အခန်း (၁၆၈၁-၁၆၈၅)

အခန်း ၁၆၈၁ - ငှက်ကောင်းတစ်ကောင်

ဝမ်ချောင်သည် နန်းပလ္လင်ပေါ်ရှိ ပထမမင်းသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... မဟာထန်ရဲ့ ဥပဒေအရ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဆောင်ရွက်ရမှာလဲ...”

ပထမမင်းသားသည် နန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“လာကြစမ်း... ကုန်းဝူကို ဖမ်းဆီးလိုက်။ ဝန်ကြီးချုပ်... ဒီကိစ္စကို အရှင့်လက်ထဲကို အပ်နှံလိုက်ပြီ။ ဌာနသုံးခုကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီအမှုကို စေ့စပ်စွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ...”

ယနေ့သည် လုံးဝရှုံးနိမ့်သည့်ရက်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤအင်အားပြသမှုကို သူ့အား သတိပေးရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကုန်းဝူ၏အမှုကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ကို သူနားလည်သည်။ သို့သော် ကျားတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းလျက်ရှိသည့်အခါ ဆင်းရန်ခက်ခဲပြီး တရားရုံးတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် သူသည် ကုန်းဝူကို ကိုင်တွယ်ရန် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်လိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်မှုသည် စစ်ဘက်အရာရှိအားလုံးကို ဒေါသထွက်စေသည်မှာ သေချာသည်။ ပထမမင်းသားပင်လျှင် သူ့ကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်ပါ... ကယ်ပါ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အရှင့်အကြား ရန်စမရှိပါဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရမှာလဲ...”

ကုန်းဝူ၏ ဒူးထောက်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်ပမာ ဖြူဖျော့လျက် အမူအရာသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။ သူမျှော်လင့်ထားသည့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အခမ်းအနားသည် သူ၏ ပျက်စီးခြင်းနေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လာကြ... သူ့ကို ခေါ်သွားစမ်း...”

ပထမမင်းသားသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ ကုန်းဝူမရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဤအဆင့်သို့ ဘယ်သောအခါမှ ရောက်မလာခဲ့ရပေ။

နန်းတော်ထောင့်များတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်များသည် မကြာမီ ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ကုန်းဝူ၏ လက်မောင်းများကို ဆွဲကိုင်ပြီး အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။

ကုန်းဝူကို ခေါ်ထုတ်သွားသည့်အခါ အရာရှိများသည် တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရန်ပင် ရှောင်ဖယ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ဦးတည်းဖြစ်ပြီး အာဏာသြဇာမရှိသည့်တိုင် လူပေါင်းများစွာက ကြောက်ရွံ့ရမည့်တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တရားရုံးသို့ ပထမဦးဆုံးရောက်လာသည့်နေ့တွင် သူသည် စစ်သည်ဦးစီးဌာန၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီးဖြစ်သူ ဆယ်နှစ်ကျော်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူကို စွပ်စွဲချက်တင်ခဲ့သည်။ ချီဘုရင်ပင်လျှင် ဤမျှသော အောင်မြင်မှုကို ဘယ်သောအခါမှ မရရှိခဲ့ပေ။

“အရာရှိအားလုံး... တင်ပြဖို့ တိုင်ကြားစာတွေ နောက်ထပ်ရှိသေးလား...”

ပထမမင်းသားက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

အရာရှိများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြသည်။ အရာရှိအချို့သည် သာမန်ကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍ တိုင်ကြားစာများ တင်သွင်းခဲ့သော်လည်း အခြားမည်သူမျှ ထပ်မံစကားမပြောကြပေ။

“နောက်ထပ် မရှိတော့ရင် အရာရှိများအနေဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာနိုင်ပါပြီ” မိန်းမစိုးတစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် ကြေညာလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ယနေ့တစ်နေ့လုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤမသက်မသာဖြစ်နေသော နန်းတော်မှ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် မိန်းမစိုးရင်သည် ပထမမင်းသားနောက်မှ ထွက်လာပြီး ကြေညာလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ပါဦး... အရှင်မင်းသားက အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ အခြားအရာရှိတွေ ထွက်ခွာနိုင်ပေမဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကတော့ ကျန်ခဲ့ပါအုံး...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အရှင်မင်းသားက အရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်။ ခဏလောက် ကျန်ရစ်ပေးပါ...”

“ဘုန်း...”

နန်းဆောင်အတွင်း အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အသက်ရှုသံကို ထိန်းထားရင်း အင်မတန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို လက်ခံပါတယ်...”

အရှေ့ဘက်တွင် ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူးသည် တည်ငြိမ်ပုံပေါ်သည်။ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နန်းဆောင်အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

“ဟမ်း...”

ချီဘုရင်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို မျက်စိတဆုံး စိုက်ကြည့်ကာ တင်းမာစွာ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

အခြားအရာရှိများသည် ဆုတ်သွားသော ရေလှိုင်းပမာ အပြင်သို့ စီးဆင်းထွက်ခွာသွားကြသည်။ မိန်းမစိုးများနှင့် အစောင့်များပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ဘေးထွက်ဝင်ပေါက်များမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“ဘုန်း...”

အရာရှိများအားလုံး နုတ်ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ချက်ချင်းဆိုသလို တံခါးများသည် ပိတ်သွားပြီး ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ကို အပြည့်အဝပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

အရာရှိများအားလုံးသည် ဖိနှိပ်ခံရသည့် အခြေအနေကို ခံစားမိကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်း ဝမ်ချောင်သည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့်ရှိနေသည်။ တံခါးများပိတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်း၌ ပထမမင်းသား၊ မိန်းမစိုးရင်တို့နှင့်အတူ သူတစ်ဦးတည်းကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်ပေ။

“ရွှတ်...”

ပထမမင်းသားသည် သူ၏ဝတ်ရုံများကို အသံမြည်စေလျက် နန်းပလ္လင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အလွန်ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ချောင်... ဒီမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မင်းစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးပုံပဲ...”

ပထမမင်းသားသည် မြင့်မားသော ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဦးမှာ မဟာထန်၏ နိုင်ငံတော်အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ အချုပ်အခြာနှင့် လက်အောက်ခံတစ်ဦးစီတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းကဏ္ဍများရှိသော်လည်း ပထမမင်းသားသည် သူ၏ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုကို လုံးဝဆုံးရှုံးထားပြီဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းသား... ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုးပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဘက်မလိုက်ဘဲ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ။ နောက်ပြီး ကုန်းဝူကို ဖမ်းဆီးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာက အရှင်မင်းသားပဲမဟုတ်လား...”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်း... ဒီလို အထင်ကြီးလေးစားတဲ့ အသံမျိုးနဲ့ ပြောနေစရာမလိုဘူး။ မင်းနဲ့ ဒီမင်းသားနဲ့ ကုန်းဝူရဲ့ ကိစ္စမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံး သိတယ်။ မင်းဟာ ပဉ္စမမင်းသားကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ခံပြီး ဒီမင်းသားကို နေရာအနှံ့ ဆန့်ကျင်နေတာ။ ဒီမင်းသားက အကုန်သိတယ်။ မင်းဘယ်လောက်ပဲ ကာကွယ်ပြောဆိုဖို့ ကြိုးစားနေပါစေ အရေးမကြီးဘူး။ ဒီမင်းသားက မင်းကို ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခိုင်းတာက တစ်ခုပြောဖို့ပဲ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကြက်ဥတစ်လုံးက ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခွဲရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ မင်းသိလား...”

ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုသည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းမစိုးရင်သည် နှစ်လှမ်းခန့် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး သူ၏ စွမ်းအင်သည် ဝမ်ချောင်ကို သော့ခတ်ထားသည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သည် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ပထမမင်းသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကြက်ဥတစ်လုံးက ကျောက်တုံးကို မခွဲနိုင်ပေမဲ့ ရေစက်တွေကတော့ ကျောက်တုံးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်နော်...”

ဝမ်ချောင်၏ စကားသံသည် ပထမမင်းသားနှင့် မိန်းမစိုးရင်တို့၏ မျက်နှာများကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

“လူသားဆန်မှုရှိမှသာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနိုင်ပါတယ်။ နည်းလမ်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အတင်းအကြံဖန်ယူဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်ကို မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါဘူး။ ဒီစကားတွေကို အရှင်မင်းသားက သေချာစဉ်းစားပေးပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

“အဟက်... ဝမ်ချောင်... မင်းက ဒီမင်းသားကို ဆုံးမဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”

ပထမမင်းသားသည် ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဒေါသဖြည့်ထားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဒီမင်းသားက မင်းကို သစ္စာခံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အကြိမ်ကြိမ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက အကြိမ်တိုင်း ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ ဝမ်ချောင်... ဒီမင်းသားက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို သဘောကျတယ်။ အနောက်တောင်ဘက်စစ်ပွဲနဲ့ တာလာ့စစ်ပွဲမှာ မင်းဟာ မဟာထန်အတွက် အံ့ဩစရာ အောင်မြင်မှုတွေ ရယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချုပ်အခြာဆိုတာ အချုပ်အခြာပဲ လက်အောက်ခံဆိုတာ လက်အောက်ခံပဲ။ မင်းက ဒီမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ကောင်းကင်ထိရောက်နေရင်တောင် ဒီမင်းသားကို မနိုင်နိုင်ဘူး။ ဒီမင်းသားဟာ မဟာထန်ရဲ့ ထီးနန်းဆက်ခံသူ ပထမဦးဆုံးလူဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမယ်။ မင်းက ငါ့ကို နေရာအနှံ့ ဆန့်ကျင်ရင် မင်းဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိလား...”

ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားသည် ဤစကားများတွင် ယဉ်ကျေးမှုအများစုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ လုပ်ရပ်များသည် ပထမမင်းသား၏ လူသတ်လိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြီး မဟုတ်လျှင် သူသည် ဤမျှတိုက်ရိုက်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

“အရှင်မင်းသား... အရှင်ကိုယ်တော်တိုင် မေ့လျော့နေပြီထင်ပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟက်… ဟုတ်လား...”

ပထမမင်းသားသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို နောက်ခိုင်းထားလိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်းက ပဉ္စမမင်းသားကို ခိုင်မာစွာ ထောက်ခံပြီး ဒီမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီဆိုတော့ ကစားပွဲတစ်ခု ကစားကြည့်ရအောင်။ မဟာထန်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားဟာ ငါဖြစ်မလား ပဉ္စမမင်းသားဖြစ်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်...”

“ဘုန်း...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ အံ့ဩစွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ ပထမမင်းသား၏ ဤစကားများသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်မဟုတ်ဘဲ ယနေ့အစည်းအဝေးမတိုင်မီ သေချာစဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

ဝမ်ချောင်သည် နဂါးဝတ်ရုံဖြင့် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေးတောစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ပထမမင်းသားတွင် ထပ်မံပြောစရာများ ရှိနေသေးကြောင်း သိရှိထားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပထမမင်းသားသည် ထပ်မံစကားပြောလာသည်။

“အာ... ဒါပေမဲ့ ကစားပွဲတွေမှာ လူတွေ မသေကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကစားပွဲမှာတော့... ရှုံးသူဟာ သေရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးနဲ့အတူပဲ...”

ပထမမင်းသား၏ အသံသည် စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့လျက်ရှိသည်။

“ရွှတ်...”

ရုတ်တရက် လေညင်းတစ်ချက်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သည် အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိသည်။ လေထုအတွင်း၌ မမြင်နိုင်သော တင်းမာမှုတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မျက်နှာမဲ့သွားသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုမဟုတ်ပေ။ ပထမမင်းသားသည် တစ်ခါက သူ၏ ရထားကို ပိတ်ဆို့ရဲခဲ့သော်လည်း ဤမျှသောတွေ့ဆုံမှုကို သူဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ကတ်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသည့်နှယ်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ပထမမင်းသားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဟန့်တားရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် ပထမမင်းသားကို သည်းခံနိုင်စွမ်းကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပထမမင်းသားသည် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် အကယ်၍ သူသည် ထီးနန်းရရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာမက ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပြစ်ဒဏ်ပေးပြီး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ချေမှုန်းပစ်မည်ဟု ဆိုလိုသည်မဟုတ်ပါလား။

“သနားစရာပဲ။ ဂုဏ်သတင်းကျော်ဇောတဲ့ ဝမ်မိသားစုဟာ မင်းလက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားတော့မယ်...”

ပထမမင်းသားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် ရှုတ်ချဖွယ်ရာ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားမဆုံးမီ ဝမ်ချောင်သည် တိုတောင်းပြီး ရှင်းလင်းသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

“...”

ပထမမင်းသားနှင့် မိန်းမစိုးရင်တို့သည် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ...”

ပထမမင်းသားသည် ကိုယ်လုံးကို လှည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်လိမ်လျက် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအဖြေကို လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော်မျိုး ‘ကောင်းပြီလေ’ လို့ပြောလိုက်ပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုရှိပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် အေးဆေးလျက်ရှိသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် ပထမမင်းသား၏ ခြိမ်းခြောက်သည့် အမူအရာရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှ ဆုတ်နစ်သွားနိုင်သော်လည်း ပထမမင်းသားသည် လူရွေးမှားသွားသည်။

ထို့အပြင် ပထမမင်းသားသည် ဧကရာဇ်ထီးနန်းကို ဘယ်သောအခါမှ မရရှိနိုင်ကြောင်း ဝမ်ချောင်ထက် မည်သူမျှ ပိုမိုနားလည်သူမရှိပေ။ ၎င်းအပြင် သူ၏ ယခုလေးတင်ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူ့ကိုယ်သူ အရည်အချင်း မပြည့်မီသူအဖြစ် လုံးဝဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မော့ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသားရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးဟာ အရှင့်ကို အဆုံးထိ အဖော်ပြုပေးမှာပါ။ ကစားပွဲတစ်ခုမှာ တစ်ခုခုကို လောင်းကြေးထပ်ထားရမယ်။ အဲဒါက လောင်းကြေး ဘယ်လောက်ကြီးသလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လောက်သေးသလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းသားဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အမှန်တရားနဂါးမျိုးဆက် မဟုတ်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်ပါတယ်...”

ဤစကားများသည် အင်မတန် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှု ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ပထမမင်းသားသည် ထီးနန်းရရှိခဲ့လျှင် ဤစကားကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ချောင်ကို သေဒဏ်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအဆင့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

“အရှင်မင်းသားကို ကျွန်တော်မျိုးက နောက်ထပ်သတင်းစကားတစ်ခု ပြောပြချင်ပါတယ်။ မြင်းက ချောက်ထဲကို ပြုတ်ကျခင် ဇက်ကြိုးကို ဆွဲထားဖို့ အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး။ ကောက်ကျစ်တဲ့ လမ်းကို ခိုင်မာစွာ ဆက်လျှောက်နေရင် အဝါရောင်ဆန်အိပ်မက် အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”

(မှတ်ချက်။ အဝါရောင်ဆန်အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ တရုတ်ရိုးရာပုံပြင်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုပုံပြင်အရ လူတစ်ဦးသည် ဆန်ဖြူချက်နေရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီး ရာထူးမြင့်တက်ကာ ဝန်ကြီးချုပ်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိသည်ဟု အိပ်မက်မက်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရာဇဝတ်မှုစွပ်စွဲခံရပြီး ရာထူးများဆုံးရှုံးကာ ဇနီးသည် သစ္စာဖောက်ကာ သားသမီးများကို ဓားပြများက သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ စည်းစိမ်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်။ လမ်းပေါ်တွင် သေဆုံးသွားသည့်အခါ သူသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ၁၈ နှစ်ကြာခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူ၏ ဆန်ဖြူချက်ပြီးသည်အထိသာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သည်။)

ဝမ်ချောင်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ တံခါးများကို ကျွီခနဲတွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပထမမင်းသားနှင့် မိန်းမစိုးရင်တို့သည် အကျဉ်းတန်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာမဲ့နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤမျက်နှာမဲ့မှုများသည် အေးစက်သော လူသတ်လိုစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်းက သိပ်ကို မာန်တက်နေတာပဲ။ ငှက်ကောင်းတစ်ကောင်ဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ သစ်ပင်ပေါ်မှာပဲ နားနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဲဒီလို ငှက်မျိုးမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကျောကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမမင်းသားသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

******

အခန်း ၁၆၈၂ - လက်ခြောက်ဖက်ရုပ်တု

“အရှင်... ဘယ်လိုဖြစ်သွားပါသလဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးသည်နှင့် စောင့်မျှော်နေသော ကျန်းချွယ်နှင့် ရွှီခဲ့ယွီတို့က သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချောင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ်ပြောပြလိုက်သည်။

ကုန်းဝူ ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို ကြားသိရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

“ကုန်းဝူဟာ ဆယ်နှစ်ကျော် လက်ထောက်ဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပါ... သေဆုံးသူမိသားစုများအတွက် လျော်ကြေးငွေကိုတောင် ဖြတ်စားရက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပါဘူး... အရှင် မရှိရင် ဒီလိုကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ဘူး”

“စစ်သည်ဦးစီးဌာနရဲ့ စာရင်းအင်းတွေက အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး စစ်ဆေးရခက်ခဲပါတယ်... ကုန်းဝူအနေနဲ့ အရှင်မင်းမြတ်က သူ ရွှေ ၅ သန်းကို လိမ်ယူထားတယ်ဆိုတာကို တိကျစွာ ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပါဘူး”

လူတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ကုန်းဝူ၏ လုပ်ရပ်များသည် စစ်တပ်အတွင်း၌ လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိသလို စစ်သည်ဦးစီးဝန်ကြီးရာထူးသာမက လက်ထောက်ဝန်ကြီးရာထူးပင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ကုန်းဝူကို ဖယ်ရှားလိုက်တာက ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကို အံ့ဩစေတာက ပထမမင်းသားရဲ့ သဘောထားပါ... သူကိုယ်တိုင် ကုန်းဝူကို ဖမ်းဆီးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာပဲ”

ဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းသည် စကားပြောသူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ လိုက်ပါလာသော လူအနည်းငယ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသူ ကောင်းရှန်းကျစ်ဖြစ်သည်။

“အရှင်ကောင်းရှန်းကျစ်”

သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် ပြုံးလျက် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟဲ... ဒီတစ်ကြိမ် တရားရုံးကို အလည်အပတ်သွားတာ တော်တော်အောင်မြင်တယ်နော်... ကုန်းဝူရဲ့ ကိစ္စက မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီ... စုန့်ဘုရင်က အဆိပ်ခတ်ခံရလို့ လဲကျနေတုန်း... ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးလည်း ပြန်လာချင်ရင်တောင် ပထမမင်းသားက ခွင့်မပြုဘူးထင်တယ်... အခုအချိန်မှာ တရားရုံးထဲမှာ အားကိုးရမဲ့သူက အရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ်...”

ကောင်းရှန်းကျစ်က မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်အချိန်ထွက်သွားမှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။

“ညမတိုင်ခင် ထွက်သွားရမယ်... ဧကရာဇ်တရားရုံးက အမိန့်ထုတ်ပြီးပြီ... ငါ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေကို ချက်ချင်းထွက်သွားရမယ်... ကြည့်ရတာ မင်းသားက ငါ့ကို တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက် အပြင်မှာ ထားဖို့ စီစဉ်ထားပုံပဲ”

ကောင်းရှန်းကျစ်က ခါးသက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်သူ၊ အနောက်နယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး တစ်သက်လုံး စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူသည် ယခု ရိုးရှင်းသော အရပ်သားအရာရှိအဖြစ် မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေသို့ သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်ခံရပြီး အာရဟီ၏ ခြောက်ကျောင်းနှင့် နေ့စဉ်ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။ မဟာထန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းရှန်းကျစ်ကဲ့သို့ မွေးရာပါ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအတွက် ၎င်းသည် နှိပ်စက်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

“အချိန်တိုတောင်းပါတယ်... ထွက်မသွားခင်မှာ အရှင်နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ချင်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စိတ်ချလို့ရပြီလို့ ထင်ပါတယ်”

ကောင်းရှန်းကျစ်က ဝမ်ချောင်ကို အားကျသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စုန့်ဘုရင်သည် အလွန်ဆိုးသော ဖျားနာမှုဖြင့် လဲကျနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်။ ယခုတွင် ထင်ရှားသော စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်ကိုပင် မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေသို့ စေလွှတ်ခံရသည်။ အင်ပါယာ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် စည်ပင်မှုကို ထောက်ပံ့ခဲ့သော ဤဇာမဏီများသည် အားနည်းလာပြီး မဟာထန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မုန်တိုင်းထဲသို့ နစ်မွန်းလျက်ရှိသည်။

“အရှင်... ဂရုစိုက်ပါ”

ပြောချင်သော စကားထောင်ပေါင်းများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤရိုးရှင်းသော နှုတ်ဆက်စကားအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။

စားဖိုဆောင်ကို ခမ်းနားသော ညစာစားပွဲပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အတူ ညစာသုံးဆောင်သည်။ ညစာစားပြီးသည့်နောက် ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ကောင်းရှန်းကျစ်ကို လိုက်ပို့ပေးသည်။

ထို့နောက် ညအချိန်တွင် တော်ဝင်စစ်တပ်မှ စစ်သားတစ်ဦးသည် နန်းတော်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ထွက်ခွာကာ လမ်းများအတိုင်း သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပထမမင်းသား၏ မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိသည်။

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်သည် ဝမ်ချောင်နှင့် ပထမမင်းသားတို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘုရားအား ရည်စူးထားသော နေရာတစ်ခုအနေဖြင့် ငြိမ်းချမ်းပြီး အေးချမ်းနေသည်။

တောင်ထိပ်တွင် မီးအိမ်များ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ညအချိန်တွင်ပင် ဗုဒ္ဓသုတ္တန်များ ရွတ်ဆိုသံနှင့် တုံးမောင်းရိုက်သံများကို ကြားနိုင်သည်။ အနီးရှိ သာမန်လူထုများသည် ၎င်းကို အလွန်နှစ်သက်ကြပြီး အချို့သော သာမန်လူထုများသည် ဤငြိမ်းချမ်းသော ရွတ်ဆိုသံကို နားဆင်ရန်အတွက် သူတို့၏အိမ်များကို ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြသည်။

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမသည် မီးရောင်ဖြင့် နေ့အချိန်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသော်လည်း အနီးရှိ ဘေးခန်းမတစ်ခုတွင် မီးအိမ်အနည်းငယ်ဖြင့်သာ မှိန်ဖျော့စွာ ထွန်းညှိထားသည်။ ဤနေရာတွင် အနက်ရောင် လက်ခြောက်ဖက်ရှိသည့် ကွမ်ရင်ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်ထားသည်။

(မှတ်ချက်။ ကွမ်ရင်သည် ကရုဏာနတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရေပန်းအစားဆုံး နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သည်။ ကွမ်ရင်သည် မည်သည့်ပုံစံကိုမဆို ယူနိုင်သောကြောင့် အမျိုးသား သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးအဖြစ် ဖော်ပြခံရသည်။ မကြာသေးမီကာလများတွင် ကွမ်ရင်ကို အမျိုးသမီးအဖြစ် ဖော်ပြလေ့ရှိသော်လည်း ထန်မင်းဆက်ခေတ်တွင် ကွမ်ရင်ကို အမျိုးသားအဖြစ်သာ ဖော်ပြခံရသည်။)

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်၏ ဘုန်းကြီးများသည် ပထမမင်းသားက ဖိတ်ကြားထားသည့် သုတ္တန်များကို ကျွမ်းကျင်သော အဆင့်မြင့်ဘုန်းကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အနက်ရောင်ကွမ်ရင်ရုပ်တုအကြောင်း မည်သူမျှ မကြားဖူးကြပေ။ ၎င်းကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော် တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ ဤဘေးခန်းမသည် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ရံဖန်ရံခါ ပေါ်ထွက်လာသည်မှလွဲ၍ ဘုန်းကြီးများမှာ ဤနေရာသို့ မလာကြပေ။

သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံများကြားတွင် ဧကရာဇ်စစ်သားတစ်ဦးသည် ဘေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ကောင်းကင်နတ်ဘုရားသည် အားလုံးကို ထွန်းလင်းပေးတယ်... ဒီကျွန်ုပ်ဟာ မင်းသားရဲ့ အမိန့်နဲ့ မဟာနတ်ဘုရားရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံဖို့ ရောက်လာတာပါ”

ဧကရာဇ်စစ်သားသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မောင်းများကို မြှောက်ထားပြီး လက်ဖဝါးများကို ဖွင့်ထားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်သွားသော်လည်း ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုသာရှိသည်။ ရုပ်တုဘေးတွင်ရှိသော မီးအိမ်နှစ်လုံးသည် မှိန်ဖျော့စွာ တုန်ခါနေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဧကရာဇ်စစ်သားသည် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ခလွပ်...”

နောက်ဆုံးတွင် ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာရှိသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော မီးအိမ်အလင်းရောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ပြစမ်း...”

ရေခဲတမျှ အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ဘုန်းကြီးသည် ဧကရာဇ်စစ်သားထံသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အရာဝတ္ထုကို ယူလိုက်သည်။

အလင်းရောင်ထဲတွင် ဧကရာဇ်စစ်သားသည် လက်သည်းချွန်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်ကို ယခုမှ မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် လေးလက်မခန့် အရှည်ရှိပြီး ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင်ရောယှက်ထားသည့် နဂါးလက်သည်းချွန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် သေးငယ်သော အကြေးခွံများဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဤနဂါးလက်သည်းချွန်တွင် လက်ချောင်းလေးချောင်းပါရှိပြီး ၎င်းသည် ပထမမင်းသား၏ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အင်္ဂါရပ်ထဲတွင် အကျော်ကြားဆုံးမှာ လက်သည်းချွန်၏ခြေထောက်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းစွာ ထားရှိထားသော ရွှေရောင်မျက်လုံးဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးသည် ရွှေရောင်မျက်လုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို သူ၏ညာဘက်လက်မနှင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပြော... ဘာပြဿနာလဲ”

ဘုန်းကြီးက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသားဟာ မကြာသေးခင်က မဟာထန်ရဲ့ ဝမ်ချောင်လို့ ခေါ်တဲ့ တရားရုံးအရာရှိနဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်... အရှင်မင်းသားက မဟာနတ်ဘုရားက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ဒီပြဿနာကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဧကရာဇ်စစ်သားသည် ခေါင်းမော့ရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

“ဟုတ်လား... ဒီလိုသေးဖွဲလေးတဲ့ ကိစ္စအတွက် မဟာနတ်ဘုရားကို အနှောင့်အယှက်ပေးစရာ မလိုဘူး... ပြန်သွား... အရှင်မင်းသားကို ငါကိုယ်တိုင် ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်မယ်လို့ ပြောပေး...”

ဘုန်းကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... အရှင်မင်းသားက ဒီကိစ္စကို မဟာနတ်ဘုရားကို ပြောပြဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ပြောထားပါတယ်...”

ဒူးထောက်နေသော ဧကရာဇ်စစ်သားက မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောအရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်စစ်သားတစ်ယောက်က ငါတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေလား... မဟာနတ်ဘုရားကို အနှောင့်အယှက်ပေးရင် သေမှုပဲ စောင့်နေလိမ့်မယ်...”

ဘုန်းကြီးက ဧကရာဇ်စစ်သားကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်”

ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရှင်မင်းသားကို ဒီကိစ္စကို ငါသိပြီလို့ ပြောပေး... ဒီနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်လိမ့်မယ်”

ရှေးကျသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့်တူသော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ခန်းမအတွင်း၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဧကရာဇ်စစ်သား၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဖြည့်လျှံသွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“အား”

ခဏအကြာ ဧကရာဇ်စစ်သား၏ ကိုယ်လုံးသည် ထိတ်လန့်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သေချာကြည့်လျှင် ၎င်းမျက်လုံးများသည် လက်ခြောက်ဖက်ရုပ်တု ပိုင်ဆိုင်သည့် မျက်လုံးများဖြစ်ကြောင်း သိရှိရမည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ လက်ခြောက်ဖက်ကွမ်ရင်ရုပ်တုသည် မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် အမြင့်ရှိပြီး ကြာပွင့်ထီးထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လက်ခြောက်ဖက်ကွမ်ရင်သည် အသက်ဝင်လာပြီး မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ရုံသာမက ၎င်း၏ ကြီးမားသော လက်များသည် လှုပ်ရှားလျက်ရှိပြီး ကြာပွင့်ထီးမှ ဖြည်းဖြည်းထလာသည်။

ဤစစ်သားသည် အတွေ့အကြုံရှိသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းဖြစ်သော်လည်း ဤသို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဟာနတ်ဘုရား...”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ရင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်စစ်သား၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ခါသွားသည်။ ယခုမှ သူသည် ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ‘မဟာနတ်ဘုရား’ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ ပထမမင်းသားကို ဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်လို့ ပြောပေး”

လက်ခြောက်ဖက်ရုပ်တုသည် ၎င်း၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

အစောင့်သည် ထပ်မံဦးညွှတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။

---

ကုန်းဝူ၏ ယောက်ဖသည် စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှ လျော်ကြေးငွေများကို လိမ်ယူခဲ့ပြီး ကုန်းဝူလည်း ဤအရှုပ်အထွေးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်မှာ ဌာနသုံးခုမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုဖြင့် မကြာမီ အတည်ပြုခံရသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာ ကုန်းဝူသည် တရားဝင်ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရသည်။

ဤကိစ္စသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏ တရားရုံးအတွင်းရှိ ရာထူးသည်လည်း ခိုင်မာလာသည်။

တရားရုံးသည် ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း ဝမ်ချောင်ရှိနေသရွေ့ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုနှင့် ချီဘုရင်၊ ဝန်ကြီးချုပ် လီလင်ဖူးတို့ပင် နှိမ့်ချပြီး နာခံမှုရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် စစ်သည်ဦးစီးဌာနကို ဖော်ပြခြင်းမှ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားကြသည်။

ဝမ်ချောင်ကို မည်သူမျှ မထိပါးလိုကြပေ။

ပထမမင်းသားပင်လျှင် ဝမ်ချောင်သည် ဆူးဖုံးလွှမ်းနေသူဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ တရားရုံးအတွင်း၌ စစ်သည်ဦးစီးဌာနအား ပြဿနာဖြစ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြဿနာရှာဖွေရာရောက်မည်ဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားသည် နှိမ့်ချလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်သည် အထူးလှုပ်ရှားမှုများ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ထူးဆန်းသော အေးချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းလျက်ရှိသည်။

“ရွှတ်...”

ပါးလျသော အဖုံးပါသည့် ရွှေရောင်စည်တစ်လုံးကို လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်အရက်သည် မွှေးရနံ့လှိုင်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဖားပုံသဏ္ဌာန်ဖန်ခွက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ မြို့တော်တွင် ထွန်းကားလာသော ဓလေ့သစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖန်ခွက်များကို အတုခိုးခြင်းသည် လူကြိုက်များသော ခေတ်စားလာသည်။ သို့သော် ၎င်းအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အနည်းငယ်သာလျှင် သိရှိကြသည်။

ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ၎င်းသည် သူနှစ်သက်သော အရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

တရားရုံးကိစ္စများ ယာယီဖြေရှင်းပြီးသည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ဦးတည်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖားပုံသဏ္ဌာန်ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ်သောက်လိုက်ပြီး လသာဆောင်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူသည်။

ဤစားသောက်ဆိုင်သည် တည်နေရာအလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အခြားအဆောက်အအုံများထက် အထပ်ငါးထပ်မြင့်သောကြောင့် တောင်ဘက်လသာဆောင်မှ မြို့တော်၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အိမ်ယာများ၏ စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုးမှုသည် ၎င်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။

******

အခန်း ၁၆၈၃ - အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဝမ်ကျုံးစီ

ခလွပ်

ရုတ်တရက် လှေကားထစ်မှ ခပ်သွက်သွက် ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားသောက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးတစ်ဦးက ဝမ်ချောင်၏ နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တော်... အရှင်စောင့်မျှော်နေတဲ့သူ ရောက်လာပါပြီ...”

“မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားလိုက်ပါမယ်...” နက်ရှိုင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် အသံတစ်သံက လှေကားထစ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ စားပွဲထိုး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအသံပိုင်ရှင်သည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ ၎င်း၏ ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်နှင့် ထက်ထက်မြက်မြက် မျက်လုံးများမှ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ကြီးမားသော ဘုန်းတန်ခိုးကို ဖျံကျံထုတ်လွှတ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကျန်းရှိကွေ့တို့ကဲ့သို့ ထင်ရှားသော ဗိုလ်ချုပ်များအပါအဝင် လူအမျိုးမျိုးကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသူတို့၏ အဆင့်အတန်းရှိသူများပင် ဤသို့သော ဘုန်းတန်ခိုးရှေ့တွင် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု စတင်လာနိုင်သည်။

ဤလောကတွင် ထိုသို့သော ဘုန်းတန်ခိုးရှိပြီး သာမန်လူထုကြားတွင် လူသိနည်းသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားလေး၏အငယ်တန်းအုပ်ထိန်းသူ၊ ယခင်မျိုးဆက်၏ ထင်ရှားသော စစ်နတ်ဘုရား ဝမ်ကျုံးစီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဝမ်ကျုံးစီကို ဂရုတစိုက် စူးစမ်းကြည့်ရှုသည်။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူနှင့် တကယ်တမ်း ထိတွေ့ဆက်ဆံခွင့် မရခဲ့ဖူးဘဲ၊ ဤတစ်ကြိမ်သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် အင်အားမမျှတည့်ဖြစ်နေချိန်တွင် ပညာရှိစွာ နောက်ဆုတ်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် သူသည် စစ်အာဏာကို ကောင်းရှန်းကျစ်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီး နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ ၎င်း၏ အမည်နှင့် အောင်မြင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ အောင်မြင်မှုများနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဝမ်ကျုံးစီသည် လူသားတစ်ဦး၏ ဘဝတစ်ခုတွင် ရနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အာရေးဗီးယားအင်ပါယာ၊ အလွန်ဝေးလံသဖြင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်ကို ပယ်ထားလျှင် သူသည် အခြားနိုင်ငံအားလုံးနီးပါးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ခါက တိဘက်၏ တော်ဝင်နန်းတော်သို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့ပြီး တိဘက်ဘုရင်နှင့် သူ၏ အရာရှိများကို ထိတ်လန့်ထွက်ပြေးစေခဲ့သည်။ ယခုတိုင်အောင် တိဘက်လူမျိုးများသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကြီးမားသော အရှက်ရမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ဝမ်ချောင်သည်လည်း သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် အနိုင်ယူခဲ့သော ရန်သူများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော အောင်မြင်မှုမျိုးကို မပြီးမြောက်ခဲ့သေးပေ။

သို့သော် ဝမ်ကျုံးစီသည် မြင့်မားသောနေရာ၏ မူးဝေမှုကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့သလို ပျိုးနီပင်၏ အာနိသင်ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။

ထိုမျိုးဆက်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ကျုံးစီနှင့် တန်းတူရည်တူ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သူမှာ ၎င်း၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် ချီးကျူးခံရပြီး ရှေ့တန်းမှ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သော တိဘက်၏ဝန်ကြီး တာ့လုံထင်းလင်သာ ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုမြင့်မားလွန်းခြင်းသည် ဧကရာဇ်ကို စိုးရိမ်စေသည်!

ရေစီးသန်လှသော အခြေအနေတွင် သူရဲကောင်းဆန်စွာ ဆုတ်ခွာခြင်း!

ဝမ်ချောင်သည် ဤခေတ်၏ ထင်ရှားသော ဝန်ကြီးများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များ၏ နည်းလမ်းများကို စိမ်းကားမနေပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ခန့်က မဟာချင်ခေတ်၊ မဟာဟန်ခေတ်၊ သို့မဟုတ် ယခုမဟာထန်ခေတ်တွင်ပင် သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများက ဧကရာဇ်ကို စိုးရိမ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သူတို့၏ ရာထူးများကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော ထင်ရှားသည့် ဗိုလ်ချုပ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ခန့်က ချင်နိုင်ငံ၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝမ်ကျန်းသည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ပြင်းပြခဲ့ပြီး လှပသော ကျွန်မိန်းကလေးထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်တော်သည် စည်းမျဉ်းများ ခွင့်ပြုထားသည်ထက် ဇိမ်ခံလွန်းခဲ့သဖြင့် ရာဇဝတ်မှုဖြင့် တရားစွဲဆိုခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်အား စိတ်ချမ်းသာစေရန် အားနည်းချက်များကို ထားရှိရန် ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည်လည်း ဤလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ခြေလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယခင်ဆရာများနှင့် မတူညီသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် အခြားကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ သံသယများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ဝမ်ချောင် ဂရုစိုက်သည်မှာ သူ၏ အဆုံးစွန်သော မစ်ရှင်သာဖြစ်သည်!

ဝမ်ချောင်သည် အလျင်အမြန် သတိပြန်လည်ရလာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးပါတယ်!” ဝမ်ကျုံးစီသည် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ထားရှိထားသော ကျောက်စိမ်းခွက်နှင့် ရွှေရောင်အိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း လသာဆောင်မှ ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အရှင်နဲ့ ငါက အရင်က တွေ့ဆုံဖူးတာ မဟုတ်ဘူး... အရှင်က ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ရှုခင်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား...”

ဝမ်ကျုံးစီသည် ထိုင်မနေဘဲ ရပ်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မြို့တော်တွင် ကြာရှည်နေထိုင်သူတိုင်း အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူသည် အလွန်သတိထားပြီး နှိမ့်ချသူဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။ သူသည် တရားရုံး၏ ထင်ရှားသော အရာရှိများနှင့် ဆက်ဆံရေးမရှိပေ။ လူများက ၎င်းထံ လာရောက်လည်ပတ်လျှင်ပင် ဝမ်ကျုံးစီသည် တံခါးဝတွင် ငြင်းပယ်လေ့ရှိသည်။ ဤရှုထောင့်တွင် သူသည် စုကျန်းချန်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် ဝမ်ချောင်၏ ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံပြီး ယနေ့ပွဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ထူးခြားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စ ပျံ့နှံ့သွားပါက မြို့တော်တွင် အနှစ်သာရရှိသော စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ မဟာထန်၏ ယခင်နှင့် လက်ရှိ စစ်နတ်ဘုရားနှစ်ဦး၏ တရားဝင်တွေ့ဆုံမှုဖြစ်သည်။

“အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... အချိန်က စောပါသေးတယ်... အရှင့်မှာ ခဏလောက် ထိုင်ပြီး စကားပြောဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူးလား...” ဝမ်ချောင်သည် ရယ်မောရင်း သူ့ရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ အလျင်မလိုဘဲ ဝိုင်အိုးကို မြှောက်ကာ ဝမ်ကျုံးစီ၏ ခွက်ကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခွက်ကို မြှောက်ကာ လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်ချောင်က အရှင်ကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့ပါတယ်... ဒီခွက်နဲ့ အရှင်ကို အလေးပြုပါတယ်...”

ဤစကားများသည် နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားများဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိပ်သဘောမကျခဲ့သော်လည်း၊ ဝမ်ကျုံးစီသည် ၎သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ အောင်မြင်မှုများမှတစ်ဆင့် မဟာထန်၏ လက်ရှိငြိမ်းချမ်းမှုအတွက် ဖျောက်ဖျက်မရသော ပံ့ပိုးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကသာ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤအချက်ကသာ ဝမ်ချောင်အား ဝမ်ကျုံးစီကို အမြဲလေးစားစေခဲ့ပြီး၊ ယနေ့ သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ဆုံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

“အရှင်က ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်...”

ဝမ်ကျုံးစီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ ခွက်နှင့် ဖွဖွတိုက်ခတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သည်။

ထိုဂါရဝပြုမှုဖြင့် အငွေ့အသက်သည် နွေးထွေးလာသည်။

“အရှင်က မဟာထန်အတွက် ကြီးမားသော ဝန်ဆောင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ... ဝမ်ကျုံးစီက အလွန်လေးစားပါတယ်... မဟာထန်ရဲ့ လူငယ်တွေအားလုံး အရှင်လိုမျိုး ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သာမန်လူထုဟာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ချလုံခြုံစွာ အိပ်စက်နိုင်မှာပါ...” ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ၏ ချီးကျူးစကားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ဧည့်သည်များကို မကြာခဏ ငြင်းပယ်ပြီး အင်အားကြီးမားသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် တမင်အကွာအဝေး ထားခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းကို ဂရုမစိုက်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤစစ်နတ်ဘုရားသည် အင်ပါယာ၏ လုံခြုံရေးကို မည်သူထက်မဆို ပို၍ ဂရုစိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အနောက်တောင်ဘက်စစ်ပွဲအတွင်း သူသည် သံချပ်ကာကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီး ယွီစန်း၏ အဖြူရောင်ခြင်္သေ့ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဝီ တာ့ဒရာ ခုန်းလို (We Tadra Khonglo) ကို ခုခံရန် လုံရှီသို့ ခရီးထွက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အင်ပါယာအတွင်း ဝမ်ကျုံးစီ လေးစားသူမှာ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကော်ရှုဟန်တို့ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်း မဟာထန်တွင် ဤသို့သော ထူးချွန်သော စစ်ရေးပါရမီရှင်တစ်ဦး မပေါ်ထွက်ခဲ့ပေ။ ကွယ်လွန်သွားသော လီကျန်းရီ (Li Zhengyi) သည် လူငယ်မျိုးဆက်တွင် အတောက်ပဆုံး စစ်သူကြီးဟု ခေါ်ဆိုခံရခဲ့သော်လည်း သူသည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ အာရုံကို မရရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ တည်ရှိနေမှု၊ ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုများနှင့် သူ၏ ထက်မြက်သော ဗျူဟာများသည် ဤခေတ်၏ မည်သည့် ဗိုလ်ချုပ်မဆို မှေးမှိန်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ချောင်သည် အမည်မသိရာမှ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လက်ထက်တွင် ပထမဆုံး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကော်ရှုဟန်တို့ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ကျော်လွန်ခဲ့သည်။

နန်းတော်အတွင်းတွင်ပင် ဝမ်ကျုံးစီသည် ဝမ်ချောင်၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် တိုးတက်မှုများကို အနီးကပ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများ စိတ်ကူးထားသည်နှင့်မတူဘဲ ဝမ်ကျုံးစီသည် မနာလိုမှု မခံစားခဲ့ဘဲ သူ၏ အငယ်တန်းဖြစ်သူအပေါ် လေးစားမှုသာ ခံစားခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် ခြွင်းချက်ပြုလုပ်ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးမှာ ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင် ရိုးရိုးသားသား ပြောပြပါ...” ဝမ်ကျုံးစီသည် ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။

ပြဿနာမရှိသူသည် ဘုရားကျောင်းသို့ မလာတတ်ပေ။ ဝမ်ချောင်က သူ့ကို လက်ဖက်ရည်နှင့် ဝိုင်သောက်ရန်သာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ သူဂရုစိုက်သည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည်။

“ဟင်း... တကယ်တော့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့အပြင် ကျွန်တော်မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... အရှင်က ပထမမင်းသားကို ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ...” ဝမ်ချောင်သည် ဝိုင်အိုးကို ချထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ဘူး!

ပထမမင်းသားကို ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မထင်မရှားဖြစ်နေခဲ့ပြီး နန်းတော်အတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် မည်သူမှ သတိမထားမိလောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းက ဝမ်ကျုံးစီသည် မိုက်မဲသူဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ဝမ်ချောင်၏ မေးခွန်းသည် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသည်။ ဝမ်ကျုံးစီသည် ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားကို ဖော်ပြသောအခါ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ယနေ့တွေ့ဆုံမှုသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို ဗဟိုပြုမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်နိုင်သည်။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြေးလွှားသွားသော်လည်း ဝမ်ကျုံးစီသည် အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဒီမေးခွန်းကို ဘာ့ကြောင့် မေးတာလဲ...”

လူတိုင်း သိထားသည်မှာ ဝမ်ကျုံးစီသည် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသား၏ ဆရာဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ကျုံးစီနှင့် ပထမမင်းသားသည် မကြာခဏ တွေ့ဆုံနေသင့်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ မေးခွန်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။

“ဟမ့်.. ဆိုလိုတာက အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက တကယ်ပဲ ပထမမင်းသားကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့တော့တာပဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုဖြင့် အမှန်တရားကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ပင်ကိုယ်ဉာဏ်သည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ကျုံးစီသည် ၎င်းကို ငြင်းပယ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

“တကယ်ပါပဲ... ကျွန်တော်က ပထမမင်းသားကို လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတော့တာ မှန်ပါတယ်... သူတော်စင်ဧကရာဇ်က နောက်ဆုတ်နေတာမို့ ပထမမင်းသားက နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဦးဆောင်နေရပြီး အလုပ်များနေတာမို့ တွေ့ဆုံဖို့ အချိန်မရှိတာပါ... ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ...” ဝမ်ကျုံးစီသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အာ! ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ…

ဝမ်ကျုံးစီသည် ဝမ်ချောင်က စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာ ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသားနှင့် ဆက်ဆံရေးကြောင့် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဤသည်မှာ အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အရာဖြစ်ခဲ့သည်။

မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ သားရင်းသုံးဦးသည် ထီးနန်းကို သိမ်းယူရန် ပုန်ကန်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ဝတ်နှင့် အကျင့်စာရိတ္တကျမ်းကို ကြီးမားစွာ ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာများနှင့် သေဆုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူတို့ထဲတွင် ဝမ်ကျုံးစီလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤသူသည် အဆိုးရွားဆုံးနှင့် အသနားခံစရာဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ၏ဖခင်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ထင်ရှားသော အရာရှိများစွာကိုလညိး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ပထမမင်းသား၏ ဆရာဖြစ်သူ အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူအနေဖြင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် တာဝန်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မဟာထန်၏ ထင်ရှားသော စစ်နတ်ဘုရားသည် နှင်ထုတ်ခံရပြီး မကြာမီတွင် စိတ်ဓာတ်ကျမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မဟာထန်ခံစားခဲ့ရသည့် အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်။

အချို့သူများ၏ သေဆုံးမှုသည် အမွှေးအတောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော်လည်း၊ အချို့သူများ၏ သေဆုံးမှုသည် တိုင်တောင်ကဲ့သို့ လေးလံသည်။ ဝမ်ကျုံးစီ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ လူတိုင်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းခဲ့ကြသည်!

******

အခန်း ၁၆၈၄ - ဝမ်ကျုံးစီ၏ ကံကြမ္မာ

ဝမ်ချောင်၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာ ဝမ်ကျုံးစီသည် မည်သို့မည်ပုံ ထိုဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိထားပြီး တိတ်တဆိတ် သဘောတူထားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဒေါသသည် ဝမ်ကျုံးစီအား သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ ဝမ်ကျုံးစီသည် အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်ရိုးသားသူဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားက သူ့ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အကွာအဝေးထားခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသား၏ အဖွဲ့အစည်း၏ ဗဟိုအတွင်းသို့ ဘယ်သောအခါမှ မချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကံဆိုးခြင်းထဲတွင် ကံကောင်းခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေ မတူညီခဲ့ပါက ဤတွေ့ဆုံမှုသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့်နှယ် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကျွန်တော်သိတယ်... အရှင်နဲ့ ပထမမင်းသားကြားမှာ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကို... ဒီအကြောင်းအရာတွေအတွက် ကျွန်တော့်ဆီ လာတာဆိုရင်... ကျွန်တော်က အလကားလူ ဖြစ်နေမယ်ထင်တယ်... ကျွန်တော်က နန်းတွင်းကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်တာ ကြာပြီ... စစ်သည်ဦးစီးဌာနမှာတောင်မှ ကျွန်တော်က အနည်းအကျဉ်းပဲ ဝင်ရောက်ပါတယ်... တခြားကိစ္စတွေကတော့ ပိုပြီးတောင် မပြောနဲ့...”

ဝမ်ချောင်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ့ကို နားလည်မှုလွဲခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်က ၎င်းအား ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ ပထမမင်းသားနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ချောမွေ့စေရန် ကူညီပေးရန်၊ သူ့အတွက် စကားကောင်းပြောပေးရန် ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အတွင်းစိတ်တွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးစီ၏ စစ်ပညာတွင် ထူးချွန်မှုသည် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ နိုင်ငံရေးအသိစိတ်နှင့် ဗီဇသည် ထိုမျှမပြည့်စုံပေ။

မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ကျုံးစီသည် ဘာမှ မသိရှိခဲ့ပေ။

ဤအကြောင်းရင်းသည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ စစ်ပညာနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တစ်ခါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို ဂရုတစိုက် သုတေသနပြုခဲ့ဖူးသည်။

စစ်ဗျူဟာများသည် ရိုးရှင်းနေသော်လည်း အံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုများတွင်လည်း အားကိုးနိုင်သည်။ အချို့သူများသည် အံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ထူးချွန်ကြပြီး သူတို့သည် ပုံစံတစ်ခုတည်းကို ဘယ်သောအခါမှ မလိုက်နာသည့် ထူးခြားသော ပုံစံများရှိကြသည်။ သူတို့သည် မထင်မှတ်ထားသော နေရာများမှ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်နိုင်ကာ ရန်သူကို အဆင်မသင့်ဖြစ်စေပြီး ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် အချို့သူများသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် ထူးချွန်ကြပြီး ကြီးမားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် စစ်တပ်များကို ဦးဆောင်ကြသည်။ ဤစစ်တပ်များသည် မကြာခဏ ပြောင်းလဲမှု မရှိသော်လည်း ခုခံရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ထူးချွန်ကာ အားနည်းချက်များကို မချန်ထားဘဲ ရန်သူအား အခွင့်အရေးများ မပေးပေ။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ဤသို့သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သည့် ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဤရှုထောင့်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ၏ ဗျူဟာများကို သိပ်မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ရန်သူ၏ မြင်းသည်တပ်များသည် မထင်မှတ်ထားသောထောင့်မှ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ကျုံးစီသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး အမြဲတမ်း တန်ပြန်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပုံရသည်။ အံ့အားသင့်စရာ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ဝမ်ကျုံးစီအား ရင်ဆိုင်သောအခါ ရှုံးနိမ့်မှုသို့သာ ဦးတည်သွားသည်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုနှင့် ပတ်သက်လျှင်လည်း တစ်ဦးက ဝမ်ကျုံးစီကို အတုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ဝမ်ကျုံးစီ၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့် အတိအကျ တူညီအောင် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် သူတို့ကို အကြီးအကျယ် အနိုင်ယူပြီး ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုလူသည် သူ၏ မျိုးဆက်တွင် ထင်ရှားသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းအရာ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ၊ ၎င်းသည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ ဒဏ္ဍာရီဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံးစီပတ်လည်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပဟေဠိတစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဝမ်ကျုံးစီသည် အသေးစိတ်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းနှင့် အလုံးစုံအခြေအနေကို ကြည့်ရှုနိုင်မှုသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ထက် သာလွန်ခဲ့သည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ၏ မျိုးဆက်တွင် မည်သည့်ဗိုလ်ချုပ်ထက်မဆို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုဗျူဟာကို ပိုမိုနားလည်ခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် ၎င်းနှင့်လိုက်ဖက်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကြောင်အမ်းမှုမှ အလျင်အမြန် ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

“အရှင်က နားလည်မှုလွဲသွားပြီ... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စအတွက် လာတာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဝမ်ချောင်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တစ်ခါက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကြားဖူးတယ်... မိသားစုတစ်ခုမှာ သားသုံးယောက်နဲ့ မွေးစားသားတစ်ယောက် ရှိတယ်... တစ်နေ့မှာ အကြီးဆုံးသားက ပုန်ကန်ပြီး မိသားစုရဲ့အကြီးအကဲကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့နေရာယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... အရှင့်အထင် အကြီးဆုံးသားနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မွေးစားသားက ဘာလုပ်သင့်သလဲ...” ဝမ်ချောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် မဟာထန်၏ သမိုင်းတွင် အခြားမည်သည့် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူများနှင့်မဆို မတူညီပေ။ မဟာထန်တွင် လူတိုင်း သိထားသည်မှာ ဝမ်ကျုံးစီ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ၎င်းငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဖခင်သည် အောင်မြင်မှုများစွာဖြင့် ထင်ရှားသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူများထက် အင်အားနည်းနေပြီး ဝိုင်းထားခံရသည်။ ၎င်းသည် လက်နက်ချရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် မဟာထန်၏ လူထုထံမှ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ရာဇပလ္လင်သို့ စတင်တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ဤဇာတ်လမ်းကို သနားညှာတာစွာ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ကျုံးစီကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ယူပြီး သူ့ကို မွေးစားသားအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ‘ကျုံးစီ’ ဟူသော အမည်ပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို အလွန်လေးစားပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည်လည်း သူ့ကို မိမိ၏ သားရင်းအလား ချစ်ခင်တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် နှင်ထုတ်ခံရပြီး ဝမ်ကျုံးစီသည် စိတ်ဓာတ်ကျမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အကြီးဆုံးသား၊ မွေးစားသားနှင့် ပုန်ကန်မှုအကြောင်း ပြောဆိုမှုသည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူအနေဖြင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသားနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဆက်ဆံရေးရှိသူ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ရိုးရှင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဘာပြောနေတာလဲ... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ...” ဝမ်ကျုံးစီသည် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်သွားသည်။

“ဟင်း... ပထမမင်းသားရဲ့အနားမှာ အခုဆိုရင် ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာတွေ အများကြီးရှိတယ်... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူလည်း ဒါကို သိမှာပါ...” ဝမ်ချောင်သည် ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း သွယ်ဝိုက်စွာ ဖြေကြားသည်။

“လူတွေ ပိုများလာတာတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားက အကြီးဆုံးသားဖြစ်ပြီး အခုဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အစား နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဦးဆောင်နေတာ... အကြံပေးတစ်ယောက်နှစ်ယောက် စုဆောင်းတာက ပုံမှန်ပဲ... နှစ်ဖက်လုံးကို နားထောင်တဲ့သူက ဉာဏ်အလင်းရတယ်... တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ နားထောင်တဲ့သူက အမှောင်ထဲမှာ နေရတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား... ဒါက မဟာထန်အတွက် ကောင်းတဲ့အရာပဲ... ပြီးတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ကို သူက တစ်နေ့နေ့မှာ ဆက်ခံရမှာပဲ... အခုလိုလုပ်တာက အကျိုးရှိတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တစ်မျိုးထင်နေတာလား...” ဝမ်ကျုံးစီသည် ပြောကြားသည်။

“ကျွန်တော်ပြောရင်... သူတို့ထဲမှာ ဂိုဂူလျောလူတစ်ယောက်ရှိတယ်... မဟာထန်အတွက် ဂိုဂူလျောကို သစ္စာဖောက်ပြီး ပထမမင်းသားက သူ့ကို သတင်းအချက်အလက်စုဆောင်းဖို့ စုဆောင်းခဲ့တယ်... အခု မြို့တော်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ သူလျှိုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုရင်ရော... ပြီးတော့ ပထမမင်းသားရဲ့ အနားမှာ လူအိုတစ်ယောက်ရှိတယ်... အရှင်လည်း သူ့ကို တွေ့ဖူးပြီးနေမှာပဲ... သူက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို မကြာခဏ ဝတ်ဆင်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ထဲကို မကြာခဏ ဝင်ထွက်နေတတ်တယ်... ကျွန်တော်ပြောရင် သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အထောက်အထားက ထိုက်ကျုံးခေတ်က ပုန်ကန်မှုတစ်ခု စတင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ကွပ်မျက်ခံရတယ်လို့ ကောလာဟလဖြစ်ခဲ့တဲ့သူဖြစ်တယ်ဆိုရင်ရော... ကျွန်တော်ပြောရင် ထိုသူက ထိုက်ကျုံးခေတ်က စစ်တပ်ဖျက်ဆီးသူ နတ်ဘုရား ဟိုကျွင်းကျီဖြစ်တယ်ဆိုရင်ရော...” ဝမ်ချောင်သည် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ...”

ဟိုကျွင်းကျီ၏ အမည်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျုံးစီသည် ထိတ်လန့်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... ဟိုကျွင်းကျီက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရတာ... ဒါကြောင့် နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရှိလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အရှင်က လူမှားနေတာမဟုတ်လား...”

ဝမ်ကျုံးစီသည် မည်မျှ ဖြောင့်မတ်ရိုးသားသူဖြစ်စေကာမူ ထိုက်ကျုံးခေတ်က ထင်ရှားသော အရာရှိ ဟိုကျွင်းကျီသည် ပုန်ကန်မှုတစ်ခု စတင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ လင်းယန်ပြခန်းမှ ဖယ်ရှားခံရပြီး ဧကရာဇ်ထိုက်ကျုံးကိုယ်တိုင်က ကွပ်မျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားသည်။

ပထမမင်းသားက အရာရှိများကို စုဆောင်းခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း သစ္စာဖောက်အရာရှိ ဟိုကျွင်းကျီနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းသည် လုံးဝတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ မပြုဘဲ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဝမ်ကျုံးစီ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် လုံးဝမထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသားထက် အသက်ကြီးသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူပြီး မွေးစားသားအဖြစ် လက်ခံစဉ်က သူ့ကို အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ထားရှိခဲ့ပြီး ပထမမင်းသားနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပထမမင်းသားသည် အသက်ခုနှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဖြစ်လာပြီး ပထမမင်းသားအား သိုင်းပညာနှင့် စစ်ပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပထမမင်းသားသည် ပုန်ကန်မှုတစ်ခု စတင်လိုသည်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောဆိုခဲ့ပါက ဝမ်ကျုံးစီ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ ဘယ်သောအခါမှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

သူစိမ်းများနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောခြင်းသည် တားမြစ်ထားသည့်အရာဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် ဝမ်ကျုံးစီတို့သည် ဆက်ဆံရေးအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ့ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော်က ပြောရုံပဲ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက နားထောင်ရုံပဲ လုပ်ရင် ဘာမှ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... အမှန်ဖြစ်မဖြစ်ကို အရှင်ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်... နန်းတွင်းထဲမှာ မိန်းမစိုးကောင်း၊ကောင်းလီရှီက မကြာသေးခင်က တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဒဏ်ရာအကြီးအကျယ် ရခဲ့တယ်... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဒါကို သိရဲ့လား...” ဝမ်ချောင်သည် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ...”

မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရသွားသည်ဟူသော သတင်းသည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားစေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်ခံရသည့်နှယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဟုတ်လား... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... အရှင်ပြောတာ တကယ်လား... ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ...”

အခြားစကားလုံးများအားလုံးသည် မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရသွားသည်ဟူသော သတင်း၏ အာနိသင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မထိရောက်ပေ။

မိန်းမစိုးကောင်းသည် မဟာထန်၏ နန်းတွင်းဦးစီးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်ရဆုံး လက်ထောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရာဇပလ္လင်သို့ တက်ရောက်ချိန်မှစ၍ သူ၏ အနားတွင် အစေခံခဲ့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် သူ့ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် မိန်းမစိုးကောင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အရိပ်အလား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရသွားပါက ၎င်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုပြီး တစ်ခုလုံးသည် မတူညီသော သဘောကို ယူဆောင်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလဲ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဒီကိစ္စကိုတောင် မသိဘူးလား...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ကျွန်တော်ရဲ့ မယဉ်ကျေးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်တော် နန်းတော်ကို ပြန်ရမယ်...”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် စိတ်ပူပန်နေသော ဝမ်ကျုံးစီသည် စိတ်မရှည်စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို မိမိ၏ဖခင်အလား ဆက်ဆံသည်ဟူသော ကောလာဟလရှိခဲ့ပြီး ယခုပြသမှုမှ ထိုကောလာဟလသည် မှန်ကန်ပုံရသည်။

မိန်းမစိုးကောင်း တိုက်ခိုက်ခံရသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားပြီးနောက် ၎င်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေနိုင်ခဲ့ပါက ပိုမိုထူးဆန်းမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီ၏ရထားသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လသာဆောင်မှ သူထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူ၏ ပြုံးရွှင်မှုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်နှာသည် လေးနက်သွားသည်။

မင်းကိုယ်တိုင် အမှန်တရားကို ရှာဖွေရလိမ့်မယ်... ငါ ဒီနေရာအထိပဲ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်...

ဝမ်ချောင်သည် အတွင်းစိတ်တွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်လည် ထရပ်လိုက်သည်။

“ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲလာပြီ... အသုံးပြုသူ၏ မဟာထန်၏ထင်ရှားသော ဗိုလ်ချုပ် ဝမ်ကျုံးစီကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားမှုသည် ပထမဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်... အသုံးပြုသူအား ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၂၀၀ မှတ် ချီးမြှင့်သည်... နောက်ထပ်ရလဒ်များသည် ပစ်မှတ်၏ တိုးတက်မှုများပေါ်တွင် မူတည်သည်...”

ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏ ရင်းနှီးသော အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ စားပွဲပေါ်တွင် ငွေစတစ်ရာ ထားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာနေစဉ် ဝမ်ကျုံးစီ၏ ရထားသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်နာရီအကြာတွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် လပေါင်းများစွာအကြာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ဘာလဲ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်ဟုတ်လား...”

အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ပထမမင်းသားသည် အစောင့်တစ်ဦး၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သူ့ကို ငါ အလုပ်များနေလို့ တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်... နောက်နေ့မှ ငါလာပြီး သူနဲ့ တွေ့မယ်လို့ ပြောလိုက်...” ပထမမင်းသားသည် ချက်ချင်းနီးပါး ဖြေကြားသည်။

“ဒါပေမဲ့ အရှင်... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက အထဲကို ရောက်နှင့်နေပြီ...” အစောင့်သည် စိတ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူ၏စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အင်အားပြင်းထန်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်နေသည့် ခြေသံများကို ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

******

အခန်း ၁၆၈၅ - နှင်ထုတ်ခြင်း

“ဝမ်ကျုံးစီက အရှင်မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

အနည်းငယ်ဝေးကွာရာမှ ဝမ်ကျုံးစီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဦးညွှတ်အလေးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ကြည်လေးနက်ပြီး မျက်ခုံးများမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြုတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်အနေအထားနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

“ဟဟ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ...”

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ခဏလေးအလိုကပင် မျက်နှာဖြူလျှော်နေပြီး ဝမ်ကျုံးစီကို ဝင်ခွင့်မပြုလိုခဲ့သည့် ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ကျုံးစီဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြုံးရွှင်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောနေသည်ဟု ထင်မှတ်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား... မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...”

“ဟုတ်လား...”

ပထမမင်းသားသည် ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသလို မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်လား... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မန့်တူ... ခဏလောက်နေရင် လက်ဆောင်တချို့ ယူပြီး မိန်းမစိုးကောင်းကို သွားကြည့်ပြီး သူ့အနေအထားကို မေးကြည့်လိုက်... ဒါ့အပြင် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... မိန်းမစိုးကောင်းက သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဆိုတော့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရင်း ဒဏ်ရာရတာ ပုံမှန်ပါပဲ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက အလွန်အမင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...”

“ဟုတ်ကဲ့... အရှင်မင်းသား...”

မန့်တူသည် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဦးညွှတ်အလေးပြုလိုက်သည်။ ၎င်းသည်လည်း ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုမူလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ချက်ချင်း မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။ ၎င်းတို့၏ အငြင်းအခုံတွင် အားနည်းချက်မရှိခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံးစီသည် ကိုယ်တိုင် သတင်းအချို့ စုဆောင်းထားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ပြောစရာမရှိခဲ့ပေ။

“မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရတဲ့ ကိစ္စကို အခုလောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး... သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ကျွန်တော် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို သွားတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နန်းဆောင်ထဲကို ဘယ်သူမှ ချဉ်းကပ်ခွင့်မရှိဘူး... ပြီးတော့ အပြင်က အစောင့်တွေအားလုံးကို လဲလှယ်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်... ဒါ့အပြင် အစောင့်တချို့က အရှေ့နန်းဆောင်က လူတွေဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်... ဒါ ဘာကိစ္စလဲ...” ဝမ်ကျုံးစီသည် တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ ပြေလျော့မသွားပေ။

သူသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စကားများကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ပုန်ကန်မှုတစ်ခု စတင်ခြင်းသည် သေးငယ်သော ရာဇဝတ်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ သူသည် ပထမမင်းသားတွင် တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်သည်ကို သိထားသော်လည်း ၎င်းသည် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုကို ကျူးလွန်လောက်အောင် ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်!

ဤလောကတွင် မည်သူက ဤမျှ ရဲရင့်ရမည်နည်း။ ထို့အပြင် ပထမမင်းသားသည် ထိုသို့သော အရာကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း။

သို့သော် သူသည် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သောအခါ သူ၏ ကမ္ဘာအပေါ် နားလည်မှုသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်များ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အစောင့်များပင် ပေါ်ထွက်လာပါက သူသည် မည်သို့ပင် သံသယမဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ယခုတိုင်အောင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသားသည် ထိုသို့သော အရာများကို တကယ်စဉ်းစားနေသည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မမှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်ကန်သည်ဖြစ်စေ၊ သက်သေပြရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ပထမမင်းသားကို ကိုယ်တိုင် မေးမြန်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက အမြဲတမ်း ဧကရာဇ်ဖခင်ကို ရိုသေလေးစားခဲ့ပါတယ်... အခု နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဦးဆောင်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုက ဧကရာဇ်ဖခင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးပါပဲ... ဧကရာဇ်ဖခင်က အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ စိတ်ချလုံခြုံစွာ အနားယူနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အစောင့်တချို့ကို စေလွှတ်ထားတာပါ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား...”

ပထမမင်းသားသည် ပြုံးလိုက်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုပြီး ကြင်ရာတော်ထိုက်ကျန်း၊ မဟာဗိုလ်ချုပ်၊ မဟာဆရာ၊ နဲ့ တခြားအရာရှိတွေအားလုံးကို ချဉ်းကပ်ခွင့်မပေးဘူးလား...” ဝမ်ကျုံးစီသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ... မင်းက ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား...”

ယခင်က ပြုံးနေခဲ့သော ပထမမင်းသားသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး အသံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ မျက်လုံးများသည် ပိုမိုထက်ထက်မြက်မြက် ဖြစ်လာသည်။

ရွှတ်!

ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် အချိန်နှင့် နေရာအား အေးခဲသွားသလို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဝမ်ကျုံးစီနှင့် ပထမမင်းသားသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အငွေ့အသက်သည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

ပထမမင်းသားသည် တော်ဝင်မိသားစုဝင်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူ ဝမ်ကျုံးစီကို အမြဲတမ်း အလွန်လေးစားခဲ့သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေသည် တစ်ကြိမ်မျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်စက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ မိုက်မဲသူတစ်ဦးသည် မဟာထန်၏ စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်သလို မဟာထန်အား ဆယ်နှစ်ကျော် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးအပ်နိုင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စသည် အကျိတ်တစ်ခုနှယ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အရာများကို မြင်ခဲ့သည်၊ ကြားခဲ့သည်၊ သို့သော် သူသည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားလိုမှ မလိုခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် ပြောရလျှင် သူသည် လူသားသဘာဝ၏ မွေးရာပါ ကောင်းမွန်မှုကို အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများသည် ဤအချက်ကို အကောင်းဆုံး သက်သေပြခဲ့သည်။

သို့သော် လူတိုင်းသည် သူ့ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဖခင်သေဆုံးပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သားအဖြစ် မွေးစားကာ စေ့စပ်သေချာစွာ သင်ကြားပြသခဲ့သည်။

နန်းတော်တွင် ဖြစ်ပွားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် တိုက်ဆိုင်မှုအဖြစ် ရှင်းပြလို့ရသော်လည်း၊ ဤမျှလောက်များစွာ တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းသည် သူ့ကို ပြဿနာကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးက အတွေးလွန်နေတယ်လို့ ပြောပြပါ... သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ကျန်းမာနေတယ်၊ အဲ့ဒီ ဂိုဂူလျောကို မြန်မြန်ထွက်သွားခိုင်းမယ်၊ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ပတ်လည်က အစောင့်တွေကို ပြန်ခေါ်မယ်၊ မိန်းမစိုးကောင်းကို ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ကို ပြန်ပို့မယ်လို့ ပြောပြပါ... ကျွန်တော်ဂိုဂူးရီးယန်းစိုးရိမ်နေတဲ့ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ပြောပြပါ...”

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်စက် ရှိနေသေးပြီး၊ ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများ၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများမှတစ်ဆင့် ပထမမင်းသား၏ ဝိညာဉ်၏ နက်နဲရာသို့ ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုလိုသလို သူသည် မျက်နှာတစ်လက်မချင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

“မင်းက အရမ်းရဲတင်းလွန်းတယ်...” ပထမမင်းသားသည် ရက်စက်စွာ ဆူပူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရေခဲတစ်ချပ်နှယ် ဖြစ်သွားသည်။ “ငါဘာလုပ်သင့်တယ်၊ ဘာမလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ မင်းကို ရှင်းပြဖို့ ငါ့မှာ လိုအပ်ချက်ရှိလို့လား...”

‘ရဲတင်းလွန်းတယ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးသည် ဝမ်ကျုံးစီ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ပထမမင်းသားနှင့် အချိန်ကြာရှည် ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဤစကားလုံးကို တစ်ကြိမ်မျှ မသုံးခဲ့ဖူးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ၏ စကားမတော်တဆ လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သလိုဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ရပ်တည်မှုသည် ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

“လင်းနန် ကျော်လွန်ပြီး ကျားဇီနားမှာ စယမ် ဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခုရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အဲ့ဒီနေရာက အတော်ဝေးတယ်... အုပ်ချုပ်ရေးကလည်း တော်တော်လိုအပ်နေတယ်... မဟာထန်ရဲ့ အရာရှိတွေကလည်း အဲ့ဒီကို သွားချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး... မကြာသေးခင်က အဲ့ဒီမှာ ပုန်ကန်မှုတချို့ဖြစ်ပေါ်နေပေမဲ့ ကိုင်တွယ်မယ့် တရားရုံးအရာရှိတွေ မရှိဘူး... မင်းက နန်းတော်ကနေ အချိန်အတော်ကြာ မထွက်သွားရသေးဘူး... ဒီနေ့ နေဝင်ချိန်မတိုင်ခင် ထွက်သွားပြီး တရားရုံးအတွက် ကျားဇီကို အုပ်ချုပ်လိုက်...”

ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ကျုံးစီကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာဖြူလျှော်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

ခန်းမသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူတိုင်းသည် ပထမမင်းသား၏ ဒေါသထွက်နေမှုကို ခံစားမိကြပြီး မည်သူမှ စကားပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ပထမမင်းသား၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ထိုနေရာ၏ ဝေးလံမှု သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုမှ ကင်းကွာနေမှုကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ တကယ်ဂရုစိုက်သည်မှာ ပထမမင်းသား၏ ရပ်တည်မှုဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မွေးစားသားအဖြစ် သူသည် နန်းတော်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ပထမမင်းသားကြီးပြင်းလာသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ့အား အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးကောင်းမွန်ပြီး နှိမ့်ချသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ စစ်မှန်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဟူသည့် အထင်အမြင်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဉာဏ်ပညာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ပထမမင်းသားသည် ရာဇပလ္လင်ကို ဆက်ခံရန် အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်သည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် ရာဇပလ္လင်သို့ တက်လှမ်းသွားပါက ဝမ်ကျုံးစီသည် ၎င်းနှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့်ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အားနည်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးကာ အင်ပါယာ၏ ချမ်းသာမှုအတွက် အတူတကွ လက်တွဲလုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမမင်းသားကို ဤမျှကြာရှည် သိခဲ့ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လီယင်းကို လုံးဝသူစိမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ရုတ်တရက် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ကျားဇီကို မသွားခင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို တွေ့ချင်ပါတယ်...” ဝမ်ကျုံးစီသည် ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး... နာရီပိုင်းအတွင်း ထွက်သွားရမယ်... ဒါက အမိန့်ပဲ...” ပထမမင်းသားသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို လှည့်လိုက်ရင်း သတ္တုတံဆိပ်ပြားတစ်ခုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခလပ်ကနဲ ကျသွားသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ‘နိုင်ငံတော်အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် ယာယီဦးဆောင်သူ’ ဟူသည့် စာလုံးများ ရေးထားသည်။

ဤသည်မှာ ပထမမင်းသား၏ ယာယီအုပ်ချုပ်ရေးတံဆိပ်ပြားဖြစ်သည်။

ယာယီအုပ်ချုပ်ရေးနှင့်ပတ်သက်လျှင် မဟာထန်သည် ယခင်မင်းဆက်များ၏ ဓလေ့ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ယာယီအုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည့် ထီးနန်းဆက်ခံသူအတွက် အထူးတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ ၎င်းသည် လူများအား ယာယီအုပ်ချုပ်သူ၏ အမိန့်များကို မနာခံရန် တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။

ယာယီအုပ်ချုပ်ရေးတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ မည်သူမှ အမိန့်ကို ဖီဆန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ပထမမင်းသားသည် ယာယီအုပ်ချုပ်သူဖြစ်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းကို ဝမ်ကျုံးစီအပေါ်တွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးစီသည် ပထမမင်းသားက တံဆိပ်ပြားကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူလျှော်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“အမတ်က အမိန့်ကို လက်ခံပါတယ်...” ဝမ်ကျုံးစီသည် လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာမီတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း၊ ထွက်ခွာမသွားမီ ပထမမင်းသား၏ ကျောပြင်ကို စိတ်ပျက်လျက် နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဧကရာဇ်သည် အမတ်အတွက် စံပြဖြစ်ပြီး၊ အမတ်သည် ဧကရာဇ်ကို သစ္စာရှုပြီး ဝန်ဆောင်သည်’။ ဧကရာဇ်က အမတ်အား သေရန်လိုလျှင် အမတ်တွင် သေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ အရိုးထဲသို့ ထည့်သွင်းစွဲမြဲထားသည့် နိယာမဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသား၏ အမိန့်သည် မည်သည်ဖြစ်စေ သူသည် ငြင်းပယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူကြားလိုသော အဖြေမဟုတ်ခဲ့ပေ!

……

“အရှင်မင်းသား... အရှင် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့နေပါတယ်...”

ဝမ်ကျုံးစီထွက်ခွာသွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အသံတစ်သံသည် ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင် ထုပ်ထားပြီး ခြေလှမ်းများဖြင့် တစ္ဆေဘုရင်သည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ပုံမှန်ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်နေသည်။

ဟစ်စ်!

ပထမမင်းသားသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးစီ၏ လည်ပတ်မှုသည် အလွန်ရုတ်တရက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို သိသည်။ ဝမ်ကျုံးစီသည် သူ့ကို အလွန်ကောင်းစွာ သိခဲ့သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခင်က ဤအရာသည် ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်လူ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် ဝမ်ကျုံးစီသည် တစ်စက်မျှပင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

ထိုသူသည် အလွန်ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်လွန်းသည်!

ဤသည်မှာ သူသည် မကြာသေးမီက ဝမ်ကျုံးစီနှင့် အကွာအဝေးထားခဲ့ပြီး သူနှင့် မတွေ့ရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှာဖွေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

“တစ်ခုခု မမှန်ဘူး... အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက ဒီလိုကိစ္စတွေကို စုံစမ်းဖို့ စိတ်ဓာတ်မျိုးမရှိဘူး... ဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... တစ်ခုခုက ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိခဲ့ရမယ်...” ပထမမင်းသားသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် အံ့သြမှုနှင့် ဒေါသထွက်ပြီးနောက်၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာမမှန်ကန်ကြောင်း ပင်ကိုယ်အာရုံဖြင့် ခံစားမိသည်။

အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူသည် လုံးဝကွဲပြားသည်။ သူ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမှု၊ သူမေးမြန်းခဲ့သော မေးခွန်းများ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ သဘောထားများသည် ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အလွန်ထူးဆန်းလွန်းသည်။

“အို့...”

တစ္ဆေဘုရင်သည် ထိုစကားများကြောင့် မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

“အကယ်၍ ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်... အဲဒီလူက သူ့ကို သွားရှာခဲ့တာဖြစ်ရမယ်...”

“ဘာလဲ...”

ပထမမင်းသားသည် အံ့သြထိတ်လန့်သွားသည်။ တစ္ဆေဘုရင်က မည်သူ့ကိုမှ အတိအကျ ဖော်ပြမထားသော်လည်း၊ ပထမမင်းသားသည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်းဆိုးရွားလိုက်တဲ့ကောင်...”

ပထမမင်းသား၏ လက်သီးများသည် ဆုပ်ကိုင်တင်းမာလာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် ဒေါသထွက်နေရင်း ပြူးထွက်လာသည်။

“ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုတွေကို အဲဒီလူငယ်ဘုရင်က အပြည့်အဝ သိထားပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုထူးဆန်းတာက အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူက ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်မှာ သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍပဲ ပါဝင်တယ်... သူဘာ့ကြောင့် ဒီလောက်ထိ အားထုတ်ရတာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်ခုံးများသည် တွန့်လျက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပထမမင်းသားသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူနှင့် အိမ်ရှေ့စံရဲ့အုပ်ထိန်းသူအကြား ကွဲကွာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိုခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ထိုအရာသည် သူ၏ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အလုံးစုံအခြေအနေတွင် မည်သည့်အားသာချက်ကို ပေးနိုင်မည်နည်း။

ပထမမင်းသားသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။