အခန်း (၁၆၆၁-၁၆၆၅)

အခန်း ၁၆၆၁: စုကျန်းချန်နှင့် ဟိုကျွင်းကျီ

“အဲဒီနောက် ဟိုကျွင်းကျီက အနိုင်ယူခံရပြီး ထိုက်ကျုံးက သူ့ကို ကွပ်မျက်စေခဲ့တယ်… သူ့ရဲ့နာမည်နဲ့ပုံတူကို လင်ယန်ပြခန်းမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရတယ်… ဒီကိစ္စက ထိုက်ကျုံးအတွက် ကြီးမားတဲ့ထိုးနှက်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး အင်ပါယာတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်…” စုကျန်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူသည် ဤဖြစ်ရပ်များကို ကိုယ်တိုင်မတွေ့ကြုံခဲ့သဖြင့် စုကျန်းချန်ကဲ့သို့ လေးနက်သော အထင်အမြင် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် စုကျန်းချန်၏ စကားအရ ဟိုကျွင်းကျီက သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သင့်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခု သူရင်ဆိုင်နေရသော ဟိုကျွင်းကျီဆိုသူက မည်သူ ဖြစ်သနည်း။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ ဟိုကျွင်းကျီ၏ သားသမီး သို့မဟုတ် မြေး ဖြစ်ပုံမရပေ။ ထို့ပြင် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များက လင်ယန်ပြခန်းမှ ဟိုကျွင်းကျီ၏ ပုံတူပေါ်က အမာရွတ်များနှင့် အတိအကျ တူညီလှသည်။

“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဘာဖြစ်နေတာလဲ… သေသွားတဲ့သူက ပြန်ရှင်လာနိုင်တာလား…”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။

စုကျန်းချန်က ထပ်မံ ပြောဆိုလာသည်။ “အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဟိုကျွင်းကျီရဲ့ ကွပ်မျက်ရာနေရာမှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ ငါကြားခဲ့ရတယ်… အဲဒီအချိန်မှာ ငါက အိမ်ထဲမှာ အကျယ်ချုပ်ခံထားရပြီမို့ အသေးစိတ်အချက်တွေကို မသိခဲ့ဘူး… ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဟိုကျွင်းကျီက တစ်ခါမှ ထပ်မပေါ်လာခဲ့ဘူး… ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဟိုကျွင်းကျီ သေဆုံးသွားပြီလို့ လူထုကို ကြေညာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိတော့ဘူး… အဲဒီအကြောင်းကို သိပ်ဂရုလည်း မထားခဲ့ဘူး…”

"ဟူး…"

စုကျန်းချန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုမှုက ဝမ်ချောင်ရဲ့ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေပြီး တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်လွန်ပြီး သေဆုံးသွားသည့်သူက ပြန်ရှင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် ထိုသူသည် တကယ်ပင် မသေခဲ့ဘူးဆိုလျှင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး အများအပြား နားလည်လာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အကယ်၍ သူထင်သည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ဟိုကျွင်းကျီက အလွန်အရေးကြီးသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ထိုသူသည် တကယ်ပင် ဟိုကျွင်းကျီ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကွပ်မျက်ရာနေရာတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရမည်သာ... သို့သော် ဟိုကျွင်းကျီကို မည်သူက ကယ်တင်ခဲ့သနည်း။

အရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ပဟေဠိတစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရသည်။ ဟိုကျွင်းကျီ၏ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာမှုက ထင်သလောက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်ချောင်က ခံစားမိသည်။ ပထမမင်းသား၏ ပုန်ကန်မှုတွင်လည်း ကြီးမားသော ကွဲပြားမှုတစ်ခု ရှိလာနိုင်သည်။

စုကျန်းချန်က ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ကြည်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ “ချောင်အာ… ဒီလူက တကယ်ပဲ ဟိုကျွင်းကျီ ဟုတ်မဟုတ် ငါမသိပေမဲ့ တကယ်လို့ သူဟုတ်ခဲ့ရင် မင်းက အတော်သတိထားရမယ်… ဟိုကျွင်းကျီက သူ့ရဲ့နည်းလမ်းတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ သေသေချာချာ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး… သူက ရလဒ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး နည်းလမ်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး… အဲဒီအချိန်တုန်းက သိုင်းပညာနဲ့ စစ်ပညာမှာ သူက ငါ့ထက် တစ်ဆင့်သာလျော့တယ်… ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာမြင့်လာပြီး သူ့ရဲ့အစွမ်းထက်တဲ့ သင်ယူမှုစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူက သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်ရှိနေလိမ့်မယ်… သူ့အကြောင်း ဘာမှသတင်းမထွက်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီး အခု သူပြန်ပေါ်လာတာဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိမှာပဲ… မင်းက သတိထားရမယ်…”

စုကျန်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်က တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

“ချောင်အာ… ငါက အရှင်မင်းမြတ်ထိုက်ကျုံးနဲ့ ကတိပြုခဲ့တာကြောင့် ဧကရာဇ်တရားရုံးထဲမှာ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပါဝင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်… ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းမှာ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်… လာ… ဒီအကြောင်းတွေ မပြောကြတော့ဘူး… ငါတို့ ဒီလိုတွေ့ဆုံရတာ ရှားပါးလှတယ်… ငါနဲ့ စစ်တုရင်တစ်ပွဲ ကစားလိုက်ကြရအောင်…” စုကျန်းချန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေဘုရင်၏ မူလအထောက်အထားကို သိရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က အလွန်စိတ်မအေးလှပေ။ သို့သော်လည်း သူက ထိုင်လိုက်ပြီး စုကျန်းချန်နှင့် စစ်တုရင်တစ်ပွဲ ကစားလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က အနောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းချွယ်က ပုန်းအောင်းနေရာမှ ထွက်လာပြီး သူ့ထံ လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ… အရှင်မင်းမြတ်… တစ်ခုခုသိရှိခဲ့ရလား…”

“အင်း… တကယ် သူပဲ…” ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

“အာ… ဒါဆို ဆရာကြီးစုက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား…” ကျန်းချွယ်က မေးလိုက်သည်။ ဟိုကျွင်းကျီနှင့် သူ၏ အတိတ်စစ်ရေးရလဒ်များအကြောင်း သိလေလေ သူခံစားရလေလေ ဖြစ်ပြီး ဖိအားများ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

ပထမမင်းသားဘက်မှ အကြံပေးတစ်ဦးသည် ဤသို့သော ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မြင်ထားနိုင်မည်နည်း။

ဤသို့သော ပြိုင်ဘက်က ၎င်းတို့ ပုံမှန်ရင်ဆိုင်နေကျ ရန်သူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။

“ဟင်း… အေးအေးဆေးဆေးပါ…”

ဝမ်ချောင်က ကျန်းချွယ်၏ပုခုံးကို အံ့အားသင့်ဖွယ် ပုတ်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီးစုက တကယ်တော့ အရင်ကတည်းက လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ထားပြီးပြီ…”

ကျန်းချွယ်၏မျက်လုံးများက ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ စကားများကြောင့် လုံးဝရှုပ်ထွေးသွား၏။

ဝမ်ချောင်သည် သာမန်အပြုံးတစ်ခုသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှင်းပြချက်မပေးဘဲ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။

စုကျန်းချန်သည် အတိတ်က ကတိသစ္စာကြောင့် ဧကရာဇ်တရားရုံးကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်မပါဝင်ရန် ကန့်သတ်ခံထားရသော်လည်း ထွက်ခွာမသွားခင် ဝမ်ချောင်ကို စစ်တုရင်တစ်ပွဲ ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုကစားပွဲသည် သာမန်ကစားပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသော်လည်း တကယ်တော့ ဟိုကျွင်းကျီ ၏ စစ်ပညာကို ပြသရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူက ဝမ်ချောင်ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ကူညီပေးခဲ့သည်။

‘နည်းလမ်းတစ်ခုကို တတ်မြောက်ရင် ကိစ္စအခုတစ်ရာကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်’ ဆိုသလို ဟိုကျွင်းကျီ၏ စစ်ပညာကို သိရှိပြီးနောက် ဟိုကျွင်းကျီ၏ စစ်ဆင်ရေးပုံစံနှင့် သူ့ကို တန်ပြန်ရန် နည်းလမ်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် နားလည်လာခဲ့၏။

"ရွှတ်…"

ထို့နောက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် ကျန်းချွယ်တို့က အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ်သိပြီး ရန်သူကိုသိလျှင် တိုက်ပွဲတိုင်းကို အောင်ပွဲရယူနိုင်သည်။ တစ္ဆေဘုရင်၏ မူလအထောက်အထားကို သိရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မိုးတိမ်များ ပြယ်သွားပြီး ရှင်းလင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝမ်ချောင်က နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိရှိထားသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်က ဝမ်ချောင်ထံမှ အမိန့်များ စတင်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ဧရာမစက်ကြီးတစ်ခုလို လည်ပတ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြယ်များ လှည့်ပတ်ပြီး နေထွက်လာသောအခါ မြို့တော်တစ်ခုလုံးက ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်နေသည်။

သာမန်လူထုအတွက် အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းနေပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးထဲက အငြင်းပွားမှုများ မည်မျှ ပြင်းထန်နေစေကာမူ ၎င်းတို့က အားလုံး ဝေးကွာလှသည်။

ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ မြို့တော်၏ အနောက်ပိုင်းရှိ ဧရာမပညာရှိသစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရှည်လျားသွယ်လျသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသူတစ်ဦး ရွှေရောင်စစ်တုရင်ချပ်တစ်ခုကို ရှေ့တွင်ထားပြီး မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

စစ်တုရင်ချပ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စစ်တုရင်ရုပ်များထည့်ထားသည့် ဖရုံသီးပုံးနှစ်ခု ရှိ၏။

ထိုလူကြီးက ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရင်း ဘေးရှိ သစ်ပင်နှင့် တစည်းတလှည့် ပေါင်းစပ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ အချိန်က ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွား၏။

ပညာရှိသစ်ပင်အောက်တွင် အရွက်တစ်ရွက် လွင့်မျောကျလာသောအခါ စုကျန်းချန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရောက်လာပြီ…”

"ရွှတ်…"

စုကျန်းချန်၏ အသံကို တုံ့ပြန်သည့်နှယ် တစ်စုံတစ်ဦးက နေရောင်ခြည်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး စစ်တုရင်ချပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုသူက ဆံပင်ဖြူရောနှောနေပြီး ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ခွံပေါ်တွင် အမာရွတ်ပါးပါးတစ်ခု ရှိသည်။ ဤသူက ပထမမင်းသားဘက်တွင် အမှုထမ်းနေသည့် တစ္ဆေဘုရင်ဖြစ်၏။ သို့သော် ပိုမိုတိကျစွာပြောရလျှင် သူက မဟာထန်၏ စစ်တပ်ဖျက်သိမ်းစစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွင်းကျီ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဘုရင်က စုကျန်းချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ “တော်တော်ကြာ စောင့်လိုက်ရတာပဲ… ဒီနေ့ရောက်လာဖို့ ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရတယ်…”

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများက ဆုံမိသောအခါ လေထဲတွင် လျှပ်စီးတမျှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းက အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး…” စုကျန်းချန်က ဟိုကျွင်းကျီကိုကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟွန်း… မင်းတောင် အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သေသွားနိုင်မှာလဲ…” ဟိုကျွင်းကျီ က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်က တူညီသော အရှင်မင်းမြတ်ထံ အမှုထမ်းခဲ့ကြပြီး စစ်တုရင်ကစားရင်း စစ်ဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် olတို့တွင် အငြိုးအတေးများလည်း မနည်းမနော ရှိခဲ့သည်။

“ငါ မင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့တယ်… ငါတို့ ဘယ်သူက ပိုသာတယ်ဆိုတာ အဆုံးသတ်ဆုံးဖြတ်ရမဲ့အချိန်ရောက်ပြီ…”

“ဒီနှစ်တွေ အကြာကြီးကြာလာတာတောင် မင်း အဲဒါကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးဘူးလား…”

စုကျန်းချန်က ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“လွှတ်လိုက်ရမယ်တဲ့လား… ငါ ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်လိုက်နိုင်မှာလဲ…” ဟိုကျွင်းကျီ က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများနှင့်အတူ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုလည်း ရောယှက်နေသည်။

အရပ်သားအရာရှိများထဲတွင် ပထမဆုံးဟူ၍ မရှိသလို စစ်သူရဲများထဲတွင်လည်း ဒုတိယဟူ၍ မရှိပေ။ ပညာရှင်များက ကဗျာရေးဖွဲ့ရာတွင် အကောင်းဆုံးဟု မည်သူမျှ မပြောရဲသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်များအတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

ဟိုကျွင်းကျီက အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အရည်အချင်းများရှိပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ ထူးချွန်သော စွမ်းရည်များကြောင့် ချီးကျူးခံခဲ့ရသဖြင့် မာန်ထောင်လွှားသော စရိုက်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ သူနှင့်ယှဉ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာရှိခဲ့ပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဗျူဟာအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုက်ကျုံးထံ သစ္စာခံလိုက်သောအခါ တခြားဗိုလ်ချုပ်များထဲမှ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် သူ၏ ထူးချွန်သော နားလည်မှုနှင့် သင်ယူမှုစွမ်းရည်ကို အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ မည်သည့် အခါသမယမဆို ဟိုကျွင်းကျီ ရှိနေသည့်နှယ် သူသည် အာရုံစူးစိုက်မှု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် စုကျန်းချန် ပေါ်ထွက်လာသည် အထိပင်...။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏တောက်ပမှုက ဤစစ်နတ်ဘုရားကြောင့် လုံးဝအရိပ်ထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

စုကျန်းချန် ရှိနေသည့်နေရာတိုင်း သူသည် မှိန်ဖျော့ပြီး အလင်းမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်းက စုကျန်းချန်၏ စစ်ရေးရလဒ်ကောင်းများကိုသာ အမှတ်ရကြပြီး သူ၏စစ်ရေးရလဒ်ကောင်းများကို ပြောဆိုသူ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရန်သူများကို အနိုင်ယူခဲ့ကြသော်လည်း လူထုသည် လမ်းမများပေါ်တွင် စကားပြောနေချိန်တွင် စုကျန်းချန်၏ နာမည်ကိုသာ ပြောဆိုကြသည်။

သူသည် စုကျန်းချန်ကို လိုက်မီရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး စစ်တပ်ဖျက်သိမ်းစစ်နတ်ဘုရားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မဟာထန်စစ်နတ်ဘုရားနှင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ မာန်ထောင်လွှားမှုက ဤသို့သော အရှက်ရမှုကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

“အဲဒါအပြင် ငါ့ရဲ့ဆန္ဒက အကောင်အထည်မဖြစ်လာသေးတော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်လိုက်နိုင်မှာလဲ…”

ဟိုကျွင်းကျီ၏ စကားများထဲတွင် လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါရှိပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဟိုကျွင်းကျီက အသေးစိတ် မပြောခဲ့သော်လည်း စုကျန်းချန်က သူပြောလိုသည့်အရာကို သိထားသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

“မင်း အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

“မင်း ဘာလုပ်လုပ် တစ်ယောက်ယောက်က ထွက်လာပြီး မင်းကို တားဆီးလိမ့်မယ်… အတိတ်မှာ အဲ့လိုလူတွေရှိခဲ့သလို အခုလည်း အဲ့ဒီလိုလူတွေ ရှိနေမှာပဲ…”

“ဟား… ဟား... ဟား...”

ဟိုကျွင်းကျီက လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ… မင်းရဲ့တပည့်လား…” ဟိုကျွင်းကျီ က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

“ဟွန်း… အရင်တုန်းက မင်းရဲ့စစ်ပညာကို ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ ငါတောင်းဆိုခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းက သိပ်တွန့်တိုပြီး အဓိကအနှစ်သာရတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်… ဒါတင်မကဘူး မင်းက ငါ့ကို အရှင်မင်းမြတ်ထံ တိုင်ကြားခဲ့သေးတယ်… အခုတော့ မင်းက အဲဒါကို မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို သင်ပေးလိုက်တယ်…”

ဟိုကျွင်းကျီက ဖရုံသီးပုံးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အထဲမှ အနက်ရောင်စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဖလွတ်…"

ထိုရုပ်က ချက်ချင်းပင် အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။

စုကျန်းချန်က တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။

“မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက မတိကျခဲ့ဘူး… ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့စစ်ပညာကို မင်းကို သင်ပေးခဲ့ရင် လူထုအပေါ် ဘေးဒုက္ခတွေ ယူဆောင်လာရုံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

“ဒီနှစ်တွေ အကြာကြီးကြာလာတာတောင် မင်းက အခုထိ ခေါင်းမာနေသေးတယ်… ဖြောင့်မတ်သူက စည်းစိမ်ကို မလိုက်စားဘူး… ကြင်နာသူက စစ်သည်တွေကို မအုပ်ချုပ်ဘူး… စစ်ပညာဆိုတာ သတ်ဖြတ်ခြင်းရဲ့ အနုပညာပဲ… မင်းက သိပ်နူးညံ့လွန်းတယ်…”

စုကျန်းချန်၏ မျက်ခုံးများက တွန့်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် လွန်သွားသော်လည်း ဟိုကျွင်းကျီက အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘဲ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟိုကျွင်းကျီက ဆက်လက် ပြောဆိုလာသည်။

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း ငါ့ကို သင်ပေးမပေးဆိုတာက အရေးမကြီးတော့ဘူး… မင်းရဲ့ စစ်ပညာကို ငါ အကုန်လုံး သေသေချာချာ သင်ယူပြီးပြီ… အခု မင်းတောင် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်တော့ဘူး… မင်းရဲ့ တပည့်ဆိုတာကတော့ ပိုပြီး ပြောစရာတောင်မလိုဘူး…”

******

အခန်း ၁၆၆၂: ကျန်းချိုးကျန်ချုံးအပေါ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်ကြိုးပမ်းမှု

“မင်းမှားနေတယ်… ငါတို့ရဲ့ခေတ်က ပြီးဆုံးသွားပြီ… မင်း ဘယ်လိုပဲ ကြံစည်နေပါစေ မင်း အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

စုကျန်းချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး… အဲဒါအပြင် အဲဒီကလေးရဲ့ အလားအလာက မင်းထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်…”

"ဟူး…"

ဟိုကျွင်းကျီက မျက်နှာတွန့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများက တွန့်သွားသည်။

သူသည် စုကျန်းချန်ထံ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စုကျန်းချန်၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ဤသူက သူ၏တပည့်ကို ဤမျှ မြင့်မားစွာ အကဲဖြတ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူက မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ခဏအကြာ သူ၏မျက်ခုံးများက ပြန်လည်ပြေလျော့သွားသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ အသက်ကြီးလာပြီထင်တယ်… ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်တယ်ဆိုတော့…” ဟိုကျွင်းကျီက လှောင်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် ငါက အစကတည်းက မင်းကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်… မင်း သူ့ကို ဒီလောက်ထူးချွန်တယ်လို့ ထင်နေတယ်ဆိုရင် ငါက မင်းအတွက် သူ့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်မယ်… ပြီးရင် မင်း ဘာပြောမလဲဆိုတာ ပြန်လာကြည့်မယ်…”

ဟိုကျွင်းကျီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုက်ကျုံး၏ နောက်ဆုံးသြဝါဒကို သူက သဘောပေါက်ထားပြီး စုကျန်းချန်ထံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သင်ယူခဲ့ပြီးနောက် စုကျန်းချန်၏ စရိုက်ကိုလည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်၏။ ဤခရီးစဉ်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိရန် သူက တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ သတင်းစကားကို ပေးပို့ပြီး သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည် ဖော်ပြီးပြီ ဖြစ်၏။ စုကျန်းချန်က ဘယ်အရာခံစားရပါစေ နောက်ဆုံးတွင် သူက လှုပ်ရှားရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"ရွှတ်…"

အင်္ကျီလက်ကို လွှဲလိုက်ရင်း ဟိုကျွင်းကျီက ပြန်ထလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်သွားသည်။

“ဒီတွေ့ဆုံမှုမှာ ငါ ပြောချင်တာတွေ ပြောပြီးပြီ… ငါတို့ ထပ်ဆုံကြဦးမယ်…”

သူ၏အသံက လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာရင်း ဟိုကျွင်းကျီက လှမ်းထွက်သွားသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် သူ့နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အလကားပဲ… မင်း ငါ့ရဲ့စစ်ပညာကို သင်ယူခဲ့ရင်တောင် မင်းက နံပါတ်တစ်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး…”

ဟိုကျွင်းကျီက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒီအဆင့်ထိရောက်နေတာတောင် မင်း ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်လား…”

“လွှတ်လိုက်ပါ… အချိန်ရှိသေးတယ်…” စုကျန်းချန်က ပညာရှိသစ်ပင်အောက်မှ ဟိုကျွင်းကျီကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ ငါလိုမျိုး မုန်းတီးမှုတွေ ထမ်းပိုးထားရမယ်ဆိုရင် မင်း လွှတ်လိုက်နိုင်မှာလား…”

ဟိုကျွင်းကျီက လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်အတွင်း ဧရာမမြေပုံတစ်ခုက နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထူထဲသော မျဉ်းကြောင်းများနှင့် ပါးလှယ်သော မျဉ်းကြောင်းများသည် မြေပုံပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြတ်သန်းထိုးဖောက်နေသော်လည်း ထိုဖရိုဖရဲအတွင်းတွင် စည်းကမ်းတစ်မျိုး ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ မြို့တော်၏မြေပုံ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့်က ဝမ်ချောင်က သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဤမြေပုံကို ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ပထမမင်းသား၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပို၍ပို၍ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များ မှန်ကန်ပါက ပထမမင်းသားရဲ့ ပုန်ကန်မှုသည် ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာနေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဤမြေပုံရှေ့တွင် အချိန်ကုန်ဆုံးနေရသည်။

စုကျန်းချန်ထံမှ တစ္ဆေဘုရင်၏ အထောက်အထားကို သိရှိပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ နှလုံးသားတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဤပုန်ကန်မှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး အကြံဥာဏ်အသစ်များနှင့် အတွေးအမြင်များ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။

“ဘယ်မှာလဲ… ဘယ်မှာလဲဆိုတာ… သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုက ဘယ်မှာဖြစ်မလဲ…”

ဝမ်ချောင်သည် မြေပုံရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် မအေးနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်ညှိုးထောက်ထားသည်မှာ သူ၏ အတွေးများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားနေပြီး ဤမြေပုံပေါ်တွင် အရာသစ်များကို မြင်နိုင်သည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များသည် စစ်သူကြီးအိမ်တော်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာပြီး သူ၏မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး… ကျန်းချိုးကျန်ချုံး…”

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ထုကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ပိုင်းတွင် ဇိမ်ခံလှည်းတစ်စီးက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် လှည်းအတွင်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သာမန်ပုံစံ ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းကိစ္စများ တစ်နေ့တာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူသည် သူ၏အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်။

သူက မြို့တော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်လာစဉ်က ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် မာန်ထောင်လွှားပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် အုံ့မှိုင်းနေသော တိမ်ညိုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် မုန်တိုင်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံနေရပြီး ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပွားလွန်းနေသည်။

အမှန်တရားနဂါးသည် ထွက်ပေါ်လာရန် ငြင်းဆန်နေပြီး ငယ်ရွယ်သော နဂါးသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ တရားရုံးသည် တည်ငြိမ်ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။

စုန့်ဘုရင်အပေါ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးနေသော နောက်ထပ် ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်သည်။

မဟာထန်သည် မည်သည့်ဦးတည်ရာသို့ ဦးတည်ရမည်နည်း။ ၎င်း၏ပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်း။ ထို့ပြင် သူက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ဤအခြေအနေတွင် ဘာလုပ်သင့်သနည်း။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ဤမေးခွန်းများအတွက် အဖြေမရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေသော အခြေအနေတွင် သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အနည်းငယ်မျှ မသိရှိခဲ့ပေ။

"ဟီး…"

သူ၏အတွေးများကြားတွင် ရုတ်တရက် မြင်းများ၏အော်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏လှည်းက ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက မျက်နှာတွန့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် ထပ်မံတွေးတောရန် အချိန်မရှိခင်မှာပင် ထက်ထက်မြက်မြက်နှင့် ရက်စက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစွမ်းအင်သည် အစပိုင်းတွင် သိပ်မပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၎င်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး…”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်ကာ လှည်း၏အမိုးကို ဖောက်ထွက်ပြီး လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားသည်။

"ဘမ်း…"

ထို့နောက် ခဏအကြာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ထိုင်နေခဲ့သော လှည်းသည် လက်မောင်းအထူရှိ အနက်ရောင်သုံးခွခက်ရင်းလှံတစ်ခုဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ… ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ အရာရှိတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့…”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး သူသည် ခြေလှမ်းတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူများ၏ ဖျတ်လတ်သော ပုံရိပ်များသည် နံရံများနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံထားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား… မင်းကို သတ်မဲ့သူတွေပေါ့…” ဝတ်ရုံနက်လူတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာ အနက်ရောင်စွမ်းအင်က လေထဲသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဆယ်ဦးခန့်ရှိသော ထိုသူများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လေထဲတွင် အရိပ်များထားရှိကာ ရှေ့သို့ ပြတ်သားစွာ ထိုးဖောက်လာသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ဘာပြောတယ်… ကျန်းချိုးကျန်ချုံး သူ့အိမ်တော်ကို ပြန်လာရင်း တိုက်ခိုက်ခံရတယ်ဟုတ်လား…”

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်အတွင်း ဝမ်ချောင်က သတင်းကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ အစီအစဉ်များက ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများနှင့် မလိုက်မီနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးအား အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း သူက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို သတင်းပို့ရန် လူများစေလွှတ်မည့်အချိန်တွင်ပင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးက သိပ်လျင်မြန်လွန်းနေသည်။

ကျန်းချွယ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ သိပ်မရှိသေးဘူး… သူတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နေရာက အရှင်ကျန်းချိုး ရွေးချယ်ထားတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းကျဉ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချိန်မှာ အရှင်ကျန်းချိုးနဲ့ သူ့ရဲ့ လှည်းမောင်းသူတစ်ဦးတည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်… အဲဒါအပြင် အရှင်ကျန်းချိုးရဲ့ လှည်းမောင်းသူကလည်း သေဆုံးသွားပြီ…”

“မြို့စောင့်တပ်က ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းနေပြီ… ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အရှင်ကျန်းချိုးက ဒီတိုက်ခိုက်မှုမှာ သိပ်ပြီး ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူး…”

ကျန်းချွယ်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တွေးတောစပြုလာသည်။

ဤဖြစ်ရပ်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးအား တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စကို အပြည့်အဝ စုံစမ်းမပြီးမချင်း ဤဖြစ်ရပ်သည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု သူက မယူဆရဲခဲ့ပေ။

တစ်စက္ကန့်အကြာ ဝမ်ချောင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျန်းချွယ်အား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ငါ့လှည်းကို ပြင်ဆင်ထားပေး… ငါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို သွားတွေ့မယ်…”

ဝမ်ချောင်သည် မကြာမီတွင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အိမ်တော်၏ တံခါးများသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အရာရှိများစွာက အပြင်တွင် ရပ်နေကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ငြင်းပယ်ခံရပြီး အချိန်အတော်ကြာ အပြင်တွင် ရပ်နေခဲ့ပုံရသည်။

“အရှင်…”

ဝမ်ချောင်၏လှည်းကို မြင်သောအခါ စစ်သူရဲဦးစီးဌာနနှင့် အရာရှိဦးစီးဌာနမှ အရာရှိများက ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ…” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

စစ်သူရဲဦးစီးဌာနမှ အရာရှိများက ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ကျန်းချိုး တိုက်ခိုက်ခံရတယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ စိုးရိမ်တဲ့စိတ်နဲ့ လာကြည့်ကြတာပါ… ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက အရှင်ကျန်းချိုးက ဧည့်သည်တွေကို လုံးဝမတွေ့ဘူးလို့ ငြင်းထားတယ်… သူက ဧကရာဇ်တရားရုံးကို တိုင်ကြားစာတင်ပြီး သူမကျန်းမာလို့ အိမ်တော်မှာ လပေါင်းများစွာ အနားယူပြီး ပြန်လည်သက်သာလာအောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်… စစ်သူရဲဦးစီးဌာနရဲ့ကိစ္စတွေက နှောင့်နှေးလို့မရဘူး… အရှင်ကျန်းချိုး မရှိရင် ကိစ္စတွေ အများကြီးကို ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်… ဒါကြောင့် အရှင်ကျန်းချိုးကို လာတွေ့ကြတာပါ…”

ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်တော်၏ တံခါးများက တကယ်ပင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်တံခါးခေါက်ရိုးတွင် ‘ဧည့်သည်မတွေ့ပါ’ ဟု ရေးထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“ဒါက…”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်ကို သူက သိထားသော်လည်း ၎င်း၏ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက ပိုမိုသက်သာရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံးတွင် ထူးခြားသော အကြောင်းအမျိုးမျိုး ရှိနိုင်သည်။

ဤအရာရှိများနှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ဖလှယ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အိမ်တော်ရှေ့ရှိ ပြင်းထန်သော ကျောက်ခြင်္သေ့များဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"တပ်... တပ်… တပ်..."

ဝမ်ချောင်က တံခါးခေါက်ရိုးကို အသုံးပြုပြီး တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

တံခါးသည် အစပိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထို့နောက် စိတ်ဆိုးတကြီးဖြင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ… တံခါးမှာ ဧည့်သည်မတွေ့ဘူးလို့ ရေးထားတာ မမြင်ဘူးလား…”

“ဒါဆို အရှင်ကျန်းချိုးကို ပြောပေးပါ… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ ရောက်လာတယ်လို့…” ဝမ်ချောင်သည် ဤရိုင်းစိုင်းမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ ထိုသူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထို့နောက် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာ အိမ်တော်၏ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်ပြီး အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာတစ်ခုက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်သည် ထင်ရှားစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းမြတ်… ခင်ဗျားပဲလား… အရှင်ကျန်းချိုးက ခင်ဗျားကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့တာ…”

ထိုသူသည် ဝမ်ချောင်ကို အတွင်းသို့ ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးများက ထပ်မံပိတ်သွားသည်။

အိမ်တော်၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်က နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က မထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမှာပင် တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ စုဆောင်းထားသော အချက်အလက်များအရ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ဒဏ်ရာမရခဲ့သလောက်ဖြစ်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုက အန္တရာယ်ထက် ကြောက်ရွံ့မှုသာ ပိုဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ပါးလှယ်သော အဖြူရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ သူ၏မျက်နှာက မကျန်းမမာဖြစ်နေသလို ဖြူဖျော့နေသည်။

******

အခန်း ၁၆၆၃: ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား

“မင်းရောက်လာပြီလား.”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

ဝမ်ချောင်က လျှောက်လှမ်းလာပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် အလွန်စိတ်ပူပန်နေပုံရပြီး စိတ်အခြေအနေ မမှန်ကန်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“တခြားဘာရှိမှာလဲ... တစ်ဖက်လူတွေက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ငါ ပုံမှန်သွားလေ့ရှိတဲ့ လမ်းတွေကိုတောင် စုံစမ်းထားပုံရတယ်...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ပြောလိုက်သည်။

စစ်သူရဲဦးစီးဌာနတွင် နေ့စဉ် ဂရုစိုက်ရမည့် ကိစ္စများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး တရားရုံး၏ အရေးကြီးသော အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏လက်ထဲတွင် ပြဿနာများ ပိုမိုရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ပထမမင်းသားတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ယိုယွင်းလုနီးနီး တံခါးကို ထောက်ကူရန် တစ်ခုတည်းသော သစ်သားတိုင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် စိန်ပန်းလမ်းမကြီးကို ဖြတ်ပြီးနောက် ဘေးထွက်လမ်းကလေးတစ်ခုကို အမြဲယူခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့်သာဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲရှိ ပြဿနာများကို စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးခဲ့သည်။

လူဦးရေ တစ်သိန်းနီးပါးရှိသော လူစည်ကားသည့် မြို့တော်တွင် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုက အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် တစ်ဖက်လူများက ဤအန္တရာယ်မရှိသော အနှစ်သက်မှုကို အသုံးချလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

“သူတို့မှာ သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လျှော့တွက်ခဲ့တယ်... ငါ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုသတ်ပြီး လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတချို့ ရခဲ့တယ်...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကပြောရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထူထပ်သော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့် အစိမ်းရောင် စီးကြောင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပုလဲပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ဂုဏ်သတင်းနှင့် နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အလွန်တပ်မက်သူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ငြင်းဆိုမည်မဟုတ်သော အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂုဏ်သတင်းရရှိရန် အာရုံစူးစိုက်ထားသော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပုံ ရသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုမှ ဝမ်ချောင်က ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ မရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းနေသေးကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤအတွေးများက သူ၏စိတ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွား၏။

ကြယ်တာရာစွမ်းအင်က ပုလဲပန်းပုံစံဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပင့်ကူအနှီများကဲ့သို့ သေးငယ်သော အမှောင်စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏လက်ဖဝါးမှ ရုတ်တရက် ပြူးထွက်လာသည်။

"ဖျူး..."

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး ဖန်တီးထားသော ပုလဲပန်းကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်း မိစ္ဆာမီးလျှံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤမီးတောက်က အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း မီးလောင်ပြာကျသွားစေသည်။ ထိုအခါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာက ပိုမိုဖြူလျော့သွားသည်။

“မာရာရဲ့မီးတောက်...”

ဝမ်ချောင်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် စီးဆင်းနေသော မိစ္ဆာမီးလျှံက ဝမ်ချောင်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးသည်။ ၎င်းသည် အနက်ဝတ်လူများအသုံးပြုသော မိစ္ဆာမီးလျှံပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ သဘာဝက ယခင်ကထက် ပိုမိုအာဏာရှင်ဆန်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အစဉ်သည် ပွက်လောရိုက်နေပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် အနောက်မြောက်မှ မကြာသေးမီ ပြန်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ အနက်ဝတ်လူများ အသုံးပြုသော စွမ်းအင်ကို ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။

အနက်ဝတ်လူများက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့သောအရာ ဖြစ်သည်။

အနက်ဝတ်လူများက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်မည်နည်း။ သူတို့၏ ယခင်လှုပ်ရှားမှုများအရ ၎င်းတို့သည် တစ်ခါမျှ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးမည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း သူတို့ကို သိတာလား”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူက လုံးဝမမျှော်မှန်းခဲ့ပေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... အရှင်ကျန်းချိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးနိုင်မလား...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာထားက တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက မိစ္ဆာမီးလျှံကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးက လုံးဝ ကွဲပြားသော သဘောသဘာဝကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ဝမ်ချောင်ကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူသည် ရည်မှန်းချက်မရှိသူ မဟုတ်သဖြင့် ဤတောင်းဆိုမှုတွင် အကြောင်းအရင်းတစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ဖြစ်ရပ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အမြင်တွင် ၎င်းသည် သာမန် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရန်သူသည် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို သိရှိထားခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော ထူးဆန်းမှုမှာ သူတို့၏သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။

“အရှင်ကျန်းချိုး ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး သူတို့မှာ တခြားထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိခဲ့လားဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်ပါအုံး...” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မကြာမီ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိမ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... တခြားတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်... အဲ့ဒီမိစ္ဆာမီးလျှံတွေအပြင် ဒီလူတွေက ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သားရဲပုံစံတွေအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အဆင့်ပေါင်းများစွာ ပိုမြင့်လာပြီး သူတို့ရဲ့ ကြွက်သားတွေက အားအပြည့်နဲ့ ပြည့်လျှံလာတယ်... သူတို့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူတို့အပေါ်မှာ အများကြီး အားနည်းသွားတယ်... အဲဒါအပြင် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲလာတယ်...”

တစ်ဝက်လူးဝူးစ်...

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများက ပိုမိုတွန့်လိမ်သွားသည်။ ယခုအခါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အနက်ဝတ်လူများမှာ သူထင်ထားသလို ဖြစ်သည်မှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူတို့က ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်မှာလဲ..."

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အစဉ်က ပွက်လောရိုက်နေသည်။ အနက်ဝတ်လူများနှင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးတို့အကြား အကျိုးစီးပွား ထိပ်တိုက်တွေ့မှု မရှိသည်ကို သူက မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေရန်ပင် မဖြစ်သင့်ပေ။

“ဝမ်ချောင် ဘာဖြစ်လို့လဲ...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော် ထင်ထားသလို မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်...”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော မသက်မသာ ခံစားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်စိုးရိမ်နေတာက အဲဒီလူတွေရဲ့ နောက်ခံမဟုတ်ဘူး...”

ဝမ်ချောင်က ရှင်းပြမှု မပေးခဲ့ဘဲ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးလည်း ဆက်လက် မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ငါ တကယ်စိုးရိမ်နေတာက ဒီလူတွေက အတိအလင်း ရည်မှန်းချက်နဲ့ လာခဲ့တာပဲ... သူတို့က ငါ့ခါးမှာရှိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားရဲ့ တစ်ဝက်ကို ရည်ရွယ်ခဲ့တာ... ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို ဘာကြောင့်လဲ... လူထုကအစ ဂိုဏ်းထဲက သိုင်းသမားတွေအဆုံး လူတိုင်းသိတယ်... ဒီဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို ယူလိုက်ရင် သူတို့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ... ဒါပေမဲ့ တရားရုံးထဲက လူတွေအတွက်ကတော့ ကွဲပြားတယ်... အဲ့ဒီလူတွေပဲ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို လိုချင်မှာ... ဒါကို ငါ စိုးရိမ်နေတာ...”

"ဟူး..."

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားသည်။

“အရှင်ကျန်းချိုး မင်းပြောတာက အနက်ဝတ်လူတွေက ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို ရည်ရွယ်ခဲ့တာလို့ ပြောတာလား...”

“အင်း...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အသံပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ အသံပုံစံက ပြောင်းလဲသွားမှုကို သူက သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးထဲတွင် မိုးကြိုးသံများ မြည်ဟီးနေပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများက ပုံထွက်နေသည်။

"အနက်ဝတ်လူများ..."

"ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား..."

ဤအတွေးနှစ်ခုနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်က သူ၏နှလုံးသားသည် အဆုံးမရှိ လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျနေသလို ခံစားရသည်။ သူက ထိုအရာများ ဤဦးတည်ရာသို့ ဖြစ်ပေါ်လာရန် တစ်ခါမျှ မလိုလားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းအားလုံးက သူ၏ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

"အနက်ဝတ်လူတွေက ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားအတွက် လာခဲ့တာ..."

ထို့ပြင် မဟာထန် ဧကရာဇ်တရားရုံးတွင် ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြုနိုင်သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အနက်ဝတ်လူတွေက ပထမမင်းသားနဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်တဲ့လား..."

ဝမ်ချောင်က ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မုန်တိုင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မသက်မသာနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

ပထမမင်းသားက မဟာထန်ကို လုံးဝနီးပါး ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၊ ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် ချီဘုရင်တို့ အားလုံးက သူနှင့်အတူ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ စုကျန်းချန်ပြီးလျှင် ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာခန့်က စစ်နတ်ဘုရားကပင် သူ့အား အစေခံနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ဝတ်လူများက ပထမမင်းသားနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က ၎င်းကို တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် တစ်ဦးက နန်းတွင်းထဲတွင် နေထိုင်နေပြီး အခြားတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မထိုးဖောက်နိုင်သော သူဖြစ်ကာ မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်သည်ထက် ပိုမိုကြာရှည်တည်ရှိခဲ့သည်။ ဤအင်အားနှစ်ခုက မည်သို့လျှင် အတူတကွ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

“ဝမ်ချောင် ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်က ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အနက်ဝတ်လူများအကြောင်း အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူသည် အချို့ကိစ္စများကို ကျော်လွန်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံးအား ပြောပြခဲ့သည်များက သူ့ကို အံ့အားသင့်ပြီး မယုံနိုင်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က ပြောပြခြင်းမဟုတ်လျှင် ၎င်းသည် လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဟု သူက ထင်မြင်ခဲ့မည် ဖြစ်၏။

“ဒါ... ဒီလိုအင်အားတစ်ခု ဘယ်လို တည်ရှိနိုင်မှာလဲ... နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိလာခဲ့ပြီး အင်ပါယာတွေရဲ့ ထမြောက်ခြင်းနဲ့ ပြိုလဲခြင်းကိုတောင် ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်တဲ့လား...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လျက် အံ့အားသင့်နေသည်။ ဝမ်ချောင် ပြောပြခဲ့သည်များက သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

“မင်းက သူတို့ရဲ့အင်အားကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ပြီးပြီ... သူတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ မယုံနိုင်စရာ စွမ်းရည်ကို သိခဲ့ပြီးပြီ... ဒီပြင်တခြားအရာတွေက ဘာထူးဆန်းနေသေးလဲ...” ဝမ်ချောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ယခုတုံ့ပြန်မှုသည် ဝမ်ချောင်က အနက်ဝတ်လူများကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံခဲ့စဉ်က သူ၏တုံ့ပြန်မှုနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ ၎င်းတို့နှင့် အကြိမ်များစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အင်အားကို ထဲထဲဝင်ဝင် နားလည်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ဤဖြစ်ရပ်၏ အရေးပါမှုကို မသိရှိသေးသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ခါးမှ သေးငယ်သော အိတ်ကလေးတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။

“ဒါကို ငါ မင်းကိုပေးမယ်...” သူက အတွင်းမှ အမည်းရောင် သတ္တုသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး လွှဲပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ရိုးရှင်းသော အမည်းရောင်သေတ္တာကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက အနက်ဝတ်လူတွေရဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်ပြီး သူတို့က မင်းရဲ့အင်အားကို လျှော့တွက်ခဲ့တာ သိသာတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ပြီး ရည်မှန်းချ က်မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ဒီအတိုင်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ ဒုတိယအကြိမ် တတိယအကြိမ် ထပ်ကြိုးစားမှာ... ဒီသေတ္တာက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်... သူတို့ မင်းဆီ ချဉ်းကပ်လာရင် မင်း ကြိုတင်သိထားနိုင်မယ်... သူတို့ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာလည်း သိထားနိုင်မယ်...”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ပြောလိုက်သည်။ ဤသေတ္တာက ဘာဖြစ်သည်ကို သူက မသိခဲ့သော်လည်း ထိုလူများက ဝမ်ချောင်ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်က အလွန်အမင်း ချဲ့ကားမပြောခဲ့လျှင် ဤသေတ္တာသည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

“ဝမ်ချောင် မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားရမယ်နော်... လက်ရှိ ဧကရာဇ်တရားရုံးက အရင်က တရားရုံးမဟုတ်တော့ဘူး... ကောင်းရှန်းကျစ်က အန်းရှီကာကွယ်ရေး ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ဆယ်နှစ်ကျော် ရပ်တည်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတယ်... စုန့်ဘုရင်က စစ်တပ်နဲ့ အင်ပါယာက လေးစားခံရပေမဲ့ လျင်မြန်စွာ ဖြိုလှဲခံလိုက်ရတယ်... အခု သူတို့က ငါတို့ဆီကို လက်ရှည်လာနေပြီ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက သက်ပြင်းချလိုက်ရသည်။ မဟာထန်၏ ဥပဒေများအရ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားက ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်များမှအစ အနိမ့်ဆုံး စစ်သားများအထိ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စစ်သည်များအားလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်သည်။ ဤအရာတွင် ထည့်သွင်းထားသော အာဏာသည် ဧကရာဇ်တံဆိပ်ပြီးလျှင် ဒုတိယအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

မတော်မတရား အသုံးပြုမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ တစ်ဝက်ကို နန်းတွင်းရှိ ဧကရာဇ်က ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားတစ်ဝက်ကို စစ်ဝန်ကြီးက ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား၏ နှစ်ပိုင်းကို ပေါင်းစည်းလိုက်သည့်အခါ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စစ်တပ်များကို အပြည့်အဝ စည်းရုံးနိုင်၏။

******

အခန်း ၁၆၆၄: ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာသော အောက်ရေစီးကြောင်း

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် အနောက်တောင်ပိုင်းမှ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြား၏ တစ်ဝက်သည် အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့်အရာဖြစ်ပြီး သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းသည် အင်ပါယာအတွင်း အဆိပ်သင့်ဆုံးသော အရာဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏အသက်ကို အဆုံးသတ်နိုင်သည့် အသေချာဆုံး တံဆိပ်ပြား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူက မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် မုန်တိုင်းအလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားသည် စစ်ဝန်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ထားရပြီး မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ထံသို့မျှ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခွင့် မရှိပေ။ ယခုအခါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုသည်ဖြစ်စေ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို အခြားသူတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုသည်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဘာတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နောက်ပြန်ဆုတ်လမ်း မရှိတော့ပေ။

“ငါ အသက်ရှင်နိုင် မရှင်နိုင်ဆိုတာ သေးသိမ်တဲ့ ကိစ္စပဲ... ငါ စိုးရိမ်နေတာက ဒါက အစပဲဖြစ်နိုင်တယ်... မဟာထန်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံက မကြာခင် ပြောင်းလဲတော့မယ်ဆိုတာ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာထားက အလွန်စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဧည့်ခန်းမသည် ဆူညံသံမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်လျက် တစ်စက္ကန့်အတွင်း အပ်တစ်ချောင်း ပြုတ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများက တွန့်လိမ်သွားပြီး လေးနက်စွာ တွေးတောနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ဤအတောအတွင်း ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးထံ အလည်အပတ် သွားနေချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အဖွဲ့ဝင်များက အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနေခဲ့သည်။

"ဖလပ်... ဖလပ်... ဖလပ်..."

ဆွေးနွေးမှုများ အလယ်တွင် ရုတ်တရက် အတောင်ပံရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သံချောင်းကဲ့သို့ နှုတ်သီးရှိသော ပြင်းထန်သည့် ဖယ်ကွန်သိန်းငှက်တစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာ၏။ ဖယ်ကွန်သိန်းငှက် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြမ်းတမ်းပြီး အရေးအကြောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက ၎င်းကို လက်ခံရန် ဆန့်ထွက်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား သတင်းအသစ်ရောက်လာပါပြီ... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ကျန်းချိုးကျန်ချုံးရဲ့ အိမ်တော်ဆီ ဦးတည်သွားနေပါတယ်...”

ကင်မ်ယူဆော့က ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် သူသည် ယခုအခါ သတင်းထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့ဝင်များစွာကို လက်အောက်တွင် ထားရှိထားပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် ယခင် ဂိုဂူယောမင်းဆက်မှ စုဆောင်းထားသူများပင် ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားသည့် သူ၏လူအင်အားသည် ခြောက်ရာမှ ခုနှစ်ရာအထိ ရှိနေပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်း မြက်ပင်တစ်ပင် ကွေးညွတ်သွားသည်ကိုပင် သူတို့၏အကြည့်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟမ်... သူ သွားမယ်ဆိုတာ ထင်မှတ်မထားတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို အံ့ဩစရာ မရှိဘူး...”

ပထမမင်းသားက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးနှင့် ဝမ်ချောင်တို့က မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ရပ်တွင် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ တရားရုံးအတွင်း လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိထားကြသည်။

“အရှင်မင်းသား ကျန်းချိုးကျန်ချုံးဆီက တိုင်ကြားစာ သုံးစောင် ရရှိထားပါပြီ... အားလုံးက သူမကျန်းမာကြောင်း အိမ်တော်တွင် အနားယူနေမယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်... ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ၎င်းကို ကျွန်တော်တို့ တားဆီးဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်...” ကျူးထုံအန်းက ဤအချိန်တွင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ လူတွေတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါက ပြဿနာပဲ...” နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းလာသည်။ ၎င်းသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးမှ ယခင်က ကယ်တင်ခံခဲ့ရသော အဇူရာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူက မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသော ဘေးထွက်လမ်းကလေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကင်မ်ယူဆော့၏ ထောက်လှမ်းရေးသမားများသည် အဆင့်နိမ့်လွန်းသဖြင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးထံမှ အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရနိုင်သည်။

သို့သော် အဇူရာသည် ထိုအစွမ်းထက်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများပင် မအောင်မြင်ခဲ့မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ယခုအခါ သတိထားနေပြီး အိမ်တော်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေကာ မကျန်းမာဟု ဆိုထားသည်။ ၎င်းသည် နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်မှုများကို များစွာ ခက်ခဲစေလိမ့်မည်။

“ကျန်းချိုးကျန်ချုံးရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လို့ မရဘူး...” အဇူရာက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

“တစ္ဆေဘုရင် ဒီကိစ္စအပေါ် ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ...” ပထမမင်းသားသည် ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က ညာဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တစ္ဆေဘုရင်က နဂါးပုံထောက်တိုင်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

ဆွေးနွေးမှုအတွင်း တစ္ဆေဘုရင်သည် ပါဝင်မှု မရှိခဲ့ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အလား တွေးတောနေခဲ့သည်။

ပထမမင်းသား၏ အဖွဲ့အစည်းအတွင်း တစ္ဆေဘုရင်သည် အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပထမမင်းသားပင်လျှင် သူ့အား လေးစားမှု ပြသခဲ့သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုသည် တစ္ဆေဘုရင်က အစမှ အဆိုပြုခဲ့သော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏ ပုံစံငယ်ပေါ်တွင် တစ္ဆေဘုရင်က ထိုးစွဲခဲ့သော အလံတစ်ခုသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော်နေရာတွင် ရှိခဲ့သည်။

စစ်သူရဲဦးစီးဌာနသည် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စစ်တပ်များ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး မဟာထန်၏ အစွမ်းထက်သော စစ်အင်အားကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ပထမမင်းသားသည် နဂါးပလ္လင်ထီးနန်းသို့ တက်ရောက်လိုပါက ဤအရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။

“ကျန်းချိုးကျန်ချုံးရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို သိမ်းယူတာက အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး...”

တစ္ဆေဘုရင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ပထမဆုံး စကားလုံးများက တစ်ဖက်လူများကို သက်သာရာရစေသည်။

အရှေ့နန်းဆောင်၏ ဉာဏ်အမြော်အမြင်အရှိဆုံး မဟာဗျူဟာသမားဖြစ်သည်နှင့်အညီ တစ္ဆေဘုရင်က အမြဲတမ်း အရံအစီအစဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ တစ္ဆေဘုရင်တွင် အစီအစဉ်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းတို့ဘက်သည် အလွန်အမင်း အဆိုးမြင်စိတ်ဖြင့် နေရမည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေဘုရင်၏ အထောက်အထားက အမြဲတမ်း နက်နဲပြီး ထူးကဲခမ်းနားနေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့အားလုံးက အနည်းငယ် မယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ၎င်း၏ မည်သူဖြစ်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သိရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လိုက်နာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မကျေနပ်မှုများက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားနဲ့ဆိုရင် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ခြောက်ဦးနဲ့ စစ်တပ်အမျိုးမျိုးကို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါမရှိရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို လုပ်ဆောင်လို့ မရဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး... ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဧကရာဇ်တရားရုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး နယ်စပ်စစ်တပ်တွေကို ဖျက်သိမ်းပြီး ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခြောက်ခုရဲ့ စစ်တပ်တွေကို များစွာ လျှော့ချထားပြီးပြီ... သူတို့ မကျေနပ်ခဲ့ရင်တောင် ပထမမင်းသားကို ရန်သူအဖြစ် ပြုလုပ်ရင် သူတို့ရဲ့ သြဇာက များစွာ လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်... ဒါက ပထမမင်းသားက ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနဲ့ အတူတူ နယ်စပ်စစ်တပ်တွေကို ဖျက်သိမ်းဖို့ သဘောတူခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရင်းတစ်ခု မဟုတ်လား...”

တစ္ဆေဘုရင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး ပထမမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက မဟာထန်၏ ထီးနန်းအတွက် ပထမဦးဆုံး ဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး သရဖူမင်းသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသား၏ ရှုထောင့်မှ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် ဧကရာဇ်တရားရုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ စစ်သားများစွာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ခြင်းသည် သိပ်အကျိုးမများခဲ့ပေ။

"မဟာထန်ရဲ့ကောင်းကင်ယံက မကြာခင် ပြောင်းလဲတော့မယ်...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက်တုန်သွားပြီး ဘာမှ ငြင်းဆိုမှု မပြုခဲ့ပေ။ တစ္ဆေဘုရင်က မှန်ကန်ခဲ့၏။ ထိုအရာများက သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မောင်းနှင်သော အကြောင်းအရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားမရှိရင်တောင် ငါတို့ စစ်သားတွေကို စည်းရုံးနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက် ပြဿနာရှိလိမ့်မယ်...” တစ္ဆေဘုရင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ...”

ပထမမင်းသားက ချက်ချင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်လာသည်။

ထိုမေးခွန်းသည် ဧည့်ခန်းမထဲမှ တခြားလူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးက တစ္ဆေဘုရင်၏ အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“ဟိတ်... အရှင်ကျူး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အိမ်မှာ မကျန်းမာဘူးလို့ပြောပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးကို တိုင်ကြားစာ ပို့ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

တစ္ဆေဘုရင်က ကျူးထုံအန်းကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ကျူးထုံအန်းက အခိုက်အတန့်မျှ ထိတ်လန့်စွာ တောင့်တင်းသွား၏။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဧကရာဇ်တရားရုံးက သဘောတူထားပြီးပါပြီ... ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ဧည့်သည်တွေကို လုံးဝ လက်မခံဘူးလို့ ကြားထားပါတယ်... အိမ်တော်ရဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ ထွက်တောင်မထွက်ဘူး... သူကိုယ်တိုင် စားသောက်မဲ့ အရာအားလုံးကို အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးထားပြီး ကိုယ့်ဖာသာ ဖူလုံအောင် လုပ်ထားတယ်လို့ ကြားထားပါတယ်...” ကျူးထုံအန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

မြို့တော်၏မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်များနှင့် အရာရှိများ အထူးသဖြင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးလို အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဧကရာဇ်တရားရုံးကပေးသော လစာငွေ အများအပြား ရရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အများစုသည် ဈေးကွက်မှနေ အစားအသောက်များကို ဝယ်ယူကြသည်။ သို့သော် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် သူ၏အိမ်တော်တွင် အစားအသောက်များကို စိုက်ပျိုးထားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ဖူလုံအောင် လုပ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူ့ကို တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားစေခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက သိ၏။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ထိုလုပ်ရပ်များကို ထိုနေ့မှ စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ စုန့်ဘုရင် တိုက်ခိုက်ခံရသည့် နေ့ကတည်းကပင် စတင်ခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းသားက သူ့စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ... သူ့ကို အိမ်ထဲမှာ လုံခြုံအောင် နေခွင့်ပေးလိုက်ပါ...” တစ္ဆေဘုရင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက အံ့အားသင့်စွာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ္ဆေဘုရင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မကျန်းမာမှုက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ သူက အိမ်တော်ထဲတွင် နေထိုင်နေရင်း ပထမမင်းသားက ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားကို ဘယ်တော့မှ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ စစ်သားများကို စည်းရုံး၍ ရနိုင်တော့မည်မဟုတ်ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပထမမင်းသားက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“အကြီးအကဲ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး မရှိတဲ့ အခွင့်အလမ်းကို အသုံးပြုပြီး စစ်သူရဲဦးစီးဌာနကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လိုက်ဖို့ ဆိုလိုတာလား...”

ပထမမင်းသားက စကားမဆုံးခင် တစ္ဆေဘုရင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တခြားအကြံပေးများအားလုံးက အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။ စုန့်ဘုရင်နှင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးတို့က စစ်သူရဲဦးစီးဌာနတွင် အာဏာအများစုကို ကိုင်စွဲထားခဲ့ခြင်းက အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ချီဘုရင်မှာလည်း အာဏာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရှိသော်လည်း သူ၏သြဇာက အကန့်အသတ် ရှိ၏။ သို့သော် ယခု စုန့်ဘုရင်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အိမ်ထဲတွင်ပိတ်ထားပြီး စစ်သူရဲဦးစီးဌာနကို သိမ်းယူရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အလမ်းကို ရရှိထားသည်။

"ဒါက ဗိုလ်ချုပ်တံဆိပ်ပြားနဲ့ ယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပေမဲ့ ဒုတိယအကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ..."

ထိုအတွေးက သူတို့အားလုံးကို ချက်ချင်း အားအင်ပြည့်သွားစေခဲ့သည်။

“ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို အလွန်အမင်း လျှော့တွက်ထားလို့ မရဘူး... အဲ့ဒီလူက ဒီထက်ပိုပြီး သန်မာတယ်လို့ ထင်တယ်...”

တစ္ဆေဘုရင်က ပထမမင်းသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံထဲတွင် အရေးကြီးသည့် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ပထမမင်းသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏အိမ်တော်သည် တံခါးပေါက်က တင်းတင်းပိတ်ထားသည်။ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပြီးကတည်းက ထိုနေရာက အထီးကျန် ကျွန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အနီးဆုံး အိမ်နီးချင်း အနည်းငယ်ကလွဲလျှင် ဘယ်သူမှ အိမ်၏အနီးကို မလာရဲကြပေ။ အိမ်က လူများ ထွက်လာခြင်းလည်း ရှားပါးပြီး အပြင်လူများ ဝင်လာခြင်းလည်း ရှားပါးသည်။

ထို့နောက် အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ညနေခင်း ရောက်လာခဲ့၏။ ညအမှောင်ထုတွင် မြို့တော်၏ သာမန်ပြည်သူများက အိမ်ပြန်ရန် အလျင်စလို ပြေးနေကြသည်။

"ကျွီ..."

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး အိမ်တော်၏ အနောက်ဘက်တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံတစ်ယောက်က ခြင်းတောင်းတစ်လုံးနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစေခံက သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အနီးနားတွင် မည်သူမှ မရှိသည့်အခါ သူက လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြေးသွား၏။ ကြိုတင်မသိထားလျှင် ထိုလူက စစ်သူရဲဦးစီးဌာန၏ လူတစ်ယောက်ဟု မည်သူမှ မသိခဲ့ပေ။

အစေခံက ထိုနည်းလမ်းနှင့် လမ်းများကို သွားလာရင်း မည်သူ၏ အာရုံကိုမှ မဖမ်းမိခဲ့ပေ။ မကြာခင် သူက ထောင့်တစ်ခုကိုလှည့်ပြီး ဆိုင်ကလေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွား၏။

“ဆိုင်ရှင် ဆန်တို့ဟူးနှစ်ကျင်းပေးပါ...”

အစေခံက ပြုံးပြရင်း ခြင်းတောင်းထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူပြီး ကောင်တာပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ဆီသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

ဆန်တို့ဟူးက ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အန်းရှီကာကွယ်ရေးတွင် အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သည့် အထူးစွမ်းအင်ဖြည့် အစားအစာတစ်ခုပင်။

မြို့တော်တွင် သူက ထိုဆန်တို့ဟူးရောင်းသော ဆိုင်တစ်ခုကို မတော်တဆ တွေ့ခဲ့ရပြီး ဆိုင်ရှင်ကလည်း အန်းရှီကာကွယ်ရေးနှင့် နီးစပ်သောဒေသတစ်ခုက ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးက တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်ကတည်းက ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏အိမ်တော်က ထိုဆိုင်မှ ဆန်တို့ဟူးများကိုသာ အားလုံးနီးပါး ဝယ်ယူအားပေးခဲ့သည်။

"ရွှတ်..."

အစေခံက ပြောနေရင်း ဆန်တို့ဟူးသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

“ဟိတ် ဆိုင်ရှင် ဒီနေ့ တစ်ခုခု မမှန်သလိုပဲ... ဆန်တို့ဟူးက ပုံမှန်လို ဖြူစင်မနေဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ...” အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံက ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ အလုပ်များနေလို့ အလျင်စလိုလုပ်လိုက်ရလို့ ဒါကြောင့် သိပ်ပြီးဖြူစင်မနေတာ...”

ကောင်တာနောက်မှ ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းငုံ့ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏အသံထဲတွင် အနည်းငယ် အားနည်းသလို ခံစားရပြီး မျက်နှာထားကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အစေခံက ဆိုင်ရှင်၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘာတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ဆန်တို့ဟူးသေတ္တာကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ပြဿနာမရှိပါဘူး... နောက်တစ်ခေါက် ပိုဂရုစိုက်ပေးပါ...” အစေခံက ပြုံးရင်း ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကြေးဒင်္ဂါးများကို ကောင်တာပေါ်တွင် ထားခဲ့ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက သွက်လက်ပြီး သိမ်မွေ့လှသည်။ ဆိုင်ထောင့်တစ်နေရာတွင် မသိမသာပုန်းနေသော အကြည့်တစ်စုံက သူ့အား လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သူက သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အစေခံက လမ်းကျဉ်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော် အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သူက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးက ပြန်လည်ပိတ်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လမ်းကျဉ်းထဲမှ အရိပ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏အကြည့်များက ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော်တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဟမ်... ကျန်းချိုးကျန်ချုံး မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လောက်လုံခြုံအောင် ပုန်းနေပါစေ ငါ့လက်ထဲက လွတ်မသွားနိုင်ဘူး...”

ထိုအရိပ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူသည် အိမ်တော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအတောအတွင်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော်အတွင်းတွင် အစေခံသည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အတွင်းခန်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့ထဲတွင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ပုံရိပ်က ထိုင်နေရင်း ထင်ရှားလှသည်။

“ဆန်တို့ဟူးတွေ ယူလာပြီလား...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အနည်းငယ် အားနည်းသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဆန်တို့ဟူးနှစ်ကျင်း ယူလာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က တစ်ခုခုမတူဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်... ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အမူအရာကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သလိုပဲ...” အစေခံက ဂရုတစိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက ချက်ချင်း စူးရှလာသည်။

“ဘယ်လိုမတူတာလဲ... အသေးစိတ်ပြော...” သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အစေခံသည် ဆိုင်ရှင်၏ အပြုအမူများနှင့် စကားပြောပုံများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် တစ်လုံးချင်း အာရုံစူးစိုက်နားထောင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ သိမ်မွေ့လာသည်။

“ဒါဆိုရင်... သူတို့ စပြီးလှုပ်ရှားလာပြီ...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက အခန်းထဲရှိ မီးအိမ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ စူးစိုက်သွားသည်။

သူသည် စစ်သူရဲဦးစီးဌာန၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်သည့်အလျောက် ရန်သူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဆိုင်ရှင်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက သူ့အတွက် သတိပေးလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အစေခံ အိမ်တော်ရဲ့ အစောင့်တပ်ကို အကြောင်းကြားလိုက်... ဒီည အားလုံး သတိထားနေရမယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်တော်ထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားရင် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးလိုက်... ပြီးတော့ ဆန်တို့ဟူးတွေကို အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်... တစ်ခုခု မမှန်ရင် ချက်ချင်း ငါ့ကို အကြောင်းကြားပါ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အမိန့်က ပြတ်သားပြီး တင်းကျပ်လှသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး...” အစေခံက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အမိန့်ကို လိုက်နာရန် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ညအမှောင်ထုက အိမ်တော်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မီးအိမ်များ၏ အလင်းရောင်သည် အားနည်းစွာ တုန်ခါနေသည်။

“တစ္ဆေဘုရင်... မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို အလွတ်မပေးချင်ဘူးပဲ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏လက်သီးများက မသိမသာ တင်းဆုပ်သွားသည်။

******

အခန်း ၁၆၆၅: ကြွက်ကိုဖမ်းတဲ့မြွေနဲ့ မြွေကိုဖမ်းတဲ့သိမ်းငှက်

အစေခံက ဆိုင်ရှင်၏အသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း သူက ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ ဤဆိုင်သို့ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ မကြာခဏ လာရောက်ခဲ့သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆိုင်ရှင်၏အသံကို သူက အလွန်ရင်းနှီးသည်။ သို့သော် ယခု သူကြားလိုက်ရသည့် အသံက ဆိုင်ရှင်၏အသံ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် အစေခံက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ မဲနက်နေသော လက်ဖဝါးနှင့် ကျုံ့တွဲနေသော လက်ချောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏နှလုံးက တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်သွားသည်။

ဆိုင်ရှင်က တနေ့လုံး မုန့်မွှတ်များကိုကိုင်ကာ ရေစိုစိုနှင့် အလုပ်လုပ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏လက်များက ဖြူစင်ချောမွတ်နေပြီး မကြမ်းတမ်းသင့်ပေ။ ယခု သူတွေ့လိုက်ရသည့် လက်များနှင့် လုံးဝမတူပေ။

“နေအုံး... မင်းက ဆိုင်ရှင်လျူးမဟုတ်ဘူး... မင်း ဘယ်သူလဲ...”

အစေခံ၏နှလုံးက တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သေစေနိုင်သော လက်ဖဝါးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည့်အချိန်နီးပါးတွင် ‘ဆိုင်ရှင်လျူး’ ဟုထင်ရသူက ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“လူယုတ်မာလေး မင်းက အစေခံတစ်ယောက်ပဲဆိုပေမဲ့ တော်တော်သတိကောင်းတာပဲ...”

‘ဆိုင်ရှင်လျူး’ ဟုထင်ရသူက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာက စစ်မှန်သော ဆိုင်ရှင်လျူး၏ မျက်နှာနှင့် တူညီသော်လည်း ၎င်းတွင် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

အစေခံက မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ထိုသူ၏ လက်ချောင်းများက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ကျိုးသွားစေသည်။

ဤအပြုမှုကို ပြီးစီးပြီးနောက် ထိုသူက အစေခံ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အစေခံ၏မျက်နှာကို ခွာယူကာ သူမျက်နှာပေါ်သို့ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုသူက အစေခံ၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ဆိုင်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကာ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အိမ်တော်ဆီသို့သွားရန် လမ်းကျဉ်းများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိသလို အိမ်တော်အတွင်းရှိ မည်သူမျှ အစေခံက တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် အစားထိုးခံရမှန်း မသိခဲ့ကြပေ။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏အိမ်တော် အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်တွင် ပန်းပင်များနှင့် ရေကန်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပန်းခင်းများနှင့် လှပသော မုတ်ဆိတ်ပင်များ တန်ဆာဆင် စီခင်းထားကာ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို သာယာလှပပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော အတွေးအမြင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဧကရာဇ်တရားရုံး၏ ဥပဒေအရ ဒုတိယအဆင့်နှင့်အထက် အရာရှိများ၏ နေအိမ်များက တရားရုံးမှ ချမှတ်ထားသော စံနှုန်းအတိုင်း ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်တွင် သစ်သားစင်အသစ်များ တန်ဆာလှပ်စွာ စီခင်းထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နှင်းဆီနှင့် ဂန္ဓမာပန်းများ စိုက်ပျိုးထားသည်။ ၎င်းတို့က အားလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် သစ်သားစင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး တစ်ဖက်လက်တွင် သေးငယ်သော ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ရေဖျန်းအိုးကို ကိုင်ထားလျက် သူ၏ပန်းပင်များကို ဂရုတစိုက် ပြုပြင်နေသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူက ဤအိမ်တော်တွင် အဆင်မပြေဟု ခံစားရသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုတည်ငြိမ်သော ဘဝပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း သဘောကျလာခဲ့သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ပန်းအိုးများထဲရှိ မြေဆီလျှော့ပြီး ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားကာ ရေဖျန်းပြီးစီးသည်။ ဤသက်ဝင်လှုပ်ရှားသော ပန်းပင်များကို မြင်ရခြင်းက သူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြေလျော့စေသည်။

ယခုဆိုလျှင် သစ်ရွက်တွေကို ရိတ်သင့်ပြီဟု ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက သူ၏စိမ်းလန်းသော ပန်းပင်များကိုကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တွေးလိုက်သည်။

ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးနှင့် တစ်ချိန်က အန်းရှီကာကွယ်ရေးစစ်တပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်ခဲ့သူ ထိုသူက ယခုအခါ ပန်းရေဖျန်းပြီး သစ်ရွက်ရိတ်နေသည့် အေးချမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“ကတ်ကူး ဓားယူလာပေး...” ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးက လှမ်းလာကာ ဦးညွှတ်လျက် သတ္တုကတ်ကူးတစ်စုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးအပ်လိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ကတ်ကူးဓားကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို...

"ဝူး..."

ရုတ်တရက် လေပြည်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ‘ဥယျာဉ်မှူး’ ၏ လက်ချောင်းများမှ ချွန်ထက်သော ဓားသွားနှစ်ချောင်း ထိုးထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆိပ်ပြင်းပြင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပနေသည်။

ဥယျာဉ်မှူး၏ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေပြီး ထိုဓားနှစ်ချောင်းသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။ အေးစက်စွာ တောက်ပနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ဥယျာဉ်မှူးက အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကာ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားထားလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖိထားရင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

ထိုဥယျာဉ်မှူးက သူ၏အိမ်တော်တွင် ဥယျာဉ်ပြုပြင်ရန် တာဝန်ယူထားသူဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ့ကို ကူညီပေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားသည်။ ထိုသူသည် သူ၏အိမ်တော်ဝန်ထမ်း ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် သတိမထားမိခဲ့ဘဲ ဥယျာဉ်မှူးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤသူသည် သူမှတ်မိထားသည့် ဥယျာဉ်မှူး မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဥယျာဉ်မှူးသည် အနီးသို့ လှမ်းလာကာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏လက်က မျက်နှာအစွန်းသို့ ရောက်သွားပြီး ဆွဲလိုက်သည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသော မျက်နှာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းပြီး အန္တရာယ်ရှိသော စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းပဲ...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။ သူသည် ဤသူအား ယခင်က သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

“သခင်ကျန်းရှိ မင်းရဲ့အစောင့်တွေကို စောင့်နေတာလား... အချိန်မဖြုန်းနဲ့... ငါ သူတို့အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ...”

ဥယျာဉ်မှူးက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားသည်။

“ဟီး... အခုအနေအထားက အရင်ကနဲ့ မတူဘူး... မင်းက ငါ့ရဲ့ အရိုးပုပ်အဆိပ်ကို ရရှိပြီးပြီ... ဒီအဆိပ်က တော်တော်မြန်မြန်ပျံ့နှံ့ပြီး ထိပ်တန်းဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်... အခုဆို အဆိပ်က မင်းရဲ့ရင်ဘတ်အလယ်ကို ရောက်နေပြီ... စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သွေးထဲစိမ့်ဝင်သွားပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုမှ မသုံးနိုင်တော့ဘူး...”

ဥယျဉ်မှူးအယောင်ဆောင်ထားသူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို သေလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ သူက နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချုံးနှင့် စကားဆက်နေခြင်းက အဆိပ်ပျံ့နှံ့ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်လာစေရန် ဖြစ်သည်။

ယခင်လုပ်ကြံမှုတွင် ၎င်းတို့က မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် ၎င်းတို့၏ ထိပ်တန်းသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ကာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဤအစီအစဉ်ကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

“အရိုးပုပ်အဆိပ်...”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူက စကားပြောဆက်လုပ်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးဆီသို့ အလျင်စလို ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"လေဟာနယ်ရွေ့လျားမှုသိုင်း..."

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် ထိုသူသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဘုန်း..."

ကမ္ဘာမြေကြီးပင်တုန်ခါသွားပြီး အနက်ရောင်မီးတောက်များက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးဆီသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

နှင်းဆီနှင့် ဂန္ဓမာပန်းပင်များက ၎င်းတို့၏ အိုးများနှင့်အတူ ပြာမှုန်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအင်က ရှေ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူက အိမ်ပေါ်မှ ပေတစ်ရာကျော်အကွာသို့ တွန်းပို့ခံရပြီး မက်မွန်ပင်တစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ထိမှန်ကာ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက အနက်ရောင်မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြှုပ်ခံရသော်လည်း ခဏအကြာတွင်...

"ရွှတ်..."

အနက်ရောင်မီးတောက်များက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးက လုံးဝထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် အရိုးပုပ်အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရရင်း သူ့ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအင်ဖြင့် တွန်းထုတ်နိုင်ပြီး မိစ္ဆာမီးလျှံဒဏ်ကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု သူက မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟမ်... ဒါက အံ့ဩစရာပဲ”

ကျန်းချိုးကျန်ချုံးဟု ထင်ရသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်စလို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ရွှေရောင်အလင်းလှိုင်းကြီးက အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ထို့‌နောက် အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်လှိုင်းကြီးသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အငွေ့အမြှုပ်နှစ်ခုက အသီးသီး ဆယ်ပေကျော်မြင့်ကာ အလယ်ဗဟိုသို့ စုစည်းလာသည်။ ဤရွှေရောင်စွမ်းအင်က မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများ ပစ်ပေါက်နေသည်ပုံရပြီး ထိုစွမ်းအင်ဖြင့် သံမဏိပင်က အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွှဖြစ်သွားမည်ဟု ထင်ရသည်။

“အား...”

ဥယျဉ်မှူးဟန်ဆောင်ထားသူသည် အော်သံနှင့်အတူ လျှင်မြန်စွာ တုန့်ပြန်လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာထားက တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကာ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အနီးကပ်မျှ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေရောင်လှိုင်းနှစ်ခုက သတ္တုမြည်သံဖြင့် ထိမှန်သွားသည်။ အနီးအနားရှိ သစ်သားစင်များ၊ ပန်းအိုးများ၊ ရေကန်များ၊ အတုအယောင်တောင်များ... အားလုံးက အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွှဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များက အနီးအနားသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

“နေအုံး... မင်းက ကျန်းချိုးကျန်ချုံးမဟုတ်ဘူး... မင်းဘယ်သူလဲ.. ”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူက ပေတစ်ရာကျော်အကွာတွင် ပြန်လည်နေရာယူထားရင်း ကျန်းချိုးကျန်ချုံးကို မျက်လုံးကျဉ်းမိစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားက မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က ကျန်းချိုးကျန်ချုံးနှင့် မကြာသေးမီက တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ၎င်းသည် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုပုံစံ မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ငါ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး မဟုတ်တာ မှန်ပါတယ်... အမှောင်ထဲက တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ရဲတင်းတဲ့ လူယုတ်မာတွေ... ငါ မင်းတို့ကို စောင့်နေခဲ့တာ...”

ပျက်စီးသွားသော ဥယျာဉ်ထဲတွင် ‘ကျန်းချိုးကျန်ချုံး’ ဟုထင်ရသူသည် ကဲ့ရဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူ ပြတ်သားတင့်မာသော မျက်နှာက အခြားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေရသည်။

“မင်း...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူသည် ယခုသူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော လူငယ်မျက်နှာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ဖျက်ဆီးခြင်းသားရဲ...”

ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက် ၎င်းတို့သည် အချိန်ကြာရှည် စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးအိမ်တော်ထဲသို့ ဝတ်စားဖုံးကွယ်ကာ စိမ့်ဝင်နေစဉ် ၎င်းတို့လိုက်ရှာနေသည့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံးသည် တကယ်တော့ အခြားသူတစ်ဦး အသွင်ယူထားသူဖြစ်ကြောင်း သေရင်သေသည်အထိ မယုံနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဤအရာကို စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

“မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ အညစ်အကြေးတွေ မင်းတို့ တကယ်ပဲ နေရာအနှံ့ ရောက်နေတယ်...” ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ကို ‘ဖျက်ဆီးခြင်းသားရဲ’ ဟု ခေါ်ဆိုသူများက ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့လျှင် လက်ခံနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်တရားရုံးထဲသို့ ၎င်းတို့၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်နေခြင်းကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

“မင်းတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးအိမ်တော်ကနေ ထွက်မသွားနိုင်တော့ဘူး...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများက အနီးအနားရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဆင်ထားသူဆီသို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဘုန်း..."

စွမ်းအင်တစ်ခုက ထိုသူအား ချိတ်ဆက်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွမ်းအင်ဗဟိုနှစ်ခုက နေနှင့်လမင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သေးငယ်သော ပုံစံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ အထောက်အထား ဖွင့်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စွမ်းရည်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းကို လျင်မြန်စွာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။