အခန်း (၇၀) (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ကုရှန်းက ဖုန်းထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့ပေ။ လီယွီလန်သည် ကောင်းကျစ်ချမ်းက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုသို့ မှတ်တမ်းရေးသွင်းရန် မသွားမချင်း မည်သို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပါ။

သူသည် လီကျောင်းကျောင်း၏ လည်ချောင်းကို ဓားဖြင့် လှီးခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ရဲနှစ်ယောက်က သူတို့ ခဏလောက် လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိသွားပြီး လီကျောင်းကျောင်းနဲ့ ကောင်းကျစ်ချမ်းရဲ့အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ အသတ်ခံခဲ့ရသော လီကျောင်းကျောင်းကို မြင်တော့ သူမကို ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဆက်ဆံရေးက မကောင်းပေမယ့် ဝမ်းကွဲဆက်ဆံရေးက ရှိနေဆဲပါ။ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဤကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရသည်။ လီယွီလန်သည် သူမ၏ ယခင်သံသယများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သူမအား တွေ့ရန် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က လီကျောင်းကျောင်း၏ အခြေအနေသည် အလွန်အန္တရာယ်များနေပြီး သူမ အသက်ရှင်တာက သူမ၏ ကံကြမ္မာကြောင့်ပင်။

လီယွီလန် ဆေးရုံသို့သွားသောအခါ လီကျောင်းကျောင်းသည် ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး လည်ပင်းတွင် ထူထဲသောအဖြူရောင်ပိတ်စဖြင့် ပတ်ထားသည်။

ဆရာဝန်၏ အဆိုအရ သူမသည် မေ့မြောနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမနိုးလာလျှင် ကံကောင်းလိမ့်မည်။ မနိုးနိုင်ရင်တော့ ဒီအတိုင်း လဲလျောင်းနေရမည်။

လီယွီလန်က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ဆေးရုံကို ပြောခဲ့ပြီး လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ မိသားစုကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ချမ်ဖုန်းယင်နှင့် လီကွေ့ရှန့် ရောက်ရှိလာသောအခါ လီယွီလန်က သူတို့ကို သွားကြိုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းထဲတွင် လီယွီလန်သည် လီကျောင်းကျောင်း၏ အခြေအနေအကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ကို တွေ့သောအခါ လီယွိီလန်သည် ၎င်းတို့ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် လီယွီလန်၏ အထင်အမြင်နှင့် ကွာခြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆံပင်များသည် အားလုံးနီးပါးဖြူနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖုံးကွယ်၍ မရသော စိုးရိမ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့အရင်က ဘယ်လိုမကျေနပ်ချက်မျိုးတွေရှိပါစေ လီယွီလန်က သူတို့ကို မနှိမ့်ချဘဲ ဆေးရုံကို တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် လင်မယားနှစ်ယောက်သည် မျက်ရည်များ ပေါက်ထွက်လာသည်။

သူမ၏ မိဘများရောက်ရှိလာခြင်းသည် လီကျောင်းကျောင်းကို ခံစားရစေနိုင်ပြီး သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာနိုးလာသည်။

လီကွေ့ရှန့်နှင့် ချမ်ဖုန်းယင်ကိုကြည့်ကာ နောက်တန်းတွင်ရပ်နေသော လီယွီလန်ကို လီကျောင်းကျောင်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ တစ်ခုခုပြောရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ထားသော်လည်း သူမ ဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်း အသံမထွက်နိုင်ပေ။

ဒါကိုမြင်တာနဲ့ ဆရာဝန်က စစ်ဆေးဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီး လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ အသံကြိုးတွေ ပျက်စီးသွားပြီး စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ဘူးလို့ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဆရာဝန်၏ စကားကိုကြားပြီး သူမ မယုံနိုင်လောက်အောင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ချုပ်နှောင်ထားပြီးနောက် သူမသည် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ဘဝကို လက်ခံခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် အခန်းထဲတွင် ခဏမျှ လွင့်မျောသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လီယွီလန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များ တိတ်တဆိတ် ထွက်ကျလာသည်။

လောလောဆယ် သူမဘာတွေတွေးနေလဲ ဘယ်သူမှမသိ‌ပါ။

လီယွီလန်သည် လီကျောင်းကျောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး သူမ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

သူမ ချမ်ဖုန်းယင်ကို ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲလို့ မေးခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချမ်ဖုန်းယင်သည် သူမ၏ ယခင်ပုံစံ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးနီရဲရဲနှင့် စူးရှသောအသံဖြင့် "ကျောင်းကျောင်းကို ခရိုင်မြို့ဆီပြန်ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ ဘဝက ဆက်သွားရမှာပဲ"

လီယွီလန်သည် ဤအဖြေကြောင့် မအံ့သြပေ။

"ရှောင်လန်၊ ငါ မင်းကို ဒီတစ်​ခါ စိတ်​ရှုပ်​​စေခဲ့တယ်​။" ချမ်ဖုန်းယင်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

လီယွီလန်က စကားမပြောပေ။

ချမ်ဖုန်းယင်ရဲ့ အသွင်အပြင်က သူမငယ်ငယ်တုန်းကဟာကို အမှတ်ရစေသည်။ အဖြစ်အပျက်ကို သူမ အတိအကျ မမှတ်မိသော်လည်း ထိုအချိန်က လီကျောင်းကျောင်း၏ မနာလိုမှုကို သူမ မှတ်မိနိုင်သည်။

လီကျောင်းကျောင်းက မှားနေပေမယ့်လည်း သူမကို ချစ်တဲ့ မိဘနှစ်ပါးရှိသည်။

လီယွီလန်သည် ဝမ်းနည်းခဲ့ပေမယ့် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်မှာမရှိတဲ့အရာတွေကို ဆက်တွေးနေဖို့ မလိုဘူး၊ ပစ္စုပ္ပန်အကြောင်း ပိုတွေးပြီး အနာဂတ်ကို ပိုတွေးရမည်။

သူမကို ချစ်တဲ့ ခင်ပွန်း၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေနဲ့ သူမချစ်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ငန်းတွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူအများစုထက် ပို၍ပျော်ရွှင်သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အမှုသည် အလွန်များသောကြောင့် ယခုနှစ်ကုန်အထိ စီရင်ချက်ထွက်မလာပေ။

ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ဆိုးရွားစွာ ပြုမူခဲ့ပြီး ရာဇ၀တ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားများ ခိုင်လုံခဲ့သည်။ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရပြီး ကျန်တစ်သက်လုံး ထောင်ထဲမှာ နေရမည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ အကျဉ်းချခြင်းအပြင် ယခုနှစ်ကုန်တွင် ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ ကောင်းကျစ်ချမ်း အဖမ်းခံရခြင်းကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ ပရောဂျက်များမှာလည်း ပုပ်ပွသွားကာ ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ကြွေးမြီကိုလည်း ပြန်မဆပ်နိုင်ပေ။

ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ဘဏ်သည် ကောင်းကျစ်ချမ်း၏ လက်ထဲရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လေလံတင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကျစ်ချမ်းသည် ယခင်က ဝယ်ယူခဲ့သော မြေကွက်များ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ကုရှန်းလည်း ဒီလေလံမှာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကျစ်ချမ်း ဒီလိုဖြစ်တာက ယွမ် သန်း 500 သုံးပြီး အောင်ပွဲခံခဲ့တဲ့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်က မြေယာကြောင့်လို့ဆိုကြတာ အံ့ဩစရာမရှိပါပေ။ ကောင်းကျစ်ချမ်း ပြုတ်ကျရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုမြေကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အယူသီးသော သူဌေးအချို့က ယုံကြည်ကြသည်။

တခြားသူတွေက မဝယ်ချင်ကြတဲ့အတွက် ကုရှန်းအတွက် ပိုစျေးသက်သာခဲ့သည်။

သူသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်က မြေတွေကို အလွန်သက်သာတဲ့ဈေးနဲ့ ယူခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ပွဲတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးသည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ထောင်မှလွတ်မြောက်လာသည်။

ကွမ်ရှောင်ယွိသည် သူ ထောင်ကျပြီး နှစ်ဝက်အကြာတွင် ရှောက်ချင်းရှန့်ရဲ့ သမီးလေးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

ကလေးမွေးပြီးသောအခါ လီယွိီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် ဆေးရုံသို့ အတူတူသွားခဲ့ကြပြီး စကားမစပ် သူတို့သည် ကွမ်‌ရှောင်ယွိအား ယုံကြည်စိတ်ချရသော မီးတွင်းစောင့်အစ်မတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့် မထွက်လာခင်မှာ သူတို့လင်မယားက ကွမ်ရှောင်ယွိကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့် ထောင်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် မိသားစုနှစ်စုသည် အတူတူ ထမင်းစားကြသည်။

နှစ်ယောက်သား မတွေ့ဖြစ်တာ နှစ်အတော်ကြာပေမယ့် ရှောက်ချင်းရှန့်ရဲ့ အသွင်အပြင်က သိပ်မပြောင်းလဲပါပေ။

သူသည် အေးဆေးသော ခေါင်းကို ဖြောင့်စေပြီး စိတ်ဓာတ်ကောင်းနေပုံရသည်။ သူစကားပြောသောအခါ သူ့သမီး၏ ကျွန်ကဲ့သို့ သူ့သမီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"အနာဂတ်အတွက် မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ" ကုရှန်းက သူ့ကို မေးသည်။

ရှောက်ချင်းရှန့် ဒီစကားကိုကြားတော့ သူက သူ့သမီးကို နောက်ပြောင်ပြီး လေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွိနဲ့ ကျွန်တော်က ဘဝပြန်စဖို့ တခြားမြို့ကို ပြောင်းမယ်"

အခု ထောင်ကထွက်လာတော့ သူ့ကိုသိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသည်။ တစ်ချို့လူတွေက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောဖို့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် သူ့ဇနီးနှင့်သမီးကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ၎င်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

ကလေးက ငယ်သေးတယ်ဆိုတော့ သူတို့မိသားစု သုံး‌ယောက်ကို ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာမှာ စတင်မယ်ဆို ကလေးအပေါ် အများကြီး သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်ပါချေ။

လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် ရှောက်ချင်းရှန့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကောင်းစွာနားလည်သည်။

"တခြားနေရာတွေကို သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်... ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရှိလား မလောက်ရင် ငါတို့နဲ့ စကားပြောရုံပါပဲ။" ကုရှန်းက ရှောက်ချင်းရှန့်ကို ပြောသည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ "လုံလောက်ပြီ၊ အစ်ကိုရှန်း၊ မင်းနဲ့မရီးက ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ မင်းနဲ့စကားပြောရတာ ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်နေရမှာလဲ!"

"ဒီလိုတွေ မပြောနဲ့။"

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ဖောရောင်နေသော မျက်နှာနှင့် အဆီရွှဲနေသော ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အမှန်တကယ် ငွေမလုံလောက်သေးပါ။

အကျဉ်းချခံရပြီးနောက် ကုရှန်းသည် ထိုအချိန်က ရှောက်ချင်းရှန့် ရထိုက်သော ပရောဂျက်ရန်ပုံငွေအားလုံးကို ကွမ်ရှောက်ယွိကို ပေးခဲ့သည်။

ကွမ်ရှောက်ယွိသည် သူ့ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အကြီးမားဆုံး ကုန်ကျစရိတ်မှာ သူ့ကလေးအတွက် ပစ္စည်းဝယ်ရန်ဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံများစွာ ကျန်နေသေးသည်။

ဤငွေပမာဏသည် ရှောက်ချင်းရှန့်၏ မိသားစုအတွက် အခြားတစ်နေရာသို့ပြောင်းရွှေ့ရန် လုံလောက်ပါသည်။

ထို့အပြင် ရှောက်ချင်းရှန့် ကိုယ်တိုင်က သူ၏အနာဂတ်ဘဝနှင့်ပတ်သက်၍ အတော်လေး အကောင်းမြင်သည်။ အရင်တုန်းက သူ့မှာ ဘာမှမရှိတာဝောာင် ငွေရှာနိုင်တာပဲ အခုချိန်မှာ ငွေမရှာနိုင်စရာမရှိဘူး။

လက်တွေ ခြေတွေရှိသရွေ့ အစာငတ်သေမှာကို ကြောက်နေရမှာလား။

ယခု ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသောအခါ ရှောက်ချင်းရှန့်၏ မိသားစု သုံးယောက်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော ရထားပေါ်တက်ရန် အချိန်မကြာလိုက်ပေ။

သူတို့မိသားစု အခြေချပြီးတဲ့အခါ သူတို့ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ဖို့ ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ ဖုန်းထဲမှ လီယွီလန်သည် သူတို့က အလွန်ဆိတ်ငြိမ်သောမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြောင်း သိရှိခဲ့ရပြီး ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ၎င်း၏လုပ်ငန်းဟောင်းကို ပြန်လည်စတင်ကာ အသေးစားလုပ်ငန်းတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

၁၉၉၅ ခုနှစ်အစတွင် CCTV သည် မြို့ပြအချစ်ဒရာမာဇာတ်ကားကို ထုတ်လွှင့်ခဲ့ပြီး ကြည့်ရှုမှုနှုန်း ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဒရာမာ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်ရှုမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးခဲ့သည်။

တီဗီဒရမ်မာများ ထုတ်လွှင့်ချိန်တွင် ညတိုင်း လူတိုင်းသည် ဒရာမာများကို အတူတကွ လိုက်ကြည့်ရန် တီဗွီရှိသူများ၏ အိမ်များသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူရဲ‌ကောင်းနဲ့ မင်းသမီးကြားက အချစ်ဇာတ်လမ်းအပြင် ဒီတီဗီစီးရီးအကြောင်း ဆွေးနွေးမှုတွေမှာ hot ဖြစ်စေတဲ့အရာက သူတို့ဝတ်တဲ့ လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေပင်။

ချက်ခြင်းနီးပါး လန်မန်အဝတ်အစားအမှတ်တံဆိပ်အကြောင်း တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် သိသွားခဲ့ပြီး လူကြိုက်များမှု အလုံအလောက် ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

လီယွီလန်၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံသည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို လျင်မြန်စွာ တိုးချဲ့ခဲ့သည်။

စက်ရုံကို ပိုတိုးချဲ့ပြီး အထူးစတိုးဆိုင်များကိုလည်း နိုင်ငံအနှံ့ မြို့ကြီးများတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

စက်ရုံမှထုတ်သော အဝတ်အထည်များ မရောင်းရမှာလည်း စိတ်ပူစရာမလိုပါ။ စက်ရုံအတွင်း နေ့စဉ် ကုန်တင်ကားများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရောက်ရှိလာကြပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ နှစ်စဉ်အမြတ်ငွေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အမှတ်တံဆိပ်၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွန်းကားလာခြင်းကြောင့် လီယွီလန်၏ ရုံးခန်းကိုလည်း စက်ရုံမှ ရုံးခန်းအသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ဌာနအသီးသီးကို ပြင်ဆင်ထားပြီး တကယ့်ခေတ်မီသော အဝတ်အထည်ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လန်မန်အဝတ်အထည်ကုမ္ပဏီ၏ ဒီဇိုင်းဌာနသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူငယ်ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်နာများ၏ အိပ်မက်ကမ္ဘာဖြစ်လာခဲ့သည်ကို ဖော်ပြရကျိုးနပ်သည်။

တီဗီစီးရီးများမှတစ်ဆင့် လန်မန်အဝတ်အထည်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော တက္ကသိုလ်စျေးကွက်ရှာဖွေရေးစာသင်ခန်းများတွင် ဂန္တဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။

လန်မန်အဝတ်အထည်များ၏ ရေပန်းစားမှုသည် ခဏတာပဲ ကျော်ကြားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကုမ္ပဏီသည် ကော်ပီခံရတာတွေကို တရားစွဲ တိုက်ဖျက်ရန် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ငွေအမြောက်အများ သုံးစွဲနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

၂၀၀၀ တွင် တရုတ်တွင် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်များစာရင်းကို ကြော်ငြာတစ်စောင်က ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဒီသတင်းစာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူတို့မိသားစုက ဖွံ့ဖြိုးပြီး ပင်လယ်မြင်နေရတဲ့ ဗီလာကို ပြောင်းသွားသည်။

လီယွီလန်သည် လဲလျောင်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားကုမ္ပဏီသည် သတင်းစာတွင် ပထမအဆင့်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်၍မသွားနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူတို့ အဲဒါကို ဘယ်လို တွက်ကြလဲ မသိဘူး။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ?" ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို ဝိုင်တစ်ခွက် ယူလာပေးပြီး သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က သူ့ကို သတင်းစာကို ပေးလိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က နည်းနည်းလေး လှုပ်သွားပြီး "တော်လိုက်တာ မိန်းမရယ်" ဟု လှောင်ပြောင်သည်။

လီယွီလန်က သူ့ကို စကားမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အရပ်မြင့်မြင့် ကုရှန်းနှင့် အမီလိုက်မည့် ကောင်လေး တပေါင်နှင့် ကလေးဆန်နေဆဲ ရတနာလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက် ကမ်းခြေမှာ လှိုင်းစီးဖို့ အော်ဟစ်နေကြသည်။

လီယွီလန်သည် ဘေးကင်းရေးကို အာရုံစိုက်ရန် ဝန်လေးစွာပြောခဲ့သည်။

သူတို့သည် အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမားရှိသောခေတ်တွင် ကြီးပြင်းလာကြပြီး ခေတ်၏လှိုင်းတံပိုးများကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ရယူနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ပိုကံကောင်းတာက သူတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆုံတွေ့၊ လက်တွဲပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲနေပါစေ တစ်ဖက်လူက မင်းနဲ့အတူရှိနေသရွေ့ မနက်ဖြန်ဟာ စောင့်မျှော်ရကျိုးနပ်တဲ့ နေ့တစ်နေ့သာ ဖြစ်သည်။

~ပြီးပါပြီ~