြီ၊ ကျွန်မမှားမှန်း တကယ်သိပါပြီ"

ကောင်းကျစ်ချမ်းက စိတ်မရှည်စွာ ကန်ထုတ်ပြီး လီကျောင်းကျောင်းကို အဝေးသို့ ကန်ထုတ်ခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အရှုံးမပေးဘဲ နောက်တဖန် ပြေးသွားကာ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ "ရှင့်အတွက် စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို ခေါ်သွားမယ်ဆို ကျွန်မဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း လီကျောင်းကျောင်းသည် စာချုပ်ချုပ်ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားကာ စာချုပ်များ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် အခြားသူများနှင့် ဖုန်းပြောနေသည့်ကြားမှ လီကျောင်းကျောင်းသည် လက်ရှိအခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ကုမ္ပဏီသည် အင်အားမရှိမှန်း သိသွားပြီး ငွေဖြင့်ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ထွက်ပြေးပြီးနောက် သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာကို လီကျောင်းကျောင်းက ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုင်နေရုံနဲ့ မရပါဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမည်။

"အိုး မင်း လုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ မလုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ လောင်ဇီအတွက် စာချုပ်ချုပ်ရမှာပဲ" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ သွားများကို ကြိတ်ကာ သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော မျက်ခွံအောက်မှ ကျနေသော မျက်ရည်များနှင့် သူမ၏ ရောင်ရမ်းနေသော မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ပြီး "သိပါတယ်၊ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ကျွန်မကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ အတူတူ သွားခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အားလုံးကို လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်!"

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်းကို ဂရုမစိုက်ချင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ပြောသောစကားကို ကြားသောအခါတွင် သူ၏ ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ လီကျောင်းကျောင်းဟာ အသုံးဝင်တဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုရှိပါသည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းက ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သနားခြင်းမရှိဘဲ ရောင်ရမ်းနေတဲ့ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကိုက်လိုက်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်စေသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမ၏ မေးစေ့ကို ညှစ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "လီကျောင်းကျောင်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့၊ အဲဒီမြေကွက်ကို ဝယ်ဖို့ လောင်ဇီကို မတောင်းဆိုခဲ့ရင် လောင်ဇီ အခုလို အဆုံးထိ ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ​တွေအကုန်​ ငါ့ကို မင်းအကြွေးတင်နေတယ်​!"

လီကျောင်းကျောင်း၏ မေးစေ့သည် အားလျော့သွားပြီးနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်းက "မင်းပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ဆို ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကို ရိုးရိုးသားသားပြောရင် ပိုကောင်းမယ်"

ဒါကိုကြားတော့ လီကျောင်းကျောင်းက အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သိပါတယ်၊ သိပါတယ်!"

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ခြေရာများသည် အခန်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီကျောင်းကျောင်းသည် သက်ပြင်းချရင်း သူမ၏လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

ဒါက ကောင်းကျစ်ချမ်းကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ သင့်လျော်တဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုပဲဆိုတာ သူမသိသည်။ ကောင်းကျစ်ချမ်းနောက်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းတဲ့ဘဝတစ်ခုကို ရလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ဘူး။ ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမကို မရောင်းရင် တော်သေး။

ဒါ့အပြင် ကောင်းကျစ်ချမ်း သူမကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲတာလား?

လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိလိုက်ပြီး အနည်းငယ်လှုပ်လိုက်လျှင် နာကျင်သွားမည့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများကို ခံစားနေမိသည်...

ဒီမုန်းတီးမှုတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကောင်းကျစ််ချန်းသည် ၎င်း၏သတိထားမှုကို ပြေလျော့စေရန်အတွက် လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလွန်နာခံမှုပြုခဲ့သည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမအပေါ် သတိထားနေမှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖြေလျှော့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့ သူမကို ချည်နှောင်တာကို ရပ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်းကတော့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေရဲခဲ့ပါဘူး။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ပြေးခါနီးအချိန် နီးကပ်လာသည်ကို သိလိုက်တော့ လီကျောင်းကျောင်းသည် အနည်းငယ်စိုးရိမ်လာသည်။

သူမ ကောင်းကျစ်ချန်းနဲ့ မသွားနိုင်ဘူး။ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ထွက်သွားပြီး မရင်းနှီးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားတဲ့အခါ သူမကို ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။

သူမဒီမှာ ဒီလောက်မိုက်မဲနေလို့ မရဘူး။ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမအား စာချုပ်များစွာ ချုပ်ဆိုရန် ဖိအားပေးခဲ့သည်။ လီကျောင်းကျောင်းသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့်အခါမျှ ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

သူမကိုယ်သူမ ကယ်တင်ရမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လီ‌ကျောင်းကျောင်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူ့အတွက် လက်တစ်စုံကို သီးသန့်ထားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လီကျောင်းကျောင်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာကို စုတ်ပြဲသွားသည့်အတွက် နောင်တရခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက ဒီလောက်ရက်စက်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

နောက်ဆုံးအမှားကို တစ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မပြုလုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူမအတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သလို ဒီတစ်ခါတော့ ထပ်မရှုံးစေရပေ။

မနက်ခင်းမှာ လီကျောင်းကျောင်းဟာ ကြောက်စိတ်တစ်ခုနဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းဆီကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“အိမ်မှာ စားစရာမရှိဘူး” ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီ ခေါ်လိုက် ယူလာပေးဖို့။" ကောင်းကျစ်ချမ်းက စိတ်မရှည်စွာပြောသည်။

"ဖုန်းဆက်​​ပေမယ့်​ မကိုင်​​ဘူး" လီကျောင်းကျောင်းက ရှင်းပြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်းကို မော့ကြည့်ပြီး "တကယ်လား?"

လီကျောင်းကျောင်းက ထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်းကို သိပ်မယုံဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ၊ "တီတီတီ" အလုပ်များနေသော အသံသည် လက်ခံသူထံမှထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ချိတ်ဆက်ခြင်းမရှိပေ။

သူမ၏ အင်္ကျီလက်အောက်ရှိ လီကျောင်းကျောင်း၏ လက်ဆစ်များသည် ဖြူဖျော့လာပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်ထွက်တော့မည့်ပုံပေါ်သည်။

ဖုန်းမချိတ်မိတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ဘာလို့မရတာလဲ... ငါအပြင်ထွက် စားစရာသွားဝယ်မယ်..."

လီကျောင်းကျောင်းက သူစကားပြောပြီးတာနဲ့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စားပွဲပေါ်မှာ လက်ချောင်းများကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး "ဘာလဲ၊ မင်း အပြင်ထွက်ချင်လို့လား"

လီကျောင်းကျောင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်စားချင်တာ ရှင် ဗိုက်ဆာမှာ စိုးလို့ပါ"

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမကို ခဏလောက် စူးစမ်းကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ကောင်းပြီ မင်းသွားချင်ရင် သွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ကျမှ ပြန်မလာနဲ့၊ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား"

လီကျောင်းကျောင်းက ဖျော့တော့သော မျက်နှာနှင့် ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သိပါတယ် ကျွန်မ အရင်ဆုံး အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်"

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ တံခါးနောက်ကွယ်တွင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူထွက်သွားသောအခါ လီကျောင်းကျောင်းသည် မည်သို့မျှ လုပ်နိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်းက မည်သို့သောလူအမျိုးအစားဖြစ်သည်ကို အလွန်သိသည် - သူ့တွင် ဦးနှောက်မရှိသည့်အပြင် ပြိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပြင်းထန်ကာ သူမကို ထုတ်ပစ်သောအခါတွင်မူ ထူးခြားမှုတစ်ခုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။

အခန်းအတွင်း။

လီကျောင်းကျောင်းသည် တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် သူမနားကို တံခါးဘောင်နဲ့ ကပ်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် နောက်ကလိုက်မလာကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဗီဒိုဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ဗိီဒိုနှင့် နံရံကြားရှိ နေရာလွတ်ထဲသို့ လက် ဆန့်ကာ ဂရုတစိုက်ထိလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ထိတွေ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားကာ ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် သူမသည် ၎င်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အကြာကြီး ထားထားသောကြောင့် အပြင်ဘက်ထုပ်ပိုးထားသော ပလပ်စတစ်အိတ်တွင် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးနေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သဘောမကျခြင်းမရှိဘဲ ဖုန်မှုန့်တွေကို လက်နဲ့သုတ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ရုတ်တရက် ရောက်လာမှာကိုကြောက်လို့ လီကျောင်းကျောင်းက သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေကို အမြန်လဲပြီး အပြင်မထွက်ခင် သူမရဲ့အဝတ်တွေကြား ဝှက်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ အပေါက်ကို ရောက်ခါနီးကို မြင်တော့ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရုတ်တရက် "ခဏလေး"

လီကျောင်းကျောင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ကျောပြင်ပေါ်မှ ချွေးအေးများ ထွက်ကျလာသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုဝတ်ရတာလဲ" ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရှိလို့..." လီကျောင်းကျောင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ၎င်းကိုကြားပြီးနောက်တွင် မေးခွန်းများမမေးဘဲ လွှတ်လိုက်ရန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အားနည်းသော ခြေလက်များဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူမဘေးမှာ နံရံတစ်ခုသာ မဟုတ်ပါက သူမသည် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေကုန်သွားတော့ လီကျောင်းကျောင်းက နောက်မဆုတ်ဝံ့တော့ဘူး။ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အကြည့်မှ သူမသည် ဝေးကွာသွားပြီးနောက် သူမ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ မသွားဘဲ အနီးနားရှိ ရဲစခန်းတံခါးကို ရှာခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရဲစခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်တော့ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြန်သည်။

ဒီအမှုကို ရဲစခန်းကို အသဲအသန် တိုင်ကြားတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။

အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုလို ကိစ္စမျိုးတွေကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ဘူး၊ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီးရှိသည်။

စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတာနဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို တိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေး ထိုးပြီးပြီ၊ ကောင်းကျစ်ချမ်းက ဘယ်မှာထားလဲ မသိဘူး...

အဲဒါကို တွေးပြီး သူ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အရာတွေကသာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးပါ။

သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို တာဝန်ခံဆီ လွှဲပေးရမလားဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် အာမခံနိုင်မလဲ။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်သည် ရောယှက်နေပြီး ရဲစခန်းတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိကြောင်း အာမခံနိုင်မှာလဲ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ရဲစခန်းတံခါးဝတွင် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း သူမ ဒီတိုင်း မဝင်ရဲသေးပေ။

သူမ ရုန်းကန်နေချိန် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ပခုံးကို ထိလာခဲ့သည်။

ငှက်တစ်ကောင် ထိတ်လန့်နေသလို လီကျောင်းကျောင်းက သူမကို ဝင်တိုက်တဲ့လူကို မကြည့်ခင် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော မျက်နှာစိမ်းနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုလူကို သတိတကြီးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူမဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"လီကျောင်းကျောင်း ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ဇနီး၊ ဘာလဲ၊ မင်း ရဲစခန်းထဲ ဝင်ချင်လို့လား။" ထိုလူက လီကျောင်းကျောင်း၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြက်သီးများ ကပ်လျက် "ရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ဒါက ရဲစခန်း တံခါးဝမှာနော်။ လာမရှုပ်နဲ့" လို့ ပြောတော့သည်။

"ငါ... မင်းရဲ့ခင်ပွန်း ကောင်းကျစ်ချမ်းဆီက မတရားခံရတဲ့သူပဲ" လို့ အဲဒီလူက သူ့ပါးစပ်ထောင့် ကွေးတက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက စကားပြီးသောအခါတွင် သူ့ဆံပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လီကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို မျက်လုံးများ စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း စကားပြောဖို့ စိတ်ဝင်စားလား" ဟု အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် အလွန်သတိထားကာ စကားမပြောဘဲ နေသေးသည်။

ယောက်ျားက စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ သူမကို တိုက်ရိုက်ကျော်ဖြတ်ပြီး သူမကို စကားဆက်မပြောတော့ပါ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုယောက်ျား အလွန်သပ်ရပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမသည် ရဲစခန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူ၏ ကျောကိုကြည့်ကာ ခြေလှမ်းကိုလှမ်းကာ နှုတ်ခမ်းကို ထပ်မံကိုက်ပြီး လူငယ်နှင့် လိုက်လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား ဘယ်သူမှမရှိသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"ရှင့်ရဲ့အထောက်အထားကို ကျွန်မ သိပ်မယုံဘူး။" လီကျောင်းကျောင်းက ပြောသည်။

"အိုး။" ထိုလူက ဘာမှမပြောဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် လိုချင်တဲ့အဖြေ လုံလုံလောက်လောက် မရသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားသည်။ သို့သော် ထိုယောက်ျားပြောသည့် စကားသာမှန်ပါက သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှ တစ်ခုကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု သူမနားလည်ခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ အများကြီးတွေးပြီး နောက်ဆုံးတော့ အလောင်းအစားလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ရန်သူလို့ ရှင်ပြောတဲ့အတွက် ကျွန်မမှာ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ဖြုတ်ချနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်။" လီကျောင်းကျောင်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး "ကျွန်မ ရှင့်ကို ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မကို အခြေအနေ နည်းနည်း ကတိပေးရမယ်။"

လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ စကားကို ‌‌ယောက်ျားကကြားပေမယ့် လီကျောင်းကျောင်း စိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြည်နူးစရာ အကြည့်တွေ မရှိဘဲ သူက သူမကို ကြည့်ကာ "ဒါက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်" ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ လက်မလွှတ်ကြပေ။

လီကျောင်းကျောင်းက သူမ အချည်းနှီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်ဟု ခံစားလာရသည်။

ဒါပေမယ့် အခု သူမမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ သွားတွေ ကြိတ်ပြီး ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ရှေ့က လူကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အရာကိုဖွင့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လီကျောင်း‌ကျောင်းက သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုကိုလည်း ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပစ္စည်းတွေ ပေးနိုင်ပေမယ့် ရှင် ကျွန်မကို လုံခြုံအောင် ထားရမယ်။"

"ကောင်းကျစ်ချမ်းက ကျွန်မကို မတွေ့အောင် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ နေရာရှာပေးရမယ်။ ကျွန်မ ပြန်သွားလို့မရဘူး။"

ယောက်ျားက သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ပိတ်လိုက်ပြီး လီကျောင်းကျောင်းကို ကြည့်လိုက်ကာ "မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ကောင်းကျစ်ချမ်းကို လောလောဆယ် မထားခဲ့နိုင်ဘူး" လို့ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ" လီကျောင်းကျောင်းက ထိတ်လန့်စွာပြောသည်။

"ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ မင်းထွက်သွားတဲ့အခါ သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်။" ယောက်ျားက ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ…."

"အခု မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။" ထိုလူက လီကျောင်းကျောင်းကို တိုက်ရိုက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးတဲ့နောက် သူက သူ့နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းထွက်လာတာ နာရီဝက်လောက်ရှိနေပြီ” လို့ ဆက်ပြောခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သွားများကို ကိုက်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်သောအမူအရာ စောစောက ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အရောင်သည် လီကျောင်းကျောင်း၏ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လီကျောင်းကျောင်းက သူ့ကို အခုပဲ ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူက ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ၊ ငါ အလျင်လိုနေတာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့ရှေ့က ပေးလာတဲ့ အရာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ လီကျောင်း‌ကျောင်းက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူမမှာ တခြားဘာမှရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

ဒီလူက ကောင်းကျစ်ချမ်းနဲ့ မတူဘူး၊ သူ့ကို တကယ် ကူညီပေးနိုင်လောက်ပါသည်။

သူမ ထွက်လာသည့်အချိန်ကို အတိအကျသိနိုင်ပြီး သူသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို အမှန်တကယ် စိုက်ကြည့်နေတာဖြစ်မည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုအချက်ကို တွေးကာ လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမက ဘာမှပြန်မယူဘဲ "ကျွန်မ ပြန်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင်မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ ကောင်းကျစ်ချမ်းက နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ပြေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။"

သူ့ပစ္စည်းတွေကို ဖယ်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ငါနားလည်တယ်"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုလူကို မကျေမနပ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

သူမသည် ကောင်းကျစ်ချမ်း သံသယဝင်အောင် မလုပ်နိုင်ပါ။

လီကျောင်းကျောင်း သတိမထားမိတဲ့အရာကတော့ သူမနဲ့ စကားပြောခဲ့တဲ့လူက သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်ကားတစ်စီးထဲကို အမြန်ဝင်သွားတာပဲဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်!" သူက ကားပေါ်ရှိလူများကို ပြောခဲ့သည်။