အခန်း (၁၇၀၁-၁၇၀၅)

အခန်း ၁၇၀၁ - စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ကွယ်လွန်ခြင်း

“အရှင်မင်းသား တုံ့ဆိုင်းနေတာလား...”

ဟိုကျွင်းကျီက ခေါင်းမော့ပြီး ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက သွားများကို တင်းတင်းစေ့လျှက် ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။ “ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ... ငါက ကြယ်စုံမြို့တော်က အဲဒီလူကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လို့မရမှာ စိုးရိမ်ရုံပဲ...”

“ဟဲ... အရှင်မင်းသား စိတ်မပူပါနဲ့... အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးသားပါ...”

ဟိုကျွင်းကျီက ရယ်မောပြီး ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

“ဖြောင့်မတ်သူက စည်းစိမ်ကို မလိုက်စားဘူး... သနားကရုဏာရှိသူက စစ်သားတွေကို မညွှန်ကြားဘူး... အရှင်မင်းသား စိတ်ထားမပျော့သရွေ့... ကျွန်တော်က အရှင်မင်းသားကို ကိုးထပ်ငါးလွှာရဲ့ ထီးနန်းမြင့်မြတ်ဆီ တက်လှမ်းဖို့ သဘာဝအလျှောက် ကူညီပေးပါမယ်... အင်ပါယာရဲ့ ကာကွယ်ရေးဌာနခြောက်ခုမှာ အရှင်မင်းသားက နှစ်ခုပဲ သိမ်းထားသေးတယ်... ပေထင်ကာကွယ်ရေးနဲ့ အင်အားတော်တော်လျော့ကျသွားတဲ့ အန်းရှီကာကွယ်ရေးတွေက မလုံလောက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို သိမ်းယူနိုင်ရင်တော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်...”

သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သလို ဖြစ်ပြီး ခန်းမနံရံများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုကျွင်းကျီ၏ အနည်းငယ်ဖွင့်ထားသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

……

ရက်နှစ်ရက်ကြာသွားသည်။ စစ်သူကြီးတစ်ရာသည် နေဝင်ရွာစံအိမ်တွင် လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေးကျင်းပခဲ့ပြီး အင်ပါယာ၏ ကာကွယ်ရေးစစ်ဦးစီးအရာရှိတစ်ဦး ဖယ်ရှားခံရသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် အင်ပါယာ၏ သာမန်ပြည်သူများအတွက် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး နေဝင်ရွာစံအိမ်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေပြီး ထိုဖြစ်ရပ်၏ ပဲ့တင်သံများ မတည်ငြိမ်သေးသည့်အချိန်တွင် နောက်ထပ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အင်ပါယာကို ထိတ်လန့်စေသည်။

“အရှင်မင်းသား... သတင်းဆိုးပါ...”

ဝမ်ချောင်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်ကို စုံစမ်းရန်နှင့် အန်းစီရှန်းနှင့် အခြားစစ်သူကြီးများကို ကယ်တင်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှီခဲ့ယွီက ထိတ်လန့်တကြီးဖြင့် အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်လာပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက် ပုံမှန်တည်ငြိမ်သော သဘာဝမှ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

အနောက်တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲနှင့် တာလာ့စစ်ပွဲတို့ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် ရွှီခဲ့ယွီက ကြမ်းတမ်းသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး သူ၏စရိုက်သည် ပို၍တည်ငြိမ်ပြီး သမ်းယှဉ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီခဲ့ယွီက ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားမိသည်။

“အခုပဲ အရေးပေါ်သတင်းရတယ်... ကြယ်စုံမြို့တော်မှာ ကြီးမားတဲ့ဖြစ်ရပ်ဖြစ်လာတယ်... ကောင်းရှန်းကျစ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်...” ရွှီခဲ့ယွီက ဝမ်ချောင်မေးခွန်းမမေးမီ သတင်းကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

ဘမ်း...

ဤသတင်းသည် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“ဘာလဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်သော စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုနေရင်း ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဝမ်ချောင်သည် ဗီဇအလျှင် ဤအယူအဆကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် အင်ပါယာ၏ အကြီးကျယ်ဆုံး စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အင်ပါယာတွင် ထိပ်တန်းစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးချွန်သူများစွာ ဝိုင်းရံထားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဤသတင်းသည် မမှန်ကန်သည်ဟု ယုံကြည်ပြီး ထိုသို့သောအရာ ဘယ်သောအခါမှ ဖြစ်မလာနိုင်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင်—

ဘုန်း...

ဧကရာဇ်နန်းမြို့မှ ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယခင်က မြို့တော်တွင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ထူးခြားသည့်အသံဖြစ်သည်။

အနီးနားရှိ ပြတင်းပေါက်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ စားပွဲခုံနှင့် စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များပင် တုန်ခါလှုပ်ရှားသွားသည်။

အနီးကပ်နားထောင်လျှင် ခေါင်းလောင်းသံ၏ နှံ့စည်သော အသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ခံစားမှုတစ်ခုကို ကြားနိုင်သည်။

ရွှတ်...

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သွေးများအားလုံး စုတ်ယူခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားကာ သူ၏နှလုံးသားသည် အေးစက်သွားသည်။

တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ခေါင်းလောင်းသံ...

မဟာထန်ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ရှွမ်သတ္တုနှင့် ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ဧရာမခေါင်းလောင်းတစ်လုံးရှိသည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး အလေးချိန် အတိအကျ ၉၉,၉၉၉ ကျင်ရှိသည်။ ၎င်းကို သွန်းလုပ်ပြီးကတည်းက အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်း၏အသံများသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး မဟာထန်တွင် ၎င်းကို ဘုရင်များ၏ ဝမ်းနည်းခေါင်းလောင်းဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။ အဆင့်မြင့်ဘုရင်များ သို့မဟုတ် အင်ပါယာ၏ အလွန်အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ကွယ်လွန်သည့်အခါမှသာ ဤခေါင်းလောင်းသည် မြည်သံပေးလေ့ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤခေါင်းလောင်းအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကာလအတွင်း ဤခေါင်းလောင်းသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

……

“ဘာလဲ... ကောင်းရှန်းကျစ် သေသွားပြီလား...”

ထိုအချိန်တွင် စစ်ဘက်ဝန်ကြီးအိမ်တော်တွင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးစီးသွားသော နေရာတွင် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးက သူ၏ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ပိတောက်ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပြုပြင်နေစဉ် ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ပန်းအိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကွဲအက်သွားသော်လည်း သူက သတိမထားမိပေ။

“အရှင်မင်းသား... သတင်းကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ဧကရာဇ်တရားရုံးက သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်မှုကို ကြေညာချက်ထုတ်ပြီးပြီ... လုံရှီဒေသမှာ သာမန်ပြည်သူတွေအားလုံး သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်နေကြတယ်... ပြည်သူတွေရဲ့ ငိုကြွေးသံတွေကို ဆယ်လီအကွာအထိ ကြားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်...” ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးကို အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် အမှုထမ်းခဲ့သော စစ်သူကြီးဟောင်းတစ်ဦးက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အစီရင်ခံသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရီနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဘုန်း... ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးနှင့် စစ်ဘက်ဝန်ကြီးအိမ်တော်ကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံး သေမလို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားတို့သည် ဗီဇအလျှင် ခေါင်းလောင်းသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကောင်းရှန်း... တကယ်ပဲ သေသွားပြီ...”

……

တစ်ကြိမ်...

နှစ်ကြိမ်...

သုံးကြိမ်...

တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ခေါင်းလောင်းသံသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးအပေါ် မြည်ဟည်းသံပေးနေပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြို့တော်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ဖြစ်စေ၊ လူသယ်သမား၊ ဈေးသည်များ၊ ကြီးကျယ်သော သူဌေးများ၊ လမ်းဘေးတွင် ကလေးများနှင့် ဆော့ကစားနေသော လူအိုများဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် တစ်ခဏရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ခံစားမှုသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ယနေ့သည် မဟာထန်အတွက် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရမည့်နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အင်ပါယာသည် ၎င်း၏ တောက်ပဆုံးသော စစ်သူကြီးကြယ်တစ်ပွင့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်သို့ဦးတည်သည့် ပိုးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ သူတို့၏ ပိုးထည်ဝတ်စုံများနှင့် ဓားပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော ပုံစံများမှ သူတို့သည် အဆင့်အတန်းရှိသူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့ကာကွယ်ပေးနေသော လူတစ်ဦးသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ၏ ဖြောင့်တန်းသော ကျောပြင်နှင့် ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အာဏာရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ ဤသူသည် နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်တွင် ပတ်သက်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးမှ ဆူပူခံရသော ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်ဦးစီးအရာရှိ အန်းစီရှန်းဖြစ်သည်။

နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ပထမမင်းသားသည် အန်းစီရှန်း၏ အာဏာကို ချက်ချင်းနီးပါး ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး သူ၏ အရှေ့နန်းဆောင်မှ မြွေစောင့်တပ်များကို အန်းစီရှန်းကို မြို့တော်သို့ ပြန်ပို့ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ရွှတ်...

အပေါ်မှ လေတိုက်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး အန်းစီရှန်းနှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြွေစောင့်တပ်များသည် အံ့ဩစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အထက်ရှိ စာပို့ငှက်သည် ဖြတ်ပျံမသွားဘဲ အန်းစီရှန်းဆီသို့ တည့်တည့်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့ဩသွားသည်။ ပထမမင်းသားသည် ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်များ၏ စစ်သူကြီးများကို သိမ်းယူပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ့ထံ စာပို့မည့်သူကို တကယ်စဉ်းစားမရခဲ့ပေ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အန်းစီရှန်းသည် လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထုတ်ပြီး ငှက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

စာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အန်းစီရှန်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

သူလက်ခံရရှိသော စာသည် ဧကရာဇ်တရားရုံးမှ တရားဝင်စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။ ဤစာတွင် အလွန်ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြထားပြီး တရားဝင်အဝါရောင်စက္ကူဖြင့် ရေးထားကာ အင်ပါယာ၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးထံ ပေးပို့ထားသည်။ ဤတရားဝင်စာတွင် အတုမပြုလုပ်နိုင်သော တရားရုံး၏ တံဆိပ်ပါရှိသည်။

အန်းစီရှန်းသည် ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်ဦးစီးအရာရှိအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဤသဘောမျိုးသော စာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

စာတွင် စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ရေးထားသည်။

‘ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ် ကွယ်လွန်သွားပြီ...’

ဤစကားလုံးများသည် သွေးများကဲ့သို့ နီရဲသော ကြက်သွေးရောင် သစ်ကြံပိုးခေါက်မင်ဖြင့် ရေးထားသည်။ အန်းစီရှန်းသည် ဤစကားလုံးများကြောင့် နေရာတွင် အေးခဲသွားသည်။

“အရှင်... အရှင်...”

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ အစောင့်တပ်များ၏ စိုးရိမ်ပူပန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အန်းစီရှန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မာကျောပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများ စတင်ကျူးကျော်လာသည်။

“အင်ပါယာ၏ နေဝင်ချိန်...”

အန်းစီရှန်းသည် အထက်ရှိ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေရင်း ဤစကားလုံးများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

အင်ပါယာ၏ နေဝင်ချိန်သည် ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်ခေတ်သည် ခါးသီးသော ဆောင်းဦးသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

ဤခေတ်၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦး ကွယ်လွန်သွားသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ယုန်သည် မြေခွေးသေဆုံးမှုကို ဝမ်းနည်းသကဲ့သို့၊ သို့သော် ဤအရာသည် အန်းစီရှန်းကို ဝမ်းနည်းစေသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းမဟုတ်ပေ။ ရေပုံးသည် ရေတွင်းအနီးတွင် ကွဲတတ်ပြီး စစ်သူကြီးသည် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးလေ့ရှိသည်။ ဤအရာသည် သူ နယ်စပ်ကို ကြီးကြပ်သော စစ်သူကြီးဖြစ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ နားလည်ထားသော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်သည်။ အန်းစီရှန်း အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းရသည်မှာ အင်ပါယာအတွင်း ခံစားရသော ဗလာကျင်းမှုနှင့် လေထုထဲတွင် ရှုနိုင်သော ယိုယွင်းမှုဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီးတစ်ရာသည် နေဝင်ရွာစံအိမ်တွင် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီး သူပင်လျှင် မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခံနေရသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိပြီး၊ လှိုင်းများ မတည်ငြိမ်သေးမီ အင်ပါယာ၏ ကြီးကျယ်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရုတ်တရက်နှင့် ထူးဆန်းလှသည်။

ဤအရာများ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟာထန်ရွှေရောင်ခေတ်၏ အလယ်တွင် ဤသို့သော အရာများ ဖြစ်ပွားမလာသင့်ပေ။

ခေတ်တစ်ခု၏ ကုလားကာသည် ပိတ်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

“ကောင်းရှန်း... အေးချမ်းစွာ သွားပါ...”

အန်းစီရှန်းသည် ကြယ်စုံမြို့တော်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ခလွပ်... သူသည် ခါးမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူနှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် တူညီသောအချိန်နီးပါးတွင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ဖြစ်လာချိန်တွင် သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် စွမ်းဆောင်မှုများကြောင့် ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်ဦးစီးအရာရှိအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အားအင်အပြည့်ဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံ တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြို့တော်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုစီ ရရှိခဲ့သည်။

ခလွပ်...

အဆင့်မြင့်ဆုံးသော ဤကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားသည် အန်းစီရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ကွဲအက်သွားပြီး ၎င်း၏ဖုန်မှုန့်များသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောကာ ကြယ်စုံမြို့တော်ဆီသို့ လွင့်သွားသည်။

……

မဟာထန်၏ အတွေ့အကြုံအရှိဆုံး စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ကြယ်စုံမြို့တော်တွင် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားသည်။ ဤသတင်းသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြားလိုက်ရသူအားလုံးကို ထိတ်လန့်စေသည်။

နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးဌာနများနှင့် စစ်တပ်များတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အင်ပါယာ၏ သမိုင်းတွင် စစ်သူကြီးများ စစ်ဆင်ရေးများတွင် သေဆုံးမှုသည် အလွန်ရှားပါးပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်ကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသူတစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုသည် ပို၍ရှားပါးသည်။

******

အခန်း ၁၇၀၂ - ယွီစန်း၏ ထိတ်လန့်မှု

ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုသတင်းသည် အနီးအနားရှိ ယွီစန်းကို မည်သူမျှ မထိတ်လန့်စေခဲ့ပေ။ ယွီစန်းအတွက် ကြယ်စုံစစ်သူကြီးနှင့် သူတည်ထောင်ခဲ့သော လုံရှီရှိ ကြယ်စုံမြို့တော်သည် ယွီစန်း၏ နံဘေးတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမြဲစွဲကပ်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

စည်းစိမ်ချမ်းသာသော အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်သည် ယွီစန်းအတွက် ကြီးမားသော စပါးအိုးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။

ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ယွီစန်းသည် ၎င်းတို့၏ မြင်းများကို အရှေ့ဘက်သို့ ဦးဆောင်ပြီး မဟာထန်ကို လုယက်ကာ ၎င်းတို့၏ သိုလှောင်ရုံများကို ဖြည့်ဆည်းရန် အကျင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းရှန်းကျစ်က အုပ်ချုပ်မှုကို လွှဲယူလိုက်သည့်အခါ လုံရှီသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုစည်းစိမ်ချမ်းသာလာခဲ့သော်လည်း ယွီစန်းသည် ဤ ‘အဆီဖုံးသိုးကြီး’ ကို ပိုမိုဖောင်းပွလာသည်ကို ကြည့်ရုံသာကြည့်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို သိမ်းယူရန် စွမ်းအားမရှိခဲ့ပေ။

လုယက်ခြင်းနှင့် ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်း၏ ရှည်လျားသော ဓလေ့သည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ကြယ်စုံစစ်သူကြီးတစ်ဦးတည်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် ယွီစန်းက စိတ်ပြောင်းသွားသည်ဖြစ်စေ၊ ရုတ်တရက် ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ့ရှိသွားသည်ဖြစ်စေ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မြင်းသည်တပ်သား သိန်းနှင့်ချီသော အသက်များဖြင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်သည်။

“မဟာဝန်ကြီး... သတင်းကောင်းပါ... အံ့သြဖွယ်သတင်းပါ...”

“ကောင်းရှန်းကျစ် သေသွားပြီ... သူ တကယ်ပဲ သေသွားပြီ...”

မြင်းသည်တစ်ဦးသည် ကျယ်ပြောလှသော ယွီစန်းကုန်းမြင့်ပြည်နယ်ကို ဖြတ်ကျော်စီးနင်းလာပြီး ဖုန်မှုန့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားကာ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ အပြေးဝင်ရောက်လာသည်။ မြင်းပေါ်မှ ယွီစန်းစစ်သူကြီးသည် လက်ထဲရှိ စာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝှေ့ယမ်းလျက် မျက်နှာနီရဲနေပြီး မြင်းမှဆင်းကာ နန်းတော်ထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။

ယွီစန်းနှင့် မဟာထန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး မကြာသေးမီက စစ်ပွဲများသည် ယွီစန်းကို အနားသတ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ကြယ်စုံမြို့တော်တွင် ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုသည် ကောင်းကင်မှ ကောင်းချီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဤသို့သော ‘လက်ဆောင်’ ကို လက်ခံရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“စစ်သူကြီး...”

သို့သော် ယွီစန်းစစ်သူကြီးသည် တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ သူ အေးခဲသွားသည်။

ခန်းမထဲတွင် မီးခိုးများ လှိုင်ထွက်နေပြီး စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ နေရာများတွင် တန်းစီထားသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ထက် စောပြီး သတင်းရရှိထားပုံရသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

“ဒါ...”

ယွီစန်းစစ်သူကြီးသည် ဘာလုပ်ရမည်မသိဖြစ်နေပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်စဉ် အနီးရှိ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် အသိဉာဏ်အရှိဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးသော မဟာဝန်ကြီး တာ့လုံထင်းလင်သည် နဖူးပေါ်တွင် တွန့်လျက်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကို တင်ထားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန်းမထဲတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ လေထုတစ်ခုသည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး သူမျှော်လင့်ထားသော ရွှင်မြူးမှုနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

ယွီစန်းစစ်သူကြီးသည် မဖြစ်မနေ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး အံ့ဩသွားရသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို လွှဲပို့လိုက်...” မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေသော တာ့လုံထင်းလင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်ရင်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသံတစ်ခုသည် ခန်းမထဲတွင် မြည်ဟည်းထွက်ပေါ်လာသည်။ “အရှေ့ဘက်ရှိ ငါတို့စစ်သားအားလုံးကို ချက်ချင်း သုံးရာလီအကွာသို့ ဆုတ်ခွာစေပြီး ဂုဏ်ပြုအမှတ်တရအဖြစ် အဖြူရောင်အလံတင်ထားလိုက်... ထို့အပြင် ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ တော်ဝင်သံတမန်တစ်ဦးကို ဝမ်းနည်းကြောင်းဖော်ပြရန် စေလွှတ်လိုက်...”

“မဟာဝန်ကြီး...”

တာ့လုံထင်းလင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးသည် အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ နောက်ကျရောက်လာသော စစ်သူကြီးနှင့် အခြားစစ်သူကြီးများအားလုံးသည် အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့မည်သူမျှ တာ့လုံထင်းလင်၏ အမိန့်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“မဟာဝန်ကြီး... ကောင်းရှန်းကျစ်က ငါတို့ရဲ့ ရန်သူကြီးပဲလေ...”

“ဒီလူယုတ်မာက ငါတို့လူတွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ... အခု ငါတို့က ဝမ်းနည်းကြောင်းဖော်ပြရမှာလား...”

“မဟာဝန်ကြီး... ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး ကြယ်စုံမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းယူသင့်တယ်... ဒါက ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ...”

ယွီစန်းစစ်သူကြီးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။သူတို့အားလုံးသည် မဟာဝန်ကြီးသည် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသော်လည်း သုံးရာလီဆုတ်ခွာပြီး သူတို့၏ ရန်သူကို ဝမ်းနည်းဂုဏ်ပြုရန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ငါ့စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ... ငြင်းခုံစရာမရှိဘူး...”

တာ့လုံထင်းလင်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး တစ်ချက်တည်းသော အမိန့်ဖြင့် ဆွေးနွေးမှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ယွီစန်းစစ်သူကြီးများသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့မည်မျှ ကန့်ကွက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤအရာကို လက်မခံနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ တာ့လုံထင်းလင်သည် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသည့်အခါ မည်သူမျှ သူ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းသည် ယွီစန်းတွင် ရေးမထားသော ဥပဒေတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုသည် ခန်းမထဲတွင် မြည်ဟည်းထွက်ပေါ်လာသည်။ “မဟာဝန်ကြီး... တကယ်ပဲ ဒီအခွင့်အရေးကောင်းကို အသုံးမပြုပြီး ကြယ်စုံမြို့တော်ကို သိမ်းယူတော့မှာလား...”

ဘေးထွက်ခန်းမတစ်ခုမှ သန်မာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ယာ့လွမ်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စစ်သူကြီး နန်ရီစုန့်ထျန်းဖြစ်သည်။

ယွီစန်းအင်ပါယာသည် မကြာသေးမီက စစ်ပွဲများတွင် စစ်သူကြီးများအား ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ခံစားခဲ့ရပြီး နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် ကျန်ရှိနေသော အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားသည့်အခါ နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ တစ်ညလုံး စီးနင်းလာခဲ့ပြီး တာ့လုံထင်းလင်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို ဆွေးနွေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူပင်လျှင် တာ့လုံထင်းလင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမထားခဲ့ပေ။

“လူတိုင်းက ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ငါတို့ ယွီစန်းက သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု သံသယဖြစ်ကြလိမ့်မယ်...”

တာ့လုံထင်းလင်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုနှင့်ပတ်သက်၍ သူသည် မည်သူထက်မဆို ပိုမိုဝေးကွာသော အမြင်ရှိသည်။

“မဟာထန်က အခုချိန် အားနည်းနေခဲ့ရင် ငါချက်ချင်း တပ်တွေကို ဖြန့်ကျက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ မဟာထန်ရဲ့ အင်အားက အခုထိ တည်ရှိနေပြီး မြို့တော်က အဲဒီလူက သန်စွမ်းနေသေးတယ်။ မဟာထန်နဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ရမှာ ဆိုပေမဲ့လည်း အခုအချိန်က အကောင်းဆုံးအချိန် မဟုတ်သေးဘူး...”

တာ့လုံထင်းလင်သည် ထိုလူ၏ အမည်ကို မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် သူရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ကောင်းကင်သားတော်၏ တပည့်ဖြစ်သူ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ယွီစန်းသည် ဤလူထံတွင် စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ၏ စစ်ပညာကျွမ်းကျင်မှုသည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက အသိအမှတ်ပြုရပြီး အာရေးဗီးယားများပင်လျှင် သူ့အား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အဲဒီလူ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ တကယ်ပဲ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားလို့မရဘူး... ကြယ်စုံမြို့တော်ကို သိမ်းယူခဲ့ရင်တောင် ဘာမှရလာမှာမဟုတ်ဘဲ မဟာထန်ရဲ့ လက်စားချေမှုကိုပဲ ခံရလိမ့်မယ်...” နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် ခါးသီးစွာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သူဝန်မခံချင်သော်လည်း ယွီစန်းသည် ယခုအချိန်တွင် နောက်ထပ် ခါးသီးသော ရှုံးနိမ့်မှုကို မခံနိုင်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သည်။

“မဟာထန်ဧကရာဇ်နန်းတော်က အဲဒီလူက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို စတင်လိုက်ပြီ... ဒါက မဟာထန်အတွင်းက ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတစ်ခုဖြစ်ပြီး ငါတို့ ပါဝင်ပတ်သက်ရမဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး နောက်ကွယ်ကနေ တိတ်တဆိတ် တွန်းအားပေးရုံလေးကို ငါတို့ အကျိုးအမြတ်ရမယ်... မဟာထန်မှာ အဓိကရုဏ်းများလေလေ ငါတို့ရဲ့ တကယ့်ပြန်လည်နိုးထမှုအတွက် အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်...” တာ့လုံထင်းလင်က တင်းကြပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထို့နောက် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

……

ဘုန်း...

ခေါင်းလောင်းသံသည် သုံးရက်ကြာ မရပ်မနား မြည်ဟည်းနေပြီး မဟာထန်၏ အချမ်းသာဆုံးနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြို့တော်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အနက်ရောင်ကုလားကာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသလို ဖြစ်နေပြီး လေထုသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာနှင့် တည်ငြိမ်နေသည်။

မြို့တော်အထက်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုဝေးလာပြီး ကမ္ဘာသည် မှိုင်းညှို့လျက် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော လေထုဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။

ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးနှင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများပေါ်တွင် ဖိစီးနေသော ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ယခုထိပင် ၎င်းကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသေးသည်။

ဖလပ်ဖလပ်...

ဤအချိန်တွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သည် မီးအလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသော်လည်း လေထုသည် မှိုင်းညှို့နေဆဲဖြစ်သည်။

သုံးရက်ကြာ ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွင်းရှိ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ခေါင်းလောင်းသံသည် မြည်ဟည်းနေပြီး တရားရုံးသည် သုံးရက်ကြာ အစည်းအဝေးမကျင်းပခဲ့ပေ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် အဝါရောင်ပိုစတာများ ကပ်ထားသည်။ ဤသုံးရက်ကာလဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ခုကို ယုံကြည်ချက်ရှိလာသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ဤခေတ်၏ အကောင်းဆုံး စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ရွှစ်ရွှစ်...

အပြင်မှ ခြေသံတစ်စုံသည် ဝမ်ချောင်၏ တွေးတောမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား...”

ကျန်းချွယ်သည် ထူထဲသော ထောက်လှမ်းရေးအစီရင်ခံစာများကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

အင်ပါယာသည် မကြာသေးမီက ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ထိုးနှက်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်နှင့် ကြယ်စုံမြို့တော်တွင် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုးတက်မှုသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုဖြစ်သည်။

ကျန်းချွယ်သည် သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးသူများနှင့် သူလျှိုများအားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။

“စုံစမ်းမှု ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ...”

ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မလှည့်လိုက်ပေ။

“အရှင်... စုံစမ်းမှု ပြီးသွားပါပြီ... ကောင်းရှန်းကျစ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်ခြောက်ရက်က ညဉ့်အချိန် ဇီးကာလ (ည ၁၁ နာရီမှ မနက် ၁ နာရီအထိ) တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်... ဖြစ်ရပ်မဖြစ်မီ သတိပေးချက်မရှိခဲ့ဘဲ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့က ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိသည့်အခါတွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ... ဒါတင်မကဘူး...”

ကျန်းချွယ်သည် တုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အတူတိုက်ခဲ့သော ထိပ်တန်းစစ်သူကြီး ဆယ်ရှစ်ဦး၊ အဆင့်မြင့်စစ်သူကြီး သုံးဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် စစ်သူကြီးများစွာလည်း သေဆုံးခဲ့ပါတယ်...”

ကျန်းချွယ်၏ အသံသည် တုန်ရီနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် လေးလံလျက်ရှိသည်။

ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့သည် လုံရှီတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တပ်စွဲထားပြီး ယွီစန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ပြီး အင်အားနည်းနေသော်လည်း အနိုင်ရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့သည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် သူ၏ ထိပ်တန်းစစ်သူကြီးများဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် သူ၏ ထိပ်တန်းစစ်သူကြီးများ သေဆုံးသွားသဖြင့် တပ်ဖွဲ့သည် နာမည်သာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းသည် အင်ပါယာအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်တစ်ဦးတည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း စစ်ပွဲမရှိသော်လည်း တပ်ဖွဲ့၏ အဆင့်မြင့်များသည် လုံးဝ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ ဤအရာသည် အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ရှည်လျားသော အချိန်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဘာပြောထားလဲ...”

သူသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ဆက်လက်ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသူတိုင်းသည် မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု စုပုံနေသည်ကို သိလိမ့်မည်။

ကျန်းချွယ်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တင်းကြပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်တရားရုံးက ၎င်းရဲ့ တရားဝင်ကြေညာချက်တွေမှာ ဒီသတင်းကို ဖိနှိပ်ထားပုံရပြီး ကောင်းရှန်းကျစ် မည်သို့သေဆုံးသွားသည်ကို မဖော်ပြထားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ပြောနေတာကတော့ ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဒီဖြစ်ရပ်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းနေဆဲပါ... ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့စစ်သူကြီးများ၏ သေဆုံးမှုက အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိပါတယ်... အလွန်အားကောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေမှသာ ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာပါ... ဧကရာဇ်တရားရုံးက သဲလွန်စတွေက အခြားအင်ပါယာတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုထားပုံရတယ်... သူတို့မှာသာ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် စွမ်းရည်ရှိတယ်လို့...”

အခန်းထဲတွင် ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းချွယ်... ငါ့မြင်းကို ယူလာဖို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်... ငါ ကြယ်စုံမြို့တော်ကို သွားမယ်...”

“အရှင်...”

ကျန်းချွယ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် ကြယ်စုံမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို စုံစမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းချွယ်သည် သူ၏ အရှင်သခင်သည် ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အရှင်သည် ကုန်းဝူကို ဖယ်ရှားပြီး စစ်ဘက်ဝန်ကြီးရာထူးကို လွှဲယူခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ တရားရုံးတစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ဦးဆောင်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူ၏ အရှင်သခင်သည် တရားရုံးမှ ဆူပူခံခဲ့ရပြီး ပထမမင်းသားသည် သူ့အတွက် နောက်ထပ် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေနေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ အရှင်သခင်သည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ သွားမည်ဆိုပါက ပထမမင်းသားသည် ဤအချက်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၇၀၃ - အရှေ့နန်းဆောင်၏ အကြံအစည်

“ငါ အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးပြီ...”

ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းချွယ် တွေးနေသည်ကို သိသလိုပင် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“စားပွဲပေါ်မှာ စာနှစ်စောင်ရှိတယ်... ပထမစာက ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်အတွက်... ဒုတိယစာက စစ်ဘက်ဝန်ကြီးအိမ်တော်က ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးအတွက်... သူတို့နှစ်ယောက် အတူလက်တွဲလုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် မြို့တော်မှာ ခဏတာအတွက် ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ဘူး... ပြီးတော့ မြို့တော်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရပ်ဖြစ်လာရင် သိမ်းငှက်နဲ့ ငါ့ကို အသိပေးလိုက်...”

ခဏတာ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ကျန်းချွယ်သည် စားပွဲဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် စာနှစ်စောင် အမှန်တကယ်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်�।

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ...”

စစ်မြေပြင်ဖြစ်စေ၊ တရားရုံးဖြစ်စေ၊ သူ၏ အရှင်သခင်၏ အစီအစဉ်များသည် ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးကို သူသည် ဂရုတစိုက် ထောင့်စေ့ထောင့်ပြည့် စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ခရီးးးးးး...

ဤအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တိမ်တိုက်များ နိမ့်ကျနေပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ စိတ်ဓာတ်တစ်ခုသည် အင်ပါယာ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်ပြလျက် လေထုထဲတွင် မျှောလွင့်နေသည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီး ၎င်း၏ သေဆုံးမှုအကြောင်းအမျိုးမျိုးသည် လုံးဝလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။ မည်သူပြောသည်ဖြစ်စေ၊ အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ ထိုလူက ဝမ်ချောင်အတွက် မည်သည့်ဒုက္ခဖြစ်စေမည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင်သည် ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အင်ပါယာအတွက် များစွာအထောက်အကူပြုခဲ့သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအတွက် သူပေးအပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော လေးစားမှုနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုဖြစ်သည်။

……

ညီးးးးး...

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်၏ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးမှ မြင်းစီးထွက်လာပြီး ရှည်လျားသောအချိန်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်သူကြီးချပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏အောက်တွင် တာလာ့စစ်ပွဲမှစ၍ အတူမခရီးနှင်ခဲ့ဖူးသော အဖြူရောင်အရိပ်မြင်းသည် ကောင်းကင်ကို ထိတ်လန့်စေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

ဝမ်ချောင်သည် ဝေးလံသော ကြယ်စုံမြို့တော်ဘက်သို့ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ စွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိုးထွက်လာပြီး အဖြူရောင်အရိပ်မြင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ခွပ်…အဖြူရောင်အရိပ်မြင်သည် သူ၏ခွာများကို သောင်းပြားအလေးချိန်ရှိသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခုသည် ၎င်း၏ခွာများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

မိုးမခနွယ်မြင်း၏ အလင်းကွင်း...

ဝမ်ချောင်၏ သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ စွမ်းအားဖြင့် မိုးမခနွယ်မြင်း၏ အလင်းကွင်းသည် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် ယခုအခါ လုံးဝကွဲပြားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အဖြူရောင်အရိပ်မြင်း၊ မိုးမခနွယ်မြင်း၏ အလင်းကွင်းနှင့် ဝမ်ချောင်၏ ကြီးမားသော သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ စွမ်းအားတို့သည် ဝမ်ချောင်အား သာမန်လူတစ်ဦးမျှော်မှန်းနိုင်ရုံသာ အိပ်မက်မက်နိုင်သော ပေါက်ကွဲမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းရှိစေသည်။ မြို့တော်သည် ကြယ်စုံမြို့တော်မှ အလွန်ဝေးကွာသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ လက်ရှိအမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပြီး ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်။

ညီးးးးး...

အဖြူရောင်အရိပ်မြင်းသည် အနည်းငယ်နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ထို့နောက် မြင်းနှင့်စီးသူသည် အမြောက်ကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဆူညံသော အသံပေါက်ကွဲသံတစ်ခုကို ကြားရပြီး ၎င်းတို့သည် မီတာသုံးဆယ်ကျော်ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားကာ တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီတွင် အကွာအဝေးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

……

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့နန်းဆောင်ထဲသို့ ငှက်များစွာသည် ဝမ်ချောင်၏ အိမ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ထက် ပိုမိုများပြားစွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရပြီ... တတိယခြေစိုက်စခန်း...”

ခန်းမထဲတွင် အသံတစ်ခုမြည်ဟည်းထွက်ပေါ်လာပြီး သေးသွယ်ပြီး သန်မာသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည် ဆန့်ထွက်လာကာ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းများသည် သွေးနီရောင်စုတ်တံကို ဆွဲယူပြီး မဟာထန်၏ မြေပုံပေါ်ရှိ ကြယ်စုံမြို့တော်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ‘X’ တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

မြေပုံရှေ့တွင် ရပ်နေသော ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ‘X’ အမှတ်အသားသုံးခုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား... ဂုဏ်ယူပါတယ်... အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုံမြို့တော်တို့ကို အရှင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရရှိထားပြီဆိုတော့ အရှင်သည် ကြီးမားသော စီမံကိန်းပြီးမြောက်ရေးသို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပါပြီ...” ကင်မ်ယူဆော့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလိုက်သည်။

“သနားစရာပဲ... ကောင်းရှန်းကျစ်က ငါတို့မဟာထန်ရဲ့ သတ္တိရှိတဲ့ စစ်သူရဲတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ မလိုလားခဲ့ဘူး... ငါ့ဖိတ်ကြားမှုတိုင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်... သူသာ နည်းနည်းလောက် သတိပေးမှုရှိပြီး ငါ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ဟာ ဘုရင်နှင့် အမတ်အဖြစ် အချင်းချင်း ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်မှာပဲ... အဲဒါဆိုရင် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်မှာပဲ...”

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် စိတ်ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ရှိသူသည် သေးငယ်သော အသေးအဖွဲများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် စစ်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးရေးတွင် အံ့သြဖွယ်ထူးချွန်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ခန်းမထဲရှိ အခြားလူများအားလုံးသည် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ ပထမမင်းသား၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားမှုကို ဖျက်ဆီးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြပေ။

“အရှင်မင်းသား... ကောင်းရှန်းကျစ်ရဲ့ ကိစ္စက ပြီးဆုံးဖို့ဝေးသေးတယ်... ဧကရာဇ်တရားရုံးနဲ့ လူထုတစ်ခုလုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို စောင့်နေကြတယ်... စစ်သူကြီးတစ်ဦးရဲ့ သေဆုံးမှုက သေးသိမ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ပေးရမယ်...” ကျူးထုံအန်းသည် ပေါ့ပါးသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားလျက် လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ကျူးထုံအန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဖျော့ဖျော့ရယ်လိုက်သည်။

“အမတ်ကျူး... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်... မန့်တူ... အနီးနားနိုင်ငံတွေက ဘာပြောနေလဲ...”

ကျူးထုံအန်းကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ပထမမင်းသား လီယင်းသည် လျင်မြန်စွာ မန့်တူဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

မန့်တူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား တကယ့်ပညာရှိပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ ကြေညာချက်ထုတ်ပြီးကတည်းက အရှေ့တာ့ခ်နဲ့ အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနယ်၊ ဂိုဂူလျော၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ ယွီစန်းနှင့် အာရေးဗီးယားတိုက အကြောက်တရားခံစားရပြီး စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုအတွက် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို အပြစ်တင်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဝမ်းနည်းကြောင်းစာများ ပေးပို့လာကြပါတယ်...”

ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးသည် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းရှန်းကျစ်မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှုများမှတစ်ဆင့် အနီးနားနိုင်ငံများကို အကြည့်ပို့စေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို အကြီးမားဆုံး သံသယရှိသူများအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သန်မာသူသည် အားနည်းသူကို စားသုံးပြီး အနိုင်ရသူသည် ဘုရင်ဖြစ်လာသည်။ ဤအချိန်တွင် အနီးနားနိုင်ငံများသည် မဟာထန်ကို ရန်စရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြသည်။ ထိတ်လန့်နေသော နိုင်ငံတော်စာများ၏ အရေအတွက်သည် ၎င်း၏ ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာအနည်းငယ် ရှိပါတယ်... မကြာသေးခင်က အထွေထွေအကြံပေးအရာရှိ လီကျွင်းရှန်းက အရှင်မင်းသားကို ဝေဖန်တဲ့ စာတစ်စောင် ပို့လာတယ်...”

မန့်တူ၏ စကားများသည် ခန်းမထဲရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေပြီး အသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီကျွင်းရှန်းသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံခြားများအပေါ် အပြစ်တင်မှုသည် ဤဂိုဏ်း၏ ဝေဖန်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုမှာ မဟာထန်နှင့် အနီးနားနိုင်ငံများအကြား ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်သည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် စာတစ်စောင်ပေးပို့ခဲ့ခြင်းမှာ ပထမမင်းသား၏ အစီအစဉ်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ဖျက်ဆီးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အထွေထွေအကြံပေးအရာရှိကို အခု ဂရုမစိုက်တော့ဘူး... နောင်မှာ သူ့ရဲ့ စာတွေအားလုံးကို ပိတ်ပင်လိုက်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ငါနဲ့ သီးသန့်တွေ့ဆုံဖို့ သူရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကိုလည်း ပိတ်ပင်လိုက်...”

သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းတို့တွင် ဘုံအကျိုးစီးပွားရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မင်းသားများ၏ စစ်ပွဲနှင့် ရာဇထိုင်ခုံပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် လီကျွင်းရှန်းတို့အား သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဟန့်တားခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ...”

မန့်တူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အခုအခါ မဆင်မခြင်လုပ်ဆောင်ရမဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူး...” ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကင်မ်ယူဆော့... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုရှိရင် ချက်ချင်း ငါ့ကို အစီရင်ခံလိုက်...”

အရာအားလုံးသည် ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသည်။ အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုံမြို့တော်တို့၏ တပ်ဖွဲ့များကို သူ၏ လက်အောက်တွင် ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူသည် အကြီးမားဆုံး အာဏာအခြေစိုက်စခန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် ပထမမင်းသား လီယင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူကြောက်ရွံ့သူမှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ရှိ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုကို တုံ့ပြန်မှု မပြသေးသူမှာ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ပထမမင်းသား၏ အစီအစဉ်တွင် အမြဲမတည်ငြိမ်သော အကြောင်းအချက်တစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေမည့် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကင်မ်ယူဆော့သည် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်က အဲဒီနေရာက အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားမှုကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်ထားပြီးပါပြီ...”

ရွှတ်...

သူပြောနေစဉ်မှာပင် လေတိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ငှက်တစ်ကောင်သည် ခန်းမထဲသို့ ပျံဝင်လာကာ ၎င်း၏ အတောင်များသည် လျင်မြန်စွာ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ကင်မ်ယူဆော့သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အံ့ဩစွာ ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ငှက်များသည် အရေးပါမှု အဆင့်အမျိုးမျိုးအတွက် မျိုးစိတ်အလိုက် ခွဲခြားထားသည်။ ဤရွှေရောင်ငှက်သည် အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းများအတွက်သာ အသုံးပြုသည်။

ရွှတ်...

ကင်မ်ယူဆော့သည် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်းမှ ဆွဲအားတစ်ခုထွက်ပေါ်လာကာ ငှက်ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်မှ စာကို ယူပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပထမမင်းသား လီယင်းဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... အခုလေးတင် သတင်းရရှိပါတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က စစ်မြင်းတစ်ကောင်ယူပြီး သူ့အိမ်တော်ကနေ ကြယ်စုံမြို့တော်ကို ထွက်သွားပါပြီ...”

ပထမမင်းသား လီယင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး မျက်တောင်များ တုန်ယင်လာသည်။

ခန်းမထဲရှိ အခြားလူများလည်း ဤအစီရင်ခံစာကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။

“ဟားဟား... တစ္ဆေဘုရင်... မင်းခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ... သူ တကယ်ပဲ မြို့တော်ကနေ ကြယ်စုံမြို့တော်ကို ထွက်သွားပြီ...”

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် အကြီးအကျယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခန်းမထဲရှိ အခြားလူတစ်ဦးဆီသို့ မျက်လုံးများကို လှည့်လိုက်သည်။

ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးသည် ဤလူဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ္ဆေဘုရင်သည် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အငြင်းပွားမရ နံပါတ်တစ်ဗျူဟာချသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဗျူဟာချသူဟူသော ဘွဲ့အမည်သည်ပင် ၎င်း၏ စွမ်းရည်များကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်ပေ။ ပထမမင်းသား လီယင်းပင်လျှင် ၎င်းကို အလွန်လေးစားသည်။

သူ၏ အနားယူထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဟိုကျွင်းကျီသည် ပထမမင်းသားက သေးငယ်သော ကိစ္စတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အလား မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... ကောင်းရှန်းကျစ် သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ အခုဘာလုပ်ရမလဲ...” မန့်တူသည် လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

မန့်တူသည် ၎င်း၏ အကြံအစည်များနှင့် ဉာဏ်ရည်ဖြင့် နာမည်ရခဲ့သော်လည်း ၎င်းပင်လျှင် ဤလူအပေါ် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုကို ခံစားရသည်။ ဤလူသည် လက်တစ်ဖက်တင်မြှောက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့်အလား ထင်ရသည်။ ၎င်းသည် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကို သိမ်းယူခဲ့ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်သော ဝမ်ချောင်ကိုပင် အလွန်အဆင်မပြေသော အနေအထားသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ဤသို့သော အောင်မြင်မှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ ၎င်းတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။

“ဒီကိစ္စကို မေးစရာမလိုပါဘူး... တစ္ဆေဘုရင်နဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ နားလည်ထားတယ်...”

အံ့သြဖွယ်ရာ ပထမမင်းသား လီယင်းသည် လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မန့်တူကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“တစ္ဆေဘုရင်... နောက်ထပ်ကိစ္စကို မင်းကို အပ်တယ်...”

“အရှင်မင်းသား စိတ်မပူပါနဲ့... သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါ...”

သူၔ အနားယူထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဟိုကျွင်းကျီသည် မပျော်မရွှင်၊ မဝမ်းနည်းဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သူမျှ ၎င်း၏ အကြံအစည်များမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်သည့်အလား နက်ရှိုင်းမဖော်ပြတတ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ပေးအပ်သည်။ ဟိုကျွင်းကျီသည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို လှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။

******

အခန်း ၁၇၀၄ - ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေတမ်းစာ (၁)

ဖြူစင်သော ခြေသည်းများရှိသော စစ်မြင်းတစ်ကောင်သည် ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ကျောပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများက ပြတ်သားပြီး မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်နေသည်။

သူသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ သုံးလေးရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

လေသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟူးဟူးမြည်လျက်ရှိပြီး ခေါင်းထက်ကောင်းကင်သည် မင်မည်းရောင်ဖြင့် ဖိစီးမှုပေးသည့်အလား မည်းမှောင်နေသည်။

မြို့တော်မှ လုံရှီသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ လေထုသည် ပို၍ ထူထပ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်ကြည့်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ဖြူစင်သော အလံများကို တွေ့ရပြီး သူဖြတ်သန်းသွားသော ရွာများတွင် အနက်ရောင်ပြာများသည် လေထဲတွင် မျှောလွင့်နေသည်။ လုံရှီ၏ ပြည်သူများသည် ကောင်းရှန်းကျစ်အား ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

ဝေးလံသောအကွာအဝေးသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ နီးပါးမရပ်မနား ခရီးသွားပြီးနောက် တောင်ကုန်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာရင်း ဝမ်ချောင်သည် ဝေးလံရာမှ ကြီးမားသော ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရောက်ပြီ...”

ဝမ်ချောင်သည် အံ့ဩစွာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ကြီးမားသော ခံတပ်တစ်ခု ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။

ဤခံတပ်သည် ယခုထိ တင့်တယ်ထည်ဝါပြီး သန်မာနေသော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ခမ်းနားသော အပြင်ပန်းအဆင်အပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လျှင် ဝမ်ချောင်သည် သိမ်မွေ့သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရင်လှိုက်ဖွယ်ရာ ခံစားမှုကို ခံစားရသည်။

ကြယ်စုံမြို့တော်...

ဤသည်မှာ မဟာထန်၏ အနောက်နယ်စပ်တွင် အကြီးဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး ခံတပ်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ခံစားရသော ဝမ်းနည်းမှု၏ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

ကြယ်စုံမြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု စုဝေးနေပြီး သူတို့သည် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့မှ မဟုတ်ဘဲ လုံရှီမှ လူထောင်ပေါင်းများစွာဖြစ်ကာ ကောင်းရှန်းကျစ်အား ဂုဏ်ပြုရန် ဖြူစင်သော ဝမ်းနည်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သူတို့အားလုံးနီးပါးသည် ကြယ်စုံမြို့တော်ကို မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးများပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းနည်းမှုကို ပြသနေကြသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ငိုကြွေးသံများသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ဆယ်ပေါင်းများစွာ လီအကွာအဝေးအထိ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်ကြားလိုက်ရသော ငိုကြွေးသံဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေဆုံးမှုကြောင့် အလွန်ဝမ်းနည်းသူများမှာ လုံရှီ၏ ပြည်သူများပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်သည် လုံရှီ၏ ပြည်သူများအတွက် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးနီးပါးကို အပ်နှံခဲ့ပြီး ဤစစ်သူကြီး၏ ကြယ်ပွင့်ကျဆုံးမှုသည် လက်ခံနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်မှိုင်းသော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်လာသည်။

ထူထပ်သော လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကြယ်စုံမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤထင်ရှားသော ခံတပ်သည် ၎င်း၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များသည် တန်းစီစောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့သည် ၎င်း၏ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းနှင့် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ထင်ရှားသော်လည်း ကောင်းရှန်းကျစ် သေဆုံးပြီးနောက် ဤစစ်သည်များသည် ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူတို့သည် စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်အား နောက်ဆုံးအကြိမ် စောင့်ကြပ်ရန် ဖြူစင်သော အထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

“ရပ်လိုက်...”

ဝေးလံရာမှ ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်လာပြီး တားဆီးရန် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ခေါ်ယူခံရသည်။

“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ...”

ဤလူများနောက်တွင် အဆင့်မြင့်ပုံရသော ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်တစ်ဦးရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီး အခြားစစ်သည်များထက် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်ချောင်၏ အဖြူရောင်အရိပ်မြင်း၏ ခြေသည်းများနှင့် ဝမ်ချောင်၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်ရှိ ဖြူစင်သော အထည်ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီသူက စစ်သူကြီးက မကြာခဏ ပြောဖူးတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပဲ...”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့ရပါပြီ...”

ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်သည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးကို လာတွေ့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

အခြားကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များသည်လည်း သူတို့၏ ခေါင်းများကို နှိမ့်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူ၏ အသံကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် နိမ့်ကျသွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤစစ်သည်ကို အနည်းငယ် မှတ်မိသည်။ တာလာ့စစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီး အနောက်ဘက်မှ ပြန်လာစဉ် သူသည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့်အတူ ခရီးသွားခဲ့ပြီး ဤစစ်သည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုစစ်သည်သည် ထိုစဉ်က တောက်ပပြီး တက်ကြွသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် အကြိမ်များစွာ ဒုက္ခဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အလွန်အိုမင်းသွားပုံရသည်။

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးကို တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးပါ...”

ဝမ်ချောင်သည် နှလုံးသားထဲတွင် လေးလံစွာ ခံစားရင်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

စစ်သည်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်း အခြားစစ်သည်တစ်ဦးကို အဖြူရောင်အရိပ်မြင်းကို ခေါ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို တံခါးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကြယ်စုံမြို့တော်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ခန်းမဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဖြူစင်သော အလံများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ကြယ်စုံမြို့တော်၏ နက်နဲရာအရပ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အုတ်ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အုတ်ဂူသည် ခရမ်းရောင်ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သာမန်အုတ်ဂူများထက် လက်ရာမြောက်မှုပိုမိုမြင့်မားသည်။ ၎င်းသည် ဖြူစင်သော အလံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သေခြင်းတရား၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကြယ်စုံမြို့တော်၏ မျှော်စင်ထိပ်တွင် တစ်ချိန်က ကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးရယ်ခဲ့သော ထိုလူသည် ယခုအခါ ဤအုတ်ဂူထဲတွင် လဲလျောင်းနေရမည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း စိတ်ခံစားမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဝိညာဉ်ခန်းမရှေ့တွင် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများသည် တန်းစီလျက် ဒူးထောက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် နီရဲနေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ...”

ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိတစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရောက်ရှိမလာမီ စာပို့ငှက်တစ်ကောင်ကို ပို့ထားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့တို့တွင် အငြင်းပွားမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် သူတို့၏ အယုံကြည်ရဆုံးနှင့် အမျှော်လင့်ဆုံး ဧည့်သည်ဖြစ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းသာညိတ်ပြပြီး ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အုတ်ဂူဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

အုတ်ဂူထဲတွင် ဖြူစင်သော အထည်များဖြင့် ဝိုင်းထားသော ကြယ်စုံစစ်သူကြီးကို ဝမ်ချောင်သည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် ထင်ရှားသော ကြယ်စုံဓားတစ်လက် ရှိသည်။ သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုဂုဏ်သိက္ခာရှိသော တင့်တယ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဂရုတစိုက် မကြည့်လျှင် အုတ်ဂူထဲရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်မှာ မပြောင်းလဲနိုင်သော အချက်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက် မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများသည် တင်းတင်းပိတ်ထားကာ ချပ်ဝတ်အောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။ အသက်ရှင်မှု၏ မီးလျှံသည် ငြိမ်းသွားပြီး ထူထပ်သော သေခြင်းတရားသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုရင်းနှီးပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်နှာသည် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားကို တုန်ယင်စေသည်။

အရှေ့ဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သော ခရီးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပိုးသားလမ်းပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ သောက်စရာ သောက်ခဲ့ကြပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ကာ ရယ်မောပြီး နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းအားလုံးသည် မနေ့တစ်နေ့ကပင်ဖြစ်သည့်အလား ထင်ရသော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းအားလုံးသည် မရှိတော့ပေ။

‘ကြယ်စုံခုနှစ်ပွင့်သည် မြင့်မားစွာ တောက်ပလျက်ရှိသည့်အခါ၊ ကောင်းရှန်းသည် ၎င်း၏ ဓားရှည်ဖြင့် ညအခါ ရောက်လာသည်။ လင်တော့အား ဖြတ်ကျော်ဝံ့သော သိုးထိန်းသူများ၊ မြင်းများ မရှိပေ။’ ဤရိုးရာသီချင်းကို ယခုထိ ကြားနိုင်သော်လည်း သီချင်း၏ သူရဲကောင်းသည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

လုံရှီ၏ နယ်မြေများသည် ယွီစန်းများက မကြာခဏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခံရပြီး ၎င်း၏ ပြည်သူများသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့်သာ ဤအရာအားလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ၎င်း၏ ကြယ်စုံမြို့တော်သည် အင်ပါယာ၏ အနောက်နယ်စပ်တွင် အသန်မာဆုံး အတားအဆီးဖြစ်လာခဲ့ပြီး ယွီစန်းမြင်းသည်များစွာသည် ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်မှ စီးဆင်းလာသောအခါ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် အင်အားနည်းနေသော်လည်း အောင်ပွဲများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် လုံရှီကို တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ၎င်းသည် အင်ပါယာတွင် အချမ်းသာဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ‘ကမ္ဘာပေါ်တွင် လုံရှီထက် ပိုမိုချမ်းသာသော နေရာမရှိပေ’ ဟူသော ဆိုရိုးစကားရှိလာသည်။ ထို့အပြင် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ထူးချွန်သော စစ်ဦးစီးအရာရှိတစ်ဦးသာမကဖြစ်သည်။ သူသည် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့ကို လုံရှီ၏ ပြည်သူများနှင့် ပေါင်းစည်းရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ တပ်သားများထဲမှ ရာခိုင်နှုန်းရှစ်ဆယ်ကျော်သည် လုံရှီ၏ သားများဖြစ်ခဲ့သည်။ လုံရှီ၏ ပြည်သူများသည် သူ့ကို မည်သူထက်မဆို ပိုမိုထောက်ခံခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ၎င်းအားလုံးသည် မီးခိုးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ရေပုံးသည် ရေတွင်းနှင့် ဝေးကွာရင် မကွဲတတ်သလို၊ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ရှေ့တန်းတွင် သေဆုံးခြင်းမှ ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အုတ်ဂူထဲရှိ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းမထားနိုင်ခဲ့ပေ။

“စစ်သူကြီး... ကျွန်တော် နောက်ကျလာခဲ့တယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မှိုင်းညှို့လျက် ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ...”

ဒုန်း... ဤအခါတွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံးဟု ထင်ရသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေသည်။ ခဏအကြာတွင် အခြားကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များအားလုံးသည် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ...”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ...”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ...”

ဒုန်း... ဒုန်း...ဒုန်း... ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးများသည် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ယောက်ျားသည် အလွယ်တကူ မငိုတတ်ပေ၊ နှလုံးသားကွဲကြေမှသာ ငိုကြွေးကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များအားလုံးသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို နှိမ့်ချလျက် သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးဟာ မတရားသေဆုံးခဲ့ရတယ်... တစ်ညတည်းနဲ့ စစ်သူကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးနဲ့အတူ သခင်ကောင်းရှန်းပါ အကုန်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... အရှင်မင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေပေးပါ... ကျွန်တော်တို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ယူပေးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးပါ...”

ဦးဆောင်နေသော ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးသည် ဒူးထောက်လျက် ဝမ်ချောင်၏ ခြေဖဝါးအနီးသို့ တွားသွားပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် တုန်ယင်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ငိုကြွေးမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဝိညာဉ်ခန်းမအတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များအားလုံးသည် သူနှင့်အတူ ငိုကြွေးလာကြသည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိချိန်တွင် လူတိုင်းသည် သူတို့ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ချောင်ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့အတွက် မှီခိုရာတစ်ခုရှိလာသည့်အခါ ငိုကြွေးလာကြသည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းအတွက် အမှန်တရားကို ရှာဖွေပြီး ကလဲ့စားချေနိုင်သူတစ်ဦးရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ဤမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပင်ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး...”

“ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းကြီး...”

ဤနှလုံးကွဲကြေဖွယ် ငိုကြွေးသံများသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် စိတ်မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

“စိတ်ချပါ...”

ရုတ်တရက် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အခြားစစ်သူကြီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးက အရှင့်ကို အမြဲတမ်း အလွန်လေးစားခဲ့တယ်... သူက တစ်ခါကပြောဖူးတယ်... အကယ်၍ မဟာထန်ကို အရင်လို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး အဆုံးစွန်သောအဆင့်ကို ပြန်ယူလာနိုင်မဲ့သူတစ်ဦးရှိမယ်ဆိုရင် ၎င်းသည် အရှင်မင်းကြီးတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့... သူက အရှင်အတွက် စာနှစ်စောင်ကိုလည်း ချန်ထားခဲ့တယ်... အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီး တစ်နေ့မှာ ကြယ်စုံမြို့တော်ကို ရောက်လာမယ်ဆိုရင် ဒီစာနှစ်စောင်ကို ပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်...”

“စာတွေလား...”

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်က ၎င်းအတွက် စာများ ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။ စစ်သူကြီးသည် လျင်မြန်စွာ စာနှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

******

အခန်း ၁၇၀၅ - ကောင်းရှန်းကျစ်၏ သေတမ်းစာ (၂)

ဝမ်ချောင်သည် စာတစ်စောင်ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ စက္ကူထဲတွင် ထွင်းထုထားသည့်အလား စာလုံးတစ်ကြောင်းသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ထင်ရှားလာသည်။

‘ဝမ်ချောင်ထံသို့’

အကယ်၍ ဤစာကို သင်ရရှိခဲ့လျှင် ငါသည် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကံဆိုးမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်...’

စာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း အံ့ဩသွားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်က ၎င်းအတွက် စာနှစ်စောင်ချန်ထားခဲ့သည်ဆိုသည်က ပြီးသားအံ့ဩစရာဖြစ်သော်လည်း ပထမစာကြောင်းအရ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ၎င်းထံသို့ ဖြစ်ပေါ်မည့်အရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရသည်။

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။

ဝမ်ချောင်သည် ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

‘…သူတော်စင်ဧကရာဇ်က နန်းတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြစ်ရပ်များစွာ၏ ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ငါသည် ညများစွာကို အိပ်မပျော်ဘဲ ဤအရာများကို တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း စိုးရိမ်မှုများကို ဖယ်ရှားမရခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် ထွန်းကားလာပြီး စစ်ဝါဒီများသည် ကျဆင်းလျက်ရှိပြီး အရှေ့နန်းဆောင်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လျက်ရှိသည်။ အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် အန်းစီရှန်းသည် ရာထူးမှ ဖြစ်မျှသာသာ ရာထူးဖျက်သိမ်းခံရပြီး မြို့တော်သို့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းခံရသည်။ နေဝင်တောင်ကုန်းအိမ်တော်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ပေထင်ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် အန်းစီရှန်းသည် ယခုအခါ မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခံနေရသည်။ ဤသို့သော ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်သည် ယခင်အုပ်ချုပ်မှုများတွင် မကြားဖူးခဲ့ဖူးသော်လည်း ကြာရှည်တွေးတောပြီး ကိုးပြည်ထောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ဤကိစ္စသည် ပြီးဆုံးရန် ဝေးကွာနေသေးသည်ဟု ငါ ခံစားရသည်။ အရှေ့နန်းဆောင်သည် နိုင်ငံတော်ကို လိုလားနေပြီး အန်းရှီနှင့် ပေထင်သည် လုံလောက်မှုမရှိပေ။

‘နိုင်ငံတွင် အဓိကခံတပ်ခြောက်ခု ရှိသည်။ ချီရှီသည် စစ်သည်အရန်များ၏ ရင်းမြစ်ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ အရှေ့နန်းဆောင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မထိုက်တန်ပေ။ ယိုကျိုးတွင် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် ကျန်းသည် အလွန်ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်အတွက် အောင်မြင်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြယ်စုံနှင့် အန်းနန်သာ ကျန်ရစ်သည်။ အန်းနန်သည် မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေနှင့် ယွီစန်းတို့နှင့် နယ်နမိတ်ထိစပ်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုနေရာမှ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူလျှင် ၎င်းသည် ကြယ်စုံကို ဖြတ်ကျော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် အန်းနန်ကို လိုလားလျှင် ဦးစွာ ကြယ်စုံကို သိမ်းပိုက်ရမည်။ ကျန်ရှိသော အဓိက ခံတပ်လေးခုအနက် အရှေ့နန်းဆောင်က ထိတွေ့နိုင်သည့်တစ်ခုမှာ ကြယ်စုံသာဖြစ်သည်...’

ဤစာပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်သည် ဝမ်ချောင်ကို အံ့ဩမှင်တင်စွာ ရပ်တန့်သွားစေသည်။

နေဝင်တောင်ကုန်းအိမ်တော်ဖြစ်ရပ်သည် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းကို အံ့ဩထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် စစ်သူကြီးတစ်ရာနှင့် ပေထင်ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် အန်းစီရှန်းကို အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ဤမကြုံစဖူးဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ဤအချိန်တွင် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ ထိုသူသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့မည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ လူတိုင်းသည် ကြယ်စုံစစ်သူကြီး၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို သိရှိကြသော်လည်း ကောင်းရှန်းကျစ်သည် ဤမျှလောက် သေသေချာချာ တွေးတောတတ်သူဖြစ်သည်ကို အနည်းငယ်သာ သိရှိကြသည်။

‘လူသည် နောက်ဆုံးတွင် သေရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းရှန်း၏ သေဆုံးမှုသည် မထင်မရှားဖြစ်သည်။ သို့သော် ငါစွန့်လွှတ်မရသော ကိစ္စတစ်ခုရှိသည်။ မဟာထန်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိပြီး စစ်တပ်တွင် စစ်သည်သုံးသိန်းပင် မရှိတော့ပေ။ နယ်စပ်များတွင် အာရေးဗီးယား၊ အရှေ့တာ့ခ်နှင့် အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနယ်များ၊ ယွီစန်း၊ ဂိုဂူလျောတို့သည် ဆာလောင်နေသော ကျားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ တာ့လုံထင်းလင်၊ ဝီတာဒရာခုန်လို၊ ဝူနူရှီဘိ ၊ အော့စမစ်ဘုရင်တို့သည် ကျားနှင့်ဝံပုလွေများဖြစ်သည်။ နိုင်ငံများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါက်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သားကောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော သားရဲများသာ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ဤနိုင်ငံများသည် ပေါင်းစည်းလာမည်ဖြစ်ပြီး မဟာထန်သည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အနောက်ဘက်တွင် အာရေးဗီးယားအင်ပါယာသည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသေးဘဲ ၎င်း၏ ပြန်လည်ထူထောင်မှုသည် အချိန်ကိစ္စသာဖြစ်သည်။ မဟာထန်သည် အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း ပြဿနာများဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေပြီး ၎င်း၏ လက်နှင့်ခြေများကို ဖြတ်တောက်နေသည်။ ဤသို့သော ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သင်သည် ငါ အားကိုးနိုင်သူတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။

‘ငါ သေဆုံးသွားသည့်အခါ ငါ့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် သို့မဟုတ် ဤကိစ္စကို စုံစမ်းရန် မလိုအပ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သင်သည် တိတ်တဆိတ် ဒုက္ခခံရလျှင်ပင် ကိုးပြည်ထောင်နှင့် ၎င်း၏ ပြည်သူများသည် မည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုမိုအရေးကြီးသည်ကို သတိရပါ။ အနာဂတ်တွင် သင်သည် သူတို့ အားကိုးနိုင်သူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်လိမ့်မည်...’

ဝမ်ချောင်သည် စာကိုဖတ်ရင်း ၎င်း၏ နှလုံးသားသည် လေးလံလျက် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် စာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယစာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

‘အရာအားလုံးသည် ငါခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်... ထိုသူများသည် ယခုအခါ ငါ၏ တည်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာနေကြသည်။ ငါ့တွင် အချိန်များစွာ မရှိတော့ပေ...’

ဒုတိယစာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် အံ့ဩမှင်တင်သွားသည်။ ဒုတိယစာသည် ပထမစာနှင့်မတူဘဲ အလျင်စလိုရေးသားထားပြီး အလွန်အန္တရာယ်ကြီးသော အခြေအနေအောက်တွင် ရေးသားထားပုံရသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် တိုက်ခိုက်မှုမတိုင်မီ ဤစာကို ရေးသားခဲ့ပုံရသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နိုင်မည်လား။

ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

‘ငါ ကောင်းရှန်းသည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လုံရှီကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဂရုတစိုက်နှင့် သေသေချာချာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ယနေ့ ဤဘဝသည် အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း ကောင်းရှန်းသည် သေခြင်းတရားကို မကြာခဏ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ သို့သော် ငါ စွန့်လွှတ်မရသော တစ်ခုတည်းသော အရာရှိတယ်”

‘ကောင်းရှန်း၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ နိုင်ငံ၏ လုံခြုံမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုဖြစ်သည်’

‘ကောင်းရှန်းသည် ဟူလူးဂန် ဖြစ်သော်လည်း ထန်အင်ပါယာကို အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့ပြီး ငါ၏ ယုံကြည်ချက်များသည် ဘယ်သောအခါမှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။

‘ဝမ်ချောင်... ငါသည် မဟာထန်ကို သင့်ထံ အပ်နှံသည်...’

စာသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ စာလက်ရေးသည် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး စုတ်တံဖြင့် ဆွဲထားသော ရှည်လျားသော မျဉ်းတစ်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် အမှတ်အသား ဖြစ်နေသည်။ ထိုသူများသည် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းရှန်း၏ အခန်းထဲသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံရသည်။

ထို့ထက် မပိုခဲ့ပေ။

ကောင်းရှန်း၏ နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်သည် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားကို ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ဖြည့်စွမ်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ကောင်းရှန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ဘဲ နိုင်ငံနှင့် ၎င်း၏ ပြည်သူများကိုသာ စိတ်ပူပန်ခဲ့သည်။

အားမာန်ပြည့်ဝသော စာလုံးများကို ကြည့်ပြီး အုတ်ဂူထဲရှိ အေးစက်သော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိဆဲဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး နှလုံးသားထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် အနက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပြည့်လျှံလာသည်။

အုတ်ဂူထဲရှိ ထိုသူသည် အင်ပါယာ၏ ရဲရင့်သော စစ်ဦးစီးအရာရှိတစ်ဦးနှင့် စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

၎င်း၏ ဘဝသည် ဤသို့အဆုံးသတ်သင့်သည် မဟုတ်ပေ။

“စစ်သူကြီး... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...” ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်ထံ တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အရာရှိများဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ... စိတ်ချပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်တော် ရှာဖွေပေးမယ်...”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ဝိညာဉ်ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများသည် စိတ်ခံစားမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငိုကြွေးလာကြသည်။

ရွှတ်...

မြို့အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများသည် ချက်ချင်း တွန့်လိမ်သွားပြီး အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများသည်လည်း ဒေါသအမျက်ထွက်လျက် ထရပ်လာကြသည်။

ယနေ့သည် ကြယ်စုံစစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့အားလုံးနှင့် လုံရှီ၏ပြည်သူများစွာသည် စုဝေးနေကြသည်။ ဤသိမ်မွေ့သော အခါသမယတွင် ဆူညံသံ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းသည် စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းနှင့် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့ကို အလွန်မလေးစားရာ ရောက်သည်။

“အစီရင်ခံပါတယ်...”

ခဏအကြာတွင် ဖြူစင်သော ဝမ်းနည်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

“အပြင်မှာ ယွီစန်း လူမျိုးတစ်စုရှိပါတယ်... သူတို့က စစ်သူကြီးကို ဂုဏ်ပြုဖို့ လာတယ်လို့ ပြောပြီး အထဲဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်...”

“ဘာလဲ...”

“ဒီလောက် ရဲရင့်ရဲရင့်နဲ့ ဒီအချိန်မှာ ပေါ်လာရဲတယ်ပေါ့...”

ဝိညာဉ်ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများသည် အားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

“လာကြစမ်း... ငါ့အမိန့်ကို ပို့လိုက်... အဲဒီယွီစန်းလူမျိုးတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်... သူတို့ရဲ့ သွေးကို စစ်သူကြီးအတွက် ပူဇော်လိုက်...”

ယွီစန်းလူမျိုးများသည် ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ ရာစုနှစ်ကြာရန်သူများဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်း၏ သေဆုံးမှုသည် အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဤယွီစန်းလူမျိုးများသည် သံသယရှိသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မည်သူရောက်လာသည်ဖြစ်စေ စစ်သူကြီး၏ သင်္ဂြိုဟ်ပွဲတွင် မရိုသေမှုပြုရဲလျှင် သူတို့အားလုံးကို ကွပ်မျက်ရမည်။

“ဟုတ်ကဲ့...”

ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများစွာသည် ချက်ချင်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ကောက်ယူပြီး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ရက်စက်သော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်ရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသံတစ်ခုက သူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ပါ...” ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “အလျင်မလိုပါဘူး... လူအနည်းငယ်သာဖြစ်ပြီး သူတို့က ဘာမှ မဆူပူနိုင်ပါဘူး... ဒီယွီစန်းလူမျိုးတွေက ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ကြည့်ရအောင်...”

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ချောင်သည် အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကြီးဖြင့် ထွက်သွားသည်။

ခန်းမထဲရှိ အရာရှိများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မဝံ့မရဲ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဝမ်ချောင် ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံသည် ပို၍ ကြီးထွားလာပြီး ယွီစန်းလူမျိုးများ၏ အသံများလည်း ရောနှောနေသည်။ ဝမ်ချောင် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ယွီစန်းလူမျိုးများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

မြို့အပြင်ဘက်တွင် ယွီစန်းလူမျိုးနှစ်ဆယ်ခန့်ပါဝင်သော အုပ်စုတစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့အားလုံးသည် ကုန်းမြင့်မြင်းများကို စီးနင်းထားကြသည်။ သို့သော် ဤမြင်းများသည် သာမန်ကုန်းမြင့်မြင်းများထက် ပို၍ သန်မာသည်။ ဤယွီစန်းလူမျိုးများသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခုခံကာကွယ်ရေးဖွဲ့စည်းမှုတွင် ရှိနေကြသည်။ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များသည် သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး လက်နက်အမျိုးမျိုးသည် သူတို့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားကာ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“သတ်ပစ်လိုက်...”

“ဒီယွီစန်းလူမျိုးတွေကို သတ်ပစ်လိုက်...”

ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များနှင့် လုံရှီ၏ ပြည်သူများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။ အထက်အရာရှိများထံမှ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုအပ်ခဲ့လျှင် စစ်သည်များသည် ယွီစန်းလူမျိုးများကို သေကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

“စစ်သူကြီး ရောက်လာပြီ...”

ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ စစ်သည်များသည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များသည် ယွီစန်းလူမျိုးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိန်ရွယ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယွီစန်းလူမျိုးများကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဒါက သာမန် ယွီစန်းစစ်သူကြီး မဟုတ်ဘူး။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ အုပ်စုကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ပထမဆုံး တွေးမိသည့်အရာဖြစ်သည်။ ယွီစန်းလူမျိုးများ၏ ခေါင်းဆောင်သည် သာမန်ယွီစန်းလူမျိုးနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ၎င်းသည် အနီရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းသည် အာဏာရှင်ဆန်သော ဒီဇိုင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ယွီစန်း၏ တော်ဝင်မြို့တော်အစောင့်များနှင့် တန်ပို၏ ဘေးတွင် တိုက်ရိုက်အမှုထမ်းသော စစ်သူကြီးများသာ ဝတ်ဆင်ကြောင်း သိထားသည်။

ရွှတ်...

ဝမ်ချောင်နှင့်အတူ ကြယ်စုံတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ယွီစန်းလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့ကို သတိပြုမိသွားသည်။ အနီရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ထားသော ယွီစန်းလူမျိုးသည် တစ်ခုခုပြောလိုက်ပြီး ယွီစန်းလူမျိုးအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီစန်းစစ်သူကြီးသည် ထန်ဘာသာစကားဖြင့် တောင့်တင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသူက မဟာထန်ရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အရှင်မင်းသား ဝမ်ချောင်လား...”

“ဟုတ်တယ်...” ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်အံ့ဩစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အတွေးများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ထုတ်မပြခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော်က ယွီစန်းအင်ပါယာ၏ မဟာနေရောင်ခြည်အရာရှိ ပါဂူး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့က စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကို ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိပါ... အရှင်မင်းသား... ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုပေးပါ...”

ထိုသူသည် ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဟာနေရောင်ခြည်အရာရှိဆိုတာ ဘာလဲ... ဘယ်သူက မင်းတို့ကို လာဖို့ အမိန့်ပေးတာလဲ...”

“မင်းတို့ရဲ့ မဟုတ်မမှန်မျက်ရည်တွေ ငါတို့ မလိုချင်ဘူး... ထွက်သွားစမ်း...”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သို့သော် ယွီစန်းလူမျိုးများနှင့် သုံးလေးလှမ်းခန့်သာ အကွာအဝေးရှိသော ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မသိမသာ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။