အခန်း (၆၉)

ကားပေါ်တွင်ထိုင်နေသူမှာ ကုရှန်းဖြစ်သည်။

ကုရှန်းနဲ့ သွမ်ချန်ရှုတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ရုံးခန်းကို အတူတူသွားခဲ့ကြကာ တိုက်ဆိုင်မှုတွေကြောင့် လီကျောင်းကျောင်း ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဥပဒေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်းသို့ လာရောက်သူ အနည်းငယ်သာရှိသည်။

ထို့အပြင် ကုရှန်းသည် မကြာသေးမီက ကောင်းကျစ်ချမ်းကို အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် စိတ်ထဲရှိနေကာ လီကျောင်းကျောင်း၏ ဥပဒေကုမ္ပဏီသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းရန် သွားခဲ့သည်။

စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာကို လေ့လာပြီးနောက် ကုရှန်းသည် အဲဒါက လွယ်ကူသည်မဟုတ်ကြောင်း သေသေချာချာသိရှိခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒီနေ့ လီကျောင်းကျောင်း ထွက်လာတာကို မြင်တော့ အရင်တုန်းက သူပို့လိုက်တဲ့လူက သူမကို လှည့်စားဖို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ကူးသွားပေမယ့် တကယ်အကျိုးရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကုရှန်းသည် ထိုလူ၏ လက်ထဲရှိ အရာကိုယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အကြောင်းအရာတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ပြီးနောက် သူ့မျက်ခုံးတွေ ကျုံ့သွားပြီး သူ့ဘေးကလူက "ဒီကောင်းကျစ်ချမ်းက တကယ်ပဲ..."

ကုရှန်းက အဲ့ဒါကို ပိတ်လိုက်ပြီး "ဒီအရာက ငါတို့ကို ကူညီတယ်လို့ မှတ်ယူနိုင်တယ်။ ငါ အလုပ်များပြီပေါ့"

"မြန်မြန်လှုပ်ရှားကြရအောင်၊ ဒီကောင်းကျစ်ချမ်းက အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံရတယ်။" ထိုလူက သတိပေးသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါသိတယ်၊ ငါသိတယ်။" ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခြားလိပ်စာကို ယာဉ်မောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ကားသည် လှည့်ပတ်ကာ တစ်နေရာရာသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် လီကျောင်းကျောင်းသည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမအား ထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ?"

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး "ကားမမှီလို့" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူမအား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျောင်းကျောင်း၏ ဦးရေပြားထုံနေပုံကို မြင်ပြီးနောက် သူ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် တစ်ခုခုကို ကောက်ယူပြီး ထပ်ချက်ပြုတ်ရန် အမြန်သွားခဲ့သည်။

ဟင်းသီး ဟင်းရွက်တွေ ခုတ်နေချိန်မှာ စိတ်က ကယောင်ကတန်း ဖြစ်နေပြီး ပစ္စည်းတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှဲပေးလိုက်လို့ နောင်တရမိနေသည်။

အဲဒီလူက သူမကို လိမ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။

အဲဒီလူက ကောင်းကျစ်ချမ်း လူဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ လူတွေက အမြဲစိုးရိမ်ကြသည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေ အမျိုးမျိုးကို တွေးတောကာ သူမ၏ လက်ချောင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ အောက်ခံပြားပေါ် ရုတ်တရက် သွေးပေသွားသည်။

နီရဲတောက်ပသော သွေးများနှင့် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ နာကျင်မှုများက သူမကို ပိုလို့တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ လီကျောင်းကျောင်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းက အရေးကြီးပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးထားတာကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ထွက်ပြေးတော့မယ်ဆိုတာကို တစ်ချက်သိလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ လည်ချောင်းထိ နှလုံးသား ကြွတက်လာသည်။

ပြီးပြီ။ ဤအတွေးသည် လီကျောင်း‌ကျောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းအောက်တွင် ပြာဖြစ်သွားပြီး သူမသည် အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ကြေကွဲဖွယ်ဘဝကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီကျောင်းကျောင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာပဲ တံခါးဝမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးလာခေါက်ပြီး လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်း နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"တံခါးဖွင့်​ပြီး ဘာဖြစ်​​နေတာလဲ ကြည့်လိုက်" ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီကျောင်းကျောင်းကို ရှေ့ကိုတိုးဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက သူပြောသလို တံခါးကိုဖွင့်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီး တံခါးက ပွင့်သွားချိန်မှာ တံခါးကြီးကို လက်တစ်စုံနဲ့ ဖိထားကာ ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက် တံခါးနောက်မှာ ပေါ်လာသည်။

"ဟဲလို၊ ငါတို့က ရဲတွေပါ။" ဧည့်သည်က သူ့စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ဈေးထဲက ထွက်လာသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဘေးသို့ အမြန်ဖယ်ပေးကာ "ဝင်လာ၊ ဝင်လာ!"

သူမသည် သူမ၏ ဝေစုကို အချည်းနှီးမလွှဲပြောင်းဘဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို တစ်စုံတစ်ဦးမှ အမှန်တကယ် လာဖမ်းပြီး သူမကို ကယ်တင်စေခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက ခေါင်းလှည့်ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းကို "ဟားဟားဟား၊ ကောင်းကျစ်ချမ်း နင်ပြီးပြီ!"

သို့သော်လည်း သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကျစ်ချမ်း မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်ကျယ်ကြီးဆီ ပြေးသွားကာ သူတို့မျက်နှာတွေက အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ လိုက်ရအောင်!"

ဒီအခြေအနေကိုမြင်တော့ လီကျောင်းကျောင်း အံသြသွားသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် တံခါးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဒယ်အိုးပူပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်သောကဖြင့် ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားသည်။

"ဒါက အမှိုက်တွေပဲ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုတောင် လွတ်သွားစေတာလဲ" လီကျောင်းကျောင်းက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်း လှည့်လိုက်တော့ ဦးရေပြားမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရိုက်ခံရခြင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ချက်ချင်းဆိုသလို သူမဆီ ရောက်လာသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါ… ကောင်းကျစ်ချမ်းက ထွက်မသွားဘူ။ ရဲတွေ ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ထင်ရအောင် ပြတင်းပေါက်ကို တမင်တကာ ဖွင့်ထားပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။

ဤအချက်ကို သူမ သိလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လီကျောင်း‌ကျောင်းသည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် အေးစက်နေသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ကြောက်လန့်တကြား ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ငွေရောင်ဓားရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုက မျက်လုံးကို ထိမိလုနီးပါးပင်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ရနံ့သည် လီကျောင်းကျောင်းကို ဝန်းရံထားပြီး သူမသည် အလွန်တောင့်တင်းကာ သူမ၏ ခြေလက်များကို ဘယ်မှာထားရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

"ခွေးမ၊ ဒါ မင်း သတင်းပို့တာလား။" ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အသံသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် သူ့လည်ချောင်းနက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများကို အလွန်ထိတ်လန့်စေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ပါဘူး!" လီကျောင်းကျောင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမကို ဒီအခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ပါဘူး။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက တစ်စုံတစ်ယောက် တံခါးလာခေါက်တဲ့အခါ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ အပြင်မှာ ရဲတွေဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှာ လှည့်စားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဒါက ယာယီဘေးကင်းမှုသာဖြစ်ပြီး အမြန်ပြေးရမယ်ဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက တကယ်ကို မုန်းတီးစရာပဲ။

သူမသည် လှိုင်းလုံးများကို မဖန်တီးနိုင်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လီကျောင်းကျောင်း၏ အပြောအဆိုကို ထပ်ပြီး နားမထောင်ချင်တော့ဘဲ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ မျက်လုံးများက ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး ဓားကို မြှောက်ကာ လီကျောင်းကျောင်း၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစွန်းထင်းသွားစေခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် မယုံနိုင်စွာ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲကျသွားသည်၊ နွေးထွေးသော သွေးများသည် ရပ်တန့်၍ မရတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ချောင်းမှ ထွက်လာကာ ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ နောက်ကျောသည် ဝေးသထက်ဝေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်ကိုသာ မြင်နေရသည်.....

လီယွီလန်သည် လီကျောင်းကျောင်းနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းအကြောင်း သိနေသည်။

လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ အချက်အလက်ကို ရပြီးနောက် ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို ပြောပြခဲ့ပေမယ့် လီယွီလန်ကတော့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူမ နားလည်သည်မှာ ကောင်းကျစ်ချမ်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သူ့တွင် သူ့အား ထောက်ပံ့ရန် အတော်အတန် အဆင့်မြင့်သူတစ်ဦးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလူက ကောင်းကျစ်ချမ်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ပြောစရာမလိုပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံးက အပြန်အလှန် အကျိုးရှိသည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက သူသည် ပြောင်မြောက်လွန်းပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ထိုယောက်ျားသည် ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး တစ်စုံတစ်ဦးမှ သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် မြေယာကြောင့်လည်း လက်ရှိအခြေအနေသို့ ဦးတည်သွားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ အချက်အလက်တွေကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းနဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က အဆက်အသွယ်ကို စစ်ဆေးခဲ့တဲ့လူက ရွှယ်ယွမ်ရဲ့ဖခင်ဖြစ်ပြီး အရာတွေက ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ဤလူများသေတော့မည်ဟုသာ သိသောကြောင့် သူမ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုနေ့တွင် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း စက်ရုံတွင် အလုပ်များနေပြီး ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာသည်။

"ကောင်းကျစ်ချမ်း ထွက်ပြေးသွားပြီ၊ မင်း စက်ရုံထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံစိုက်သင့်တယ်။"

ကုရှန်း၏ စိုးရိမ်သောကအသံသည် တယ်လီဖုန်းလက်ခံသူဘက်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယွီလန်သည် သူ့လေသံကြောင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မသိစိတ်က "သူ ကျွန်မဆီ ဘယ်တော့မှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား?"

"သတိထားတာ အမြဲမှန်တယ်။" ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်က ကုရှန်းက သူ့နှာတံကို ဖိလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ဖမ်းဆီးသော တာဝန်ခံ ရဲအရာရှိသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး သူက တစ်စုံတစ်ဦးကို နာကျင်စေပြီးနောက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြောင်း သတင်းရရှိထားပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ ပုန်းအောင်းနေသည့်နေရာကို မတွေ့ရှိသေးပေ။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ဆုံးဖြတ်ရခက်သည်။ အခု ကုရှန်းက ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူ့မိသားစုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဖို့ မျှော်လင့်နေသည်။

ကုရှန်းသည် စိုးရိမ်လွန်းနေလား မသိသော်လည်း ဖုန်းချသွားပြီးနောက် လီယွီလန် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

အဲဒါကို တွေးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် အဆက်အသွယ်မရှိပေ။ သူ ပြေးချင်ရင် သူမဆီ လာမှာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။

လီယွီလန် တွေးနေချိန်မှာပဲ ရုံးခန်းတံခါးကနေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ ညာဖက်လက်ဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ အေးစက်သော ဘောပင်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်တွင် အေးတိအေးစက် ခံစားရပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူးမလား? မဖြစ်နိုင်ပါဘူး!

သူဝင်ချင်ရင်တောင် စက်ရုံထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။

လီယွီလန် စိတ်လှုပ်ရှားနေချိန်တွင် ရုံးခန်းတံခါးကို "ကလစ်" ဆိုပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သတိနှင့်ကြည့်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှပင်းပင်း၏ ရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်လန် ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အစ်မ ဘာလို့ဒီလောက် အဆင်မပြေနေတာလဲ" ရှပင်းပင်းက မေးသည်။

လီယွီလန်က သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း စောစောက တံခါးအပြင်မှာ ဘာလာကြည့်နေတာလဲ၊ ငါက သူခိုးတွေ ထင်နေတာ"

"နေ့ခင်းကြောင်တောင် သူခိုးတွေ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ!" ရှပင်းပင်းက ရယ်ပြီး အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောသည်။

"သတိထားပါ။" လီယွီလန်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ အခုသွားသင့်ပြီ" ရှပင်းပင်းက ပြောသည်။

လီယွီလန်၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံသည် ပိုမိုကြီးမားလာသဖြင့် ဈေးဝယ်စင်တာများတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ဖြန့်ဖြူးရုံဖြင့် မကျေနပ်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ် စတိုးဆိုင်များဖွင့်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပထမစတိုးဆိုင်၏ တည်နေရာသည် သဘာဝကျကျကို Sမြို့တွင် ဖြစ်သည်။

ရှပင်းပင်းသည် အထူးစတိုးဆိုင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် လီယွီလန်ကို ခေါ်သွားရန် ဒီနေရာသို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကုရှန်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် သူမ မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

လုပ်ငန်း မနှောင့်နှေးနိုင်စေရန် လီယွီလန်က မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူမ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးပြီး ရှပင်းပင်းနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

နှစ်ယောက်သား လှေကားထစ်ဆင်းရင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

"ကျွန်မ ဒီကို ကားမောင်းလာတာ။" ရှပင်းပင်းက သူ့လက်ထဲက ကားသော့ကို လှုပ်ယမ်းပြီး "ဒါပေမယ့် စက်ရုံအပြင်မှာ ရပ်ထားတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခင် ကျွန်မ ထွက်သွားမှာပဲ။ အခက်အခဲရှိလို့ ကျွန်မ အထဲကို ကားမမောင်းတာ"

"ဟုတ်တယ်" လီယွီလန်က ပြန်ဖြေသည်။

ဒါက တကယ်တော့ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ လီယွီလန်ဟာ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာကြောင့် တစ်ခုခု လုံးဝရှိနေလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။

စက်ရုံမှာ သိပ်စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး။

ဖုရှန်း၏ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် လီယွီလန်သည် စက်ရုံတစ်ခုလုံး၏ လုံခြုံရေးကို အထူးဂရုပြုခဲ့သည်။ သူမခန့်အပ်ထားသော လုံခြုံရေးအစောင့်များသည်လည်း အရည်အချင်းပြည့်မီသောကြောင့် စက်ရုံအတွင်းသို့ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ဖောက်ထွင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေစရာမလိုပေ။

ဒါပေမယ့် စက်ရုံအပြင်မှာတော့...

သတိထားရမည့် နိယာမအတိုင်း လီယွီလန်သည် စက်ရုံအ၀င်ဝတွင် ရှပင်းပင်း၏ ကားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အမှားအယွင်း မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူမနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။

တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လီယွီလန်သည် သူမ၏ သတိထားမှုကို မဖြေလျှော့ပေ။

ကားထဲသို့ဝင်ရန် တံခါးဖွင့်ခါနီးတွင် လီယွီလန်သည် ရုတ်တရက် ကားမီးထောင့်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး "ခဏလေး၊ ကားပေါ်မတက်နဲ့ဦး!"

ဒါပေမယ့် အခု အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။

နက်မှောင်သော အသွင်အပြင်သည် ကားအောက်ခြေမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အကာအကွယ်မဲ့သော ရှပင်းပင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့ ဓားမြှောင်က ရှပင်းပင်းရဲ့လည်ပင်းမှာ တင်ထားပြီးပြီ။

သူ့ရှေ့မှာ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို မြင်လိုက်ရတော့ လီယွီလန်က အသက်ရှူကြပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက သူမဆီ တကယ်ရောက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

"ကောင်းကျစ်ချမ်း၊ စိတ်မလောပါနဲ့၊ ရှင့်ဓားကို အရင်ချလိုက်ပါ။" လီယွီလန်က နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားသည် မသုတ်ရသေးသော သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရကာ ရှပင်းပင်း၏ လည်ပင်းကို ထိထားသည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက လီယွီလန်ဆီကို ရည်ရွယ်ပြီး လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

သူ အိမ်မှထွက်ပြေးပြီးနောက် ရဲများ၏လိုက်ရှာခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး မည်သည့်လမ်းကြောင်းကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ခေတ္တဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူရှိရာအရပ်ကို စတင်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

သူအခြေချရာနေရာသည် လီယွီလန်၏ စက်ရုံနှင့် မဝေးလှသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ရှိသည်။

ရှပင်းပင်းရဲ့ ကားအောက်မှာ သူ ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူကိုင်ချင်တဲ့လူက လီယွီလန်ပါ။ မမျှော်လင့်ဘဲ လီယွီလန်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသောကြောင့် သူ နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ အခြားမိန်းကလေးကိုသာ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

တံခါးနှင့် မနီးမဝေးက လှုပ်ရှားမှုသည် လုံခြုံရေးအစောင့်၏ အာရုံကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ဓားမြှောင်သည် ရှပင်းပင်း၏ လည်ပင်းနှင့် နီးကပ်လာသည်။ “ဒီကိုမလာနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါအာမမခံနိုင်ဘူး” ဟု ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အမြန်ကြားလိုက်ရသည်။ လုံခြုံရေးကို တားလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ?" သူမသည် အားတက်သရောနှင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် ညှိနှိုင်းခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းက ရှပင်းပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ပြီး လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဒီကားနဲ့ ငါ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုချင်တယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

"ပြောတာက လွယ်ပါတယ်၊ သူ့ကို မထိခိုက်စေနဲ့!" လီယွီလန်က သဘောတူသည်။

"မြန်မြန်လုပ်!" ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့လက်ထဲက ဓားမြှောင်ဟာ ရှပင်းပင်းရဲ့လည်ပင်းနဲ့ အနည်းငယ်နီးကပ်နေပြီး "ရဲခေါ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မကြာခင် ငါ့ဓားလား ဒါမှမဟုတ် ရဲတွေ လာမလားဆိုတာ မင်းသိသွားမယ်!"

"ကောင်းပြီ!" လီယွီလန်သည် ဝန်ထမ်းအား ငွေယူရန် ဘဏ္ဍာရေးခန်းသို့ ချက်ခြင်း အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ကောင်းကျစ်ချမ်းနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားပြီး သူ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ဆွဲဆောင်ထားသော်လည်း တစ်ဖက်က အလွန်သတိထားကာ သူ့၏လက်များသည် ရှပင်းပင်း၏ လည်ပင်းတွင် အမြဲရှိနေသည်။

ခဏကြာတော့ ဝန်ထမ်းက မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ ပိုက်ဆံကိုထုတ်ပြီး အိတ်ကြီးတစ်လုံးထဲ ထည့်လာသည်။

"ရှင်လိုချင်တဲ့ ပိုက်ဆံ..." လီယွိီလန်က ကောင်းကျစ်ချမ်းကို ပြောသည်။

"ဖွင့်လိုက်စမ်း!" ကောင်းကျစ်ချမ်းက သတိကြီးစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" လီယွီလန်က တုံ့ပြန်ပြီး သူမလက်ကိုလှုပ်ကာ ကောင်းကျစ်ချမ်းက အိတ်ကို ကြည့်ဖို့ ဖွင့်လိုက်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို အိတ်လာပေး၊ မလှည့်စားနဲ့" ကောင်းကျစ်ချမ်းက ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် အိတ်ကိုကိုင်လျက် ဓားစာခံဖမ်းဆီးခံထားရသော ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြပြီး လီယွီလန်က ခေတ္တရပ်ကာ မျက်လုံးကို ငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် တုန်ရီသောလက်ဖြင့် အိတ်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်။ ကောင်းကျစ်ချမ်း ယူခါနီးမှာ သူမရဲ့လက်ကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး အိတ်က ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်တာကြောင့် ကောင်းကျစ်ချမ်းက သတိမထားမိဘဲ ကောက်ကိုင်လေသည်။

ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ ရှပင်းပင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားတော့သည်။

နောက်ပြန်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမသည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လိမ်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားစေကာ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ဓားမြှောင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လီယွီလန်သည် ဓားမြှောင်ကို အမြန်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကျစ်ချမ်းဟာ ​​ရှပင်းပင်းရဲ့ မြေပြင်ကို ကန်ထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ရှပင်းပင်းသည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ သေစေနိုင်သောနေရာကို မသိမသာ ကန်သွင်းခဲ့ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆီ ငါသွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီအဒေါ်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းရဲတယ်‌ပေါ့။ မင်းအဒေါ်နဲ့ ငါ့ဘိုးဘေးက ကိုယ်ခံပညာ အားကစားရုံဖွင့်ထားတာ မင်းသိလား" ရှပင်းပင်းက ကြိမ်းမောင်းသည်။

ရှပင်းပင်း တကယ်ကို မဟုတ်တာ စကားမပြောပါဘူး။ သူမ၏ ဘိုးဘေးများသည် ကိုယ်ခံပညာအားကစားရုံကို အမှန်တကယ် ဖွင့်ထားသောကြောင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ဖခင်ထံမှ နည်းလမ်းအချို့ကို သင်ယူခဲ့ပြီး မဟုတ်ပါက သူမသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ပြေးလွှားရောင်းချနေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်မည်ကို သူမ၏ မိဘများက မစိုးရိမ်ဘဲနေမည် မဟုတ်ပေ။

သူမကို ကောင်းကျစ်ချမ်းက စောစောက ဓားစာခံအဖြစ် ချုပ်နှောင်ထားတာကို ခံရတဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ သူမက စက်ရုံတံခါးမှာ ရှိနေတာကြောင့် သူမ တကယ်ပဲ တုံ့ပြန်နိုင်မှု မရှိခဲ့ချေ..

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ကောင်းကျစ်ချမ်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း တွန်းချခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရဲတွေရောက်လာပြီး ရိုက်နှက်ခံရပြီး ပွန်းပဲ့နေတဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး သူသွားရမယ့်နေရာကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။