အခန်း (၁၆၇၆-၁၆၈၀)

အခန်း ၁၆၇၆: နန်းတွင်းမုန်တိုင်း (သုံး)

ပထမမင်းသား၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။ အောက်တွင် ကျူးထုံအန်းက ချက်ချင်း နားလည်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာသည်။

“အရှင်မင်းသား… ကျွန်တော်မျိုး မမှားရင် အရှင်မင်းသားက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို လင်းနန်ဒေသမှာ ယွဲ့မျိုးနွယ်ကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းဖို့ အထူးသံတမန်အဖြစ် မကြာသေးခင်က စေလွှတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား… လင်းနန်က ယွဲ့မျိုးနွယ်တွေက အချင်းချင်း ရောထွေးနေပြီး အရမ်းရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်… ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ပိုကြီးတဲ့ အဓိကရုဏ်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်… အခုအချိန်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ အင်အားကို လင်းနန်မှာ အလွန်လိုအပ်နေတယ်… ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ ဒီအတောအတွင်း အချိန်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးကို ထမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ကျူးထုံအန်းက လေးစားစွာ ထည့်သွင်းပြောကြားလိုက်သည်။

လင်းနန်ကိစ္စသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်ကို မြို့တော်မှ ဖယ်ရှားရန် ပထမမင်းသား၏ အကြံအစည်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု ဤကိစ္စကို အသုံးပြုပြီး ဝမ်ချောင်အား ကုန်းဝူထံမှ ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးကို မယူနိုင်အောင် ဟန့်တားခြင်းသည် သာလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခုဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်ချောင်အား ယွဲ့မျိုးနွယ်ဆီသို့ အထူးသံတမန်အဖြစ် လင်းနန်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်မှာ ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးနှင့်ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးမှုများ မစတင်မီကပင် ဖြစ်သည်။

“အင်း…”

ပထမမင်းသားက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျူးထုံအန်းအား ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးထုံအန်းနှင့် မန့်တူတို့တွင် ကိုယ်စီအားသာချက်များ ရှိသည်။ လင်းနန်ကိစ္စကို ဝမ်ချောင်အား ဆန့်ကျင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

“သခင်ကျူးပြောတာ မမှားဘူး… လင်းနန်မှာ ယခင်က အဓိကရုဏ်းတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေဟာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး… နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်လာရင် လင်းနန်တစ်ခုလုံး အဓိကရုဏ်းထဲ ကျရောက်သွားနိုင်တယ်… ဒါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မဟာထန်ဟာ တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းနေပြီး နယ်စပ်မှာ စစ်ပွဲတွေ မရှိဘူး… ဒါကြောင့် ယာယီစစ်သူကြီးရွေးချယ်တာဟာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ဘူး… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေဟာ လင်းနန်မှာ ပိုလိုအပ်တယ်… ငါထင်တာကတော့ ယွဲ့မျိုးနွယ်ကိစ္စတွေ လုံးဝဖြေရှင်းပြီးစီးဖို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို လင်းနန်ကို စေလွှတ်သင့်တယ်… အမတ်ကြီးတွေ ဘယ်လိုထင်လဲ…”

ပထမမင်းသားက နန်းဆောင်အတွင်း အကြည့်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်သားပြောတာ မမှားပါဘူး… ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်…”

“ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်…”

ချက်ချင်းဆိုသလို အောက်ရှိ အမတ်များက တညီတညွတ်ထဲ ထောက်ခံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုအခါ နန်းတွင်းအမတ်အများစုသည် ပထမမင်းသား၊ ချီဘုရင်နှင့် လီကျွင်းရှန်းတို့၏ ထောက်ခံသူများဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားက ကုန်းဝူကို ရာထူးတိုးမြှင့်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပြီး ဤအမတ်များ အားလုံးကလည်း ထောက်ခံရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ရာဇပလ္လင်ပေါ်ရှိ ပထမမင်းသားက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော အကြံတစ်ခုဖြင့် ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၊ စုန့်ဘုရင်၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် စစ်ဟန်တို့၏ ပူးတွဲထောက်ခံမှုကို သူ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းသား… ကျွန်တော့မှာ နောက်ထပ် တင်ပြစရာတစ်ခု ရှိတယ်…”

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ဟူးကျွယ်က ပထမမင်းသား၏ စကားကို ထောက်ခံသံများ တဖွဲဖွဲ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လုံးဝ မတုန်လှုပ်ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစိုးတစိမျှပင် မပြသခဲ့ပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို သူ ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

“လင်းနန်ကို ဒေသပိုင်းနှစ်ခုခွဲပြီးသားဖြစ်ပြီး ယွဲ့မျိုးနွယ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေ အားလုံးရှိတဲ့အခါ မဟာမိတ်ကျိန်ဆိုပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့တယ်… ဒါ့အပြင် ဒီမဟာမိတ်ကို အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ကျောက်စာတစ်ခု ထူထောင်ခဲ့ပြီး ယွဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေဟာ ထာဝရအေးအတူ လယ်ယာလုပ်ကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတိုက်ခိုက်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်… ယွဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ နယ်မြေတွေဟာ အခုဆို အေးချမ်းသာယာနေပြီ… ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေ အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီ… ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို လင်းနန်က မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ဆီက စာတစ်စောင်ကနေ သိခဲ့တာပါ… ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းမှာ သင့်လျော်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို လိုက်နာရတာကြောင့် ဒီသတင်းဟာ ရောက်လာဖို့ နှေးကွေးနေတာပါ… ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ လင်းနန်က သတင်းဟာ မြို့တော်ကို မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်…”

ဟူးကျွယ်က တည်ငြိမ်စွာ ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

ဤစကားများက နန်းဆောင်အတွင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် ပထမမင်းသားနှင့် ကျူးထုံအန်းတို့မှာ လင်းနန်ကိစ္စကို ထည့်သွင်းပြောဆိုပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ဤသတင်းထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အမတ်အတန်းထဲရှိ စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှ လင်းနန်တာဝန်ခံအမတ်တစ်ဦးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

လင်းနန်တာဝန်ခံ စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှ အမတ်က တုန်ယင်လျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား… ကျွန်တော်ဟာ လင်းနန်က အစီရင်ခံစာကို တစ်နာရီလောက်အကြာကတည်းက လက်ခံရရှိထားပြီး ဒီနေ့ တင်ပြဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ… လင်းနန်က ယွဲ့မျိုးနွယ်တွေဟာ တကယ်ပဲ မဟာမိတ်တစ်ခုကို ထူထောင်ခဲ့ပြီး ကျောက်စာတစ်ခုနဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပြုခဲ့တယ်… ယွဲ့မျိုးနွယ်တွေဟာ ပဋိပက္ခတွေ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားရုံတင်မကဘဲ မကြုံစဖူး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီ… ဒီလိုနဲ့ လင်းနန်ကိစ္စဟာ တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီ…”

သူက လေးလံစွာ ထည့်သွင်းပြောကြားလိုက်သည်။

သူထင်ခဲ့သည်မှာ လင်းနန်ကိစ္စသည် နန်းတွင်းတွင် နေ့စဉ်ကိုင်တွယ်ရသည့် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်စွာ ဟူးကျွယ်က သူ့ထက် ဦးစွာထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ပြီး ထို့အပြင် ပထမမင်းသားကပင် ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ဤသာမန်အစီရင်ခံစာသည် ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးအတွက် အငြင်းပွားမှုနှင့် ရုတ်တရက် ဆက်စပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ ထိုအမတ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် တစ်ယောက်ယောက်က ဆတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းနန်ကိစ္စသည် ဝမ်ချောင်ကို ဟန့်တားရန် အကောင်းဆုံး အကြောင်းအရင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပြဇာတ်တစ်ခုလို ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပထမမင်းသားအတွက် ပို၍ လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်မှ တစ်လှမ်းမျှပင် မထွက်ခဲ့ဘဲ နန်းတွင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော လင်းနန်ကိစ္စကို သူ၏ အဝေးညွှန်ကြားချက်များဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“အစီရင်ခံပါတယ်…”

အပြင်ဘက်မှ အကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သံချပ်ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်တစ်ဦး ဆူညံစွာ ဝင်လာကာ တစ်ဖက်ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“အန်းရှီ၊ ချီရှီ၊ ပေထင်၊ အန်းတုံနဲ့ အန်နန်ကာကွယ်ရေးတပ်တွေအပြင် တခြားနယ်စပ်တပ်စခန်းတွေက အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာတွေ ပို့လာပါတယ်… အရှင်မင်းသား သုံးသပ်ပေးပါ…”

အမတ်အားလုံး အသံတိတ်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နန်းတွင်းသည် နယ်စပ်နှင့် မသက်ဆိုင်သော နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေချိန်ဖြစ်သည်။

ကာကွယ်ရေးတပ်ခြောက်ခုနှင့် အခြားနယ်စပ်တပ်စခန်းများသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ နန်းတွင်းသို့ တိုင်ကြားစာများ ပို့လေ့ မရှိပေ။ ထို့အပြင်၊ ၎င်းတို့အားလုံးက အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာများအဖြစ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာခြင်းသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်။

ဤအရေးပေါ်စာများ ဤသို့သော အာရုံခံစားရသည့် အချိန်တွင် ရောက်လာခြင်းသည် လူတိုင်းကို ချက်ချင်း သံသယဖြစ်စေသည်။

ပထမမင်းသားလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်နှယ် သူ၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်သွားသည်။

“ယူလာခဲ့…”

ပထမမင်းသားက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ လူများစွာ ရှိနေသည့်အတွက် သူသည် ဤအစီရင်ခံစာများကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

စာများသည် စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး တစ်ပေခန့် အထူရှိသော စာထုပ်တစ်ထုပ်ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက စာများကို ယူကာ ပထမမင်းသားထံ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ပထမမင်းသားက ထိပ်ဆုံးရှိ စာတစ်စောင်ကို ယူပြီး ဖတ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယစောင်၊ တတိယစောင်… ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် တစစီ ပိုမိုမည်းမှောင်လာပြီး နောက်ဆုံးစာသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် အိုးအောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။

“လူယုတ်မာ…”

ပထမမင်းသားက သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်တွင် မရှိခဲ့ပါက ဤဒေါသများကို ချက်ချင်း ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းသား…”

နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ဦးက သတိရှိစွာ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ နန်းတွင်းစည်းမျဉ်းအရ နန်းတွင်းနှင့်သက်ဆိုင်သော မည်သည့်ကိစ္စမဆို စုဝေးနေသော အမတ်များထံ အစီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားပင်လျှင် ဤစည်းမျဉ်းကို လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ပထမမင်းသားက ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးထံ အပ်လိုက်တယ်…”

ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးသည် အမတ်များအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဌာနအသီးသီးကို စီမံခန့်ခွဲရန် အာဏာပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ နန်းတွင်းနှင့်သက်ဆိုင်သော ကိစ္စများတွင် ပထမမင်းသားက ပထမဦးစွာ သုံးသပ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးက သုံးသပ်ရသည်။

ထူထဲသော စာထုပ်ကို လီလင်းဖူထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ပထမမင်းသားကို ဤမျှ ဒေါသထွက်စေသည့် စာများထဲတွင် မည်သည့်အကြောင်းအရာများ ပါရှိမည်နည်း။ ဤစိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့်အတူ လီလင်းဖူက စာများကို ဖတ်ရှုစတင်သည်။ ဖတ်ရှုပြီးစီးချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည်လည်း ထူးဆန်းသွားသည်။

“ဖတ်လိုက်…”

ပထမမင်းသားက မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီလင်းဖူက ပထမမင်းသားအား တုံ့ဆိုင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စာ၏ အကြောင်းအရာများကို အကျဉ်းချုံးပြောကြားလိုက်သည်။

လီလင်းဖူသည် ဤစာထုပ်သည် ဆူးထူသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း နန်းတွင်းဥပဒေအရ ပထမမင်းသားက အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို သုံးသပ်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကို စုဝေးနေသော အမတ်များထံ ကြေငြာရမည်ဖြစ်သည်။ လီလင်းဖူက မလိုလားသော်လည်း ဤသို့လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။

“ကာကွယ်ရေးတပ်ခြောက်ခုနဲ့ နယ်စပ်တပ်စခန်းတွေက အဆင့်မြင့်နဲ့အနိမ့်စစ်ဗိုလ်တွေ စုစုပေါင်း နာမည်တစ်သောင်းလောက်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးအတွက် ပူးတွဲထောက်ခံထားတယ်…”

လီလင်းဖူက တင်းမာစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

လီလင်းဖူ၏ စကားများက နန်းဆောင်အတွင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကာကွယ်ရေးတပ်ခြောက်ခုနှင့် နယ်စပ်တပ်စခန်းများမှ အဆင့်မြင့်နှင့် အနိမ့်စစ်ဗိုလ်တစ်သောင်းခန့်။ ဤမျှလောက်သော အရေအတွက်နှင့် အင်အားသည် မည်သူ့ကိုမဆို အသက်ရှူကြပ်စေနိုင်သည်။ ဤမျှလောက်သော လူများက ဝမ်ချောင်ကို ထောက်ခံလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၊ စစ်ဟန်နှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်တို့၏ ပူးတွဲထောက်ခံမှု ကိုယ်တိုင်ကိုက ကြီးမားသော အင်အားရှိပြီး၊ ယခု နယ်စပ်မှ စစ်ဗိုလ်တစ်သောင်းခန့်၏ အင်အားပါ ထပ်ဆောင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ မည်သူမျှ လျစ်လျူရှုနိုင်မည့် အင်အားမဟုတ်ပေ။

ပထမမင်းသားပင်လျှင် ဤအသံကို လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ပထမမင်းသား၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ချီဘုရင်တို့ ထိန်းချုပ်ထားသော နန်းတွင်းပင်လျှင် ဤအသံကို လေးနက်စွာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

“စစ်ဗိုလ်တစ်သောင်းနီးပါး… ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

ပထမမင်းသား၏ လူများအားလုံး၏ မျက်နှာများ မသာယာဖြစ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးကိုယ်တိုင်က အကြောင်းအရာများကို အကျဉ်းချုံးပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် ဤသတင်းကို အတုအယောင်ဟု ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ…”

ဤအချိန်တွင် အလွန်စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး လက်မခံနိုင်သူမှာ ကုန်းဝူပင်ဖြစ်သည်။ နယ်စပ်မှ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စစ်ဗိုလ်များ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် သူ၏ ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးရရန် အခွင့်အလမ်းသည် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ စစ်သူကြီးရာထူးသုံးခုကို စောင့်မျှော်ခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းဆုံး ယာယီစစ်သူကြီးရာထူးကို ရရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကုန်းဝူ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ မည်မျှ ရုန်းကန်စေကာမူ ဝမ်ချောင်ကို ထောက်ခံသည့် အသံများသည် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

နန်းဆောင်အတွင်း သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အမတ်အချို့က ပထမမင်းသားကို မော့ကြည့်ကြပြီး အချို့က ဟူးကျွယ်ကို ကြည့်ကြသည်။

ဟူးကျွယ်၏ ယနေ့လုပ်ရပ်များသည် ပထမမင်းသား၏ ဒေါသကို ပုံမှန်အားဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူကိုယ်တိုင်နှင့်ပတ်သက်သော အတွေးများကို စွန့်လွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အပေါ် မည်သို့ဖြစ်လာစေကာမူ ယနေ့တွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခု ကျန်ရှိသည်မှာ ပထမမင်းသား၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်မျှော်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကုန်းဝူကို ရာထူးတိုးမြှင့်ရန် ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်တောင်းဆိုမည်လား၊ သို့မဟုတ် စုန့်ဘုရင်နှင့် နယ်စပ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ဖိအားကြောင့် ဝမ်ချောင်ကို ခန့်အပ်မည်လား။

ဤကိစ္စသည် အလွန်ကြီးမားပြီး အလွန်အာရုံခံစားရသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ မဆင်မခြင် ပြောဆိုရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြသည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သည် အပ်ကျသံတစ်ခုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပထမမင်းသားက လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေသည်။

ယခင်က သူသည် ပို၍ လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပေမည်။ သို့သော် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်နှင့် မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်ရပ်များက သူနှင့် ဝမ်ချောင်တို့ မဖော်ရွေသည့် ဆက်ဆံရေးကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်အား မည်သို့မျှ မျက်နှာကောင်းပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ကုန်းဝူသည် သူ အတွင်းစိတ်ထဲမှ အတည်ပြုထားသော ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ထင်ရှားစွာ သူ၏ ရန်သူဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၆၇၇: ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီး

“အစီရင်ခံပါတယ်...”

ပထမမင်းသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် အရာရှိများကြားတွင် နောက်ထပ်သတင်းတစ်ခု ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။

“ကျန်းနန်ဒေသ၊ ကွမ်းနိုင်ဒေသ၊ ဟယ်နန်ဒေသ၊ ချမ်ကျုံးဒေသ... စုစုပေါင်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအထောက်အကူ တစ်ဆယ့်ခြောက်ဦး၊ အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိ အရာရှိတစ်ရာတို့က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အား ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးအတွက် တညီတညွတ်ထဲ ထောက်ခံထားကြပါတယ်...”

ဘုန်း...

ဤရုတ်တရက်သတင်းက တရားရုံးကို ထပ်မံပွက်လောရိုက်စေသည်။ စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အခြားနယ်စပ်စစ်သူကြီးများ၏ ထောက်ခံမှုကို နားလည်နိုင်သော်လည်း ဤသည်ကား လုံးဝမထင်မှတ်ထားသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စာတမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည့် အရာရှိများအားလုံးသည် စစ်ဘက်မဟုတ်ဘဲ အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများ ဖြစ်နေပြီး သဘာဝအရ သူတို့သည် ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်အား ထောက်ခံရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စပင်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် အစိမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်ကြား တလှည့်စီပြောင်းလဲသွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အနည်းငယ်မျှကပင် သူသည် ဆန့်ကျင်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကုန်းဝူအား ဆက်လက်ထောက်ခံရန် တွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရာရှိတစ်ရာတို့၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ဝမ်ချောင်အတွက် ထောက်ခံမှုသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

ရွှတ်...

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ခင်မှာပင် မျက်နှာမဲ့နေသည့် ပထမမင်းသားသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်ထက်မှ ထလိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်အား ဘယ်သောအခါမှ ကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးမည်မဟုတ်ချေ။ ဘယ်သောအခါမျှပင်။

“တရားရုံး ပိတ်လိုက်ပါ...”

ဤနောက်ဆုံးစကားများကို ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး ပထမမင်းသားသည် အရာရှိများ၏ အံ့အားသင့်နေသည့် အကြည့်များကြားမှပင် တရားရုံးမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ပထမမင်းသားထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဤရလဒ်ကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

……

“ခွမ်း...”

အရှေ့နန်းဆောင်ထောင့်တစ်နေရာတွင် အပြာရောင်ကြွေထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လက်ရာမြောက် စပျစ်ရည်ခွက်တစ်လုံးသည် ကွဲအက်ပြီး အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားသည်။

“ခွေးကောင်... လူယုတ်မာ... ဝမ်ချောင်... ငါမင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများသည် အရှေ့နန်းဆောင်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီး အရာရှိများ၏ မျက်လုံးများမှ ကင်းလွတ်သွားသည်နှင့် ပထမမင်းသားသည် သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူ၏ဒေါသကို လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ထင်ရှားနေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဝါးမျိုစားသုံးရန် ရှာဖွေနေသည့် သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

“ဘုန်း... ခွမ်း... ခလွမ်း... ဝုန်း...”

နန်းဆောင်အတွင်း ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး စားပွဲကြီးများ ကုလားထိုင်များ ပန်းအိုးများမှသည် ကြွေထည်ခွက်များ စာရွက်ဖိများအထိ ကွဲအက်နိုင်သည့်အရာအားလုံးကို ပစ်ပေါက်ဖျက်ဆီးခံနေရသည်။ ချက်ချင်းပင် အရှေ့နန်းဆောင်သည် ဖျက်ဆီးခံရသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် မိန်းမစိုးများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ တုန်ယင်နေကြပြီး အနီးအနားရှိ အစောင့်များလည်း စိတ်မအေးမလျှင် ဖြစ်နေကြသည်။ ပထမမင်းသားအား နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့ကြသော်လည်း သူ့ကို ဤမျှဒေါသထွက်နေသည်ကို ယခုမှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုင်တစ်ခုအနီးတွင် တစ္ဆေဘုရင်သည် သူ၏ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရှုနေသည်။ အရှေ့နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပထမမင်းသားကို မကြောက်ရွံ့သူမှာ တစ္ဆေဘုရင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဉာဏ်ပညာရှိ မဟာဗျူဟာဆရာကြီး၏ မျက်ခုံးထူထူများမှာ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်လိမ်နေသည်။

သူသည် ပထမမင်းသား၏ ဒေါသထက် တရားရုံးထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပိုမိုစိုးရိမ်နေသည်။ ကုန်းဝူကိစ္စသည် ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီး ရာထူးတစ်ခုတည်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏လူကို ထိုရာထူးတွင် ထည့်သွင်းမထားနိုင်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့်အရာများသည် အလွန်ပြဿနာရှိလာနိုင်သည်။

“သူ့ကို ငါ သိပ်အလေးမထားမိခဲ့ဘူးထင်တယ်...”

တစ္ဆေဘုရင်က နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် မဟာထန်တွင် နေ့လယ်နေကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း တစ္ဆေဘုရင်အတွက်မူ သူသည် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ်သာမည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်မှာ စုအိမ်တော်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် စုကျန်းချန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“လူယုတ်မာ... စုန့်ဘုရင်က ဖျားနာပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထောက်ခံမှုပေးနိုင်မှာလဲ... ဒါ အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ အစီအစဉ်ဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ ကောင်းရှန်းကျစ်နဲ့ စစ်ဟန်လည်း ရှိသေးတယ်... ငါသူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး... အခု သူတို့က ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲကြတယ်ပေါ့...”

ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးသည် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေသည်။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်သည် ဖိစီးမှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။ ပထမမင်းသား ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားမပြောလိုကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ဤတရားရုံးအစည်းအဝေး၏ ရလဒ်သည် အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် မန့်တူက ရုတ်တရက် စကားထွက်လာသည်။ သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း တွေးတောနေသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော့ အမြင်အရ ကောင်းရှန်းကျစ်နဲ့ စစ်ဟန်က သူ့ကို ကူညီတာက မထူးဆန်းပါဘူး... ဘာလို့ဆို ဝမ်ချောင်ဟာ တစ်ချိန်က ချီရှီကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးနဲ့ နီးကပ်စွာ အခြေပြုခဲ့ဖူးတယ်... ပြီးတော့ ဒီကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးတွေရဲ့ အင်အားနဲ့ ဝမ်ချောင်ရဲ့ စစ်ဘက်ထဲမှာ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားမှုကြောင့် စစ်သည်တစ်သောင်းရဲ့ တညီတညွတ်ထည်း ထောက်ခံမှုကို ရယူဖို့ လွယ်ကူတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ထူးဆန်းတာက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအထောက်အကူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုပါ... သူတို့က စစ်သည်ဦးစီးဌာနဘက်မှာ ရပ်တည်တာက ဘာမှနားလည်စရာမရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်...”

အလွန်ဒေါသထွက်နေသည့် ပထမမင်းသားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများက တွေးတောနေသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မန့်တူနှင့် တူညီသည့် သံသယများကို မျှဝေခံစားနေရသည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် အေးဆေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက အငြိမ်းစားမဟာဗိုလ်ချုပ် ထွက်လာတာပဲ...”

အငြိမ်းစားမဟာဗိုလ်ချုပ် ဟု ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“အငြိမ်းစားမဟာဗိုလ်ချုပ် တဲ့လား...”

မန့်တူက မျက်ခုံးများကို နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်လှိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ဤရာထူးခေါင်းစဉ်၏ အရေးပါမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ပုံပေါ်သည်။

“အငြိမ်းစားမဟာဗိုလ်ချုပ်က ဧကရာဇ်သုံးပါးလက်ထက်မှာ အရေးပါတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည့် အကျင့်စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်တယ်။. သူရဲ့အဆင့်အတန်းက ဆရာကြီးကျူးနှင့် ဆင်တူပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကတောင် သူ့ကို အလွန်လေးစားပါတယ်...” ကျူးထုံအန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသည့် စိုးရိမ်မှုများ ထင်ရှားနေသည်။ “ပြီးတော့ သူ့မှာ တပည့်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ အများအပြားရှိတယ်... ပြည်နယ်တွေနဲ့ ခရိုင်တွေက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအထောက်အကူများစွာက သူ့လက်အောက်မှာ သင်ယူခဲ့ကြသူတွေဖြစ်တယ်... ဝမ်ချောင်အတွက် ဒီလူများစွာရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိစေနိုင်သူဟာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်မယ်...”

“တခြားသူတွေကို ထည့်မတွက်နိုင်ပေမဲ့ အငြိမ်းစားမဟာဗိုလ်ချုပ်ကတော့ ထူးကဲတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူပါ... သူက ဝမ်ချောင်ဘက်မှာ ရပ်တည်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အငြိမ်းစားမဟာ‌ဗိုလ်ချုပ်က ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တရားရုံးထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့ဘူးလေ... အခု ဘာလို့ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကူညီရတာလဲ...” အခြားအကြံပေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုး မှတ်မိသလောက် အငြိမ်းစားမဟာ‌ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ ဝမ်ချောင်က ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးဘူးလို့ ထင်တယ်... နယ်စားကျိုးအာဏာရှိစဉ်ကတောင် သူက နောက်ကွယ်မှာပဲ နေခဲ့တာပဲ... အခုမှဘာလို့ ဝမ်ချောင်ကို ထောက်ခံရတာလဲ...”

အခြားသူများအားလုံး ရှုပ်ထွေးပြီး သံသယဖြစ်နေကြသည်။ စစ်ဘက်ရှိသူများသည် အငြိမ်းစားမဟာ‌ဗိုလ်ချုပ်အကြောင်း မသိရှိကြသော်လည်း အဆင့်အတန်းရှိသည့် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိတိုင်းကမူ သူ့ကို သိရှိကြသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို အငြိမ်းစားမဟာ‌ဗိုလ်ချုပ်က ရုတ်တရက် ထောက်ခံလာခြင်းသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားက ဘာမှမပြောဘဲ သူလည်း စိုးရိမ်နေသည်။

“အခုက ဒီလိုကိစ္စတွေကို တွေးနေရမဲ့အချိန်မဟုတ်ဘူး... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကိုပဲ တွေးရမယ်... အရှင်မင်းသား... နယ်စပ်စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေရဲ့ အသံကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မရပါဘူး...” ကျူးထုံအန်းက ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ပထမမင်းသားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ပထမမင်းသားသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်အား ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းသည် သူလက်ခံနိုင်စရာ လုံးဝမရှိသည့်အရာဖြစ်သည်။

……

“အရှင်မင်းမြတ်... ပထမမင်းသားက တရားရုံးကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ...”

ပထမမင်းသားသည် အရှေ့နန်းဆောင်တွင် သူ၏အကြံပေးများနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေစဉ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်တွင် ဝမ်ချောင် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ စုဝေးနေကြသည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်သည် နန်းတွင်း၌ သူ့ကိုယ်သူတင်ပြပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏အိမ်တော်သို့ လူသိရှင်ကြား လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးမှာမူ အပန်းဖြေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် ယနေ့တရားရုံးအစည်းအဝေးကို အလယ်တွင် ရပ်တန့်ပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားပုံကို ဝမ်ချောင်ကြားသိပြီးဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားသည် ယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူပြီးနောက် ဤသို့ဖြစ်ရပ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို အလွန်မုန်းတီးပြီး ဝမ်ချောင်အား ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ကြေညာမည့်အစား တရားရုံးကို ပိတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ပထမမင်းသားက အခု မင်းကို သူ့အတွက် ဆူးတစ်ချောင်းလို့ သတ်မှတ်ထားတယ်... မင်းကို ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် သူ့ကို ကြေညာခိုင်းဖို့ မလွယ်ကူဘူး...”

ကောင်းရှန်းကျစ်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် ဝမ်ချောင်၏ဘယ်ဘက်တွင်ရှိသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာထိုင်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီထက်ပိုပြီး နှောင့်နှေးလို့မရတော့ဘူး... စုန့်ဘုရင် ပြိုလဲသွားတာကြောင့် တရားရုံးထဲမှာ စစ်သည်ဦးစီးဌာနအတွက် ရပ်တည်ပြီး ပထမမင်းသားနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို တားဆီးနိုင်မဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး... အခြေအနေ ပိုပြီးရှုပ်ထွေးလာလေလေ လူထုကို အေးချမ်းစေဖို့ ပိုလိုအပ်လာလေလေပဲ... ဝမ်ချောင်... အခုအချိန်မှာ မင်းထက် ပိုသင့်တော်တဲ့ လူရွေးချယ်မှု မရှိတော့ဘူး...”

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တွင် အနားယူရင်း အနာရောဂါပျောက်ကင်းရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၏ အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည့်အတွက် ယာယီအစီအစဉ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏နေရာကို တရားရုံးထဲတွင် အစားထိုးရန် အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက အခိုင်အမာ ယုံကြည်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ပင်ကိုယ်ဗီဇ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုတို့သည် စမ်းသပ်မှုများစွာမှတစ်ဆင့် အတည်ပြုခံရပြီးဖြစ်သည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးပင်လျှင် ဝမ်ချောင်သည် သူနှင့် စုန့်ဘုရင်တို့ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သူတို့အားလုံးကို ဦးဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူရှိနေပါက ပထမမင်းသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မဟာထန်သည် ပိုမိုရှုပ်ထွေးမှုများဆီသို့ ဦးတည်မသွားအောင် တားဆီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို စုန့်ဘုရင်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ သူတို့ထင်မြင်ခဲ့သည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲပုံရသည်။

ဝမ်ချောင်က လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အားလုံး၏ အံ့အားသင့်စရာအဖြစ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“အေးအေးဆေးဆေးပဲ... ပထမမင်းသားက သဘောတူလာမှာပါ...”

ဤစကားများက သူ့ကို ချက်ချင်း အာရုံစူးစိုက်မှု ဗဟိုချက်ဖြစ်စေသည်။ ပထမမင်းသားသည် ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးကို သူ့အား ပေးအပ်မည်ဟု ဝမ်ချောင်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှယုံကြည်နေသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ပေ။

“အစီရင်ခံပါတယ်...”

ခဏအကြာ လူတစ်ဦး အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... တရားရုံးက မိန်းမစိုးတစ်ဦး အပြင်မှာ ရှိနေပြီး အရှင်မင်းသားကို ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ လာရောက်ပြောကြားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်... အရှင်မင်းသား အမိန့်ကို လက်ခံဖို့ ခေါ်နေပါတယ်...”

ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ အံ့အားသင့်သွားပြီး အိမ်တော်အတွင်း လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားသည် သူ့ကို ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိမ့်မည်ဟု ပြောကြားပြီးသည့်နောက် ၎င်းတို့က သူအဘယ်ကြောင့် ဤမျှယုံကြည်နေသည်ကို မေးမြန်းရန် စီစဉ်နေချိန်တွင် တရားရုံးမှ သံတမန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဝမ်ချောင်က အကြီးအကျယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှရှင်းမပြဘဲ ထလိုက်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်သွားသည်။

ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများကို စိတ်မပူပေ။ ပထမမင်းသားသည် ထိုသို့ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်က သူသဘောတူလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့အပြင် သူ့အနားတွင် တစ္ဆေဘုရင်လည်း ရှိနေသည်။

ဤလူသည် ဝမ်ချောင်အား ထိုရာထူးပေးသင့်သည်ဟု သေချာပေါက် ပြောလိမ့်မည်။

“လာ... အမိန့်ကို လက်ခံဖို့ သွားကြစို့...”

ဝမ်ချောင်က ရယ်မောလျက် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

******

အခန်း ၁၆၇၈: တရားရုံးသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်ခြင်း...

ဤအချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်၌...

“တစ္ဆေဘုရင်... မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... အဲဒီလူယုတ်မာက ပဉ္စမမင်းသားကို ထောက်ခံပြီး အမြဲတမ်း ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်နေတယ်... ဘာလို့ သူ့ကို ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ခွင့်ပြုရမှာလဲ...” ပထမမင်းသားက တစ္ဆေဘုရင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အနည်းငယ် စိတ်မရှည်မှုက မဟာမျိုးနွယ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်... သူက ဒီအချိန်ထိ ရောက်ရှိလာဖို့ အချိန်များစွာ သုံးထားရပြီး နယ်စပ်စစ်သူကြီးတွေ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအထောက်အကူတွေကပါ သူ့ကို ထောက်ခံထွက်ပေါ်လာကြတယ်... ဒီလိုအခြေအနေမှာတောင် အရှင်မင်းသားက သူ့ကို ငြင်းဆန်နိုင်မှာလား...”

တစ္ဆေဘုရင်က မျက်နှာမဲ့စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုသော်လည်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ငြင်းဆန်လို့ မရဘူးဆိုရင် သဘောတူလိုက်တာမှ ပိုကောင်းမယ်...”

တစ္ဆေဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင် ငါဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်က ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီလူယုတ်မာကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်...”

ပထမမင်းသား၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထင်ရှားလာသည်။

ဝမ်ချောင်အား အကြံပေးအရာရှိရာထူးမှ ဖယ်ရှားပြီး တရားရုံးမှ ထုတ်ပယ်ရန် လုံလောက်သော သက်သေများကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တရားရုံးထဲမှ သူ၏အင်အားအကြီးဆုံး ရန်သူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့ကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး တရားရုံးထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ စစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးကိုပါ ရယူလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဟဲဟဲ... အရှင်မင်းသား... စိတ်အေးအေးထားပါ... ကျုပ်ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်... အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပါ...”

တစ္ဆေဘုရင်က ပြည့်စုံသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများက ပထမမင်းသား၏ ဒေါသကို အနည်းငယ် လျော့ကျစေသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပထမမင်းသားက သူ၏သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... ဒီမင်းသားက ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့မရဘူး... သူတို့ကို ပြောလိုက်... အခုလှုပ်ရှားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ...”

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က ဖြတ်သန်းသွားသည်။

……

အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ဤအရာများ ဖြစ်ပျက်နေစဉ် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ဖျားနာပြီး ဝမ်ချောင်က ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် အစားထိုးခန့်အပ်ခံရသည့် သတင်းသည် မြို့တော်တွင် တုန်လှုပ်စရာလှိုင်းများနှင့် နယ်စပ်တစ်လျှောက် ရွှင်မြူးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အကြံပေးအရာရှိရာထူးမှ ဝမ်ချောင် ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက် နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းတွင် သူ့အကြောင်း သတင်းအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ ဤလူငယ်အမတ်သည် မဟာထန်၏ ပထမဆုံး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နှင့် အတောက်ပဆုံး စစ်သူကြီးဖြစ်သူသည် နိုင်ငံ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ဗဟိုချက်ဖြစ်နေသော်လည်း အာဏာဗဟိုချက်မှ ဝေးကွာနေခဲ့သည်။

သူသည် ယာယီဖြစ်စေဦး စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူရရှိခဲ့သည့် အမြင့်ဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး ရာထူးဖြစ်သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် တရားရုံးအစည်းအဝေးတစ်ခုအတွက် အချိန်ရောက်လာသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အရာရှိများသည် ပုံမှန်ထက် စောစွာ မိမိတို့၏ နေအိမ်များမှ ထွက်ခွာကာ သတ်မှတ်ထားသည့်အချိန်မတိုင်မီ စုဝေးလာကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ပြန်လာပြီ... တရားရုံးက ဒီကစပြီး အေးဆေးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ပထမမင်းသားနဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က မီးနဲ့ရေလို မတည့်ဘူး... သူက ဝမ်ချောင်ကို ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တကယ်သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“ပထမမင်းသားမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ကုန်းဝူက ထူးကဲတဲ့ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ ဩဇာသက်ရောက်မှုနဲ့ ဂုဏ်သတင်းမှာတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က လုံးဝမတူတဲ့ အဆင့်မှာရှိတယ်... သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က အင်အားကြီးမားစွာ ရောက်လာတာ... သူ့ရဲ့စရိုက်အရ ဒီမှာ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်...”

“ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့ရဲ့ တရားရုံးအစည်းအဝေးက မကောင်းတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

မြို့တော်ရှိ အရာရှိများသည် မြို့တော်၏ နေရာအမျိုးမျိုးတွင် စုဝေးကာ စိုးရိမ်စွာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ ပြင်းထန်သည့် စရိုက်ကို နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်နှင့် မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်ရပ်များမှ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ တရားရုံးနှင့် အရာရှိများမသိဘဲ သီးခြားဖြစ်သည့် ‘မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့’ကို တည်ထောင်နိုင်သူမှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး တရားရုံးကလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းကို အတည်ပြုခဲ့သည်။

မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ဖွဲ့များသည် ယခုအခါ မြို့တော်တစ်လျှောက် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

ပထမမင်းသားနှင့် ပတ်သက်၍...

သူသည် ယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ်သာ တာဝန်ယူထားပြီး ဤရာထူးတွင် သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ယခုအခါ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးဟု မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ဤအရာများ မဖြစ်ပျက်မီ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို အစိုးရရေးရာများတွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ပထမမင်းသားသည် ဘေးမှ နားထောင်နေသည်ကို အကြိမ်များစွာ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

သူ၏ရာထူးကာလ တိုတောင်းခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အမူအရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုင်ဆိုင်လာနေသည်။ ထို့အပြင် ဤအချိန်တွင် တရားရုံးရှိ အရာရှိများအားလုံးနီးပါးသည် ပထမမင်းသား၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ပထမမင်းသားကို အလျှော့ပေးသည့် အနေအထားသို့ တွန်းပို့ပြီး ယာယီစစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် သူ့ကို သဘောတူရန် အတင်းအကြပ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခြင်းသည် သူ့ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ရန်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြို့တော်၏ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် အခြားအရာရှိများ စုဝေးနေကြသော်လည်း သူတို့၏မျက်နှာထားများသည် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

“ဘာလုပ်ရမလဲ... သူ့ကို တရားရုံးထဲက ထုတ်ပစ်ဖို့ အားထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ အခု သူပြန်ရောက်လာပြီ...”

“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... တရားရုံးထဲမှာ ငါတို့ရဲ့လူတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ... သူက အခုထိ ရဲရင့်စွာ လှုပ်ရှားရဲမယ်လို့ မင်းထင်နေသေးလား...”

“သိပ်ပေါ့ဆမနေနဲ့... သူက သေချာပေါက် မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာပဲ... ငါတို့ သတိထားရမယ်...”

“အင်း... မနေ့က ပထမမင်းသားက သူ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်တွေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မအောင်မြင်အောင် လုံးဝမလုပ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်... ဒီလိုလုပ်ရင် သူ တရားရုံးထဲ ပြန်လာတာက ဘာမှအရေးမကြီးဘူး...”

“ဟုတ်တယ်... သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာမှ ခုခံလို့မရဘူး... ဒါမှမဟုတ် ဘာမှလှည့်ကွက်ကစားနိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး...”

အုပ်စုသည် သူတို့၏ ဘုံရန်သူကို အင်တိုက်အားတိုက် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဘက်တွင် အလွန်လေးစားခံရသော်လည်း အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိများအကြား ရန်သူများစွာကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ‘အင်အားကြီးမားမှုသည် ဖြောင့်မတ်မှု’ ဆိုသည့်အယူအဆဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို စော်ကားခဲ့သည်။

“ဒေါင်...”

မကြာမီ နန်းတော်အတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မနက်ခင်းတရားရုံးအစည်းအဝေးအတွက် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ကြီးမားပြီး လေးလံသည့် တံခါးနှစ်ချပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာ မြင်းလှည်းများက တံခါးများကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကာ အရာရှိများစွာသည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

တရားရုံးအစည်းအဝေးမတိုင်မီ အရာရှိများသည် သေးငယ်သည့်အုပ်စုများဖြင့် စုဝေးကာ စကားပြောဆိုနေကြပြီး သာမန်ပြည်သူများပင် ဤကိစ္စအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် တံခါးများပိတ်လိုက်သည်နှင့် အရာရှိများအားလုံး လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူတို့ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ထိုလူကို ရှာဖွေရန် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်စရာကား သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“သူ ဒီနေ့မလာဘူးလား...”

ရှုပ်ထွေးနေသည့် လူအုပ်အားလုံးတွင် တူညီသည့် အတွေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤအတွေးကို ချက်ချင်းပယ်ချလိုက်ကြသည်။ ဤမျှပွက်လောရိုက်မှုဖြစ်စေပြီးနောက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာရန် အကြောင်းမရှိပေ။

“နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပါ...”

အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းလှေကားထိပ်မှ ကြိမ်ရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်၏ တံခါးများ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ အရာရှိများသည် အဆင့်များအလိုက် တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ချီဘုရင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တရားရုံးအစည်းအဝေးများတွင် မလိုအပ်သော်လည်း ယခုအခါ နဂါးပုံစံထွင်းထားသည့် တိုင်တစ်ခုအောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အေးစက်သည့်အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုလူပေါ်လာရန် တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ချက်ချင်း ပွက်လောရိုက်မှုဖြစ်ပေါ်စေရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်းဖူသည် သူ၏ပုံမှန်ပုံစံအတိုင်း မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ဖွင့်ထားပြီး တစ်ဝက်ပိတ်ထားသည်။ သို့သော် သေချာစွာ ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏လက်များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘေးတွင် တွဲလျဲချထားသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဖုံးကွယ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အမြဲတမ်းပြိုင်ဘက်ဖြစ်သည့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် လီကျွင်းရှန်းသည် အံ့အားသင့်စရာကား မပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေ။

အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လူအုပ်ထဲတွင် တစ်ခါက ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ရပ်တည်ခဲ့သည့်နေရာနှင့် တစ်ခါက အကြံပေးအရာရှိ ရပ်တည်ခဲ့သည့်နေရာများသည် ဗလာဖြစ်နေသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာလို့ သူ မပေါ်ထွက်လာသေးတာလဲ...”

“အရာရှိများ နန်းတော်ထဲ ဝင်ရမဲ့အချိန်ကျော်ပြီး ငါးမိနစ်ရှိပြီ... သူပေါ်လာမလား နည်းနည်းထပ်စောင့်ကြည့်ကြစို့...”

အဆင့်များထဲရှိ အရာရှိနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့သာ ကြားနိုင်သည့်အထိ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

စက္ကန့်များ ဆက်လက်ကုန်ဆုံးနေပြီး ကြိမ်ဒဏ်သံ ဒုတိယအကြိမ် ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ပြီး အရာရှိများ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုသည့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင်...

ဘုန်း...

ခမ်းနားလှသည့် ရွှေရောင်ဖိနပ်တစ်ဖက်သည် တံခါးဘောင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်သည့် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားပြီး အရာရှိများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လီလင်းဖူနှင့် ချီဘုရင်တို့ပင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဖွင့်ထားသည့် မျက်လုံးများမှ ထက်ထက်ရှရှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်...

ထိုငယ်ရွယ်ပြီး ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချီဘုရင်၏ မျက်လုံးများသည် ရက်စက်သည့်အရိပ်အယောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခန်းမထဲရှိ အငွေ့အသက်သည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အားလုံးက ဝမ်ချောင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ရောက်သင့်သည့်အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်တရားရုံးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် နဂါးရုံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည့် မျက်နှာထားနှင့် အာဏာရှိသည့် မျက်လုံးများရှိသည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ အကြံပေးအရာရှိရာထူးကို ယူခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သည့် လပေါင်းများစွာကထက် ဝမ်ချောင်သည် ပိုမိုတည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်လာပုံရသည်။ အညစ်အကြေးများမှ ကင်းစင်သွားသည့် ဘုန်းတန်ခိုးကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သဘာဝအလင်းတန်းသည် ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများအားလုံးကို မှေးမှိန်သွားစေသည်။

ရွှတ်...

ညင်သာသည့် လေညင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးအားလုံးကို အေးဆေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ တပ်... တပ်... တပ်... ဝမ်ချောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလှမ်းလာသည်။ သူ၏ခြေလှမ်းများသည် လေးလံခြင်း မရှိသော်လည်း ပိဿာတစ်‌ထောင်ထက် ပိုလေးသည့်အလား ထွက်ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ တုန်ခါသွားသည်။

ဟူးးး...

ဝမ်ချောင် ရှေ့သို့လှမ်းလာသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေသည့် လူအုပ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပထမမင်းသား ချီဘုရင်တို့၏ လက်အောက်ရှိ အရာရှိများသည် ဝမ်ချောင်၏ ထက်ထက်သန်သန် အငွေ့အသက်ကို ဗီဇအလျောက် ရှောင်ရှားရန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

******

အခန်း ၁၆၇၉ ဝမ်ချောင် ပြဿနာဖြစ်စေ၍

ဝမ်ချောင်က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ များစွာသော အခက်အခဲများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အာဏာဗဟိုချက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဝမ်ချောင်သည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန် သို့မဟုတ် အခြားသူများ တပ်မက်စွာ လိုလားသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်စားချေရန်နှင့် ဤ နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်သက်တမ်းရှိ ယဉ်ကျေးမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသည် ဧကရာဇ်တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

နန်းဆောင်အတွင်း ဖိနှိပ်ထားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက လွှမ်းမိုးနေပြီး မည်သူမျှ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်ကဲ့သို့ တဖြတ်ဖြတ်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရဲသူ မရှိပေ။

“ဟမ့်...”

ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သံတစ်ခုက နန်းဆောင်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီဘုရင်က လှမ်းလာပြီး သရော်လိုက်သည်… “ပထမနေ့မှာတင် နောက်ကျလုနီးပါးဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို မင်းကို စောင့်ခိုင်းနေတယ်... ဝမ်ချောင်… မင်းက သတ္တိတော့ ရှိတယ်နော်...”

ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ စိတ်မရှည်မှုများက တဖြည်းဖြည်း ထိုးတက်လာခဲ့သည်။ မဟာထန်အင်ပါယာတွင် သူအမုန်းဆုံးသူမှာ ဝမ်ချောင်ပင်ဖြစ်ပြီး စုန့်ဘုရင်ထက်ပင် ပိုလျက်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်ရှိနေသည့်အခါတိုင်း သူ၏ အစီအစဉ်များသည် ဘယ်သောအခါမှ ချောမွေ့စွာ မလည်ပတ်ခဲ့ပေ။

“ဟား…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်က သာမန်ပြုံးလိုက်သည်။

“ချီဘုရင်…ငါ မမှားရင် ကြိမ်ချက်ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်ခတ်ပြီးမှသာ အရာရှိတွေ နန်းဆောင်ထဲ ဝင်ရောက်ရမဲ့အချိန်ဖြစ်တယ်။ ဒီအချက်အရ ငါက နောက်မကျသေးပါဘူး…”

“မင်း...”

ချီဘုရင်၏ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ကြိမ်ချက်ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်ခတ်မှုဖြင့် နန်းဆောင်ဝင်ချိန် ပြီးဆုံးသည်မှန်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အရာရှိအားလုံးနီးပါးသည် ထိုအချိန်မတိုင်မီ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လျက်ရှိသည်။ ချီဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်ထံမှ ဤစကားမျိုးကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုစကားမှာ မမှားမလွဲပင်ဖြစ်သည်။

“နောက်ပြီး ချီဘုရင်…ငါက စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ လမ်းကို မင်းက ပိတ်ဆို့ထားတယ်...”

ဝမ်ချောင်က ချီဘုရင်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော စကားများက နန်းဆောင်ထဲရှိ လူအားလုံးကို အာရုံစူးစိုက်စေခဲ့သည်။

မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ဝမ်ချောင်က ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး ချီဘုရင်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ကာ သူ၏ နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုက ချီဘုရင်၏ မျက်နှာကို အသည်းရောင်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားစေပြီး အခြားအရာရှိများကိုလည်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း ချီဘုရင်နှင့် ဝမ်ချောင်တို့ ရပ်နေသော နေရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အရာရှိများက ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ချီဘုရင်သည် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဂုဏ်သရေရှိ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်းတွင် မဟာထန်၏ စစ်တပ်အားလုံးကို ကြီးကြပ်သူဖြစ်သော စစ်ရေးကြီးဝန်ထက် နိမ့်ကျသည်။ ရာထူးအဆင့်အရ စစ်ရေးဝန်ကြီးသည် ချီဘုရင်ထက် သာလွန်သည်။ ချီဘုရင်သည် သူ၏ နေရာမှ ထွက်လာခြင်းဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ လမ်းကို အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ လုပ်ရပ်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ခဲ့သည်။

“လူယုတ်မာ...”

ချီဘုရင်က လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေသည်။

မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ထင်ရှားသော ချီဘုရင်သည် စုန့်ဘုရင်နှင့် ရာထူးဂုဏ်သရေတွင် ရာထူးရာခံများက စုန့်ဘုရင်ထက်ပင် ပို၍ လေးစားကြသည်။ မည်သူမျှ သူ့အား ဤသို့သော လေသံဖြင့် စကားပြောဖူးသူ မရှိခဲ့သလို ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုဆက်ဆံသူလည်း မရှိခဲ့ပေ။

တစ်နေ့ ငါ မင်းနဲ့ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဒီအတွက် ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်... ချီဘုရင်က နှလုံးသားထဲ၌ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများကြားတွင်…

ဘုန်း...

မိန်းမစိုးတစ်ဦးက သူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ပထမမင်းသား ရောက်ရှိလာပါပြီ...”

ခဏအကြာတွင် ခန့်ညားသော ပုံပန်းသွင်ပြင်ဖြင့် မာန်ချီထားသူတစ်ဦးက အစောင့်များနှင့် မိန်းမစိုးများ၏ လိုက်ပါပို့ဆောင်မှုဖြင့် ဘေးတံခါးမှ ဝင်ရောက်လာကာ နဂါးပလ္လင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

လူအားလုံး၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားပြီး နန်းဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ချီဘုရင်ပင်လျှင် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်သွားရပ်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသားအား ဂါရဝပြုပါတယ်...” အရာရှိများက ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်ရင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ထကြပါ...”

ပထမမင်းသားက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အရာရှိများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး ဝမ်ချောင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ စူးစိုက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုးဖောက်လာသည်။

တချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်က ပြုံးနေရာမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပလ္လင်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသည့်အခါ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်၏ အပူချိန်သည် ရုတ်ချည်း အေးခဲသွားသည်။

ဝမ်ချောင်က ဟူကျွင်းကျွီ၏ တိုင်ကြားစာကို တင်သွင်းစေခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ ရပ်တည်ချက်သည် ထင်ရှားပြတ်သားလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်သည် စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်သာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ဤနည်းဖြင့် လူတိုင်းကို သိစေလိုခဲ့သည်။ ပထမမင်းသားသည် နိုင်ငံတော်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အာဏာအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိထားသော်လည်း သူသည် ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူ မဟုတ်သေးပေ။

သူသည် ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ရန် တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ဤနေရာ၌ ရှိနေသရွေ့ ပထမမင်းသား၊ ချီဘုရင်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့သည် သူတို့ လိုလားသည့်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

ကမ္ဘာလောက၌ အဓမ္မဖြစ်ပွားနေချိန်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ထလှုပ်ရှားပြီး ပြည်သူများအတွက် တည်ငြိမ်မှုနှင့် စည်းမျဉ်းကို ယူဆောင်လာရမည်ဖြစ်သည်။

မဟာထန်အင်ပါယာတွင် ဤလူသည် စုန့်ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး စုန့်ဘုရင် ကျဆုံးသွားသည့်အခါ ယခုမူ ဝမ်ချောင်၏ အလှည့်ရောက်လာခဲ့သည်။

‘ဝမ်ချောင်… ငါ့ကို ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ မင်းဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ… မင်းက ငါ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်တာ မဖြစ်သင့်ခဲ့ဘူး…’

ပထမမင်းသားက စုဝေးနေသော အရာရှိများထံမှ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် ဝမ်ချောင်၏ ရည်မှန်းချက်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က စစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးတစ်ခုတည်းဖြင့် တရားရုံးထဲ၌ သူ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ပေ။

ဤနေရာသည် သူ၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာရှိမျှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူ မရှိပေ။ ဝမ်ချောင်တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည်လား...။

“ဟမ့်...”

ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ပိုးသားဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထိုမိန်းမစိုးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

“အရှင်မင်းသားက အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားသည်မှာ ကိစ္စရပ်များရှိသူများက တိုင်ကြားစာတင်သွင်းရန် ကိစ္စမရှိလျှင် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကြပါရန်...”

ကျယ်လောင်သော အသံက နန်းဆောင်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အတိတ်ကာလတွင် အရာရှိများသည် တိုင်ကြားစာများ တင်သွင်းရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လူတိုင်းသည် ဆွံ့အသွားသလို ဖြစ်နေကြသည်။

ဝန်ကြီးချုပ်သည် အရာရှိအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း လီလင်းဖူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဤကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်သလို ပြုမူနေသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အရာရှိများသည်လည်း ကြိုတင်အကြောင်းကြားခံရသလို ဖြစ်နေပြီး အားလုံး၏ ပါးစပ်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားကြသည်။

အခြားအရာရှိများကမူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ခန့်ညားတင့်တယ်သော ပထမမင်းသားနှင့် လျစ်လျူရှုထားပြီး ယခုမှ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသူ ဝမ်ချောင်ကို တလှည့်စီ ကြည့်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားပြောရဲသူ မရှိပေ။

တိုင်အနီးတွင် ရပ်နေသော ချီဘုရင်ကသာ အနီးရှိ ဝမ်ချောင်ကို သရော်စွာ ကြည့်နေသည်။

စက္ကန့်များက ဆက်လက်ကုန်လွန်သွားပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အသံတိတ်မှုက ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။

တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ပေ။

ပထမမင်းသားသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း ဝမ်ချောင်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပြုံးပြလျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယနေ့သည် ဝမ်ချောင်၏ စစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ ယနေ့ပင် သူသည် ဝမ်ချောင်အား တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်စေလိုသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်လာသည့်တိုင် တရားရုံးကို သူကသာ အုပ်ချုပ်သည်။ သူ၏ သဘောတူညီမှု မရှိဘဲ တရားရုံးအစည်းအဝေးပင် ဆက်လက်မလည်ပတ်နိုင်ပေ။

ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိတဲ့အတွက် တရားရုံးကို ပိတ်…”

သို့သော် ‘ပိတ်သိမ်းပါတယ်’ ဟု မပြောမီ ကြည်လင်ပြီး လှပသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား… အကျွန်ုပ်မှာ တိုင်ကြားစာတစ်စောင်ရှိပါတယ်...”

ဤအသံသည် မကျယ်လွန်းမတိမ်လွန်းသော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို တုန်ယင်သွားစေသည်။

ရွှတ်...

အိပ်နေသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေသော ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်းဖူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။ ချီဘုရင်ကလည်း ချက်ချင်း မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ရောက်လာပြီ...”

ခန်းမထဲရှိ အခြားလူများသည် စကားပြောသူထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယနေ့၏ တရားရုံးအစည်းအဝေးသည် မတည်ငြိမ်သော အစည်းအဝေးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူတိုင်းက ၎င်းကို သဘောပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားသည် ကုန်းဝူကို အတင်းတင်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် ၎င်းကို အလွှတ်ပေးမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်းက သိနေကြသည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ…

မြို့တွင်းလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ရပ်နှင့် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်တို့က ဝမ်ချောင်၏ ပုံစံကို လူတိုင်းအား သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးကို အစားထိုးရန်သာ လာခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်း အသက်ရှူကို မနည်းထိန်းထားရင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလှမ်းလာသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။

ယနေ့၏ တရားရုံးအစည်းအဝေးသည် ပထမမင်းသားမှ ဝမ်ချောင်ကို ဖိနှိပ်ရန် အာဏာပြသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့အားလုံး သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်း တိုင်ကြားစာ တင်သွင်းရန် ငြင်းဆန်နေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က သူ၏ တိုင်ကြားစာကို တင်သွင်းရန် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင် ဝမ်ချောင် ရှေ့ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင်… ဘယ်လို တိုင်ကြားစာကို တင်သွင်းချင်တာလဲ...”

“အကျွန်ုပ် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို စွပ်စွဲလိုပါတယ်...” ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ခန်းမထဲရှိ အခြေအနေသည် အေးခဲသွားပြီး တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဘယ်သူကို စွပ်စွဲချင်တာလဲ...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်က တွန့်လိမ့်သွားသော်လည်း သူ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“စစ်သည်ဦးစီးဌာန၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီး ကုန်းဝူ...”

ဝမ်ချောင်၏ စကားလုံးများသည် နန်းတော်အတွင်း ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်...

ဘုန်း...

ဝမ်ချောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများ အားလုံး စစ်ဘက်ဖြစ်စေ အရပ်ဘက်ဖြစ်စေ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ပထမမင်းသားက မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်နောက်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ကုန်းဝူမှာမူ မျက်နှာသည် ဖြူသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ စကားလုံးများသည် သူ့ကို လုံးဝအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူသည် ပထမနေ့မှာပင် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ကုန်းဝူက သူ့တာဝန်တွေကို ပေါ့ဆစွာ လုပ်ခဲ့ပြီး အများပြည်သူရဲ့ အကျိုးထက် ကိုယ်ကျိုးကို ဦးစားပေးခဲ့တယ်။ သူက စစ်သည်ဦးစီးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီးရာထူးအတွက် မသင့်တော်ရုံသာမက မင်းသားကို သူ့ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းပြီး တရားရုံးကနေ နှင်ထုတ်ကာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခန့်မထားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်…” ဝမ်ချောင်က ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“ရဲတင်းလွန်းတယ်… ဝမ်ချောင်… မင်း စစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးကို အခုမှရယူခဲ့တာပဲ။ မင်း အခုကတည်းက မင်းနဲ့ အမြင်မတူသူတွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”

ပထမမင်းသားက ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲလိုက်သည်။

ကုန်းဝူသည် သူ၏ လူယုံဖြစ်ပြီး သူတင်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ် ပထမနေ့တွင်ပင် ကုန်းဝူကို စွပ်စွဲရန် တိုင်ကြားစာ တင်သွင်းရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်အောင်မြင်သွားလျှင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် မျက်နှာပြရန်ပင် လုံလောက်မည် မဟုတ်တော့ချေပြီ။

******

အခန်း ၁၆၈၀ - ကုန်းဝူကို ဖမ်းဆီးခြင်း

“အရှင်မင်းသား... ဒီအမှုက ကျွန်တော်မျိုးကို မတရားစွပ်စွဲတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီး အမြဲတစေ သစ္စာစောင့်သိကာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို အမှုမျိုးကို ကျွန်တော်မျိုးဘယ်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုးဟာ အရှင်နဲ့ ဂုဏ်သတင်းရော အဆင့်အတန်းရော မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ အရှင်ကျန့်ချိုး နာမကျန်းဖြစ်သွားချိန်မှာ ဧကရာဇ်တရားရုံးက ယာယီစစ်သည်ဦးစီးဝန်ကြီးရွေးချယ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်က ဒီရာထူးကို လိုချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းမြတ်... မကျေနပ်လို့ဆိုပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီလောက်ထိ မတရားစွပ်စွဲပြီး အသရေဖျက်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး...”

ကုန်းဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက် ရွံ့ရှာဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်းဒီလောက်ထိ လွန်ကျူးနေတာပဲ...”

တရားရုံးအခန်းထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ပထမမင်းသား၏ လက်အောက်ခံအရာရှိများက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဆူပူအောင် လှုံ့ဆော်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော်လည်း ကုန်းဝူကို ဤသို့ဖယ်ရှားခံရရန် လက်လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။

ပထမမင်းသားက ဘာမျှမပြောဘဲ ဝမ်ချောင်ကို မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းလျက် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဟမ်း...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ အားလုံးကို အကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ချောင်... ဒီမင်းသားက မင်းအနေနဲ့ ကုန်းဝူနဲ့ ဘယ်လိုကွဲလွဲမှုတွေရှိသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဟာက ဧကရာဇ်တရားရုံးပဲ။ ကုန်းဝူဟာ စစ်သည်ဦးစီးဝန်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ တရားရုံးရဲ့ အရေးပါတဲ့အရာရှိတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းမှာ ခိုင်မာတဲ့သက်သေမရှိဘဲ စွပ်စွဲပြီး တရားရုံးမှာ ဆူပူမှုဖြစ်စေတယ်ဆိုရင် ဒီမင်းသားအနေနဲ့ မင်းကို ဥပဒေကို မလေးစားမှုနဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးရလိမ့်မယ်...”

ပထမမင်းသားက နောက်ဆုံးတွင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးမှာ သက်သေရှိပါတယ်” ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှ ဆုတ်နစ်မှုမရှိပေ။ “ကုန်းဝူဟာ စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာ လက်ထောက်ဝန်ကြီးအဖြစ် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူပါ။ သူဟာ ပုဂ္ဂလိကအကျိုးအမြတ်ကို အများပြည်သူအကျိုးထက် ဦးစားပေးခဲ့ပြီး သူ့ဇနီးရဲ့ မောင်ငယ်ကို စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့တယ်။ စစ်သည်ဦးစီးဌာနက ဒေသန္တရအာဏာပိုင်တွေဆီ ပို့တဲ့ စစ်ရေးသုံးစွဲငွေတွေကို ဖြတ်ယူတာတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ ဧကရာဇ်တရားရုံးက တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးညှိနှိုင်းမှုတွေ လုပ်နေချိန်မှာ မြို့တော်ကနေ နယ်စပ်အထိ စစ်တပ်တွေကို လျှော့ချခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုန်းဝူရဲ့ ယောက်ဖက စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့စစ်သည်တွေရဲ့ မိသားစုတွေဆီ ပေးရမဲ့ငွေနဲ့ အငြိမ်းစားယူရမဲ့စစ်သည်တွေအတွက် ပေးရမဲ့ငွေတွေကို ဖြတ်ယူရဲခဲ့တယ်...”

“စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာ စာရင်းစစ်တစ်ယောက်က ဒီအမှုကို တွေ့ရှိပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးကို တိုင်ကြားဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုန်းဝူက အဲဒီလူကို ဖမ်းဆီးပြီး ပြင်ပမျိုးနွယ်ကြီးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနဲ့ အထက်အရာရှိကို မလေးစားမှုဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ ထောင်ချခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီလူဟာ စစ်သည်ဦးစီးဌာနရဲ့ ထောင်ထဲမှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကုန်းဝူ... ဒီဘုရင်ပြောတာ တစ်ခုခုများ မမှန်လို့လား...”

ဝမ်ချောင်က ကုန်းဝူဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကုန်းဝူ၏ မျက်နှာသည် တဖန်ဖြူဖျော့သွားသည်။

ကုန်းဝူ စကားပြန်မပြောရသေးခင် အရာရှိအိုကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဆူပူရှုတ်ချလိုက်သည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း အခြေအမြစ်မရှိ ပြောနေတာပဲ။ ကုန်းသခင်ကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို တရားရုံးထဲက လူတိုင်း သိထားတာ။ သူက ဒီလို အမှုမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ...”

“အမှန်ပဲ… ကုန်းဝူကို မကြိုက်ရင်တောင်မှ ဒီလို နည်းလမ်းတွေသုံးဖို့ မလိုပါဘူး...”

အခြားသူများကလည်း သဘောတူညီစွာ ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ဝမ်ချောင်တို့သည် ဖြေရှင်းမရနိုင်သော ပဋိပက္ခများစွာရှိခဲ့ပြီး တရားရုံးထဲရှိ အရာရှိအများစုသည် ပထမမင်းသား၏ လက်အောက်ခံများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ စွပ်စွဲချက်များကို လုံးဝမယုံကြပေ။

“ဟမ်း... သက်သေမရှိဘဲ ဒီဘုရင်က ဒီလို စကားတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရဲပြောနိုင်မှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်မောင်းထဲမှ ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက စစ်သည်ဦးစီးဌာနရဲ့ စာရင်းစစ်မှတ်တမ်းပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က ကျွန်တော်မျိုးက စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာ ဒီနှစ်ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးမှတ်တမ်းတွေကို စေ့စပ်စွာ စစ်ဆေးခိုင်းခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်တရားရုံးက စစ်သည်ဦးစီးဌာနကတစ်ဆင့် စစ်သည်တွေကို လျှော့ချရာမှာ သုံးဖို့ ထောက်ပံ့ငွေ ခွဲဝေပေးထားတဲ့ ငွေဟာ ရွှေတာလံ ၁၃ သန်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲက ၈ သန်းပဲ ဖြန့်ဝေခဲ့ပြီး ၅ သန်းကတော့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်...”

ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စုံစမ်းမှုမှန်ကန်တယ်ဆိုရင်... အဲဒီ ၅ သန်းထဲက ၂ သန်းကို သူ့ရဲ့ ယောက်ဖက မြို့တော်ရဲ့ ရွှေရောင်လောင်းကစားရုံကို ယူသွားပြီး လောင်းကစားကာ ဖြုန်းတီးခဲ့တယ်။ ၁ သန်းခွဲကတော့ သူ့ရဲ့ အိမ်တော်ကို ပို့ခဲ့တယ်။ ၅ သိန်းကတော့ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေဆီ ပေးခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ ၁ သန်းကိုတော့ သူ့ရဲ့ ယောက်ဖက သူ့အိမ်မှာ ကိုယ်ပိုင်သုံးဖို့ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ တရားရုံးကို မလာခင်မှာ ကျွန်တော်မျိုးက သူ့ယောက်ဖ အိမ်တော်ကို ရှာဖွေခိုင်းခဲ့ပြီး အဲဒီရွှေတွေကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ တံဆိပ်တွေတောင် အရည်မဖျော်ရသေးပါဘူး...”

ဝမ်ချောင်က စကားပြောရင်း လက်ကို လှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအရာသည် မဟာထန်၏ တရားဝင်ရွှေချောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အောက်ခြေတွင် တံဆိပ်သည် ရှင်းလင်းစွာ ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။

မဟာထန်၏ တရားဝင်ရွှေချောင်းများသည် ဧကရာဇ်တရားရုံးမှ သွန်းလုပ်ထားပြီး အောက်ခြေတွင် တံဆိပ်များပါရှိသည်။ ဤငွေများကို ဖြန့်ဝေသည့်အခါ များသောအားဖြင့် ရွှေချောင်းများ ဘယ်ကလာသည်ကို ပြသည့် လက်မှတ်တစ်ခုနှင့် လာတတ်သည်။ ဒေသန္တရအာဏာပိုင်များက ဤလက်မှတ်ကို ရရှိပြီး တံဆိပ်ဖယ်ရှားပြီးမှသာ ရွှေချောင်းများကို စျေးကွက်တွင် လည်ပတ်ခွင့်ပြုသည်။

တရားဝင်ရွှေချောင်းများကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်နိုင်သော နည်းလမ်းများရှိသော်လည်း ဤရွှေပမာဏသည် များလွန်းပြီး တံဆိပ်များ ဖယ်ရှားရန် အချိန်မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ ဤရွှေများကို ကုန်းဝူ၏ ယောက်ဖအိမ်တော်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ပါက သက်သေသည် ခိုင်မာပြီး ရှောင်လွှဲမရနိုင်ပေ။

ခဏမျှအကြာက ဝမ်ချောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်နေခဲ့သော အရာရှိများသည် ဤသက်သေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကုန်းဝူ၏ အမှုကို ထောက်ခံပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ဝမ်ချောင်သည် ဘာမျှတွေ့ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း ယခု သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း......”

ဤအချိန်တွင် အထိတ်တလန့်ဆုံးသူမှာ ကုန်းဝူဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် တရားရုံးသို့ နောက်ဆုံးရောက်လာသူဖြစ်ပြီး ဒုတိယသုံးကြိမ်မြောက် ကြိမ်သံမထွက်မီ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကုန်းဝူသည် ဝမ်ချောင်က မောက်မာစွာ ပြုမူရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယောက်ဖ၏ အိမ်တော်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းနေသည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ကုန်းဝူ...”

ပထမမင်းသားက ကုန်းဝူကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မဲ့ရွံ့မှုဖြင့် ပုံပျက်နေသည်။ မျက်မမြင်သူပင်လျှင် သူ၏ ဒေါသထွက်နေမှုကို ခံစားနိုင်လိမ့်မည်။

ဝမ်ချောင်က မည်သည့် စွပ်စွဲချက်မျိုးပင်ဖြစ်စေ သက်သေမရှိဘဲ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်တွင် စစ်သည်ဦးစီးဌာန၏ စာရင်းစာအုပ်များသာမက ကုန်းဝူ၏ ယောက်ဖ အိမ်တော်တွင် တွေ့ရှိခဲ့သော တရားဝင်ရွှေချောင်းများပါ ရှိနေသည်။

ဧကရာဇ်တရားရုံးမှ ထုတ်ပေးသော ရွှေချောင်းတစ်သုတ်စီသည် ကွဲပြားပြီး ဤအသုတ်သည် ဖယ်ရှားခံရသော စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာကို ထောက်ပံ့ကြေးပေးရန် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် အထူးအသုတ်ဖြစ်သည်။ ကုန်းဝူ၏ အကောင်းဆုံး ငြင်းဆိုမှုများပင်လျှင် သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ပေ။

“အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး......”

“ဘုန်း...”

ကုန်းဝူသည် ဒူးထောက်လျက် ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျနေပြီး မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက်ရှိသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မသိခဲ့ပါဘူး... တကယ်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ယောက်ဖနဲ့ သူ့အစ်မတို့က လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ စစ်ရေးကိစ္စတွေနဲ့ အမြဲတစေ မအားလပ်တာမို့ အိမ်ကို ခဏခဏမပြန်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ အိမ်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ မသိခဲ့ပါဘူး...” ကုန်းဝူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူယုတ်မာ... ဒီအချိန်ထိ ငြင်းရဲသေးတယ်ပေါ့...”

ပထမမင်းသား၏ ဒေါသသည် ထင်ရှားလျက်ရှိသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို မကြိုက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ အရာရှိများစွာရှေ့တွင် ဤခိုင်မာသော သက်သေများကြောင့် ပထမမင်းသားသည် ကုန်းဝူကို ကယ်တင်လိုသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။

ဖယ်ရှားခံရသော စစ်သည်များအတွက် ငွေများကို ဖျက်ယူခြင်းသည် တစ်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ကုန်းဝူသည် စစ်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားသော စစ်သည်များ၏ မိသားစုများအတွက် ပေးရမည့် ထောက်ပံ့ကြေးငွေကိုပင် လိုချင်ရဲခဲ့သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကုန်းဝူသည် စစ်သည်ဦးစီးဝန်ကြီးရာထူးကို ရယူရန် အိပ်မက်များကို အဆုံးသတ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကုန်းဝူကို ထောက်ခံပြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၏ နေရာတွင် ခန့်အပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်သည်။

ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ ဤအရာအားလုံးကို ထပ်မံစုံစမ်းခြင်းဖြင့် အလွယ်တကူ အတည်ပြုနိုင်ပြီး ကုန်းဝူ၏ ငြင်းဆိုမှုများကို အချည်းနှီးဖြစ်စေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဒေါသထွက်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး......”

ကုန်းဝူ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်လျက်ရှိသည်။

စစ်သည်ဦးစီးဌာနသည် ငွေကြေးနှင့် စားနပ်ရိက္ခာကိစ္စများကို တိုက်ရိုက်မထိန်းချုပ်ပေ။ ဤအရာများသည် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာရေးဌာနမှ ထုတ်ပေးသည်။ သို့သော် စစ်သည်ဦးစီးဌာနသည် ဤငွေများကို မည်သို့ဖြန့်ဝေရမည်၊ မြို့တော်မှ စစ်သည်များထံသို့ မည်သို့ရောက်ရှိရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာ၏ လစာနှင့် အသုံးစရိတ်များသည် ဤအရာနှင့် ပတ်သက်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်သည်ဦးစီးဌာနတွင်ပင် ရှင်းလင်းသော မှတ်တမ်းများ မရှိပေ။ ကုန်ကျစရိတ်များ၏ ရာနှုန်းပြည့်မဟုတ်သည့် ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် တိကျစွာ စာရင်းပြုစုနိုင်ခြင်းသည် ထူးချွန်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော မှတ်တမ်းများကို တစ်ခုချင်း အတည်ပြုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်သည်။

ကုန်းဝူသည် ဝမ်ချောင်က ဤမျှရှုပ်ထွေးသော စာရင်းများကို ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း တစ်ခုချင်း စစ်ဆေးပြီး တိကျသော ပမာဏကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်ဖြစ်သည်။

“ဟမ်း...”

ဝမ်ချောင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကုန်းဝူကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဤလူအတွက် စာနာမှုတစိုးတစိမျှမရှိပေ။

သူသည် ကုန်းဝူကို ပထမမင်းသားနှင့် ဆက်ဆံရေးကြောင့်သာ ဖယ်ရှားလိုသည်မဟုတ်ပေ။

လူအများစုက ကုန်းဝူကို နိုင်ငံချစ်သူ၊ သစ္စာရှိသော အမှုထမ်းဟု ထင်မြင်ကြသော်လည်း ကုန်းဝူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဝမ်ချောင်ထက် မည်သူမျှ ပိုမိုနားလည်သူ မရှိပေ။ ကုန်းဝူသည် စစ်သည်ဦးစီးဌာန ဝန်ကြီးရာထူးကို ရယူနိုင်ခဲ့လျှင်၊ သို့မဟုတ် ပထမမင်းသားအလိုကျ အမှုထမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို ဝမ်ချောင်သိရှိသည်။

ကုန်းဝူသည် စစ်သည်တစ်ဦးအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှုများကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းကာ ယခုရာထူးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ချင်းလင်ဒေသတွင် အထူးရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ဓားပြတစ်ဦးအဖြစ် စတင်ခဲ့သည်ကို လူအနည်းငယ်သာ သိရှိကြသည်။

အိမ်များကို လုယက်ခြင်း၊ လမ်းပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်စေခြင်းသည် သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝပုံစံဖြစ်သည်။ ချင်းလင်ဒေသရှိ ခရီးသွားများနှင့် ကုန်သည်များစွာသည် သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤဓားပြများသည် ထွန်းကားလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်သည် ဤဓားပြများကို ဝိုင်းရံဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကုန်းဝူသည် အခြားသူများထက် စဉ်းစားတတ်သူဖြစ်ပြီး ဓားပြဘဝသည် ထာဝရမတည်နိုင်ကြောင်း၊ မကြာမီ ပြီးဆုံးရလိမ့်မည်ကို သိရှိသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဤမျှလောက်သော အပြုအမူများကို ပိုမိုသည်းမခံနိုင်လာပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဓားပြများအတွက် အလိုရှိစာရင်းများ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ဤလမ်းကို ဆက်လျှောက်ခြင်းသည် သေဒဏ်ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် ကုန်းဝူသည် သူ၏ မိတ်ဆွေအချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အမည်များပြောင်းလဲပြီး နယ်စပ်တွင် ဘဝသစ်စတင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သူ၏ ထူးချွန်သော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကြောင့် ရာထူးများ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်သို့ရောက်ရှိကာ စစ်သည်ဦးစီးဌာနတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားရုံးအရာရှိများထံ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။

ချင်းလင်တွင် ဓားပြဖြစ်ခဲ့စဉ်က ကုန်းဝူသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော စရိုက်ရှိခဲ့ပြီး စစ်သည်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ လက်အောက်စစ်သည်များကို မီးကျည်ဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးတတ်သည်ကြောင့် မကျေနပ်မှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မြို့တော်သည် တောရိုင်းဒေသများနှင့် မတူပေ။ အကယ်၍ ကုန်းဝူသည် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြုပြင်ပြီး စရိုက်ကို ပြောင်းလဲခဲ့လျှင် အခြေအနေများ ကွဲပြားနိုင်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူဆိုးတစ်ဦးသည် တစ်သက်လုံး လူကောင်းအဖြစ် ပြုမူခဲ့လျှင် သူသည် အမှန်တကယ် လူကောင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများသည် လူသားတို့၏ သဘာဝစရိုက်ထက် ပြောင်းလဲရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကား ပြောင်းလွဲရန် မလွယ်ကူလှချေ။

ကုန်းဝူသည် ပထမမင်းသားထံတွင် ပါဝင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ယခင်စရိုက်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ယခင်ဘဝတွင် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ပြသရန်နှင့် နဂါးပလ္လင်တက်သောအခါ အမှုထမ်းသူတို့၏ ဂုဏ်ယူမှုကို ရယူရန် ကုန်းဝူသည် ပုန်ကန်မှုအတွင်း အကြီးစား သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုတွင် သူသည် ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်သော အရာရှိများကို ဦးစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့တော်ရှိ တော်ဝင်စစ်တပ်နှင့် မြို့စောင့်တပ်သားများ လက်နက်ချသည့်အခါ သူတို့ကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သူသည် ပထမမင်းသားထက်ပင် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုတွင် သတ်ဖြတ်မှုများ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သာမန်လူထုများစွာ၏ အသက်များ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် လက်မခံနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူသည် ကုန်းဝူကို ပထမဦးဆုံး ပစ်မှတ်ထားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။