အခန်း (၁၆၉၁-၁၆၉၅)

အခန်း ၁၆၉၁: ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား...

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းပြီး သူ၏ရွေ့လျားမှုနည်းပညာသည် မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းထက် ရာဂဏန်းပိုမိုမြန်ဆန်ကာ လုံးဝခြေရာခံ၍မရပေ။ မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာသိုင်းပညာတစ်ခုအဖြစ် များစွာအားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားထံတွင် ထိုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သောနည်းပညာတစ်ခုရှိနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

(ထျန်းဖူနတ်ဘုရား=အဆင့်တစ်နတ်မင်း)

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤမျှအားကောင်းသော သိုင်းပညာတစ်ခုနှင့် သိုင်းသမားတစ်ဦး ရှိနိုင်သည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဝမ်ချောင်သည် တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်၏တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသော်လည်း ထိုသူ၏မြန်ဆန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဖြစ်နိုင်သမျှနေရာအားလုံးတွင် ရှိနေသယောင်ထင်ရသည်။

ကြယ်သွယ်၏ စစ်မှန်သော တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အလွန်အားကောင်းလွန်းသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အသက်ရှူမှုကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ အခြေအနေမှာ အနီးကပ်ဖြစ်လေလေ၊ ထိတ်လန့်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ပို၍အရေးကြီးလေပင်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အခြေအနေမှာ မည်မျှဆိုးရွားကြောင်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မယုံနိုင်စရာ အားကောင်းလွန်းပြီး သူနှင့်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အနည်းငယ်မျှ အမှားလုပ်မိလျှင်ပင် သေဆုံးမှုသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

“ဟဲ... ဆိတ်အမရ၊ သမင်အမရ၊ ကျားအမရတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက်သတ်ဖြတ်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တာ တော်တော်လေး မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းသေရမှာပဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက ပြုံးယောင်သန်းလျက် လေထဲတွင် မျောပါလွင့်နေသော ဝတ်ရုံများနှင့်အတူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူပြောနေစဉ် အလင်းနှင့်အရိပ်များသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ယမ်းလျက် ထပ်မံ၍ ကြီးမားသော ဖန်သားနှင့်တူသည့် ကြယ်တစ်လုံးအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က ထင်ရှားခဲ့သော ထိုကြယ်တစ်လုံးသည် မပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သယောင်ရှိသော်လည်း သေချာမတိကျသေးပေ။

ရွှစ်...

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်။

ဤအကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အလင်းယောင်တစ်ခုသာဖြစ်သည့်အလား ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြု၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဘုန်း... သတ္တုထိမှုသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဤအကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ခံတပ်နှင့်တူသော မူလအမရအတားအဆီးကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရအတားအဆီးကို အားကိုးပြီး လူမည်းအုပ်စုတစ်ရာနီးပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ရုံသာမက ရန်သူအားလုံးကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အသုံးမဝင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ဟာ မရပ်တန့်နိုင်ဘူး... ဒါဟာ ကမ္ဘာပေါ်က ကာကွယ်ရေးသိုင်းပညာတွေနဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်နည်းပညာအားလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်တယ်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာ ထက်ထက်သြသြသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဓါးထိုးမှု၏ထိပ်ဖျားသည် မူလအမရအတားအဆီးကို စက္ကူတစ်ရွက်သဖွယ် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

“အား...”

ဝမ်ချောင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေဟာနယ်မှ ယိုင်ထိုးကျလာသည်။ သူ၏နောက်ကျောရှိ ထျန်းတုံးအချက်တွင် တတိယမြောက် ပုံဆောင်သွယ်တစ်ချောင်း ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မြန်ဆန်မှုတွင် သာလွန်ကောင်းမွန်သော အားသာချက်ရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်၏ ရုန်းကန်မှုများအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဤထိုးချက်များကို တစ်ကြိမ်မျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

မူလအမရအတားအဆီးပင်လျှင် သူ၏ထိုးချက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ...

ဝမ်ချောင်၏နဖူးမှ ချွေးစီးများ စီးကျလာပြီး ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုသည် သူ၏အာရုံကြောများကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်။ ပိုမိုဆိုးရွားသည်မှာ တတိယသွယ်ထိုးမှုဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မူလအမရအတားအဆီးသည် မှိန်ဖျော့လာသည်ကို ခံစားမိသည်။

ဒီလူက ဒီအချက်တွေကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ပြီး အားနည်းအောင်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ...

ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဆိတ်အမရ သမင်အမရ ကျားအမရတို့ဖြစ်စေ ဤထျန်းဖူနတ်ဘုရားဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးသည် သေဆုံးမှုကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားထက် အားနည်းနိုင်သော်လည်း သူသည် သိမ်မွေ့နယ်မြေအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဝမ်ချောင်ကို ဦးစွာအားနည်းစေရန် စီစဉ်ထားပြီး ထို့နောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဤနည်းဖြင့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ရုန်းကန်မှုများကို တားဆီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အခြေအနေမှာ ပထမတစ်ချက်မြင်သလောက် အန္တရာယ်မများကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် ဤအနေအထားမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို မစဉ်းစားနိုင်လျှင် သေဆုံးမှုသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်လာမည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မြန်ဆန်မှုကို ထည့်တွက်လျှင် အချိန်များစွာမရှိတော့ပေ...

“ဘာလဲ... အခုထိ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေတုန်းလား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက ဝမ်ချောင်၏တိတ်ဆိတ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စတုတ္ထမြောက် ကြယ်စုံသွယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်၏ညာရင်ဘတ်ရှိ ရှန်ဟွမ်သို့ ထိုးစိုက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုထိုးချက်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပဉ္စမနှင့် ဆဌမသွယ်များသည် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်ထိုးစိုက်လာပြီး ဝမ်ချောင်၏ အရေးပါသော အမှတ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသည်။ ခဏအတွင်း ဝမ်ချောင်သည် များစွာအားနည်းလာခဲ့ပြီး သိမ်မွေ့နယ်မြေအဆင့်မှ ပြုတ်ကျရန် မကြာတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ကြယ်စုံသွယ်များတွင် သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏စွမ်းအင်ရင်းမြစ်ဖြစ်သော အဆင့်မြင့်ဘုံနယ်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည်တစ်ခုရှိကြောင်း သတိပြုမိသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဤအဆင့်မြင့်ဘုံမှ စွမ်းအင်ကို ဆွဲယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ထိုဘုံနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုကို ဖျော့တော့စေသည့် ပါးလွှာသောအလွှာတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

အခြေအနေသည် ပို၍ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် သိမ်မွေ့နယ်မြေမှ ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သေစေမည့်အကြီးမားဆုံးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လာလိမ့်မည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ... ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် ငါပြီးပြီ...

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုသည် ဝမ်ချောင်ကို ဆက်လက်ဆုတ်ဖြဲနေပြီး သူ၏အဝတ်အစားများသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်သည် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

သိုင်းပညာတိုင်းမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်... အနိုင်မရနိုင်တဲ့ သိုင်းပညာဆိုတာ မရှိဘူး... သူ့ရဲ့သိုင်းပညာရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ပုံစံကို ရှာတွေ့ပြီး အနိုင်ယူနိုင်မယ်...

ဝမ်ချောင်၏စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေစဉ် သူသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ နံရံများကို မသိမသာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဟဲ... အသုံးမဝင်ဘူး... ဒီမှာ ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်နေတာကို မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့က သတိပြုမိပြီး မင်းကို ကယ်တင်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက ဝမ်ချောင်၏ ရိုးရှင်းသောလှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး သူ၏စိတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနတ်ဘုရားက မင်းကို ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့မစီစဉ်ခင် ဒီအချက်ကို ထည့်မတွက်ထားဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား... ဒါ့အပြင် မင်းကို သတ်ဖြတ်ချင်နေတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... တခြားအချိန်တွေမှာ မသေချာပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ မဟာထန်တော်ဝင်နန်းတော်ရဲ့ ဧကရာဇ်စစ်တပ်က ဒီနေရာကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်... ဒီနေရာမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လောက်ပဲ ဆူညံသံထွက်ထွက် ဘယ်သူမှ လာစစ်ဆေးမှာမဟုတ်ဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လွင့်မျောနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်�।

သူ၏အသံသည် အခြေအနေကို လုံးဝထိန်းချုပ်ထားသူတစ်ဦး၏အသံဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ဤစစ်ဆင်ရေးကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားပြီး ဝမ်ချောင်အား လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်စုံတစ်ရာမပေးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဝမ်ချောင်၏စိတ်သည် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ နိမ့်ကျသွားသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေအိမ်များစွာရှိပြီး အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် မဟာထန်၏ တော်ဝင်နန်းတော်ရှိသည်။ သို့သော် ဤသူသည် သူ၏အောင်မြင်မှုကို ဤမျှယုံကြည်နေလျှင် သူတို့သည် အင်အားဖြည့်တပ်များ ရောက်မလာရန် သေချာစီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဟီးဟီး...

ဝမ်ချောင်၏စိတ်သည် လေးလံနေပြီး သူ၏စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ မြင်းဖြူသံများ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကမူ အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။

“ဟိုမှာ...”

“အားလုံး လိုက်ထား... တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေနဲ့...”

“ချင်းငှက်ကို ပို့ပြီး အထက်လူကြီးတွေကို သတင်းပို့လိုက်...”

အကွာအဝေးတွင် ဆူညံသံများထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်းဖြူသံများနှင့် သံချပ်ကာများ၏ ထိမှုသံများသည် ပို၍နီးကပ်လာသည်။

မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့...

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ဒဏ်ရာတစ်ခုပေါ်တွင် လက်တင်ထားရင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် ရောက်လာပုံရပြီး အင်အား ၅၀ မှ ၆၀ ခန့်ရှိသည့်တပ်ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားနှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဤနေရာကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အလျင်စလိုလုပ်ရင်း အားနည်းချက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပုံရသည်။ တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ပုံရပြီး သူမျက်ခုံးများ မြှောက်တက်လာကာ မျက်နှာသည် မဲ့ရွံ့သွားသည်။ သူသည် ဤနေရာကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားပြီး မည်သူမျှဝင်ရောက်မလာနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးမကြာမီတွင် ဤရုတ်တရက်ရောက်လာသော တပ်ဖွဲ့သည် သူမျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သယောင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအဆင်မပြေမှုသည် အကြာကြီးမဆက်လက်ခဲ့ပေ။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် အမှောင်ထုထဲတွင် အနည်းငယ်သာ ရှေ့သို့တိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံများနှင့် မြင်းဖြူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာ ထိုသံများအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ခွေးတစ်ကောင် နှစ်ကောင်ခန့် ဟောင်သံများမှလွဲ၍ အသံတစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ... ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် ရေခိုးရေငွေ့တစ်ခုသဖွယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်စိတ်သည် ထပ်မံနိမ့်ကျသွားသည်။ ထိုသူများသည် အားလုံးသေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လိမ်ညာမပြောခဲ့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားသောပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး သူလူများသည် ထိုမြင်းတပ်ဖွဲ့ကို တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသော အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယခုအခါ နေ့မလင်းမချင်း လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပြန်လည်မပေးကမ်းခြင်းသည် မရိုးသားမှုဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ပြတ်သားသောသန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် မာကျောလာသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ရှောင်လွှဲ၍မရတော့သဖြင့် သေဆုံးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်စရာရှိတော့သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ဖြစ်စေ မယူနိုင်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်ချောင်သည် သေဖို့အလျင်စလိုထိုင်စောင့်နေမည့်သူမဟုတ်ပေ။

ဘူး...

ကောင်းကင်ခါးသက်ဖွယ်ဆူညံသံတစ်ခုနှင့်အတူ တောက်ပသော ရွှေရောင်ဆောင်ကြဉ်းတစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်နောက်တွင် ဝါးလုံးတစ်ခုသဖွယ် ထိုးတက်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ဆယ့်ငါးထပ်ကောင်းကင်နန်းဆောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် နောက်သို့လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုကောင်းကင်နန်းဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် နှစ်မီတာခန့်ရှည်လျားသော ငွေရောင်လှံတစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလလှံ...

ဤသည်မှာ အနောက်မြောက်ပိုင်းရှိ မြေအောက်နန်းတော်တွင် တတိယမျိုးဆက်ဆက်ခံသူအသုံးပြုခဲ့သော စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နန်းဆောင်ကို မူလအမရသိုင်း စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းထားသော လှံတစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပြီး များစွာသောအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“ဒီအတိုင်းဆိုရင် အဆုံးထိ တိုက်ကြတာပေါ့...” ဝမ်ချောင်က ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို မကြောက်မရွံ့ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းမာနေတုန်းပဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားက မျက်လုံးများအေးစက်သွားပြီး မျက်နှာလည်း တင်းမာသွားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း... ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် လှံကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်း မြန်ဆန်မှုနှင့် မူလလှံ လျှပ်စီးမြန်ဆန်မှုသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားမြန်ဆန်မှုနှင့် အနည်းငယ်သာ ကွာခြားသည့် မြန်ဆန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤသည်မှာ ဤမဟာရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ဝမ်ချောင် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၆၉၂ - အသက်နှင့်သေခြင်း၏မျဉ်းကြောင်း

“ဘမ်း...”

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် ငွေရောင်လှံသည် မြေပြင်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး အတုအယောင်တောင်တစ်လုံးနှင့် ၎င်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဥယျာဉ် ရေကန်နှင့် ပန်းကျင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်များ အုံ့မှိုင်းစွာ လေထဲသို့ တက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားကို သက်သေထူသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ ပြတ်သားသော ထိုးနှက်မှုသည် ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

“ဘမ်း...”

ထိုအချိန်နီးပါးတွင် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည် ဝမ်ချောင်၏ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွထိလိုက်ပြီး စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဟုန်းဟုန်းတောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လေထဲမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး မူလအနေအထားမှ ပေ-ရာကျော်အကွာတွင် မြေပြင်ထဲသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပက်ကျိသွားသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...” ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ အလျှံအပယ် ပေါကျှံတက်လာကာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ ထွင်းထုထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းများသည် အားလုံးနီးပါး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

“ရွှတ်...”

ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်တုန်ခါကာ အနက်ရောင်သွေးတစ်ချို့ကို အန်ထွက်လိုက်သည်။

“မင်းကို ငါ့ရဲ့ တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ချီ ဆယ့်တစ်ချက်နဲ့ ထိုးခဲ့ပြီးပြီ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ကို ကျဆင်းသွားပြီ... အခု မင်းကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရရုံပဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ဝတ်ရုံများ လွင့်မျောနေသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် အရာအားလုံးသည် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏စည်းချက်အတိုင်း လုံးဝလည်ပတ်နေသည်။

“ဟုတ်လား...” ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်က သွေးစများကို သုတ်လိုက်ကာ သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ချိန်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသည်။

“ဘမ်း...”

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ပို၍ပြင်းထန်လှပြီး ဝမ်ချောင်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည် သူ၏ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ထိမှန်ကာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပို၍ဝေးကွာသွားပြီး နံရံတစ်ခုအောက်ခြေသို့ ပက်ကျိသွားသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး... မင်းဘယ်လောက်ပဲ ခုခံခုခံ နာကျင်မှုတွေပဲ ပိုဆိုးလာမယ်... ဘာလို့ ဒုက္ခခံပြီး ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်ဖဝါးများကို ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာကာ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေသည်။

“ဟမ်... ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း လာသတ်ကြည့်လှည့်...” ဝမ်ချောင်၏ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ဝတ်ရုံထောင့်တစ်နေရာကိုပင် ထိလို့မရနိုင်သလို အရုပ်တစ်ရုပ်သဖွယ် ကစားခံနေရသော်လည်း သူ၏အကြည့်များသည် အေးစက်ပြီး တိုက်ပွဲဆန္ဒအပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှု လုံးဝမရှိပေ။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် မဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ အေးစက်သောအပြုံး ရှိနေသော်လည်း သူ၏အတွင်းကလီစာများ တုန်ခါသွားပြီး တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ချီ ဆယ့်တစ်ချက်နှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးနှစ်ချက်က သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

သို့သော် သိမ်မွေ့နယ်မြေသိုင်းသမားများသည် အခြေတည်မှုအလွန်ခိုင်မာပြီး သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေသိုင်းသမားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ထို့အပြင် ဤတိုက်ပွဲဆက်လက်ဖြစ်ပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ သင့်လျော်သောအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၌ အနည်းငယ်မျှ အားနည်းချက်ပေါ်လွင်လာပါက သူသည် ချက်ချင်းပြင်းထန်သော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုသည် သက်ရောက်မှုအချို့ ရှိခဲ့သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုစည်းထားသော စွမ်းအင်ကို သူ၏သိုင်းပညာအဆင့်ဖြင့် အာရုံခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၌ အားသာချက် အလုံအလောက်ရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အဆုံးသတ် တိုက်ခိုက်မှုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

“မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မျက်ခုံးတွန့်လျက်မှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီည ဘာလို့ ငါက တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်းသိလား... ညဘက်က ပိုတိတ်ဆိတ်လို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ လွယ်ကူလို့လား... ဟင့်အင်း... မင်းကို ပြောပြလို့ ဘာမှထိခိုက်မသွားပါဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပြုံးလျက် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဝူး...”

အိမ်တော်ထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မူလက အုံ့မှိုင်းနေသော တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ညွှန်မှုနှင့်အတူ ပြင်းထန်သောလေပြင်းတစ်ခုက တိုက်ခတ်လာပြီး တိမ်မည်းများ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အလိုလိုကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတစ်ချက်တွင် အမှောင်ထုထဲတွင် ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ညွှန်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်နှယ် တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခု နှစ်ခု သုံးခု လေးခု... ခြောက်လုံးသော တောက်ပသောကြယ်များသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တုန်ခါလျက် သူ၏ခေါင်းထက်တွင် တောက်ပနေသည်။

တောင်ပိုင်းကြယ်စုံခြောက်ပွင့်

ဝမ်ချောင်သည် မျက်ဆန်ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

“ဒီညမှာ တောင်ပိုင်းကြယ်စုံတွေက ခေါင်းထက်မှာ ရှိနေတယ်... ဒါက ထျန်ဖူးကြယ်က အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ညလည်းဖြစ်တယ်... ငါ့ရှေ့မှာ မင်းမှာ အနည်းငယ်မျှတောင် မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဝမ်ချောင်ကို ကျီစယ်သလို ငုံ့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ... မင်းကို ဒီလောက်ပြောပြတာကလည်း ထူးကဲတဲ့ ကရုဏာတစ်ခုပဲ... ဒီစစ်ဆင်ရေးကို အဆုံးသတ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ... မင်းကို ငါ့ရဲ့ တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ချီ ဆယ့်တစ်ချက်နဲ့ ထိုးခဲ့ပြီးပြီ... မင်းမှာ မူလအမရဓါးလည်း မရှိဘူး... မင်းဘယ်လောက်ပဲ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ စွမ်းအင်စုစည်းထားပါစေ... မင်းရဲ့ အခုအနေအထားမှာ ငါ့ရဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ချက်ကို ထပ်ခံရင် မင်းရဲ့ သိမ်မွေ့နယ်မြေရဲ့ အခြေတည်မှုက ပြိုကွဲပြီး သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေကို ပြန်ကျသွားလိမ့်မယ်...”

“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဒီနတ်ဘုရားကို အမှုထမ်းနေတဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်စေတမန်တွေနဲ့တင် မင်းကို သတ်ဖို့ လုံလောက်ပြီ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြတ်သွားသည်။

“ဘမ်း...”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ ဘယ်ဘက်နှင့်နောက်ဘက်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာကာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဤလက်ဖဝါးတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ယင်စွမ်းအင်ဖြည့်ထားပြီး ဝမ်ချောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေကာ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

“ဘုန်း...” ကောင်းကင်ယံကို လှုပ်ခတ်စေသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်သည် မြေပြင်ထဲသို့ ပက်ကျိသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ အလျှံအပယ် ပေါကျှံတက်လာသည်။

“မြန်လွန်းတယ်...” ဝမ်ချောင်သည် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုသိထားသော်လည်း ၎င်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်ဒူးထောက်ထားပြီး ဒဏ်ရာများကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် လျှာပေါ်တွင် ချိုမြသောအရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနက်ရောင်သွေးတစ်ချို့သည် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးများသည် အလွန်ရက်စက်လှသည်။ တစ်ချက်ချင်းစီသည် သူ၏အတွင်းကလီစာများကို ပြိုကွဲစေနိုင်သည့်အပြင် အဆင့်မြင့်ဘုံတစ်ခုနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုကိုလည်း အားနည်းစေသည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင် ငါ တကယ်သေမှာပဲ...” ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် တစိုက်မတ်မတ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မှာ သိပ်မရှိပေ။ ထိုအချိန်မရောက်မီ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုကွဲသွားဖွယ်ရှိသည်။

“နောက်ဆုံးလက်ဖဝါးပဲ...” လေပြင်းတစ်ခုထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများသည် အေးခဲသောရေခဲပုတီးစေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘမ်း...”

စကားပြောပြီးသည့်နောက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မဖြစ်နိုင်သောသိုင်းပညာကို မသုံးဘဲ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ စွမ်းအင်ရေစီးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ ရွှေရောင်စွမ်းအင်မီးတောက်များသည် ညကောင်းကင်ယံကို နေ့အလင်းရောင်သဖွယ် ထွန်းလင်းစေသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးစွမ်းအားကို လွတ်ကင်းစွာ အကဲဖြတ်မှားခဲ့သည်။

“အား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ချက်ချင်းထိမှန်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် အော်ဟစ်လျက် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

လက်ဖဝါးထိမှန်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဓါးသွားထက်သော ရေစီးကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းအားလုံးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

သိမ်မွေ့နယ်မြေသိုင်းသမား၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် အခြားသိုင်းသမားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ခိုင်မာသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ဆက်တိုက်ထိုးနှက်သော လက်ဖဝါးများသည် ဝမ်ချောင်စုစည်းထားသော စွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ဆုံးအကွက်ကို ပြိုကွဲစေကာ သူ၏ဒန်တျန်နှင့် စိတ်အာရုံသို့ တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသည်။

သူ၏ကျောပြင်သည် မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏နှလုံးသားသည် အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ စွမ်းအားကွာဟချက်သည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ဤမျှထိ ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မလွှဲမရှောင်သာသော ရှုံးနိမ့်မှုကိုသာ နှောင့်နှေးနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟမ်... ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ငါ့ရဲ့လက်ဖဝါးတွေနဲ့ မင်းမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး... မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တွေလည်း ပြန့်ကျဲသွားပြီ... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာအခြေတည်မှုကလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ... မင်းမှာ ဒီနတ်ဘုရားကို ခုခံပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူး...” လေပြင်းများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လျက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်မျောနေပြီး သူသည် လေထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

သူ၏အေးစက်ပြီး အာဏာရှိသော မျက်ဝန်းများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြင့်မြတ်သောနတ်ဘုရားများအတွက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိအရာအားလုံး အပါအဝင် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာများပင်လျှင် သေးငယ်သောပုရွှံ့ပင်များသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ဆန္ဒရှိလျှင် ဤသို့ခေါ်သော သိုင်းသမားများသည် သေးငယ်သော ပုရွှံ့ပင်များသဖွယ် သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်မှ မည်သည့်အင်အားစု မင်းဆက်များ သို့မဟုတ် နိုင်ငံများပင်ဖြစ်စေ သူတို့ကို ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လူသားများသည် နတ်ဘုရားများကို ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအခါတွင် ဝမ်ချောင်ဆိုသည့် ဖျက်ဆီးခြင်းသားတော်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏သေဆုံးမှုကို အနောက်တောင်ဘက်စစ်ပွဲမှစ၍ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် စစ်ဆင်ရေးများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရာ ဝမ်ချောင်သည် မသေဆုံးရုံသာမက ပို၍အားကောင်းလာခဲ့ပြီး အနောက်မြောက်ဘက်တွင် နတ်ဘုရားအနည်းငယ်ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မဟာနတ်ဘုရားသည် ဤလှုပ်ရှားနေသော ဘေးဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သောအရာသည် ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးဘဲ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဝမ်ချောင်သည် အတိတ်ကာလတွင် မည်မျှပင် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မည်မျှပင် အန္တရာယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ဖြစ်စေ အရေးမထားတော့ပေ။

မဟာနတ်ဘုရားများ၏ရှေ့တွင် ဖျက်ဆီးခြင်းသားတော်သည် ပုရွှံ့ပင်တစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရား၏ကံကြမ္မာမှ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

“အခု မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်စမ်းပါ... မင်းသေသွားရင် ငါတို့ရဲ့တည်ရှိမှုကို သိထားသူအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်... ငါတို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့အရာအားလုံးဟာ အတိတ်ကလို ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်...” အိမ်တော်ထက်တွင် လေပြင်းများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လျက်ရှိသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖိချလိုက်သည်။

အဖြူရောင်နှင့် သိမ်မွေ့သောလက်ချောင်းများမှ အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အဇူရာကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ်ပြင်းဆုံးသော စွမ်းအင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤထိုးနှက်မှုဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

“ဘူး...”

ဝမ်ချောင်သည် ဖိချလာသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်လျက် သူ၏မျက်ဝန်းများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ယခင်လက်ဖဝါးထိုးနှက်မှုများသည် သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့ရုံသာမက သူ၏သွေးကြောအချက်များကိုပါ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားအတွက် သားကောင်တစ်ကောင်အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

******

အခန်း ၁၆၉၃ - မယုံနိုင်စရာရလဒ်

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ ဒီမှာ တကယ်သေရတော့မှာလား...” ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ သေမင်းတမန်သဖွယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူတတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူထင်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်အားကောင်းလှသည်။ ထိုလက်ဖဝါးသည် ပို၍ပို၍အနီးကပ်လာနေပြီး ဝမ်ချောင်တွင် ခုခံနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင်...

“ဘူး...”

သတိပေးချက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ဟုန်းဟုန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

“အထူးဖြစ်ရပ်... အသုံးပြုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးခြားသောဥပဒေစွမ်းအင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်...”

ဝမ်ချောင်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှည်လျားစွာ အိပ်မောကျနေသော ကံကြမ္မာကျောက်စာသည် ယခင်က မကြုံဖူးသော ဆွဲယူအားတစ်ခုဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ တောင်ပိုင်းကြယ်စုံစွမ်းအင်ကို မရပ်မနား စုပ်ယူကာ အားလုံးကို ကံကြမ္မာကျောက်စာထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဂုဏ်ပြုပါသည်... အသုံးပြုသူ၏ ‘မျိုးစေ့’ (Seed) ဖွင့်လှစ်မှု ၁%၊ ၂%...”

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” ဝမ်ချောင်သည် အံ့သြထိတ်လန့်လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

‘မျိုးစေ့’ ၏ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း မျိုးစေ့ကို တကယ်ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် ကံကြမ္မာစွမ်းအင်အမှတ် တစ်သန်းကဲ့သို့ နံပါတ်ကြီးမားသော ပမာဏလိုအပ်သည်။ ဝမ်ချောင်အတွက် ဤပမာဏကို စုဆောင်းရန်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား အနောက်တောင်ဘက်စစ်ပွဲနှင့် တာလာ့စစ်ပွဲဟူသော အဓိကစစ်ပွဲနှစ်ခုသည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှကြီးမားသော ကံကြမ္မာစွမ်းအင်ကို မည်သို့ရယူရမည်ကို ယခင်က စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ မထင်မှတ်ထားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ကူးမထားခဲ့ပေ။

“ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားက ကံကြမ္မာစွမ်းအင်အတွက် အစားထိုးနိုင်တာလား...” ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စဉ်းစားရန် အချိန်မရလိုက်မီ “ရွှတ်...” ဝမ်ချောင်သည် အမွေးအတောင်တစ်ခုသဖွယ် ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ထွက်သွားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်သဖွယ် လျင်မြန်စွာ ပေ-ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် “ဘုန်း...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးသည် ဝမ်ချောင်၏မူလရှိရာနေရာသို့ ထိုးနှက်လိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ လေထဲသို့ ပေါကျှံတက်လာကာ ပေ-လေးရာအနက်ရှိ တွင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ထိုတွင်းဘေးတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်တည်နေသည်။

“သူက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲလိုက်တယ်... ဘယ်လိုလုပ်လဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဗလာနတ်တွင်းကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေးကွာသောနေရာရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ချီ ဆယ့်တစ်ချက်နှင့် တောင်ပိုင်းကြယ်စုံစွမ်းအင်ဖြည့်ထားသော လက်ဖဝါးသုံးချက်သည် အားလုံး ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းသားတော်၏ ဒန်တျန်နှင့် ဇီဖူအမှတ်ဟူသော စွမ်းအင်ရင်းမြစ်နှစ်ခုသည် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး သူသည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းပင် မရှိသင့်ပေ။ ဤအခြေအနေတွင် သူမည်သို့ရှောင်လွှဲနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... သေးငယ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ လက်ဖဝါးသုံးချက်ကနေ ဒဏ်ရာမရဘဲ လွတ်မြောက်လာတယ်ဟုတ်လား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ အခြားအနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူများလည်း အံ့သြထိတ်လန့်နေကြသည်။

“နတ်ဘုရား၏တိုက်ခိုက်မှုက မထိခဲ့ဘူး...” သူတို့ၤ၏မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရေးထိုးထားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဆင်ယင်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ထိတ်လန့်နေသည်။ သူသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး သူ၏စွမ်းအားသည် လူသားများ၏စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေသည်ကို သိရှိထားသည်။ သူ၏တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်က ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထောင်စုနှစ်များအတွင်း လူပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အချို့မှာ ဖျက်ဆီးခြင်းသားတော်ထက်ပင် သာလွန်အားကောင်းခဲ့ပြီး အဖွဲ့အစည်းမှ သစ္စာဖောက်သူများပင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း တောင်ပိုင်းကြယ်စုံရဲ့ကြယ်သွယ်ချီ ဆယ့်တစ်ချက်နှင့် နတ်ဘုရားဖျက်ဆီးလက်ဖဝါးသုံးချက်ကို ခံယူပြီးနောက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤအခြေအနေတွင် နတ်မင်း၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်သူဆိုသည်မှာ လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

နတ်မင်းသည် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ပြီးသည့်နောက် မည်သူမျှ လွတ်မြောက်ခွင့် မရှိခဲ့ပေ။ ခြွင်းချက်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ပေ။

“ဘမ်း...”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါသတ်မနိုင်တဲ့ လူသားဆိုတာ မရှိဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရေခဲတမန်သဖွယ် အေးစက်နေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လှုပ်ရှားလာချိန်တွင် ဝမ်ချောင် မျက်နှာတွန့်သွားသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ဤမျှထိ ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြားပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏တိုက်ခိုက်ပုံစံနှင့် အားနည်းချက်များကို သိရှိနိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် မည်သို့ပင် တွက်ချက်စမ်းသပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏စိတ်စွမ်းအားနှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အဆုံးထိ အသုံးပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သလို ၎င်း၏တိုက်ခိုက်ပုံစံကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဘမ်း...”

ဝမ်ချောင်သည် မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ညာဘက်သို့ တတ်နိုင်သမျှ ရွေ့လျားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ “ဘုန်း...” ကောင်းကင်ယံသည် ဆုတ်ပြဲသွားသည့်နှယ် ဝမ်ချောင်သည် မူလနေရာမှ ခုနစ်မီတာအကွာတွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏လက်ဖဝါးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်လိုက်ပြီး သွေးအန်ထွက်ကာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

“အားကြီးလွန်းတယ်...” ဝမ်ချောင်သည် မြေပြင်ထဲသို့ ပက်ကျိပြီး နှစ်မီတာရှည်သော အကွဲအကွာတစ်ခုကို ထားရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီတာနှစ်ဆယ်ခန့်မြင့်သော စာပေသစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး ၎င်းသည် သစ်သားအပိုင်းအစများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ထဲတွင် အုံ့မှိုင်းစွာ လွင့်တက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံ၏လှိုင်းလုံးများသည် အုတ်ကြွပ်များကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

အမှားအယွင်းမဖြစ်စေရန် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပို၍အားစိုက်ထည့်ခဲ့သည်။

“ငါ့အတွက် သေစမ်းပါ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မြေပြင်ထက် ခုနစ်မီတာအကွာတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများသည် ဓါးသွားများသဖွယ် ထက်မြလျက် ဝမ်ချောင်ပြုတ်ကျရာနေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤထိုးနှက်မှုဖြင့် ဝမ်ချောင်၏သွေးကြောများအားလုံး ပြိုကွဲသွားရမည်ဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းကြယ်စုံစွမ်းအင်သည် သူ၏ဆဲလ်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ လှုပ်ရှားမှုများကို ပိတ်ပင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းကြယ်စုံလျို့ဝှက်ရေစီးကြောင်း

ဤသည်မှာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အားအပြင်းထန်ဆုံးသော အစွမ်းအထည်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ထောင်စုနှစ်အတွင်း ဤထိုးနှက်မှုကို ခုခံနိုင်သူမရှိခဲ့ပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသုံးမပြုဘဲ ဝမ်ချောင်အပေါ်တွင် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူ၏ဒေါသထွက်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့သည်။

“ဝူးးးး..” လေပြင်းများ တိတ်ဆိတ်စွာ တိုက်ခတ်လာသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဖုန်မှုန့်များ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသော ပေါက်ကွဲမှု၏ဗဟိုချက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အခြားအနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူများလည်း မျှော်လင့်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော်...

“ချောင်း... ချောင်း...” ဖွဖွသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထလာသည်။ ဖုန်မှုန့်များကြောင့် ၎င်း၏မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မမြင်ရသော်လည်း ပုံရိပ်၏အနားသတ်များမှ ‘ဖျက်ဆီးခြင်းသားတော်’ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

“ဟာ...” အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူများသည် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါလျက် မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စတုတ္ထလက်ဖဝါး။

ဤသည်မှာ သူ၏စတုတ္ထလက်ဖဝါးချက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် သူ၏စစ်မှန်သောစွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် လုံးဝဒဏ်ရာမရှိသည့်နှယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်ထက် သာလွန်အားကောင်းသော တည်ရှိမှုများပင်လျှင် သူ၏လက်ဖဝါးကို တိုက်ရိုက်ခံယူပြီး ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထလာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ချောင်းဆိုးနေသည်။

ချောင်းဆိုးနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ သူ၏ဒဏ်ရာများသည် ပြင်းထန်မှုမရှိဟု ဆိုလိုသည်။

“ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာများကို ရှင်းပြနိုင်မည့် အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“ထျန်းဖူနတ်ဘုရား... ငါက မင်းတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အင်အားကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးဆိုတာ ဝန်ခံရမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလို နတ်မင်းတစ်ပါးကတော့... သိပ်အားမကောင်းသလိုပဲ...” ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်လျက် ဖုန်မှုန့်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏အဝတ်အစားများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အရေပြားကို ဖော်ထုတ်နေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သို့သော် သူ၏ပြိုကွဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝမ်ချောင်၏မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပစွာ တောက်လျှံနေသည်။

“သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ‘မျိုးစေ့’ က တကယ်စုပ်ယူနိုင်ပြီး ကံကြမ္မာစွမ်းအင်တွေကို အများကြီး သက်သာစေတယ်ဆိုတာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး...” ဝမ်ချောင်၏ဒဏ်ရာများသည် ပြင်းထန်သော်လည်း သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာများကို အတိအကျ နားမလည်သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စွမ်းအားသည် ‘မျိုးစေ့’ လိုအပ်သော အရာဖြစ်ကြောင်း သူယုံကြည်သည်။ မူလအမရအရှင် (Origin Immortal Lord) က သူ့အတွက် ထားရစ်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျိုးစေ့သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ထပ်လောင်းလက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ယခု ၁၀% ဖွင့်လှစ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာကို ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် တစ်သိန်းကို သက်သာသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ချက်မှသာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဤ ‘စည်းစိမ်ရှာဖွေနည်း’ သည် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လွန်းသည်ဟု ထင်ရပြီး ဝမ်ချောင်သည် နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ခံလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏အတွေးစဉ်များသည် များစွာရိုးရှင်းသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ “ဘုန်း...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ရွေ့လျားမှုနည်းစနစ်ကို အဆုံးထိ အသုံးပြုကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ရွှတ်...”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားလေးဦးသည် ဝမ်ချောင်၏ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်၊ ရှေ့ဘက်နှင့် နောက်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများသည် တစ်ထပ်တည်း အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီ သူတို့အားလုံးသည် ရှေ့သို့ အားသွင်းလာသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်ဖြည့်ထားသည့် ဖြူဖွေးသိမ်မွေ့သော လက်ဖဝါးလေးချက်သည် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မတူညီသောနေရာလေးခုကို ထိမှန်လိုက်သည်။ သာမန်သိုင်းသမားတစ်ဦးမှ ဤအချက်များထဲမှ တစ်ခုကို ထိမှန်ခံရလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးနိုင်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦးမှ ထိုးနှက်မှုကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ...

“ဒုန်း...” မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားပြီး ဝမ်ချောင်ရှိရာမြေပြင်သည် မီးကင်ထားသော လိပ်ခွံသဖွယ် အက်ကွဲသွားကာ ရှစ်ပေ သို့မဟုတ် ကိုးပေခန့် နိမ့်ကျသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ဆံပင်ကြိုးသည် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားကာ အဝတ်အစားများလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ လုံးဝ... ဒဏ်ရာ... မရှိ...

“!!!”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ပြဲစေမည့် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

******

အခန်း ၁၆၉၄ - အန္တရာယ်ကြားထဲမှ ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပထမဆုံးလက်ဖဝါးအနည်းငယ်ကို သူ၏စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထည့်သွင်းခဲ့ဟု ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ယခုအခြေအနေသည် လုံးဝမတူညီတော့ပေ။

ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ သူ၏လက်ဖဝါးလေးချက်ကို တိုက်ရိုက်ခံနိုင်သူမှာ သိမ်မွေ့နယ်မြေၤ၏ ပို၍သာလွန်သော သိုင်းသမားများပင်ဖြစ်စေ မရှိခဲ့ပေ။ ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများသည် သူ၏ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

“ဟားဟား... ဖိနပ်တံဆိပ်တွေ ကျိုးသွားအောင် အပေါ်အောက်ရှာဖွေရင်း ကံကောင်းမှုနဲ့ တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်ဆိုတာ ဒါပဲ... ရွှေရောင်မျိုးစေ့က သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို တကယ်စုပ်ယူနိုင်တယ်...” တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။ လက်ဖဝါးများ၏ထိမှန်မှုများမှ တုန်ခါမှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စွမ်းအင်သည် ရွှေရောင်မျိုးစေ့၏တံဆိပ်ကို အမှန်တကယ် ဖွင့်လှစ်ပေးနေသည်။

“မျိုးစေ့ဖွင့်လှစ်မှု ၁၅%... ၂၀%... ၂၇%...” ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏ ရင်းနှီးသောအသံသည် ထပ်တလဲလဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးလေးချက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်မျိုးစေ့ၤ၏ဖွင့်လှစ်မှုသည် ၂၇% သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းသည် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် နှစ်သိန်းကျော်နှင့် ညီမျှသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ထူးခြားသော အသေးစိတ်အချက်အချို့ကိုလည်း သတိပြုမိသည်။

“ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးလေးချက်ကို ခံယူပြီးနောက် မျိုးစေ့၏ဖွင့်လှစ်မှုသည် ၃၀% သို့ ရောက်ရှိသင့်သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။ စုပ်ယူမှုများလေလေ စွမ်းအင်၏ထိရောက်မှု လျော့နည်းလာပုံရပြီး ထာဝရတက်လှမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ...” ဝမ်ချောင်သည် သူ့ဘာသာသူ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။

“ဟား... ထျန်းဖူနတ်ဘုရား... ဒါတွေက မင်းရဲ့ တတ်စွမ်းနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးမဟုတ်လား... လူသားတွေကို ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ နတ်ဘုရားတွေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယူဆထားတဲ့ နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားမှုဟာ ဒါထွက်သွားရင် ဟာသတစ်ခုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...” ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို ကဲ့ရဲ့စွပ်စွဲလိုက်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အခမဲ့ ‘စွမ်းအင်အိတ်’ ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့်အတွက် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။

“ခွေးကောင်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး အံကို ကြိတ်ထားသည်။

“ကြွက်လိုကောင်... ဒီနတ်ဘုရားက မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လျက် ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

“နတ်ဘုရား... ခဏရပ်ပါဦး...” ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“နတ်ဘုရား... သတိထားပါ... ဒီကောင်လေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခု ရှိတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေပုံရတယ်... နတ်ဘုရား မပေါ့ဆပါနဲ့... သူ့ကို လက်ဖဝါးတွေအစား ဓါးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရင် ဘာမှထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူဘယ်လောက်ထူးချွန်နေပါစေ ဓါးတွေကို စုပ်ယူပြီး သန့်စင်နိုင်စွမ်းမရှိဘူး...”

ဝမ်ချောင်၏နှလုံးသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လှုပ်သွားပြီး အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဆင်ယင်ထားသော ဘုန်းကြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

“ဒီကောင်က တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်...” ဝမ်ချောင်၏မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍တည်ကြည်လာသည်။

ပုံမဲ့ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ဓါးနှင့် ဓါးရှည်ကဲ့သို့သော ရုပ်ဝတ္ထုများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထိုကဲ့သို့သော လက်နက်များကို အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ပုံရသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထိုလက်နက်များမှ ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဘုန်းကြီး၏သတိပေးချက်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ဒေါသစိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်စေသည်။

“ ကောင်စုတ်လေး... မင်းဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူ၏ဒေါသစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို တမင်တကာ တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အကြောင်းပြချက်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏စွမ်းအင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားရန်မသင့်သော အရာဖြစ်ပြီး သူ၏စွမ်းအင်တွင် အလွန်ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့်လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်နှင့် သူ၏လက်ဖဝါးအနည်းငယ်ကို ခံယူပြီး ဒဏ်ရာမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခဲ့သနည်း။

“ဟင်း... ငါ့ကို မနိုင်လို့ ဒီလိုအကြောင်းပြချက်တွေ တွေးထုတ်နေတာလား... နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းက တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ...” ဝမ်ချောင်သည် မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲရန် ကဲ့ရဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ရန်သူများဖြစ်သည့်အတွက် ဝမ်ချောင်သည် ရန်သူအား သူ၏အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်ကို ဖော်ထုတ်ပြသရန် ဤမျှမိုက်မဲသူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

“ဟွန်း... သေဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။

“မင်းဘာမှမပြောရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဒီနတ်ဘုရားမှာ မင်း ဖွင့်ပြောလာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်...”

“ခလယ်...” အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဘုန်းကြီးထံမှ ဓါးတစ်ချောင်းသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏လက်ထဲသို့ ပျံသန်းလာပြီး မိုးကြိုးတစ်ချက်ကျသံဖြင့် ငွေရောင်မြွေတစ်ကောင်သဖွယ် လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်ဓါးများသည် အခြေအနေကို ပို၍အန္တရာယ်များစေသည်။

“အန္တရာယ်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသောနိမိတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိပုံပေါ်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အာရုံကြောများအားလုံးသည် တင်းမာနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအားသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မယှဉ်နိုင်သေးကြောင်း သူသိရှိထားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ရွေ့လျားမှုနည်းစနစ်ကို ဓါးသို့မဟုတ် ဓါးရှည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“ဖြတ်...” အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသည့်နှယ် အသံများအားလုံး ပြတ်တောက်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာမှုဖြင့် တုန်ခါနေပြီး သူ၏စိတ်စွမ်းအားနှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အဆုံးထိ အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်နန်းဆောင်နှင့် မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် သတိမလျှော့ခဲ့ပေ။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏တည်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှသာ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး ရင်းနှီးသောခံစားမှုတစ်ခုကို ထပ်မံခံစားရသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စွမ်းအင်သည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပျံ့နှံ့လျက်ရှိပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် မရှိသည့်နှယ် အနှံ့အပြားတွင် ပါးလျစွာ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိကာ သူ၏စစ်မှန်သောတည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲ...” စက္ကန့်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်သည် ပို၍အန္တရာယ်များလာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ဓါးကို နောက်ကျမှသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက ရွှေရောင်မျိုးစေ့နှင့် ကံကြမ္မာကျောက်စာပင် ဖွင့်လှစ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ရွှစ်...” ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်ထက်များစွာ ပါးလျသော ဓါးချီတစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်၏အာရုံခံစားမှုထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။ စဉ်းစားရန် အချိန်မရလိုက်မီ ဝမ်ချောင်သည် တတ်နိုင်သမျှ အားဖြင့် ညာဘက်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းကို အဆုံးထိ အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဘုန်း...” အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်ရပ်နေရာနေရာသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ “ရွှစ်...” နီမြန်းသောအလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် သွေးပုလဲများသည် ဖုန်မှုန့်ထဲသို့ ဖျန်းထွက်သွားသည်။

ဓါးချီပျံ့လွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်သည် ပေ-ရာပေါင်းများစွာအကွာရှိ လေဟာနယ်ထဲမှ ယိုင်ထိုးထိုးထွက်လာပြီး ဘယ်ဘက်ပခုံးကို လက်ဖြင့်ဖိထားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းငါ့ရဲ့ ဓါးချီကို ဘယ်လိုရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တာလဲ...” ဝမ်ချောင်၏မူလနေရာမှ အံ့သြထိတ်လန့်သောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဓါးကို ကိုင်ထားရင်း လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများသည် ဝေးကွာရှိ ဝမ်ချောင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆိတ်အမရ၊ သမင်အမရနှင့် ကျားအမရတို့နှင့်မတူဘဲ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏စွမ်းအားကို ကြယ်များထံမှ ရရှိသည်။ ကြယ်များ၏အလင်းရောင် ထိသည့်နေရာတိုင်းသည် သူရောက်ရှိနိုင်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံယူရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာသည် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးအနည်းငယ်ကို ခံယူပြီး ဒဏ်ရာမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာခြင်းထက် ပို၍မယုံနိုင်စရာနှင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိခဲ့ပေ။

“ဟား... ထျန်းဖူနတ်ဘုရား... မင်းမှာ နည်းလမ်းတွေ ကုန်သွားပြီထင်တယ်...” ဝမ်ချောင်သည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ခေါင်းထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ခွေးကောင်... သေဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ...” ဝမ်ချောင်သည် တမင်တကာ လှုံ့ဆော်နေသည်ကို သိရှိထားသော်လည်း သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ငါးစာမိသွားသည်။

“ခလယ်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏လက်ကောက်သည် တုန်ခါလျက် ဓါးသည် လေထဲတွင် မြည်ဟည်းထွက်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အခုပဲ အခွင့်အရေးပဲ...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏မျက်ဆန်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း...” မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုရင်း နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းဓါးချီကို အဆုံးထိ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ခဏအကြာ ကန့်သတ်မရှိသော လေဟာနယ်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အလွန်ပါးလျပြီး ထက်မြသော ဓါးချီကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လက်ဖဝါးမှ ဓါးသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းသည် ဝမ်ချောင်အတွက် အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်ဟု စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ရွေ့လျားမှုနည်းစနစ်သည် အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း ဓါးသိုင်းပညာနယ်ပယ်တွင် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း၏ အမြင့်ဆုံးဆက်ခံသူဖြစ်သော ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို ကျော်လွန်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ဓါးကို အာရုံခံနိုင်သည့်အတွက် ၎င်း၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အမှန်တရားကို မသိရှိထားပေ။

“မင်းငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ဘယ်နှစ်ချက် ရှောင်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏အသံသည် အနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ယခု တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ချက်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများသည် မရပ်မနား ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမိုလျင်မြန်ပြီး အားပြင်းလာသည်။

“ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်...” ဓါးသည် လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်၏တံတောင်ဆစ်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ နောက်ကျော၊ လည်ပင်းတို့တွင် ဒဏ်ရာများ ထင်ရှားလာသည်။ သွေးများသည် ဒဏ်ရာများမှ ပန်းထွက်လာပြီး ရက်စက်သော ဓါးချီများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ဓါးသိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုရှိသည့်အတွက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ဓါးမှတစ်ဆင့် တည်နေရာကို အာရုံခံနိုင်သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် များစွာပိုမိုလျင်မြန်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ပြိုင်ဘက်၏တိုက်ခိုက်မှုများကို အာရုံခံနိုင်သော်လည်း ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဒဏ်ရာများ စုပုံလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏အခြေအနေသည် ပို၍အန္တရာယ်များလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲရန် မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသော်လည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့တိုင် ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

“ရွှေရောင်မျိုးစေ့ဖွင့်လှစ်မှု ၃၀%... ၃၁%... ၃၂%...” ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏အသံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်နည်းလမ်းပြောင်းလဲမှုသည် ဝမ်ချောင်အပေါ် သိသာထင်ရှားသော သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းအင်ပမာဏသည် အလွန်ကန့်သတ်ခံရပြီး ရွှေရောင်မျိုးစေ့၏ဖွင့်လှစ်မှု အလျင်သည် တစ်ဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဓါးချီကို ပြောင်းလဲရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေသော်လည်း အောင်မြင်မှုမရှိပေ။

“မဟုတ်ဘူး... သူ့ဓါးကို အာရုံခံနိုင်တာနဲ့ ဒီအခြေအနေကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး... သူက ငါ့ကို သေတဲ့အထိ ဆက်လက်ခုတ်ထစ်နေမှာ...” မဟာလေဟာနယ်ခြေလှမ်းဖြင့် အဆက်မပြတ်ရွေ့လျားရင်း ဝမ်ချောင်သည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အကြံအစည်များနှင့် တွက်ချက်မှုများစွာကို စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် အကြာကြီး မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ရှိအနေအထားအရ မလွှဲမရှောင်သာ သေဆုံးရလိမ့်မည်။

******

အခန်း ၁၆၉၅ - စစ်မှန်သောကမ္ဘာ

“ဒီလိုဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး... အဲဒီအရာကို လုပ်ရမယ်ထင်တယ်...” ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားမနေခဲ့ပေ။

“ရွှစ်...” တစ်ဖက်တွင် ဆံပင်ထက်များစွာ ပါးလျသော ဓါးချီတစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းလာသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် စိတ်ကူးများပင် မမီလိုက်ပေ။ ၎င်းသည် မှန်ကန်စွာ ထိမှန်ပါက ဝမ်ချောင်သည် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

“ကောင်စုတ်လေး... ဒီတစ်ချက်ကို ဘယ်လိုရှောင်မလဲ ကြည့်ရအောင်...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အေးစက်သောအသံသည် နေရာအနှံ့ ရွေ့လျားလျက် ဝမ်ချောင်၏နားထဲတွင် မိုးကြိုးသံအလား မြည်ဟည်းထွက်လာသည်။ ဓါးချီသည် ရုတ်တရက် စွမ်းအားပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်း၏အလျင်သည် အသစ်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ဓါးချီသည် သေးငယ်သောစမ်းချောင်းမှ ပြည့်လျှံစီးဆင်းသော ရေစီးကြမ်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးသည် ဖြူဖျော့သွားသည့်နှယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း...” ဤအချိန်တွင် ဓါးချီသည် ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းကို ဖြူဖျော့သောအလင်းဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။

ဒဏ္ဍာရီကြယ်စုံတရားစီရင်ခြင်း…

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဓါးသိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်သော်လည်း တောင်ပိုင်းကြယ်စုတန်း၏ အမြင့်ဆုံးသိုင်းပညာ ခြောက်ကြယ်နည်းစနစ်တွင် အားပြင်းသော ဓါးနည်းစနစ်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းကို ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ထူးခြားသော ရွေ့လျားမှုနည်းစနစ်နှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်ရာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဤနည်းစနစ်ဖြင့် အားပြင်းသော ရန်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤနည်းစနစ်သည် စွမ်းအင်များစွာ သုံးစွဲရပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဝမ်ချောင်က ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို မည်မျှ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်ကို ပြသလျက်ရှိသည်။

“ဒီကောင်လေး ဒီတစ်ခါတော့ ပြီးပြီ...” အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အမြင့်ဆုံးနည်းစနစ်ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူတို့သည် ဤလူကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်နာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ဒဏ္ဍာရီလာစွမ်းအားကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဤနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုသည့်အခါ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏သန့်ရှင်းသော တရားစီရင်မှုကို ထုတ်ပြန်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရန်သူများစွာသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

“ဘူး...” ဝမ်ချောင်သည် ဤတိုက်ခိုက်မှုၤ၏ ဓါးရည်ကို အာရုံခံမိပြီး ၎င်း၏ထူးခြားသောအလျင်ကို ခံစားမိသည့်အခါ သူ၏ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး အရေပြားပေါ်တွင် အဖုအထစ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓါးရည်လှိုင်းတစ်ခုသည် သူ့ဆီသို့ စီးဆင်းလာပြီး သူ၏အရေပြားပေါက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အဆစ်များအတွက် ဓါးရည်တစ်ခုစီ ပါဝင်နေသည်။ ဤဖျက်ဆီးနိုင်သော ဓါးချီကို အာရုံခံမိရုံဖြင့်ပင် လူတစ်ဦး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး ဦးနှောက်သည် ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်။

“ဒါကို မကာဆီးနိုင်ဘူး...” ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ပင်ကိုယ်ဗီဇက သူ့ကို ပြောပြလိုက်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ သူ၏သွေးများသည် အေးစက်သွားပြီး ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသော အန္တရာယ်ခံစားမှုသည် သူ၏နှလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို မကာဆီးနိုင်ပါက ရိုးရှင်းသောဒဏ်ရာတစ်ခုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာမည်မဟုတ်ဘဲ ရုပ်အလောင်းအဖြစ်သာ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

“ကံကြမ္မာကျောက်စာ... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအင်အားလုံးကို မျိုးစေ့ကို အပြည့်အဝဖွင့်လှစ်ဖို့ သုံးလိုက်...” ဤအရေးကြီးသောအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကံကြမ္မာကျောက်စာနှင့် ရွှေရောင်မျိုးစေ့တို့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

ခဏတာသာ ကြာသလိုခံစားရသော်လည်း ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းလာသည့်နှယ် ကံကြမ္မာကျောက်စာက စကားပြောလိုက်သည်။

“တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... ဖလှယ်မှုကို အတည်ပြုပါပြီ...”

ထို့နောက် ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ရွှေရောင်မျိုးစေ့ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

“ဖွင့်လှစ်မှု ၃၉%... ၄၆%... ၅၇%... ၇၉%... ၁၀၀%...”

“မျိုးစေ့ဖွင့်လှစ်မှု ပြီးစီးပါပြီ... အသုံးပြုသူသည် ရွှေရောင်မျိုးစေ့ (အခြေခံ) ကို ရရှိပါပြီ...”

“ဖော်ပြချက်- ဤသည်မှာ ကန့်သတ်မရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများ၏ မျိုးစေ့ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာနှင့် မဆက်မပြတ် ဆက်နွှယ်နေသည်။ အသုံးပြုသူသည် ဤမျိုးစေ့ကို တန်ဖိုးထားပြီး ဆက်တိုက်ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မျှော်လင့်ပါသည်။ ထို့အပြင် ဤမျိုးစေ့သည် အသုံးပြုသူ၏ အဆုံးစွန်သော ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည်။ အကယ်၍ အဆက်မပြတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးစေပါက နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်ရှိလာသောအခါ အသုံးပြုသူသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ရရှိလိမ့်မည်...”

“ရွှေရောင်မျိုးစေ့ၤ၏စွမ်းရည်များ ဖွင့်လှစ်နေပါသည်... ၄၅%... ၉၈%... ၁၀၀%...”

“ဂုဏ်ယူပါသည်... အသုံးပြုသူသည် အခြေခံစွမ်းရည်- စစ်မှန်သောကမ္ဘာကို ရရှိပါပြီ...”

“ဖော်ပြချက်- မျိုးစေ့ဖြင့် အသုံးပြုသူသည် ကမ္ဘာ၏မူလဇစ်မြစ်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤစွမ်းရည်သည် အခြားမည်သည့် လေ့လာမှုစွမ်းရည်ထက်မဆို သာလွန်ပြီး စွမ်းအင်ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ခြင်း၏ အဆင့်မြင့်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ယူဆနိုင်သည်...”

“ရွှေရောင်မျိုးစေ့ၤ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါသည်...”

ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးသံများ မြည်ဟည်းလျက် သတင်းအချက်အလက်များ၏ လှိုင်းထန်သံသည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကို လှုပ်ခတ်စေသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုများသည် ရွှေရောင်မျိုးစေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသစ်စက်စက် စွမ်းအင်သည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ပြည့်လျှံစီးဝင်လာသည်။

ထောင်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အကြာတွင် မူလအမရအရှင်က ဝမ်ချောင်အား ပေးအပ်ခဲ့သော ရွှေရောင်မျိုးစေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ဆောင်မှုမှ နိုးထလာပြီး ၎င်း၏တံဆိပ်ဖွင့်လှစ်မှုပြီးစီးကာ အခြေခံပုံစံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရွှေရောင်မျိုးစေ့သည် မူလအမရအရှင်က ရှည်လျားသော တွေးတောမှုနှင့် စဉ်းစားမှုများပြီးနောက် ဖန်တီးခဲ့သော တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထုတ်ကုန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကန့်သတ်မရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မပြည့်စုံခဲ့ပေ။ မူလအမရအရှင်ကဲ့သို့ နတ်ဘုရားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ ၎င်းကို ပြီးစီးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏အခွင့်အလမ်းသည် တစ်သောင်းတွင် တစ်ခုသာရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် မူလအမရအရှင်ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်ချောင်သည် ဤနည်းဖြင့် တံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ၎င်း၏သေဆုံးမှုမှ မကြာမီတွင် မျိုးစေ့ကို ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

ရွှေရောင်မျိုးစေ့ကို ဖွင့်လှစ်ရန် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် တစ်သန်း လိုအပ်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်အတွက် မဖြစ်နိုင်သလောက် မစ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏စွမ်းအားကို ချေးငှားခြင်းဖြင့် သူသည် ရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အလျင်မြန်ဆုံး ဖြတ်လမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ဒိန်း...” ရွှေရောင်မျိုးစေ့သည် ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ မှိန်ဖျော့ပြီး ဖော်ပြမရသော လှိုင်းတစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဤလှိုင်းသည် သာမန်လူများအတွက် သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် သိရှိရန်မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကမ္ဘာ့အတွင်း၌ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ရွှတ်...” ဝမ်ချောင်နှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားတို့မှ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ခြေထောက်ထပ်ကာ ထိုင်နေသော်လည်း ရွှေရောင်မျိုးစေ့ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသည့်နှယ် တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ လှိုင်းထွက်ပေါ်လာရာလမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ၎င်း၏မျက်ဝန်းများသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ဤလှိုင်းကြောင့် အံ့သြသွားသူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။

ညအခါ ကြယ်များထွန်းလင်းနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အားပြင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ကမ္ဘာ့မူလစွမ်းအင်၏ အနှောင့်အယှက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ဖုံးကွယ်ထားရာနေရာများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ၎င်းတို့၏စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်များစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာများအကြောင်း ဘာမှမသိရှိခဲ့ပေ။

“ဘူး...” ရွှေရောင်မျိုးစေ့ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏မျက်တောင်များ တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အသစ်သော စွမ်းအင်သည် ၎င်းတို့ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး သူ့အတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။

စွမ်းအင်များ၏ သက်တံရောင်စုံ မရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်ဘယ်သောအခါမျှ ထိတွေ့မဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။

တောင်များ၊ မြစ်များ၊ အိမ်များ သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။ အရာအားလုံးသည် မင်နက်ဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့်နှယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်သောတိမ်တိုက်များ၏ဖုံးအုပ်မှုမရှိဘဲ ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤကြယ်များသည် ကြယ်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်အလင်းအစက်များ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့မှ ဆံပင်တစ်သောင်း၏တစ်ပုံတစ်ပိုင်းထက် သေးငယ်သော မျှင်များသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားပတ်လည်တွင် စုဝေးလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားပတ်လည်တွင် ကြယ်မျှင်များစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စွမ်းအင်ကွင်းတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းသည် သူ့ကို ဝန်းရံကာ ဒဏ္ဍာရီကြယ်များ၏စွမ်းအားကို ဆွဲယူလျက်ရှိသည်။

“ဒါက ‘စစ်မှန်သောကမ္ဘာ’ လား...” ဤထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ထိုဓါးတိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် မိုးကြိုးထက် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သလို ခန့်မှန်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ မျက်လုံးများကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အိပ်မက်ဆန်သည့်နည်းဖြင့် ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ကြည်လင်သောကြယ်အလင်းစသည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း မြင်တွေ့ရုံသာမက ၎င်းနောက်တွင် မျှင်သောင်းပေါင်းများစွာ ဆွဲထုတ်လာပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်များ မည်သို့ပေါင်းစည်းထားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်က ၎င်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာနေစဉ် ဓါးတိုက်ခိုက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည့်နှယ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်း၏မယုံနိုင်စရာ အလျင်နှင့် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်မှုသည် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

“ဖြတ်...” ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် ညာဘက်သို့ ရွေ့လျားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အားပြင်းစွာ ခုန်ထွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သေးငယ်သော ရွေ့လျားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုရွေ့လျားမှုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်လုပ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထောင့်နှင့်အနေအထားကို သေးငယ်စွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ရော နောက်သို့ရော ရွေ့လျားနေစဉ် သူ၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် စည်းကမ်းတကျ လည်ပတ်လျက် ဝမ်ချောင်၏ရွေ့လျားမှုများနှင့် တပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်၏ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်နှယ် အနှံ့အပြားသို့ ပေါက်ကွဲထွက်မသွားဘဲ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့သာ အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

“ဘုန်း...” ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့်ဓါးရည်ရွယ်ချက်သည် ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လေဟာနယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြတ်တောက်ခံရသည်နှင့်အမျှ ပေါက်ကွဲထွက်သော မိုးကြိုးသံများသည် ဆယ်လီကျော်အကွာအထိ ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုထိမှန်သည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများသည် ဝမ်ချောင်ရပ်နေရာနေရာကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မြင်ကွင်းရှင်းလင်းလာသည့်အခါ ၎င်းတို့အားလုံး ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“အား... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ဒဏ္ဍာရီကြယ်စုံတရားစီရင်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်တယ်...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဟာနတ်ဘုရားရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်သူမှ မကာဆီးနိုင်ခဲ့ဖူးဘူး...”

တိုက်ခိုက်မှု၏ဗဟိုတွင် ဝမ်ချောင်သည် ပြုံးရွှင်လျက် အတုအယောင်တောင်တစ်ခု၏ ပြိုကျရာနေရာပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

သူ၏အဝတ်အစားများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ဝတ်ရုံ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပိုင်းသည် လုံးဝပျက်စီးသွားကာ အောက်တွင် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော လက်မောင်းကို ထင်ရှားစေကာ ဝမ်ချောင်သည် ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း ပြသလျက် ရှိသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများအားလုံး အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏အလျင်သည် အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် အခြားမဟာနတ်ဘုရားများပင်ဖြစ်စေ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မယုံနိုင်စရာစွမ်းရည်တစ်ခုကို ပြသပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏တိုက်ခိုက်မှုနေရာမှ လုံးဝထွက်ခွာသွားခဲ့ပါက လက်ရှိအခြေအနေကို အနည်းငယ် လက်ခံနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် တိုက်ခိုက်မှု၏ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး လုံးဝဒဏ်ရာမရှိခဲ့ပေ။ အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများအတွက် ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး...” ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ နှစ်ပေါင်းကြာရှည်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဘုန်းကြီးပင်ဖြစ်စေ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။