အခန်း (၁၇၀၆-၁၇၁၀)
Vol. 104 Ch. 1706-1710
အခန်း ၁၇၀၆: ယွီစန်း၏ ရိုးသားမှု...
ဝမ်ချောင်သည် နေမင်းနန်းတော်အရာရှိရာထူးကို အနည်းငယ် မှတ်မိနေသည်။ ယွီစန်းအင်ပါယာသည် နေမင်းကို ကိုးကွယ်ပြီး တန်ပိုခုနစ်ပါးကို ကောင်းကင်ဘုံ ဘုရင်သုံးပါး သို့မဟုတ် နီမြန်းကောင်းကင်ဘုရင်များဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ သုံးပါးဆိုသည်မှာ နေမင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ထူးချွန်သော ကြီးမြတ်သောမူထရီမြည်းစစ်တပ်နှင့် ၎င်းတို့၏ ထင်ရှားသော နန်းရုံးစာရေးတော်များသည် ကြက်သွေးရောင်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အလေးအမြတ် ပြုကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရောင်သည် နေမင်း၏အရောင်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဝမ်ချောင်သည် ဤနေမင်းနန်းတော်အရာရှိသည် တန်ပို၏ ရင်းနှီးသော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသည်။ ယွီစန်းလူမျိုးများက ဤမျှမြင့်မားသော အရာရှိတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်နားလည်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်နားထောင်နေသည်။ သူသည် နောက်လှည့်ကာ စစ်သူကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကြယ်စုံတန်း၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ယွီစန်းလူမျိုးများကို မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို ကြယ်စုံစစ်သူကြီးကသာ ဆုံးဖြတ်သင့်သည်မှာ တရားမျှတသည်။
နောက်ကျောဘက်ရှိ ကြယ်စုံတပ်စစ်သူကြီးများသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်ပုံရသည်။
“အရှင်ဘုရင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးက အားအကိုးရဆုံးလို့ ယူဆခဲ့တဲ့သူပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကြယ်စုံတပ်အတွက်လည်း အားအကိုးရဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ အခု စစ်သူကြီး မရှိတော့တဲ့ ဒီလူတွေကို အရှင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုင်တွယ်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်...”
အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကြယ်စုံတပ်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် နှစ်လှမ်းတိုးလာကာ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အားလုံးကို အရှင်ဘုရင်ဆီ အပ်နှံပါတယ်...” အခြားစစ်သူကြီးများကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။
ကော်ရှုဟန်၏ သေဆုံးမှုမတိုင်မီ ရေးသားခဲ့သော စာနှစ်စောင်စလုံးသည် ဝမ်ချောင်ထံသို့ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စစ်သူကြီး သေဆုံးပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် သူတို့အတွက် အမှန်တရားကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးရန် သဘောတူထားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ကြယ်စုံတပ်အတွက် ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ယွီစန်းလူမျိုးများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကြယ်စုံတပ်ကိုယ်စားပြုရန် အခွင့်အာဏာရှိသည်။
ထို့အပြင် ဤစစ်သူကြီးများသည် ယွီစန်းလူမျိုးများက ဝမ်ချောင်၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသည်ကို ကြားခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဝမ်ချောင်ထံ လာရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး... “ပြောစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးက ဘာ့ကြောင့် မင်းတို့ကို စေလွှတ်လိုက်တာလဲ...”
ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် ယွီစန်းလူမျိုးများ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့ရာတွင် နေမင်းနန်းတော်အရာရှိ ပါဂူးကမူ ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားပုံရသည်။
“အရှင်ဘုရင်၊ စစ်သူကြီးကော်ရှု သေဆုံးသွားတာကို အားလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြတာကို ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီအမှုဟာ ယွီစန်းတွေကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေလည်း ထွက်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ယွီစန်းတွေဟာ ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ဒီအမှုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ပါဘူး။ စစ်သူကြီးကော်ရှုရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ကျွန်တော်တို့လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပါတယ်...” ပါဂူးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနားမှာ ဘယ်သူက မင်းတို့ရဲ့ မဟုတ်တရုတ်မျက်ရည်တွေကို လာသွန်းဖို့ ပြောလိုက်လဲ...”
“စစ်သူကြီးသေသွားတော့ မင်းတို့ ဝမ်းသာနေမှာမဟုတ်လား...”
“ယွီစန်းတွေကို ယုံလို့မရဘူး...”
“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်းပါ...”
ကြယ်စုံတပ်စစ်သည်များနှင့် လုံရှီဒေသခံများသည် ထပ်မံဆူညံလာကြသည်။ ကြယ်စုံတပ်နှင့် ယွီစန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်သူဟောင်းများဖြစ်ပြီး ဤမြေယာအတွက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လူများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခု ယွီစန်းလူမျိုးများသည် စစ်သူကြီး ကော်ရှု၏ ဈာပနသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကိုသာ လာရောက်ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။
ပါဂူးသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရိုးသားမှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်... “ကျွန်တော်တို့စကားကို ယုံကြည်ဖို့ခက်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားတွေဟာ နှလုံးသားထဲက ထွက်လာတာပါ။ စစ်သူကြီး ကော်ရှုဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ယွီစန်းလူမျိုးအားလုံးက သူ့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို အလေးအမြတ်ပြုကြပါတယ်။ တန်ပိုနဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးတို့ဟာ ဒီဝမ်းနည်းဖွယ်သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ အရမ်းဝမ်းနည်းကြပါတယ်။ တန်ပိုက ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်က စစ်တပ်တွေကို သုံးရာလီ နောက်ဆုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီး တစ်နှစ်လုံး ကြယ်စုံတပ်ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပြုထားပါတယ်။ ဒီအမိန့်ကို ဖီဆန်တဲ့သူတိုင်း ကွပ်မျက်ခံရမယ်...”
“ဒါ့အပြင် တန်ပိုဟာ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ စစ်သူကြီး ကော်ရှုကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခု တည်ထောင်ထားပြီး စစ်သူကြီးတွေနဲ့ လူထုအားလုံးနဲ့အတူ အလေးအမြတ်ပြုဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်...”
ဤစကားများကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယွီစန်းလူမျိုးများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ရန်လိုစိတ်ဖြင့် ရှုမြင်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။
ဤယွီစန်းလူမျိုးများသည် သူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ နှိမ့်ချလာကြသည်။
ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယွီစန်းလူမျိုးများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် စစ်တပ်များကို သုံးရာလီ နောက်ဆုတ်မည်ဖြစ်ပြီး တန်ပိုက တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ကော်ရှုဟန်အား ဂုဏ်ပြုရန် ဝိညာဉ်ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခု တည်ထောင်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဤသည်မှာ ယွီစန်းသမိုင်းတွင် အလွန်ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် အမြန်ပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ... “မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီး ကော်ရှုရဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဆက်လက်စုံစမ်းနေတုန်းပဲ၊ နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို တရားရုံးကပဲ ချမှတ်မယ်။”
ဝမ်ချောင်သည် ယွီစန်းလူမျိုးများသည် ရုတ်တရက် သစ္စာစိတ်နှလုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ ကော်ရှုဟန်၏ သေဆုံးမှုသည် နိုင်ငံခြားမျိုးနွယ်များအပေါ် သံသယမဖြစ်ပေါ်ခဲ့လျှင် ယွီစန်းသည် အကြီးမားဆုံး သံသယရှိသူဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဤသဘောထားကို ဘယ်သောအခါမှ မပြသလာမည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် နေမင်းနန်းတော်အရာရှိကဲ့သို့ မြင့်မားသော အရာရှိတစ်ဦးကို စေလွှတ်လာပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကြယ်စုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ သူတို့၏ အဖွဲ့ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။
ယွီစန်းလူမျိုးများသည် ကော်ရှုဟန်အပေါ် ဤမျှလောက် အလေးအမြတ်မပြုခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဤသို့ ပြုမူရန် ဖိအားပေးခံရခြင်းဖြစ်သည်။
ပါဂူးသည် အနည်းငယ်တိုးလာပြီး တည်ကြည်စွာ... “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ဘုရင်... တန်ပိုနဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးတို့က ကျွန်တော့်ကို စေလွှတ်တဲ့အခါ သေးငယ်တဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ထည့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို စစ်သူကြီး ကော်ရှုရဲ့ ဝိညာဉ်ခန်းမထဲ ဝင်ပြီး ဂုဏ်ပြုခွင့်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ကြပါတယ်။ ဒါမှ ယွီစန်းလူမျိုးအားလုံးရဲ့ အလေးအမြတ်ပြုမှုကို ပြသနိုင်မှာပါ။”
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တင်းကြပ်စွာ... “အဲဒါ မလိုအပ်ဘူး။ မင်းတို့ အမြန်ပြန်ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”
ဤယွီစန်းလူမျိုးများသည် မြို့အတွင်းသို့ပင် မဝင်သေးဘဲ ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ကော်ရှုဟန်၏ ဝိညာဉ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ဘာဖြစ်လာမည်နည်း...
“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း... ပြန်သွားစမ်း...” အနီးဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များနှင့် သာမန်လူထုက အော်ဟစ်ကြသည်။
ပါဂူး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ၎င်းသည် ကော်ရှုဟန်၏ ဝိညာဉ်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
ရွှစ်...
ဤအချိန်တွင် လုံးဝမထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပါဂူး၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ရုတ်တရက် ၎င်းတို့၏ ယွီစန်းဓားမြှောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ၎င်းတို့၏ မြင်းများ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သွေးများသည် ဖွီကနဲ ပန်းထွက်လာပြီး သန်မာသော ကုန်းမြင့်မြင်းများသည် အော်ဟစ်ကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်...
“အရှင်ဘုရင်၊ ဗိုလ်ချုပ်တွေ၊ ကျွန်တော်တို့ကို မင်းတို့ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အချိန်က စစ်သူကြီး ကော်ရှုရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်တို့နဲ့ စစ်သူကြီး ကော်ရှုဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်သူအဖြစ်သတ်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလို ရှက်စရာကောင်းပြီး ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းကို ဘယ်တော့မှ မသုံးခဲ့ပါဘူး။”
“ဒီမြင်းတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ ယွီစန်းရဲ့ နတ်မြင်းတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ ယွီစန်းလူမျိုးတွေဟာ ကိုယ်ပိုင်မြင်းတွေကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ အကြောင်းကတော့ ၎င်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ အသန့်ရှင်းဆုံးနဲ့ သစ္စာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေအတွက် အယုံကြည်ရဆုံး မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် အမှုထမ်းပေးကြပါတယ်။ အလွန်အလေးအမြတ် ပြုထိုက်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦး သေဆုံးသွားတဲ့အခါမှာသာ ကျွန်တော်တို့ဟာ မြင်းတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သူရဲကောင်းနဲ့အတူ သေဆုံးရာမှာ လိုက်ပါစေဖို့ ပူဇော်ပါတယ်...”
“ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ယွီစန်းအင်ပါယာရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအတွက် အမြင့်မားဆုံး ထုံးတမ်းစဉ်လာပါ...”
ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ပါဂူးက အမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။ ခဏအကြာ ယွီစန်းလူမျိုးအားလုံးသည် ကော်ရှုဟန်၏ ဝိညာဉ်ခန်းမရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ရင်ခွင်ပိုက်လျက် သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် တားဆီးရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
“အရှင်ဘုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို စကားပြောခွင့် ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ထံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ပါဂူးကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ... “မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးက တကယ်ကို အများကြီး အားထုတ်ခဲ့တာပဲ...”
တာ့လုံထင်းလင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အစကတည်းက နားလည်ထားခဲ့သော်လည်း သူသည် ချီးကျူးစကားကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သေဆုံးသူများသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဤယွီစန်းလူမျိုးများ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်သည် မည်သည်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ကော်ရှုဟန်အား ပြသခဲ့သော အလေးအမြတ်ပြုမှုအတွက် မည်သူမျှ သူတို့ကို ဝေဖန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးနဲ့ တန်ပိုကို ပြောပေးပါ။ အလေးအမြတ်ပြုမှုဆိုတာ စကားလုံးတွေထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ရှိတာ။ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ယုန်ယုန်ယတ်ယတ်လုပ်နေတာက အလဟဿသာ ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ ယွီစန်းက မဟာထန်နဲ့ လုံရှီကို ဆက်လက်ရည်ရွယ်ထားရင် တစ်နေ့မှာ စစ်မြေပြင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါဟာ ကျန့်ချုံးမှာ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးနဲ့ ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံမယ်...” ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်၏ စကားကြောင့် ပါဂူး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဤအချိန်တွင် မဟာထန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံခြားမျိုးနွယ်များအားလုံးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ နာမည်ကို ကြားရရုံဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ယွီစန်းသည် သူတို့အား ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော နာကျင်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။
တုစုန့်မန်ပေါ်ကျဲသည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရုံသာမက တြိဂံနယ်မြေကိုပါ သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူတို့၏ နှလုံးအူထဲသို့ တိုက်ခိုက်ကာ သူတို့၏ သုံးခုရှိသော လေ့ကျင့်ရေးစခန်းများထဲမှ တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယွီစန်းလူမျိုးအားလုံးခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးပြန်လည်ဆယ်တင်လိုသော အရှက်တရားတစ်ခုဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ပါဂူး မည်မျှ ဒေါသထွက်နေစေကာမူ ဤလူငယ်၏ စကားများသည် အချည်းနှီးသော ခြိမ်းခြောက်မှုများမဟုတ်ဘဲ လုံးဝဖြစ်ပေါ်နိုင်သော အရာများဖြစ်ကြောင်း ၎င်းသည် ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤလူငယ်တစ်ဦးတည်းသာ တစ်ဦးတည်းဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်...
“အရှင်ဘုရင်ရဲ့ စကားကို ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးနဲ့ တန်ပိုဆီ ကျွန်တော် ပြန်ပြောပြပါမယ်။”
ပါဂူးသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူတို့သည် ကျန်ရှိသော မြင်းများပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး အချို့သည် မြင်းတစ်ကောင်တည်းကို နှစ်ယောက်တွဲစီးကာ ကြယ်စုံမြို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ပါဂူး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် လှည့်ကာ ကြယ်စုံစစ်သူကြီးများကို... “အားလုံး ပြန်သွားကြစို့။ ယွီစန်းက ဘာပဲ စီစဉ်ထားပါစေ၊ ရေတိုအတွင်း ကြယ်စုံတပ်နဲ့ လုံရှီကို အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယွီစန်းတွေက တကယ်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြသလာရင် ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယွီစန်းတွေဟာ ကြယ်စုံတပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ဘုရင်...” စစ်သူကြီးများက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောကြသည်။
ကော်ရှုဟန်နှင့် ၎င်း၏ ထိပ်တန်းစစ်သူကြီးများ သေဆုံးသွားသဖြင့် ကြယ်စုံတပ်သည် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ယွီစန်းလူမျိုးများသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလျှင် ကြယ်စုံမြို့နှင့် လုံရှီသည် အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ထဲသို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။
ဝမ်ချောင်၏ အာမခံချက်ဖြင့် ကြယ်စုံတပ်မှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာကြသည်။ မဟာထန်သည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး ကောင်းရှန်းကျစ်၏ ပြန်လည်ခေါ်ယူမှု၊ နေဝင်တောင်ကုန်းအိမ်တော်ဖြစ်ရပ်၊ ကော်ရှုဟန်၏ သေဆုံးမှုတို့သည် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သာမန်စစ်သည်များပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာကို ဝိုးတဝါး ခံစားမိနိုင်ခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ဤလူငယ်၏ ကတိပြုချက်သည် လုံရှီ၏ အခြေအနေကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်...
ကြယ်စုံတပ်စစ်သူကြီးများ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားစဉ် အတောင်ရိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် မှုန်မှိုင်းသော ကောင်းကင်ယံပေါ်တွင် သူတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားလာနေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ၎င်းဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသော ငှက်အမျိုးအစားကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ မျက်ဆံများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်ခွံများ တဖျတ်ဖျတ်တုန်လှုပ်သွားသည်။
******
အခန်း ၁၇၀၇: ကြီးမားသော လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်
ထိုသိမ်းငှက်သည် သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး သိမ်းငှက်အိုကြီး သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို ကျန်းချွယ်က ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဤသိမ်းငှက်သည် သံမဏိအတောင်ပံများနှင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနိုင်သည်။ ၎င်းကို အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းများပို့ရန်သာ အသုံးပြုသည်။
ရွှတ်...
ဝမ်ချောင်သည် လက်တစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သိမ်းငှက်သည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ချက်ချင်းဆင်းသက်လာသည်။
လက်ချောင်းကို ပြန့်ကျဲစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သိမ်းငှက်၏ခြေထောက်မှ စာတစ်စောင်ကို ဖယ်ရှားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် ရက်စွဲအရ ဤစာကို သုံးရက်ခန့်ကျော်က ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့တွင်ပင် ဤစာကို ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...”
ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် အောက်သို့ နိမ့်ကျသွားပြီး စာအိတ်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်သည်။
“အရှင်... အခြေအနေက မကောင်းတော့ဘူး...”
ပထမဆုံးစာကြောင်းက ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးစာကြောင်းသို့ ရောက်သည့်အခါ သူ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မျက်နှာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျန်းချွယ်သည် စာထဲတွင် အသေးစိတ်ကိစ္စများစွာကို မဖော်ပြထားပေ။ ဝမ်ချောင် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်နေ့တွင် ဧကရာဇ်တရားရုံး—သို့မဟုတ် ပထမမင်းသားဟုသာ ဆိုနိုင်သည်—ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ကြေညာခဲ့သည်။
ပထမမင်းသားသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နာမကျန်းမှုကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ကြီးမားသော လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်တစ်ခုကို ကြေညာခဲ့ပြီး အကျဉ်းသားများစွာကို ထောင်မှ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားမှုဖြင့် စွဲချက်တင်ခံရသူဖြစ်သော ဝမ်ချောင်၏ ရန်သူဟောင်း ဖူးမုန်လင်ချာလည်း ပါဝင်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပထမမင်းသားသည် ကော်ရှုဟန် သေဆုံးသွားပြီး စစ်တပ်သည် တစ်ရက်မျှပင် စစ်သူကြီးမရှိဘဲ မနေနိုင်သည့်အတွက် ယွီစန်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် ဖူးမုန်လင်ချာကို ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဖူးမုန်လင်ချာသည် လွှတ်ပေးခံရသည့်နေ့တွင်ပင် ရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်ဟု သတင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။
ဤသတင်းကြောင့် မြို့တော်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး အရာရှိကြီးများက ကန့်ကွက်ခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသားက ၎င်းကို အတင်းအကြပ် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။
ကော်ရှုဟန် သေဆုံးသွားပြီး လုံရှီသည် ယွီစန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ၎င်းသည် မည်သူမျှ ငြင်းဆိုမရနိုင်သော အမှန်တရားနှင့် အန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖူးမုန်လင်ချာအပြင် တရားရုံးတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော အခြားကိုယ်စားလှယ်မရှိခဲ့ပြီး ကန့်ကွက်သူများတွင်လည်း အခြားဖြေရှင်းနည်း မရှိခဲ့ပေ။
တော့စ်...
ဝမ်ချောင်သည် မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ညိုများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ထိုတိမ်ညိုများနှင့်အတူ မှိုင်းညှို့သွားသည်။ ခလွပ်... သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အဆစ်များမှ အကျယ်လောင် ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများနှင့်အတူ စာကို လုံးလုံးလျားလျား ညှစ်ချေလိုက်သည်။
နေဝင်ရွာစံအိမ်ဖြစ်ရပ်တွင် အန်းစီရှန်းကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခံရပြီး လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်စာရင်းတွင် ၎င်းကို ထည့်သွင်းမထားခဲ့ပေ။ အခြားစစ်သူကြီး တစ်ရာကိုမူ ပထမမင်းသား၏ လူများဖြင့် အစားထိုးပြီးဖြစ်သည်။ ယခု ကော်ရှုဟန် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ ထိုလူသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် နတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီးကို ရယူရန်ဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖူးမုန်လင်ချာကို လွှတ်ပေးကာ ကော်ရှုဟန်နေရာတွင် အစားထိုးပြီး ကြယ်စုံတပ်၏ အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။
အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ ထိုလူသည် အရာအားလုံးကို စေ့စပ်သေချာစွာ စီစဉ်ထားပြီး မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမှ မထားရစ်ခဲ့ပေ။
ပထမမင်းသားတွင် ဤမျှလောက် အင်အားမရှိခဲ့ပြီး ဤကြံစည်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ထင်ရှားစေသည်...
ဖလွတ်...
သူ၏ အတွေးများအလယ်တွင် ရုတ်တရက် ဆူညံသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သူကြီးများ၏ အသံများပါ ရောယှက်နေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုနေရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ခန်းမဆီသို့ ဦးတည်နေသော အဆင့်မြင့် ကြယ်စုံတပ်စစ်သူကြီးများသည် လူပုံစံများစွာဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပုံရသည်။
ထိုသူများသည် ပိုးသားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာများသည် ဖြူဖွေးကာ မုတ်ဆိတ်မရှိကြပေ။ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းတို့အား နန်းတွင်းမိန်းမစိုးများအဖြစ် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် နန်းတွင်းတွင် ပုံမှန်တွေ့ရသော မိန်းမစိုးများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။
၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ ပုံစံများ၏ သိမ်မွေ့သော ကွဲပြားမှုတစ်ခုသာမက ၎င်းတို့၏ ခါးတွင် စန္ဒကူးသစ်သားပြားတစ်ခုစီ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နီညိုရောင်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဝမ်ချောင်က ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးမိန်းမစိုးများ...
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တရားရုံးမှ နယ်စပ်ရှိ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်နှင့် စစ်သူကြီးများ၏ အသံများကို ကြားနိုင်ရန် စစ်တပ်များကို ကြီးကြပ်ရန် မိန်းမစိုးများကို စေလွှတ်ခြင်းသည် ရှည်လျားသော အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပျန့်လင်းချန်သည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် အာဏာရလာသည်နှင့်အမျှ ဤအစဉ်အလာကို အသုံးပြုပြီး စစ်သူကြီးများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြီးကြပ်ရေးစနစ်ကို ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။
ပထမမင်းသားသည် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ဖြစ်လာသည်နှင့် ဤအချက်ကို အသုံးပြုပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကြီးကြပ်ရေးသမားအချို့ကို ၎င်း၏ မိန်းမစိုးများဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ အစားထိုးခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤအကြောင်းကို လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ကြားသိခဲ့ရသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်တွေ... ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းချုပ်ထားပါ... ဖူးမုန်စစ်သူကြီး မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်... အားလုံးက သူ့ကို ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်...” အရပ်ရှည်ကာ ပိန်လှီပြီး ပါးရိုးထင်ရှားစွာ ထောင်ထွက်နေသည့် မိန်းမစိုးတစ်ဦးက အော်ဟစ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အခြားမိန်းမစိုးများကို ဦးဆောင်ကာ စစ်သူကြီးများရှေ့တွင် ရပ်တည်လိုက်သည်။
“အထက်က အမိန့်ကို လိုက်နာရမယ်... ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ အမိန့်ကို ငါတို့ ဖတ်ပြီးပြီ... မင်းတို့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား...” နောက်ထပ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ထင်ရှားစွာ မာန်ဖီနေသော အမူအရာဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“လူယုတ်မာတွေ... မင်းတို့ အလွန်အကျွံလုပ်နေကြပြီ...”
“စစ်သူကြီး သေဆုံးသွားတာ အခုမှပဲ... သူ့အလောင်းတောင် မအေးသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူ့နေရာကို အစားထိုးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ပို့လိုက်ပြီ... တိရစ္ဆာန်တွေတောင် မင်းတို့ထက် ပိုကောင်းသေးတယ်...”
“ဖူးမုန်စစ်သူကြီးဆိုတာ ဘာလဲ... ကျွန်တော်တို့ ကြယ်စုံတပ်မှာ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်... ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ကော်ရှုစစ်သူကြီးပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သူကြီးအဖြစ် သင့်တော်တယ်...”
ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များသည် ဒေါသထွက်နေကြသည်။ စစ်သူကြီးသည် သေဆုံးသွားပြီး ဝိညာဉ်ခန်းမထဲတွင် ၎င်း၏ အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ထားရှိထားဆဲဖြစ်ပြီး ဤသူများသည် ၎င်းကို အစားထိုးရန် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့ မည်သို့လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ဤသူများသည် လူထု၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်စေမည့် အကျိုးဆက်ကို စိုးရိမ်မနေကြသလား?
“ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ကြယ်စုံတပ်မှာ ဖူးမုန်စစ်သူကြီးဆိုတာ မရှိဘူး...”
“ဒီမိန်းမစိုးတွေ... ထွက်သွားစမ်း...”
အနီးဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များသည် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို သိရှိထားပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် နီရဲကာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုမတတ်ဖြစ်နေသည်။ အချို့သည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိန်းမစိုးများကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။
“ပုန်ကန်မှု... ပုန်ကန်မှု...”
“မင်းတို့ ကြယ်စုံတပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ... နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့လား...”
“ဖူးမုန်စစ်သူကြီးက ကော်ရှုဟန်ကို အစားထိုးတာဟာ ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ အမိန့်ပဲ... မင်းတို့ တရားရုံးရဲ့ အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့လုပ်နေတာလား...”
စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးမိန်းမစိုးများသည် ထိတ်လန့်ကာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး နောက်ဆုတ်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။
“ရဲရင့်လွန်းတယ်... ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်း... မင်း... မင်း... ငါ ဒီအကြောင်းကို ဧကရာဇ်တရားရုံးကို တိုင်ကြားစာတင်ပြီး မင်းတို့အားလုံးကို မလေးမခန့်ပြုမှုနဲ့ တော်ဝင်ထောင်ထဲ ထည့်ပစ်မယ်...”
“မင်းတို့ ဒီလူယုတ်မာတွေပြောတဲ့စကားတွေကို ငါ အားလုံးမှတ်ထားပြီ... စောင့်ကြည့်နေစမ်း...”
ဦးဆောင်နေသော မိန်းမစိုးသည် စစ်သည်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဟမ်...
ဝေးရာတွင် ဝမ်ချောင်သည် မဲ့ရွဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ခလွပ်...
ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုမိန်းမစိုးကို ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါး၏ အားပြင်းမှုကြောင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာသည် ပုံပျက်သွားပြီး ဝေးရာသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ဟီးဟီး... ဝေးရာရှိ စစ်မြင်းတစ်ကောင်သည် ထိုမိန်းမစိုးနှင့် ဝင်ရိုက်မိပြီး အနောက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားသည်။ ထိုမိန်းမစိုးသည် မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစီးကျလာကာ သွားအနည်းငယ် ကျွံထွက်သွားသည်။
ဖလွတ်...
အခြားမိန်းမစိုးများသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်လာကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်းရဲရဲဝံ့ဝံ့လုပ်နေတာလား...”
“ကျွန်တော်တို့က စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးသမားတွေ... ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ... မင်း ကျွန်တော်တို့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”
“ဝမ်ချောင်... မင်း ဥပဒေနဲ့ ဧကရာဇ်တရားရုံးကို လေးစားမှုမရှိတော့ဘူးလား... ဒီအကြောင်းကို အုပ်ချုပ်သူထံ တိုင်ကြားပြီး မင်းကို မလေးမခန့်ပြုမှုနဲ့ စွဲချက်တင်မယ်...”
ဝမ်ချောင်၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် ပျားအုံကို ထိုးမိသလို ဖြစ်သွားပြီး မိန်းမစိုးများသည် ဒေါသတကြီး ကဲ့ရဲ့လာကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ဝမ်ချောင်ကို ဘယ်သောအခါမှ အနိုင်မရနိုင်သလို ကြယ်စုံတပ်၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော စစ်သည်များဖြင့် ဝိုင်းထားမထားခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် ဝမ်ချောင်ထံ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ရိုက်နှက်လိုက်ကြမည်ဖြစ်သည်�।
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း ပုန်ကန်မှုကို စတင်နေတာလား...”
ဝမ်ချောင်က လွှင့်ပစ်လိုက်သော မိန်းမစိုးသည် ယိုင်ထိုးစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားသည် အေးစက်ကာ ရက်စက်မှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။
“မင်း စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးသမားကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... စောင့်ကြည့်နေစမ်း... ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဧကရာဇ်တရားရုံးကို တိုင်ကြားမယ်...”
ထိုမိန်းမစိုး၏ မျက်နှာသည် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ၎င်းသည် စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးသမားအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီးနောက် လူတိုင်းက ၎င်းကို ဦးညွှတ်ရသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို ရိုက်ရဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ကော်ရှုစစ်သူကြီးရဲ့ ဈာပနမှာ မိန်းမစိုးအနည်းငယ်က အင်အားပြရဲတယ်ပေါ့... ဒါကသာ တကယ့်မလေးမခန့်ပြုမှုပဲ... ဒီလက်ဖဝါးတစ်ချက်က သင်ခန်းစာအနည်းငယ် ပေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဆက်ပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောနေမယ်ဆိုရင် ဒီဘုရင်က မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... ပထမမင်းသားနဲ့ ဧကရာဇ်တရားရုံးက မင်းတို့အတွက် စကားပြောပေးမလားဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် ထိုမိန်းမစိုးကို လွှမ်းမိုးထားသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကြီးမားပြီး သေစေနိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် စစ်မြေပြင်တွင် ၎င်း၏ ဘဝဖြင့် ဤအသွင်ကို ပုံဖော်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သိမ်မွေ့နယ်မြေကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ တရားရုံးမှ စေလွှတ်လိုက်သော စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးမိန်းမစိုးများတွင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်များရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ဤမိန်းမစိုးများသည် ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအင်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ချက်ချင်းခံစားမိပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... မင်း ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့...”
ပါးနှုတ်ခမ်းပါးသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အခြားမိန်းမစိုးများက ၎င်း၏ လက်စွပ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရပ်တန့်ရန် ပြောလိုက်သည်။
“စကားမပြောနဲ့...” တုန်ယင်နေသော မိန်းမစိုးများက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အခြေအနေသည် လူထက် သာလွန်နေပြီး ၎င်းတို့သည် ကြယ်စုံတပ်၏ နယ်မြေအတွင်းတွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် စစ်သည်များကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်၏ အဆင့်အတန်းသည် သာမန်မိန်းမစိုးအရာရှိများက ထိတွေ့နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
‘ကောင်းကင်ဘုရင်၏ တပည့်’၊ ‘မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်’၊ ‘မဟာထန်၏ စစ်နတ်ဘုရားသစ်’ စသည့် သူ၏ ဘွဲ့အမည်များသည် ၎င်းတို့ကို ဖိသိပ်သေစေရန် လုံလောက်သည်။
ထို့အပြင် ကော်ရှုဟန် သေဆုံးပြီးခါစဖြစ်ရာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက စောင့်ကြည့်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ဤအကြောင်းကို တရားရုံးသို့ တကယ်တင်ပြခဲ့လျှင် ပထမမင်းသားသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ဂရုစိုက်မည်လားဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် မပြောနိုင်ပေ။
“တင်ပြပါတယ်...”
ဤရှုပ်ထွေးသော တင်းမာမှုအလယ်တွင် နဖူးတစ်လျှောက် အဖြူရောင်ဖဲကြိုးတစ်ခု စည်းထားသော ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်မြင်းသည်တစ်ဦးသည် ရောက်ရှိလာသည်။
“စစ်သူကြီး... အရှေ့ဘက်ကနေ စစ်သည်ဆယ်ဦးခန့်ပါတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်... သူတို့က ချီရှီးကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း ဖူးမုန်လင်ချာရဲ့ အလံကို လွှင့်ထူထားပါတယ်... သူတို့ဟာ သုံးဆယ်လီထက် နီးကပ်နေပါပြီ... နောက်တစ်နာရီအတွင်း ဒီကို ရောက်လာနိုင်ပါတယ်...”
ထိုစစ်ထောက်လှမ်းသူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
******
အခန်း ၁၇၀၈: ဖူးမုန်လင်ချာ၏ အင်အားပြသမှု...
ရွှတ်...
ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စစ်သည်များဖြင့် ဝိုင်းထားခံရသော စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးမိန်းမစိုးများသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
သခင်သစ် ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် စကားအနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ ဤ‘မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ’ကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကိုယ်သူတို့ ပစ်မှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
“မြန်မြန်ရောက်လာတာပဲ...”
ကျန်းချွယ်၏ သတင်းပို့ချက်အရ ပထမမင်းသားသည် သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက်နေ့တွင်သာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဖူးမုန်လင်ချာ မည်မျှပင် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့သည်ဖြစ်စေ ကြယ်စုံမြို့သို့ မနက်ဖြန်မှသာ ရောက်ရှိသင့်သည်။
သို့သော် ဤမိန်းမစိုးအရာရှိများသည် အမိန့်ကို ကြေညာပြီးချင်းမှာပင် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ရောက်ရှိလာသည်။ ဤသို့ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဖူးမုန်လင်ချာ မည်မျှမြန်ဆန်ခဲ့ရမည်နည်း။
ဆိုလိုသည်မှာ ပထမမင်းသားနှင့် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိလူသည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် မထုတ်ပြန်မီကပင် ၎င်းတို့သည် ဖူးမုန်လင်ချာကို တော်ဝင်ထောင်မှ လျှို့ဝှက်စွာ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
မတော်တဆမှုများကို ကာကွယ်ရန် သူတို့သည် ကြယ်စုံတပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် တွေးတောနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားသည်။ ဧည့်သည်များသည် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မရောက်လာကြသလို ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများသည်လည်း လာရောက်လည်ပတ်ရန် မလာကြပေ။ ပထမမင်းသားသည် ဖူးမုန်လင်ချာကို လွှတ်ပေးပြီး ကြယ်စုံတပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်ဖြစ်သော်လည်း အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန်ဖြစ်သည်။
ချီရှီးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဖူးမုန်လင်ချာကို တော်ဝင်ထောင်ထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရန်သူဟောင်းများဖြစ်သည်။
“ယခုအခါ အလျင်စလို မလုပ်ကြပါနဲ့... စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါဦး...” ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များကို တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်နှင့် မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း ကြယ်စုံတပ်နှင့်သူ၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း သိပ်မကောင်းခဲ့ပေ။ ကော်ရှုဟန် အသက်ရှင်နေစဉ်အခါက သူတို့ကို သူငယ်ချင်းများဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကြယ်စုံတပ်သည် ဦးဆောင်သူမရှိသော နဂါးအုပ်စုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကော်ရှုဟန် သေဆုံးသွားရုံမျှမက အဆင့်မြင့်အရာရှိများအားလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံခဲ့ရသည်။ ကြယ်စုံတပ်တွင် ၎င်းကို ဆန့်ကျင်နိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။
အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ဆုံးအထိ စီစဉ်ထားခဲ့သည်...
ယခုအခါ တရားရုံးမှ ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သူကြီးအတွက် ဆက်ခံသူတစ်ဦးကို ခန့်အပ်ပြီးဖြစ်သည်ဟူသော သတင်းသည် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းသည် ဝမ်ချောင်နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အချိန်သည် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသော လေထုအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။
ဝှစ်...
ကြယ်စုံမြို့၏ အရှေ့ဘက် လီလေးဆယ်မှ ငါးဆယ်ခန့်အကွာတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်အလယ်တွင် အနက်ရောင်အလံများစွာသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အကြီးဆုံးအလံပေါ်တွင် ထင်ရှားသော ရွှမ်ငှက်နှင့် ‘ဖူးမုန်’ ဟူသော စကားလုံးကို ရေးထားသည်။
အနက်ရောင်အလံ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြာရှည်ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော အသံတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ရေစီးကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ စုပုံထားသော ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကြယ်စုံတပ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
“ဟားဟား... ဝမ်ချောင်... အံ့သြသွားပြီမဟုတ်လား... ဒီသခင်ကြီးဟာ နေ့အလင်းရောင်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့ရပြီ...”
ခွပ်...
မိုးကောင်းကင်ကို လှုပ်ခတ်စေသော မြည်ဟီးသံဖြင့် အနက်ရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော သန်မာသော ပုံပန်းများသည် ဝေးရာတောင်ကုန်းများပေါ်တွင် မြင်းစီးလျက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသူသည် နက်မှောင်သော မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ပုံပန်းရှိသည်။
သူ၏ ထက်မြက်ပြီး ရက်စက်သော မျက်လုံးများ၊ သံမဏိကဲ့သို့ မည်းနက်သော အသားအရေ၊ ထူထပ်သော မုတ်ဆိတ်များ—ဤသူသည် ဝမ်ချောင်၏ ကြံစည်မှုကြောင့် ပြုတ်ကျခဲ့ရသော ချီရှီးကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း ဖူးမုန်လင်ချာမဟုတ်လျှင် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ပုံပန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အံ့သြမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဖူးမုန်လင်ချာသည် တော်ဝင်ထောင်ထဲတွင် ခြောက်လထက်ပို၍ အကျဉ်းချခံထားရသော်လည်း ၎င်း၏ အင်အားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ကျဆင်းမသွားရုံသာမက ပို၍ခိုင်မာပြီး သိပ်သည်းလာသည်။
ထောင်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော ဘဝသည် ၎င်းကို ပို၍လေ့ကျင့်ပြီး မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပုံရသည်...
ဘူး...
ထိုလူသည် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုသည် လေထုကို ဖြတ်ထိုးကာ ဝမ်ချောင်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ကြယ်စုံတပ်၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်ပုံပန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းနေသော မုန်းတီးမှု၏ မီးလျှံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
၎င်းသည် တော်ဝင်ထောင်ထဲတွင် ဆယ်လခန့် ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ခြေထောက်တွင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ထိုမှောင်မိုက်သော နေ့ရက်များတွင် မိနစ်တိုင်း နာရီတိုင်း လွတ်မြောက်လာမည့်နေ့နှင့် ၎င်း၏ ရန်သူကို လက်စားချေမည့်နေ့ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။
ထိုအဆုံးမရှိသော နေ့ရက်များနှင့် အဆုံးမရှိသော မုန်းတီးမှုသည် ၎င်းကို ဆက်လက်ကျင့်စဉ်မြှင့်တင်ရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို တိုးတက်စေရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းသည် လွတ်မြောက်လာပြီး ယခု ၎င်း၏ သစ္စာရှိလက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်ကာ ဝမ်ချောင်ကို လက်စားချေရန် ကြယ်စုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဟိုင်းယာ...”
မိုးကုန်းသို့ မြည်ဟီးသည့် အသံတစ်ခုဖြင့် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ သစ္စာရှိလက်အောက်ငယ်သား ဆယ်ဦးခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဒေါသအမျက်စီးကြီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြယ်စုံတပ်၏ အရာရှိများအားလုံး ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းလာပြီး ဝမ်ချောင်ထံ စိုးရိမ်တကြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ကြယ်စုံတပ်နဲ့ ဖူးမုန်သခင်ကြီးကြားက ကိစ္စပါ... အရှင်မင်းကြီးမှာ တခြားကိစ္စရှိရင် ထွက်ခွာသွားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ...”
ထိုအသံထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
ဝမ်ချောင်နှင့် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ဆက်ဆံရေးကို လူတိုင်းသိရှိထားပြီး ယခု ဖူးမုန်လင်ချာသည် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာပြီး တရားရုံးနှင့် ပထမမင်းသား၏ ထောက်ခံမှုရှိနေသည့်အတွက် ဝမ်ချောင်အတွက် အခြေအနေသည် မကောင်းပုံရသည်။
ကော်ရှုစစ်သူကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို လေးစားခဲ့သဖြင့် ဤသူများသည် ၎င်းနှင့် ဤနေရာတွင် ဘာမှမဖြစ်ပွားစေလိုခဲ့ကြပေ။
“မလိုပါ... ဖူးမုန်လင်ချာတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာလှိုင်းမှ မထနိုင်ဘူး...”
ဝမ်ချောင်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝေးရာရှိ ဖူးမုန်လင်ချာကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ အမူအရာသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်�।
ဖူးမုန်လင်ချာတစ်ယောက်တည်းကို သူထိတ်လန့်စရာ မလိုပေ။
မြင်းဖြတ်သံများကြားတွင် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ကြယ်စုံမြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များသည် ၎င်း၏ ချဉ်းကပ်လာမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ၎င်း၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စွမ်းအင်ကြောင့် ဘေးဘက်သို့ တွန်းထုတ်ခံရသည်။
ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ခံစားမှုမရှိပေ။ ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခါစ ဖူးမုန်လင်ချာသည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မားနေပြီး ပထမမင်းသား၏ ထောက်ခံမှုရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို သံမဏိမြို့တော်ကတည်းက ယခင်ကကဲ့သို့ အသိဉာဏ်မရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်မှတ်ထားလျှင် ၎င်းသည် မဟာအမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ခွပ်... မြေကြီးတုန်ခါလာသည်နှင့်အမျှ ဖူးမုန်လင်ချာနှင့် ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် နဂါးအုပ်စုကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကြယ်စုံတပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။ ရှစ်ရာပေ၊ ခုနှစ်ရာပေ၊ ခြောက်ရာပေ၊ သုံးရာပေ... ၎င်းသည် ပို၍နီးကပ်လာပြီး အရှိန်ကို မြှင့်တင်လာကာ ရပ်တန့်ရန် လက္ခဏာမပြပေ။
ဝမ်ချောင်သည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အေးစက်သော အပြုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဟမ်...
ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ ဟွမ်းမြည်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ဘုန်း... ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မြင်းသည် အနည်းငယ်ပေအကွာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မြင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။
ဟီးဟီး... ထိုမြင်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို တုန်ယင်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ နောက်ပိုင်းသည် ၎င်း၏ အစွမ်းအစအားလုံးဖြင့် တက်လာသော်လည်း ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်များသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ကြီးမားသော အရှိန်အင်အားကြောင့် ၎င်းသည် မြေပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အကွက်နှစ်ခုကို ဆွဲလျက် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လျှောလာသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
မြင်းတွင် ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံစားမိသည့်အခါ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို အလုံးစုံအာရုံစိုက်ထားပြီး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ဤမြင်းသည် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ဆယ်နှစ်ကျော် လိုက်ပါလာခဲ့သဖြင့် စိတ်စွမ်းအားကို မခံနိုင်သည်မျိုး ဖြစ်မနေသင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုလမ်းကြောင်းကို တစ်ခါမှ စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။
ဟီးဟီး... ဖူးမုန်လင်ချာသည် မြင်းပေါ်မှ လွှင့်ပစ်ခံရတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိတ်လန့်နေသော်လည်း မထိတ်လန့်ခဲ့ပေ။ ဖုန်း... မြင်း၏ နောက်ပိုင်းကို လက်ဖဝါးဖြင့် ဖိထားရင်း ဖူးမုန်လင်ချာသည် လေထဲသို့ တက်လာပြီး လန်ထွက်သွားသည်။
ဟီးဟီး... လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေစဉ် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ချစ်လှစွာသော မြင်းသည် ရှေ့သို့ လျှောလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာသည်။
ဤအချိန်မှသာ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ မြင်းများသည်လည်း ဝမ်ချောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့သည် မြင်းပေါ်မှ လွှင့်ပစ်ခံရသည်။ ကျင့်စဉ်မြင့်မားသော ၎င်း၏ ဗိုလ်ချုပ်အနည်းငယ်သာ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ လူများ၏ အနည်းဆုံး ထက်ဝက်သည် မြင်းပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးစွာ လွှင့်ပစ်ခံရပြီး ၎င်း၏ အလံတစ်ခုပင် ကျိုးသွားသည်။
“ဝမ်ချောင်...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်နှာသည် ပြာဖြူသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်သွားကာ ၎င်း၏ ညာလက်သည် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။
ဟမ်... အသုံးမကျတဲ့ သူတစ်စုပဲ...
သို့သော် ခဏအကြာ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လာပြီး စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ၎င်း၏ စိတ်သည် အာရုံစူးစိုက်သွားသည်။ အကယ်၍ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဒေါသထွက်ကာ ၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အံ့သြမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ဒေါသများကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တော်ဝင်ထောင်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသော အချိန်အတွင်း များစွာ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပုံရသည်။
******
အခန်း ၁၇၀၉: အဆင့်အတန်း၏ ဖိအားပေးမှု...
ဒီလူကြီးဟာ ကိုင်တွယ်ဖို့ အနည်းငယ် ခက်ခဲလာပြီပဲ... ဝမ်ချောင်သည် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။
“ဝမ်ချောင်... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ တွေ့ပြီ...” ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသော လူသတ်လိုစိတ်သည် လက်နှင့်ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် စီးဆင်းလာသည်။ အကယ်၍ အကြည့်များဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဝမ်ချောင်သည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားလျက်ရှိလိမ့်မည်။
“ကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီး... ခြောက်လကျော်အကြာမှာ သင့်ရဲ့ သိုင်းပညာဟာ တိုးတက်လာပုံရပါတယ်... ဂုဏ်ပြုပါတယ်... တော်ဝင်ထောင်ဟာ သခင်ကြီးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေပုံပဲ...” ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးများကို တစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖူးမုန်လင်ချာ၏ စွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် မည်မျှပင် ကြိုးစားကြည့်စေကာမူ ၎င်း၏ စွမ်းအင်သည် ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအင်ကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ထိုလူငယ်ပုံပန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပိုမိုပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်များသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
၎င်းသည် ၎င်းကို ချီရှီးကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးအဖြစ်မှ ဘာမှမရှိသော အကျဉ်းသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မေ့လျော့မရနိုင်ပေ။
“လူယုတ်မာလေး... နောက်ဆုံးမှာ ရယ်မောသူသာ အကောင်းဆုံး ရယ်မောနိုင်သူဖြစ်တယ်... ငါတို့ကြားက ကစားပွဲက ပြီးဆုံးဖို့ အလှမ်းဝေးသေးတယ်...” ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်၏ စကားလုံးကိုပင် အသုံးပြုရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
“ယခုအခါ ကြယ်စုံတပ်မှာ ဘယ်သူက အဆင့်အမြင့်ဆုံးလဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်နေတာလဲ...”
ဝမ်ချောင်ကို မကျော်လွှားနိုင်သော်လည်း ဖူးမုန်လင်ချာသည် ကြယ်စုံတပ်ရှေ့တွင် ထင်ရှားသော စစ်ဦးစီးတစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဤမေးခွန်းကြောင့် ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များသည် အံ့သြစွာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။
“ကျွန်တော်ပါ...”
“အလွန်ကောင်းတယ်... မင်းမှာ ဒီတာဝန်မရှိတော့ဘူး...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြယ်စုံတပ်၏ ထူထပ်သော စစ်သည်အုပ်စုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဟာ ဧကရာဇ်တရားရုံးရဲ့ အမိန့်ပဲ... ယခုမှစပြီး ဟူဂျီလီ မင်းက သူ့နေရာမှာ ရယူမယ်။ နောင်တွင် မင်းက ကြယ်စုံတပ်ကို ဦးဆောင်ရမယ်...”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်ကြီး...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော အခြားဟူးလူမျိုးဗိုလ်ချုပ်များထက် ထူးထူးခြားခြား မြင့်မားသော သန်မာသည့်ပုံပန်းရှိသူတစ်ဦးသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ဟိုးဟိုး...
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ စကားများကြောင့် ကြယ်စုံတပ်၏ အရာရှိများအားလုံး မျက်နှာများ တွန့်လိမ်သွားကြသည်။
ကော်ရှုဟန် စစ်သူကြီး၏ ရုပ်ကလာပ်သည် မအေးသေးဘဲ ကြယ်စုံတပ်သည် မတည်ငြိမ်သေးသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ ပထမနေ့တွင် စစ်သည်များကို အေးဆေးစေရန်ထက် အာဏာသိမ်းယူမှုကို ပိုမိုအရေးကြီးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ကြယ်စုံတပ်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများကို ၎င်း၏ လူများဖြင့် အစားထိုးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤသို့သော အပြုအမူသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အေးစက်စေမည် မဟုတ်လား။
ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားသည်။
“လူယုတ်မာတွေ... မင်းတို့ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
“လီဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော်တို့ဟာ ခင်ဗျားစကားကိုပဲ နားထောင်မယ်... ပြင်ပလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...”
“အားလုံး ကြယ်စုံမြို့ကနေ ထွက်သွားစမ်း... ငါတို့ ကြယ်စုံတပ်ကို ပြင်ပလူတွေရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မလိုအပ်ဘူး...”
စစ်သည်များသည် ဒေါသတကြီး ဆူညံလာကြသော်လည်း ဖူးမုန်လင်ချာသည် လုံးဝမတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။
“မင်းတို့ ပုန်ကန်ချင်နေတာလား? ဧကရာဇ်တရားရုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မင်းတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်ရှိလို့လား? မနာခံရဲသူတိုင်း ဖမ်းဆီးခံရမယ်...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ အကြည့်သည် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်း၏ အမူအရာသည် ပိုမိုအေးစက်လာသည်။
“ထို့အပြင်... စစ်တပ်တစ်ခုသည် တစ်ရက်ပင်လျှင် ဦးဆောင်သူမရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ကော်ရှုစစ်သူကြီး၏ ရုပ်ကလာပ်သည် ကြယ်စုံမြို့၏ ပင်မခန်းမအတွင်း ရှိနေဆဲပဲ။ ဒါဟာ မသင့်လျော်ဘဲ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့လည်း ဆန့်ကျင်နေတယ်။ ငါ့အမိန့်ကို လွှဲပို့လိုက်စမ်း... မနက်ဖြန်နေ့လည်မှာ သူ့ကို ချက်ချင်း သင်္ဂြိုဟ်ရမယ်...”
ဘမ်း...
စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို မြည်ဟီးစေသည်။ ကြယ်စုံတပ်၏ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အရာရှိများကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းသည် တစ်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း သေဆုံးသွားသော ကော်ရှုဟန်ကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းခြင်းသည် အလွန်အကျွံဖြစ်သွားပြီ။ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ အဖွဲ့သည် ကော်ရှုဟန်အား လေးစားမှုပြရန် ဝိညာဉ်ခန်းမသို့ပင် မသွားခဲ့ဘဲ သူ့အပေါ် လေးစားမှု အနည်းငယ်မျှပင် မပြခဲ့ပေ။ ဤစစ်သည်များသည် ၎င်းကို မခံမရပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဘယ်သူက ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရဲတာလဲ...”
လူအုပ်သည် အလွန်ဆူညံလာသည့်အခါ မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။ ဤအော်ဟစ်သံသည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင် အဆုံးမရှိဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချက်ချင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အနီးဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များသည် နောက်ဆုတ်သွားကြရပြီး ထိုမုန်တိုင်းထဲတွင်ရှိသော ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
အန်းရှီ သို့မဟုတ် ချီရှီးတွင်ဖြစ်စေ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း သံလက်သီးနည်းလမ်းဖြင့် လူသိများခဲ့သည်။ ကြယ်စုံတပ်၏ စစ်သည်များ၏ ဆန္ဒပြမှုများရှိသော်လည်း ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ ဆန္ဒကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။
ခလင်း...
ထိုအခိုက်အတန့်နီးပါးတွင် ဖူးမုန်လင်ချာနှင့်အတူ ချီရှီးမှ လိုက်ပါလာသော ဟူလူမျိုးဗိုလ်ချုပ်ဆယ်ဦးခန့်သည် ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အေးစက်သော ဓားသွားများကို ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
လူတစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားရန် မြင်းကို ဦးစွာပစ်သတ်ရန်လိုပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို ဖမ်းဆီးရန် ဘုရင်ကို ဦးစွာဖမ်းဆီးရမည်။ မူလက ၎င်းတို့သည် ဤအရာရှိများထံမှ အာဏာကို ဖယ်ရှားရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့သည် ဤအင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီ။
“တိုက်စမ်း...”
စစ်သည်များ ပိုမိုဒေါသထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖူးမုန်လင်ချာက ဟူဂျီလီဟု ခေါ်သော ချီရှီးဗိုလ်ချုပ်သည် အခွင့်အရေးကို ချက်ချင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားကာ အနီးအနားရှိ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဆီသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ နှစ်ရှည်လိုက်ပါသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ကို သိရှိထားသည်။
ကော်ရှုဟန်သည် ဤစစ်တပ်ပေါ်တွင် ထားရှိခဲ့သော အမှတ်အသားသည် အလွန်နက်ရှိုင်းလွန်းပြီး သာမန်နည်းလမ်းများဖြင့် ကြယ်စုံတပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် မအောင်မြင်နိုင်ပေ။ ကရုဏာစိတ်ရှိသော ဘုရားသခင်ပင်လျှင် မိုးကြိုးပမာ ထိရောက်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သူတို့သည် ဦးစွာ အဆင့်မြင့်ဗိုလ်ချုပ်များကို ဖမ်းဆီးပြီး ဆန့်ကျင်သူများ၏ ခေါင်းဆောင်များကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဖူးမုန်လင်ချာ စစ်သူကြီး၏ အင်အားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဆန့်ကျင်မှုများကို လုံးဝဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကြယ်စုံတပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်...
သို့သော် ဟူဂျီလီသည် သိပ်မဝေးသေးမီ ရွှတ်... ကြီးမားသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ ရှေ့တွင် လွှမ်းမိုးလာပြီး ၎င်းကို အားကြီးသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းကာ နောက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
ဘုန်း... ဟူဂျီလီနှင့် အခြားချီရှီးဗိုလ်ချုပ်များသည် အုတ်ကြွပ်များကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံရပြီး ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအင်အားသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အနီးအနားရှိ ရာပေါင်းများစွာသော မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားသည်။
“ဝမ်ချောင်... မင်း လုပ်ရဲလား...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဘယ်လက်ဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မြေကြီးကို ဖြတ်ထိုးနိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဓားရိုက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားရိုက်ချက်သည် လေထုကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
ဤခမ်းနားသော ဓားစွမ်းအင်သည် ရာပေအနည်းငယ်အထိ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းသည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုအချိန်တွင် ထိုရိုက်ချက်သည် ဝမ်ချောင်ကို ထိမှန်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်းရှိ ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်သည် မြေကြီးကို ညည်းတွားစေပြီး ပြိုကွဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်...
“မကောင်းတော့ဘူး...”
“အရှင်မင်းကြီး...”
ကြယ်စုံတပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်များသည် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများ အေးခဲသွားသလို ခံစားရပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တင်းမာလာသည်။ ဖူးမုန်လင်ချာသည် မဟာထန်ဧကရာဇ်၏ ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်များထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ဘယ်သောအခါမှ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သော အတားအဆီးများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုထက်မြက်သော စွမ်းအင်သည် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲပြီး ၎င်းသည် ထိုအတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
၎င်းသည် စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီး ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် မည်သူအနိုင်ရမည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲသည်။
တင်းမာမှုသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ—
ဘမ်း...
ဝမ်ချောင်သည် မြေပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို စိုက်ထားရင်း ၎င်း၏ ညာလက်ဖဝါးကို ရိုးရှင်းစွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ ဤရိုးရှင်းသော လက်ဖဝါးသည် နားလည်မရနိုင်သော စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းထားပုံရပြီး ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မရပ်တန့်နိုင်သည့် ဓားရိုက်ချက်ကို လွယ်ကူစွာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ခလွပ... မုန်တိုင်းများ ဟူးသံမြည်ပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အားကြီးသော လှိုင်းလုံးများသည် မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် လှိုင်းထန်သော ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသည်။
“ဝမ်ချောင်... မင်းရဲလား...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်နှာသည် ရေခဲတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ၎င်း၏ လူများသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ပြီး တင်းမာသွားကြသည်။
“ဧကရာဇ်တရားရုံးက ကြယ်စုံတပ်ကို ဘယ်သူထိန်းချုပ်မယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်... ဝမ်ချောင်... မင်းက တရားရုံးကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်လား...” ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ ဘယ်လက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ဆူပူလိုက်သည်။
“ဟမ်... ဖူးမုန်လင်ချာ... မင်းက ငါ့ကို အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး...”
ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာသည် အေးစက်နေပြီး ၎င်း၏ ပထမဆုံး စကားလုံးများသည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်နှာကို တောင့်တင်းသွားစေသည်။
“ဒါ့အပြင်... ဖူးမုန်လင်ချာ... ဒီမှာ အောက်လက်ငယ်သားက အထက်လူကြီးကို စော်ကားမှုအတွက် ဘယ်သူက တာဝန်ရှိတာလဲ? ပထမမင်းသားက မင်းကို ငါဟာ စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်တယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူးလား? ဒီအဆင့်ဟာ မင်းရဲ့အဆင့်ထက် ပိုမြင့်တယ်လေ...”
ဘူး...
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်နှာသည် ဓားဖြင့် ထိုးခံရသလို ရုပ်ဆိုးစွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ ၎င်းကို အလွန်နာကျင်စေသည်မှာ ၎င်းသည် မှောင်မိုက်သော ထောင်ခန်းထဲတွင် အကျဉ်းချခံထားရစဉ် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုတွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဆယ်လခန့် အကျဉ်းချခံထားရစဉ်အတွင်း ဝမ်ချောင်သည် ချီရှီးကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ရာထူးကို ရယူရုံသာမက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နှင့် စစ်ရေးဝန်ကြီးအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာအတွက် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤထက်မပိုသော မတရားမှုမရှိခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်ကို ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဟမ်... နိုင်ငံမှာ ဥပဒေတွေရှိတယ်... စစ်ရေးဝန်ကြီးတောင်မှ အဲဒါတွေကို ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူး...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာစမ်း... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဧကရာဇ်တရားရုံးကို ဆန့်ကျင်ပြီး စစ်ရေးကိစ္စတွေကို ပိတ်ဆို့နေတယ်... သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်...”
“ဟား... ဖူးမုန်လင်ချာ... မင်းက တစ်ခုခု လွဲမှားနေပြီထင်တယ်။ မင်းက ငါ့ကို အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းနေတယ်ဆိုရင်... ဒီဘုရင်က မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ရန် မလုပ်ခင် ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဦးစွာ အရေးယူလိုက်သည်။
ဘုန်း... ဝမ်ချောင်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအတွင်း အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်သွားသည်။
၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခင်က ဝမ်ချောင်ပြသခဲ့ဖူးသော မည်သည့်စွမ်းအင်ထက်မဆို ပိုမိုအားကောင်းသည်။
******
အခန်း ၁၇၁၀: မရဏယဆင်နတ်ဘုရား... ရှုံးနိမ့်ခြင်း...
“မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်း…”
ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့သို့ ခုန်အင်လိုက်ရာ ၎င်း၏လက်သည် သိမ်းငှက်၏ခြေသည်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ပခုံးမှ ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်ဆိုင်ရာ နေနှင့်လ၏ထင်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖူးမုန်လင်ချာကို ဝန်းရံလိုက်သည်။
ဟွိုး… ပြင်းထန်သောလေပြည်တစ်ခု လှုပ်ရှားလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို လှုပ်ခါစေသည့် အလွန်ကြီးမားသော ဆွဲအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ၎င်းကို ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး…”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှသန်မာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား ၎င်းက ဦးစွာတိုက်ခိုက်လာပြီး ၎င်း၏ပထမဆုံးထိုးနှက်မှုသည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း မရှိခဲ့ပေ။
“ဝမ်ချောင်… မင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့...”
ညီးမြည်သံ… ဖူးမုန်လင်ချာ၏မြင်းသည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မြေပေါ်သို့ ဖုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ဖူးမုန်လင်ချာ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်...
ဖုန်း…
စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ၎င်း၏ဓားကို လှည့်ကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တဟုန်ထိုးလာသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာ၏နောက်မှ ရက်စက်သောသားရဲများစွာ၏ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းနှင့်အရိပ်များ စုစည်းလာပြီး အာကာသသည် လိမ်ကျည်လှည့်သွားကာ မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း ကြီးမားသောသဲကန္တာရတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤကျယ်ပြောလှသောသဲကန္တာရအလယ်တွင် ရက်စက်သောသတ္တဝါများစွာ ရှိသည်။ ဤသတ္တဝါများသည် တစ်ကိုယ်လုံး မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး သံချပ်ကွမ်းများ ဖုံးလွှမ်းထားကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သွက်လက်စွာ ရွေ့လျားနိုင်သည်။ ထိုသတ္တဝါများအထက်တွင် အတောင်များ၊ နဂါးကိုယ်ထည်နှင့် သားရဲ၏အမြီးရှိသော ဧရာမသတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိသည်။
မရဏယဆင်နတ်ဘုရား...
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဟူလူးဂန်(ဟူ)ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ဘဝ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို အနောက်နယ်မြေများ(အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနယ်)ကို စောင့်ကြပ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ အနောက်နယ်မြေများသည် အလယ်ပြည်နယ်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ရှိသည်။ မရဏယဆင်နတ်ဘုရားသည် အနောက်နယ်မြေများ၏ ဒဏ္ဍာရီများတွင် ပြောပြထားသော ရှေးဟောင်းသတ္တဝါဖြစ်ပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။
ဒဏ္ဍာရီများအရ ရှေးယခင်က ဤနေရာတွင် ရက်စက်သော သဲသတ္တဝါများစွာ နေထိုင်သည့် သဲကန္တာရတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါများသည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဘုရား မဟာယဆင်နတ်ဘုရားနှင့်အတူ ဤသဲကန္တာရကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သဲကန္တာရထဲတွင် မရဏဘုံသို့ သွားရာလမ်းတစ်ခု ရှိသည်ဟုဆိုကာ မရဏယဆင်နတ်ဘုရားသည် သေခြင်းတရား၏ ထိန်းချုပ်သူ၊ မရဏဘုံ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်ခေတ်များတွင် အနောက်နယ်မြေများ၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များသည် ၎င်းတို့၏ သင်္ချိုင်းများအတွက် မရဏယဆင်နတ်ဘုရား၏ ရုပ်ထုများကို အုတ်ဂူစောင့်သတ္တဝါများအဖြစ် ထားရှိခဲ့သည်။
(မှတ်ချက်: ယဆင်(Ya)သည် ‘တောင်ပိုင်းနှင့်ပင်လယ်ကျမ်း’တွင် ဖော်ပြထားသော ရှေးဟောင်းသတ္တဝါဖြစ်သည်။ ၎င်းကို နဂါးကိုယ်ထည်နှင့် လူသားမျက်နှာရှိသည်ဟု ဖော်ပြချက်တစ်ခုနှင့် နဂါးဦးခေါင်းရှိသည်ဟု ဖော်ပြချက်တစ်ခု၊ နှစ်မျိုးရှိသည်။ ဖော်ပြချက်နှစ်ခုစလုံးတွင် ၎င်းသည် လူသားစားသတ္တဝါဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။)
ဤသိုင်းပညာသည် ဤဒဏ္ဍာရီလာသတ္တဝါမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနောက်နယ်မြေများ၏ ရှေးဟောင်းနတ်သိုင်းသုံးမျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနောက်နယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်သော ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်မျိုးဆက်များမှ သင်ယူခဲ့သည့် အင်အားအကြီးဆုံး သိုင်းပညာဖြစ်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် ဆက်ဆံရေးမကောင်းသဖြင့် ဤသိုင်းပညာ၏ ဆက်ခံမှုသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ကောင်းရှန်းကျစ်အား ဤသိုင်းကို မသင်ပေးခဲ့ပေ။
အိုးဝ်ဝ်…
ထက်သြသြသောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖူးမုန်လင်ချာ၏နောက်မှ သဲကန္တာရသည် ရုတ်တရက် အဆတစ်ရာခန့် ကြီးမားလာကာ ဝမ်ချောင်ကို ဖျက်စီးရန် တဟုန်ထိုး တက်လာသည်။ မရဏယဆင်နတ်ဘုရားသည် ၎င်း၏ နဂါးအမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ခုန်အင်လာကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သန့်စင်သော မရဏစွမ်းအင်ဖြင့် ဆူဖြိုးနေသည်။
“သေစမ်း...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်အကျဉ်းထောင်တွင် နေ့ရောညပါ ဝမ်ချောင်၏အမည်ကို ကျိန်ဆဲရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဤမုန်းတီးမှုနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်က ၎င်း၏သန္နိဋ္ဌာန်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အမြဲတမ်း မအောင်မြင်ခဲ့သော မရဏယဆင်နတ်ဘုရားသိုင်း၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သည့်စွမ်းအင်မျှ မရဏနတ်ဘုရား၏စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ၊ မဟာဗိုလ်ချုပ်များပင်လျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ...
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဤအဆင့်မြင့်ဆုံး မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကြောင့်သာ ဝမ်ချောင်ကို စိန်ခေါ်ရဲခဲ့သည်။
ဖုန်း… ဖုန်း…
ဖူးမုန်လင်ချာ ခုန်အင်လာသည့်အချိန်တွင် ၎င်း၏ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှ ‘လက်အောက်ငယ်သား’ နှစ်ဦးလည်း ခုန်အင်လာသည်။ ဤသူများသည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ တကယ့်လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ရောထွေးနေခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်က ၎င်းတို့၏မြင်းများကို လှုပ်ခါစေသည့်အခါ အခြားသူများနှင့်အတူ လဲကျခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့တိုက်ခိုက်လာသည့်အခါ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။
ခဏမျှအကြာ၌ ၎င်းတို့သည် အခြားသူများနှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့၏စွမ်းအင်သည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။
ခလွပ်…
ဤနှစ်ဦး ခုန်အင်လာသည့်အခါ အနက်ရောင်စွမ်းအင်သည် ၎င်းတို့၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆူဖြိုးလာပြီး အံ့သြဖွယ်ရာ ထူထဲသော ချိန်းကြိုးနှစ်ချောင်းအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ထိုချိန်းကြိုးများသည် မြွေဟောက်များကဲ့သို့ တွန့်လိမ်ရင်း လေထဲတွင် အော်ဟစ်ကာ ဝမ်ချောင်ကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ…”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြယ်စုတပ်၏ အရာရှိများသည် ဤဖိအားကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး ထိုနှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် အလွန်သန်မာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏လက်အောက်ငယ်သားများထဲတွင် ဤမျှအစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ဖူးမုန်လင်ချာထက် များစွာအားနည်းဟန် မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ထူးဆန်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော စွမ်းအင်သည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။
“ဟမ်… နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပြလာပြီလား…”
ဝမ်ချောင်သည် ဤဖြစ်ပေါ်မှုကို လုံးဝမတုန်လှုပ်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်း၏စိတ်စွမ်းအားသည် တူညီသောအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ငါးဆရှိပြီး ဤနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ဝမ်ချောင်သည် ဤ‘အားနည်းသော’ ‘ချီရှီစစ်သူကြီးများ’ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
“သံဝတ်ရုံသိုင်း...”
ဝမ်ချောင်၏ ဒန်ထျန်သည် တုန်ခါလာပြီး ၎င်း၏ သိမ်မွေ့နယ်မြေ ရွှေရောင်ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံတစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်လိုက်ကာ ၎င်းကို ဘယ်ဘက်မှ လာနေသော အနက်ရောင်ချိန်းကြိုးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်မင်းဆက်စစ်သံချပ်..”
ဝမ်ချောင်သည် ကံကြမ္မာကျောက်စာမှ ကောင်းကင်မင်းဆက် စစ်သံချပ်ကိုလည်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး အလင်းတစ်ခု ဖြတ်လှပ်သွားရာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး တင့်တယ်သော သံချပ်သည် ကြာရှည်ပျောက်ကွယ်ပြီးနောက် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို ညာဘက်မှ လာနေသော အနက်ရောင်ချိန်းကြိုးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဖုန်း…
ဤအနက်ရောင်ချိန်းကြိုးများသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ ‘သံဝတ်ရုံ’သည် ဘယ်ဘက်ချိန်းကြိုးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်မင်းဆက်စစ်သံချပ်သည် ညာဘက်ချိန်းကြိုးက ၎င်းကို ချည်နှောင်လိုက်သည်နှင့် ညည်းသံထွက်ပေါ်လာကာ ထိုမဖျက်ဆီးနိုင်သည့်သံချပ်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤမျှသန်မာသောစွမ်းအားသည် လူတစ်ဦး၏သွေးကို အေးခဲစေနိုင်သည်...
“မကောင်းတော့ဘူး…”
သို့သော် အံ့သြစရာကား ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ‘လက်အောက်ငယ်သား’ နှစ်ဦးသည် သံဝတ်ရုံ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်မင်းဆက်စစ်သံချပ်ကို ဖိညှစ်ခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏နှလုံးများသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ နိမ့်ကျသွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာများသည် မဲ့ရွဲ့သွားသည်။
ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်...
ထိုထူးဆန်းသော ချိန်းကြိုးများသည် ဝမ်ချောင်၏ သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ လွှမ်းမိုးသောစွမ်းအားကို တံဆိပ်ခတ်ရန် အထူးရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ သံဝတ်ရုံနှင့် ကောင်းကင်မင်းဆက်စစ်သံချပ်တို့ဖြင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝမ်ချောင်ကို မသိမသာ ဖမ်းဆီးရန်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုသည် သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
“သတ်စမ်း...”
ထိုနှစ်ဦးသည် မြေပြင်ကို ဖိခြေလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဦးတည်ရာပြောင်းလိုက်ကာ ဤရုတ်တရက်ရွေ့လျားမှုကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ချောင်ကို ထပ်မံတံဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။
“ဟမ်… ထပ်ကြိုးစားချင်သေးတယ်ပေါ့… ထွက်သွားစမ်းပါ...”
ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာရှေ့တွင် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏အကြံအစည်ဖော်ထွက်ပြီးနောက် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် မည်သူ့ကိုမှ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဤနှစ်ဦးသည် အလွန်ရိုးသားလွန်းသည်...
ဖုန်း…
ဝမ်ချောင်၏ နောက်ကျောမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်းသည် အဆင့်လွန်အဆုံးအစမဲ့မူလအမရသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဖြစပ်ဖြစပ်…ထွက်ပေါ်လာသော တင့်တယ်သောနန်းဆောင်တစ်ခု လေထဲတွင် ထင်ရှားလာပြီး ၎င်း၏ တင့်တယ်မှုသည် ပြည်ကြီးငါးပိ(ပိဂဒါရ်စစ်တပ်)၏ စစ်သည်များအားလုံးကို အံ့သြထိတ်လန့်စေသည်။ ဤနန်းဆောင်နောက်ခံဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ပို၍တင့်တယ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့်ပုံပေါက်လာကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းကင်မှ ငုံ့ကြည့်နေသော နတ်ဘုရား၏ မတားဆီးနိုင်သော အသွင်အပြင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဖြစစ်ဖြစစ်… အာကာသသည် တုန်ခါလာပြီး ဖူးမုန်လင်ချာမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်မီ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသော ရွှံ့စေးကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ‘လက်အောက်ငယ်သား’ နှစ်ဦးလည်း သူတို့၏စွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းဆောင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာ…”
ထိုသုံးဦးစလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့ မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်နိုင်မီ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများသည် ဝမ်ချောင်၏နောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့ဆီသို့ ကြီးမားသောလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တဟုန်ထိုး တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“သွားစမ်း… မူလလှံ...”
ဖုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မရဏယဆင်နတ်ဘုရားသိုင်းသည် သူဆီသို့ ပြန်လည်ပေါက်ကွဲလာသည်။ မူလအမရသိုင်းဖြင့် စုပ်ယူခံရပြီးနောက် မူလအမရစွမ်းအင်ဖြင့် အားဖြည့်ထားသော မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် ၎င်းနှင့်အတူ တဟုန်ထိုး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ဖူးမုန်လင်ချာဆီသို့ ဦးတည်လာသော ဤစွမ်းအင်၏ ကြီးမားမှုသည် သူ့အား ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိစေခဲ့ပေ။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြီးမားသော မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်လှိုင်းသည် သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခိုင်မာပြီး မာန်မာနထူသော မျက်နှာသည် ကြာရှည်မကြာမီ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကော်ရှုဟန်ပင်လျှင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး သူ၏မျက်နှာရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လျှင်တောင် သူသည် ဤမျှထိတ်လန့်မည် မဟုတ်ပေ။
မရဏနတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် အဆင့်မြင့်ဆုံးစွမ်းအင်ဖြစ်ပြီး ဖူးမုန်လင်ချာ သိထားသမျှအရ မအောင်မြင်နိုင်သော စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စုပ်ယူခံရနိုင်ခြင်း မဖြစ်နိုင်သလို အသုံးပြုသူထံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဤအတွေးများ ၎င်း၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဖုန်း… ဖူးမုန်လင်ချာသည် အဝတ်စုတ်ရုပ်သေးကဲ့သို့ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။