အခန်း (၁၇၁၁-၁၇၁၅)
Vol. 104 Ch. 1711-1715
အခန်း ၁၇၁၁ - တော်ဝင်စစ်တပ်အတွင်းဖြစ်ပွားခဲ့သောဖြစ်ရပ်...
အလင်းတန်းတစ်ခုထဲတွင် မူလလှံရှည်နှစ်ချောင်းသည် ဘယ်ညာသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဖူးမုန်လင်ချာ၏ ‘လက်အောက်ငယ်သားများ’ ဆီသို့ မိုးကြိုးပစ်သလို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး...”
ထိုနှစ်ဦးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဗီဇအလျောက် ဘယ်ညာသို့ ခုန်ကျော်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် မယှဉ်နိုင်သောစွမ်းအားဖြင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ အလုံးအရင်း ထည့်ထားသည့်အားဖြင့် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထျန်းဖူနတ်မင်းပင်လျှင် ဝမ်ချောင်ကို အလွန်ဂရုစိုက်ရမည့် ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ ထိုကဲ့သို့သောပြိုင်ဘက်နှင့် မည်သို့ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။
“ဘမ်း... ဘမ်း...”
ထိုနှစ်ဦးသည် အနည်းငယ်မျှသာ ပေအနည်းငယ် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခုနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မူလလှံရှည်များဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သံမှိုထိုးခံလိုက်ရသည်။
“ဘုန်း...”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူအားလုံး မှင်တက်မိသွားကြပြီး ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများပင်လျှင် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို ကူညီပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိထားသော်လည်း ဖူးမုန်လင်ချာ၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ဦးကို ဝမ်ချောင်က အမှန်တကယ်သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
“အန်းရှီကာကွယ်ရေးစစ်သူကြီး...”
အော်ဟစ်သံများကြားရင်း ချီရှီနယ်မြေ၏ ယခင်စစ်သူကြီးများသည် အနီးအနားရှိ တွင်းတစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှားရောက်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဖူးမုန်လင်ချာသည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူသည် သတိလစ် မေ့မျောသွားခဲ့သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် စွမ်းအားထက်သန်သူ ဖြစ်သော်လည်း သိမ်မွေ့နယ်မြေသိုင်းပညာရှင် ဝမ်ချောင်နှင့် မည်သို့ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။
ဝမ်ချောင်က အလေးအနက်မထားခဲ့လျှင်တော့ တစ်မျိုးပင်။ သို့သော် သူ၏ အမှန်တကယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဖူးမုန်လင်ချာသည် မယှဉ်နိုင်သောပြိုင်ဘက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဝမ်ချောင်... မင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့...”
“ဒီအကြောင်းကို ဧကရာဇ်တရားရုံးသို့ အမှန်တကယ် တိုင်ကြားပါမယ်...”
ဖူးမုန်လင်ချာ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဝမ်ချောင်ကို မျက်စိများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။
“ဟမ့်... ဒီအကြောင်းကိစ္စမှာ မင်းတို့က ပြောပိုင်ခွင့်ရှိလို့လား...”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လျှပ်တစ်ပြက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခဏအကြာ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ခြေတစ်ဝက်အကွာတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
“ထို့အပြင်... သူသည် ရာထူးကို တရားဝင် မထမ်းဆောင်ရသေးသည့်အချိန်ထိ မင်းတို့ဟာ စစ်သားတွေတောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့... ဒီလို အာဏာဖီဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် ဧကရာဇ်တရားရုံးက ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး...”
“မင်း...”
လက်အောက်ငယ်သားများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တုန်ယင်သွားကြသည်။
ဝမ်ချောင် ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ ဖူးမုန်လင်ချာသည် ရာထူးကို တရားဝင် မထမ်းဆောင်ရသေးသည့်အတွက် သူတို့သည် သာမန်လူများသာဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီးများပင် မဟုတ်ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်နေရင်း သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် သူတို့သည် ဘယ်သောအခါမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဟမ့်... နားလည်သွားပြီလား...”
ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာ ဖူးမုန်လင်ချာ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမှောင်ကျသွားပြီး ညည်းသံတစ်ခုမျှမထွက်ဘဲ သတိလစ်မေ့မျောသွားကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သားများပင်လျှင် မှင်တက်မိလျက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် အသစ်ခန့်အပ်ခံရသည့် ‘ကြယ်စုစစ်သူကြီး’ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူ ရာထူး မထမ်းဆောင်မီမှာပင် သူ့နှင့်သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို သတိလစ်အောင်လုပ်ပြီး နှစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
“တစ်ယောက်ယောက်... လာပြီး သူတို့ကို ဖမ်းခေါ်သွားပါ...”
ဖူးမုန်လင်ချာကို အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် လက်ထဲရှိ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးများသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖူးမုန်လင်ချာနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဖမ်းခေါ်သွားရန် စစ်သားအချို့ကို ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ဒီအကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
သတိလစ်နေသော ဖူးမုန်လင်ချာကို ထောင်သို့ ဖမ်းခေါ်သွားစဉ် ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးများသည် ရှေ့သို့ထွက်လာကာ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ ဒုက္ခအခြေအနေကို လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်ကို အားလုံးနားလည်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့... အရှင့်အကူအညီကြောင့် ဧကရာဇ်တရားရုံးက...”
အားလုံးသည် ဤအကူအညီကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် ပြဿနာများအတွက် ရှက်ရွံ့ခံစားရသည်။ ဖူးမုန်လင်ချာကို ဖမ်းဆီးထားသော်လည်း ၎င်းသည် အစပိုင်းသာဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့... ဖူးမုန်လင်ချာကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးက ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး... ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေရှိတယ်... ဒါကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး...”
ဖူးမုန်လင်ချာသည် အမှန်တကယ် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်စိုးရိမ်ရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုသူသည် မြို့တော်တွင် ဝမ်ချောင်နှင့် ဝေးကွာနေသေးသည်။
မုန်တိုင်းသည် ယာယီအေးငြိမ်းသွားပြီး ဖူးမုန်လင်ချာကို ကော်ရှုဟန်၏ ဈာပနအခမ်းအနား ပြီးဆုံးသည်အထိ ထောင်ထဲတွင် အကျဉ်းချထားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီဖြင့် လုံရှီမြို့ရှိ စစ်သားများသည် လုံရှီးဒေသခံများကို အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်စေခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကော်ရှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ခန်းမထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အချိန်အနည်းငယ်ရရှိခဲ့သည်�।
ပတ်ဝန်းကျင်သည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလျက်ရှိပြီး ဖယောင်းတိုင်နှင့် သင့်တင့်သောရနံ့များ လေထဲတွင် မွှေးပျံ့နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အုတ်ဂူအတွင်းရှိ ရုပ်အလောင်းကို နက်ရှိုင်းသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝမ်ချောင်တွင် သူ၏ယူဆချက်များရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အတည်ပြုရန် နောက်ဆုံးအဆင့်တစ်ခုလိုအပ်နေသေးသည်။
“ဒါဟာ ငါထင်ထားသလို မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အုတ်ဂူဘေးသို့ လှမ်းလှမ်းလျှောက်သွားသည်။
“စစ်သူကြီးကော်ရှု... ခွင့်လွှတ်ပါ...”
“ရွှတ်...”
ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရုပ်အလောင်းအထက် သုံးပေအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ဝှစ်...” အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ လက်ဖဝါးသည် အားမနည်းမများသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာ...
“ဟစ်စ်...”
သိမ်မွေ့သော ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကော်ရှု၏ သံချပ်ကာအဆစ်များမှ အလွန်မှိန်ဖျော့သော အနက်ရောင်အငွေ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်အထက်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် အလွန်အားနည်းနေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုထူထဲလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လက်ဖဝါးကို ရင်ဘတ်မှ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဤမီးခိုးငွေ့များကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဤထူးဆန်းသောစွမ်းအင်သည် အခြားသူများကို အံ့အားသင့်စေနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်ရင်းနှီးလှသည်။
“ခွေးကောင်...”
ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သူသည် မြို့တော်မှထွက်လာစဉ် နက်နဲသောအံ့ဩမှုနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ကော်ရှုသည် သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေ၏ ထိပ်သီးစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏သိုင်းပညာအဆင့်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် တန်းတူဖြစ်သည်။ သူသည် ကြီးမားသောစစ်တပ်များကို ဦးဆောင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံရင့်သော စစ်သေနာပတိဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောသူကို မည်သူက သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သနည်း။
ထို့အပြင် ၎င်းသည် အသံတိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ ထိပ်သီးစစ်သူကြီးများစွာလည်း သူနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤအသံတိတ် သတ်ဖြတ်မှုကို မည်သူက အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သနည်း။
ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးလုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။
ယခုတော့ သူ့တွင် အဖြေရှိပြီဖြစ်သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများ၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း
အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာသည်။
ဤကမ္ဘာလောကတွင် စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို အသံတိတ်သတ်ဖြတ်နိုင်သူများမှာ နက်နဲသော အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများသာ ဖြစ်သည်။ ကော်ရှုသည် ဧကရာဇ်တရားရုံး၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများနှင့် ဘယ်သောအခါမှ ပဋိပက္ခဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူများကို သူတို့၏ မာနကို စွန့်လွှတ်စေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ဂရုမစိုက်သည့် သာမန်လူသားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ညွှန်ကြားနိုင်သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာရှိသည်။
ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရက်စက်သော အော်ရာတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ပေအယူအဆယ်အကွာတွင် လေထုကို မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်စေသည်။ အချိန်အကြာကြီးအကြာ ဝမ်ချောင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် အုတ်ဂူကို စိုက်ကြည့်လျက် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီးကော်ရှု... စိတ်ချပါ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးမယ်... ကျူးလွန်သူဟာ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမှာပဲ... အဲဒီနေ့ဟာ သိပ်မဝေးတော့ဘူး...”
ဤမပြောထွက်သော ကတိစကားနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်သည် လှည့်ထွက်ကာ ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဈာပနအခမ်းအနား အမှန်တကယ်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် မကြာမီတွင် အဖြူရောင်ခွာအရိပ်မြင်းကို စီးကာ လုံရှီမြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏နောက်တွင် သံတံတားပေါ်တွင် ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများသည် သူ့ကို လိုက်ပို့ရန် စုရုံးနေကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... တကယ်ပဲ အခုထွက်သွားတော့မှာလား...”
ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဆက်နေရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဝန်ကြီးအနေနှင့် အလုပ်များနေမည်ကို သူတို့သိထားသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထူးထူးခြားခြား အလျင်စလိုဖြစ်နေပုံရသည်။ သူသည် လုံရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးပေ။
“အင်း...”
ဝမ်ချောင်သည် မြင်းပေါ်မှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ စစ်သူကြီးကော်ရှုကို တွေ့ပြီးပြီ... အခုထွက်သွားရမဲ့အချိန် ရောက်ပြီ... အခုမထွက်သွားရင် မြို့တော်မှာ တစ်ခုခုထပ်ဖြစ်လာမှာ စိုးရိမ်တယ်...”
စစ်သူကြီးများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ အပြုအမူကို ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ချီရှီနယ်မြေက ရန်ငြှိုးကို ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေသလို ထင်ရသော်လည်း ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိများက ဝမ်ချောင်သည် သူတို့အတွက် ဖူးမုန်လင်ချာနှင့် တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကြပြီး ၎င်းအတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဖူးမုန်လင်ချာ၏ အပြုအမူကို သံသယဖြစ်စရာဟု ထင်မြင်သည်။
ပထမမင်းသားသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အတွက် ကောင်းချီးဆုတောင်းရန် ဖူးမုန်လင်ချာကို လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖူးမုန်လင်ချာကို တိဘက်လူမျိုးများကို ကာကွယ်ရန် အနောက်နယ်စပ်သို့ ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်တရားရုံးက ဤအစီအမံများကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့်မရှိပေ။
သို့သော် ကြယ်စုတပ်ဖွဲ့ကို ထိန်းချုပ်ရန်သာဖြစ်လျှင် ဖူးမုန်လင်ချာသည် စစ်သူကြီးများကို လဲလှယ်ရန် သို့မဟုတ် အခြားအစီအစဉ်များကို ဝမ်ချောင်ထွက်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြင်ဆင်နိုင်သည်။ သို့သော် ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို တမင်တကာ လှုံ့ဆော်ပြဿနာရှာခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ဖူးမုန်လင်ချာက သူ၏လုပ်ရပ်များက မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို မသိဟု မယုံကြည်ပေ။
ဤသည်မှာ တမင်တကာလုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဖူးမုန်လင်ချာသည် ဝမ်ချောင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်စေပြီး လုံရှီမြို့တွင် ဆက်နေရန် ကြံစည်နေပုံရသည်။
“ဒါဟာ ငါထင်ထားသလို မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် မြင်းကို အပြေးမောင်းနှင်ကာ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ယူဆချက်များရှိသော်လည်း အဖြစ်အပျက်များသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ရွှတ်...”
လုံရှီမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး တစ်ဝက်နေ့အကြာ ကျောက်သိမ်းငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် အတောင်များကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ဆင်းသက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှ စာတစ်စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
မထင်မှတ်ဘဲ ကျောက်ဖုန်းချန်က စာပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး စာထဲတွင် တစ်ကြောင်းသာပါရှိသည်။
‘တော်ဝင်စစ်တပ်အတွင်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတယ်... အမြန်ပြန်လာပါ...’
စကားလုံးများသည် အလျင်စလို ရေးထားပုံရပြီး အချိန်အလွန်တိုတောင်းစွာ ရေးသားခဲ့ပုံရသည်။
“ဟျာ...”
ဝမ်ချောင်သည် စာကို သိမ်းထားလိုက်၏။
******
အခန်း ၁၇၁၂ - ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း...
မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မည်းမှောင်သော တိမ်လွှာများအောက်တွင် တင်းမာမှုများ သိသာစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီး ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းသား... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...”
စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ ကျောက်ဖုန်းချန်သည် ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏ ကယ်တင်ရှင်ကို ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန်ထွက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ကျောက်ဖုန်းချန်တို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော် ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဤမျှထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည့်ပုံစံကို ဝမ်ချောင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
“အေးအေးဆေးဆေးနေပါ... ဘာဖြစ်တာလဲ...”
ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားနှင့် အနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်သည့်စကားများသည် ကျောက်ဖုန်းချန်ကို ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားစေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုင်လိုက်ကြပြီး ကျောက်ဖုန်းချန်က ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အခြေအနေက မကောင်းဘူး... လေးရက်သာ ကြာသေးတယ်... ပထမမင်းသားက တော်ဝင်စစ်တပ်က အရာရှိအားလုံးကို ရုတ်တရက် ဆင့်ခေါ်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန်မကျေနပ်ဘူးလို့ ပြောတယ်... တော်ဝင်စစ်တပ်ဟာ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရတဲ့တာဝန်ရှိတယ်ဆိုပြီး ငါးမျှင်နဲ့ ပုလဲတွေကို ရောထွေးခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်... ဒါကြောင့် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီး စစ်သူကြီးတွေနဲ့ ဒုစစ်သူကြီးတွေကို ပြန်ရွေးချယ်မယ်တဲ့... စစ်သူကြီးတွေဟာ တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် လက်တွေ့တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ပြည့်ဝဖို့လိုတယ်... ဒီအချက်ဟာ ရွေးချယ်ရာမှာ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့...”
ကျောက်ဖုန်းချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ဤသည်မှာ သာမန်စစ်တပ်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ဖုန်းချန်သည် သူ့ကိုယ်သူအတွက် ဤသို့လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤအချိန်သည် ထူးခြားလှသည်။ နေဝင်ရွှေတောင်ကျောင်းဖြစ်ရပ်တွင် စစ်သူကြီးအယောက်တစ်ရာကို ရာထူးမှဖယ်ရှားပြီး ပထမမင်းသား၏ လူများဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ယခုတွင် ကော်ရှုသေဆုံးသွားပြီး ဖူးမုန်လင်ချာက သူ့နေရာကို အစားထိုးလိုက်သည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်မှာလည်း စစ်အာဏာသိမ်းခံရပြီး မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည့်အတွက် ပထမမင်းသားသည် အန်းရှီကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တော်ဝင်စစ်တပ်ပါ သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက ပထမမင်းသားသည် အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“အေးချမ်းတဲ့အချိန်မှာ စစ်တပ်ကို ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားလို့မရဘူး... နယ်စပ်မှာ စစ်ပွဲတွေ သောင်းကျန်းနေရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ မဟာထန်ဟာ အခုအေးချမ်းနေတယ်... ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ပထမမင်းသားက မဟာထန်ရဲ့ စစ်တပ်တွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ သူ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ထင်ရှားစွာ ပြသလိုက်တာပဲ... နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတွေတောင်မှ တစ်ခုခုမမှန်ကြောင်း သတိပြုမိပြီး အားလုံးက တံခါးတွေကို ပိတ်ထားကြတယ်...”
ကျောက်ဖုန်းချန်က လေးပင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နေဝင်ရွှေတောင်ကျောင်းဖြစ်ရပ်မှစတင်ကာ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူများစွာသည် တစ်ခုခုမမှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး အရာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ ယခုတွင် ကျောက်ဖုန်းချန်ပင်လျှင် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ပထမမင်းသားသည် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက နောက်ထပ်ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ရဲကြပေ။
ဝမ်ချောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏မျက်လုံးများသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ စတင်လာပြီ...”
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသောအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အကယ်၍ ကျောက်ဖုန်းချန်သည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲက အသံကို ကြားနိုင်ခဲ့ပါက အံ့အားသင့်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမူကား ဝမ်ချောင်သည် ဤသတင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် အံ့အားသင့်ပုံမပေါ်ပေ။
“အန်းရှီ... ပေထင်... ကြယ်စုံမြို့... အခု တော်ဝင်စစ်တပ်ပေါ်ကို ရောက်လာပြီ...”
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး အရာအားလုံး ရှင်းလင်းလာသည်။ ချီရှီနယ်မြို့တွင် ဖူးမုန်လင်ချာက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပြီး နှောင့်နှေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည့်အခါကတည်းက မြို့တော်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်ပွားနိုင်သည်ဟု သံသယရှိခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုအရ ပထမမင်းသား၏ ပစ်မှတ်သည် တော်ဝင်စစ်တပ် ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။
တော်ဝင်စစ်တပ်၏ တစ်သိန်းစစ်သားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုံမြို့မှ ထိပ်သီးစစ်သားများနှင့်အတူ ပထမမင်းသားသည် အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်းတွင် အင်အားများရရှိမည်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် သူ၏ စစ်သူကြီးတံဆိပ်တစ်ဝက်ဖြင့်ပင် များများစားစား လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤအတွေးများ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဝမ်ချောင်သည် ကျောက်ဖုန်းချန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ စွမ်းရည်ပြသမှုနဲ့ စစ်ဆေးမှုက ဘယ်တော့ ဖြစ်မှာလဲ...”
“မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်မှာ...” ကျောက်ဖုန်းချန်က ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ပထမမင်းသား၏ အစီအစဉ်များသည် မည်မျှ စေ့စပ်ကျွမ်းကျင်သည်ကို သူသိထားပြီး ဖူးမုန်လင်ချာကို ချီရှီနယ်မြို့တွင် သူ့ကို နှောင့်နှေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည့်အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့မည်ကို သဘောပေါက်ထားသော်လည်း ဤမျှနည်းပါးသောအချိန်သာ ကျန်ရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ယခုမှစတင်လျှင် ညအချိန်ကိုပါ ထည့်တွက်ရင်တောင် ကျောက်ဖုန်းချန်တွင် တစ်ရက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် တော်ဝင်စစ်တပ်သည် ညဘက်တွင် လေ့ကျင့်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့်အတွက် သူ၏အချိန်သည် ပိုမိုကန့်သတ်ခံရသည်။
“ဟိုကျွမ်းကျီ...”
ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားပြီး ပထမမင်းသား၏ဘေးတွင်ရှိသော ထက်မြက်သော မဟာဗျူဟာသမားကို ထပ်မံတွေးတောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အရာအားလုံးကို ငါ့လက်ထဲမှာ ထားလိုက်ပါ...”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည့်စကားများသည် ကျောက်ဖုန်းချန်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သွားစေသည်။ “ထို့အပြင်... ဒီအချိန်အတွင်း မင်းဟာ မင်းရဲ့စစ်တပ်ထဲမှာပဲ အမြဲတမ်းနေပေးပါ... ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အစားအသောက် မဟုတ်ရင် ဘာမှမစားနဲ့... မသောက်နဲ့...”
“အာ...”
ကျောက်ဖုန်းချန်သည် ဝမ်ချောင်၏ စကားများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။
“မင်းပြောတာက... ဖြစ်နိုင်မလား...”
“ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စေဖို့ မကြံစည်ပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ သတိလည်း မလျှော့ထားနဲ့...”
ဝမ်ချောင်က တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျောက်ဖုန်းချန်သည် နားလည်သဘောပေါက်ကာ တုန်ယင်သွားသည်။
ရှေ့မှ လှည်းတစ်စီး၏ နမူနာသည် နောက်မှလိုက်လာသူများအတွက် သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ အန်းစီရှန်းသည် ဧကရာဇ်ထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး ကော်ရှု၏ သေဆုံးမှုသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေသေးသည်။ မည်သည့်မင်းဆက်တွင်မဆို ထီးနန်းအတွက် ရုန်းကန်မှုသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးစွန်းနေသည်။ ပထမမင်းသားသည် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းချန်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ နေမည်ဟု မည်သူပြောနိုင်ပါမည်နည်း။
ထီးနန်းနှင့်ယှဉ်လျှင် ကျောက်ဖုန်းချန်တစ်ဦးသည် အရေးမပါပေ။
ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီဖြင့် ကျောက်ဖုန်းချန်သည် မကြာမီထွက်ခွာသွားသည်။ သူထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် ဝမ်ချောင်၏ နောက်တွင် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အသံတိတ်ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အရှင်...”
ကျန်းချွယ်က ဦးညွှတ်လျက် လေးစားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး... မြို့တော်ကို စောင့်ကြည့်တဲ့ ငါတို့လူတွေကို တိုးမြှင့်လိုက်ပါ... အထူးသဖြင့် ချီဘုရင်နဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ နေအိမ်တွေပတ်ဝန်းကျင်မှာ...”
ချီဘုရင်နှင့် ပထမမင်းသား၏ ဆက်ဆံရေးကို ဆွေးနွေးရန် မလိုအပ်ပေ။ တရားရုံးတွင် ပထမမင်းသားကို ထောက်ခံသူများသည် ချီဘုရင်၏ ဂိုဏ်းခွဲမှ လာသူများဖြစ်သည်။ လီလင်းဖူနှင့်ပတ်သက်လျှင် ဤချောမွေ့သော အရာရှိသည် ထန်မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် နံပါတ်တစ် သစ္စာဖောက်ဝန်ကြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လူများကို မေ့လျော့စေပြီး ဘယ်သောအခါမှ လျစ်လျူရှုလို့မရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်ရရှိထားသော သတင်းများအရ သူသည် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ တစ်ယောက်တည်း အကြိမ်များစွာ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
“လက်အောက်ငယ်သားက သွားပါ့မယ်...”
ကျန်းချွယ်က တည်ကြည်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင်... ယန်ကျောက်နဲ့ လီလင်းကျုံးကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ... ဒီစာတွေကို သူတို့ဆီ ပေးလိုက်...”
ဝမ်ချောင်၏ အင်္ကျီလက်က လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စာများစွာသည် သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျန်းချွယ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤစာများကို ဘယ်အချိန်တွင် ရေးခဲ့သနည်း။
သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး စာများကို လှမ်းယူကာ ခဏအကြာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်းချွယ်ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် စန္ဒကူးစားပွဲစင်ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ထားလျက် ရပ်နေသည်။ ထွက်မသွားဘဲ မျက်နှာကို အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ပြီး သူ၏အတွေးများသည် အဆုံးမရှိသော လေဟာနယ်ထဲသို့ လွင့်မျောသွားသည်။
“ပေထင်... ကြယ်စုံမြို့... အခု တော်ဝင်စစ်တပ်... ဒါဟာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ...”
မဟာထန်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သော အရေးအကြီးဆုံး ပုန်ကန်မှုဖြစ်သည့် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်အတွက် သူ၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်မှုသည် တော်ဝင်စစ်တပ်မဟုတ်ပေ။
“ဧကရာဇ်... အဆင်ပြေနေပါစေ ကျွန်တော်မျှော်လင့်ပါတယ်...”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုတိမ်တိုက်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပထမမင်းသားသည် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စရာဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဤဖြစ်ရပ်များအားလုံးက ဖော်ပြသော အဓိပ္ပါယ်ကို ပိုမိုစိုးရိမ်နေသည်။ ပထမမင်းသားသည် စိတ်ရှည်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း နေဝင်ရွှေတောင်ကျောင်းဖြစ်ရပ်၊ ကြယ်စုံမြို့ဖြစ်ရပ်နှင့် ယခု တော်ဝင်စစ်တပ်ဖြစ်ရပ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသောသူ၏ လုပ်ရပ်များဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံတွင် တစ်ခုခုမဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ပထမမင်းသားသည် ဤလုပ်ရပ်များသည် အကျိုးဆက်မရှိမည်ဟု စိတ်ချထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမျှရဲရင့်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြလို့မရ၊ ကျန်းချွယ်ကိုပင် မပြောပြရ။
ဤစကားများသည် မည်သည့်အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ဝမ်ချောင်သည် အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး သူဘာလုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ နှစ်နာရီခန့်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်သွားသည်။ သူဘယ်သို့သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ပြီး ကျန်းချွယ်ပင်လျှင် သူ၏သဲလွန်စကို လိုက်မမီခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ဇီအချိန် (ည ၁၁ နာရီမှ မနက် ၁ နာရီ) တွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူဘယ်သို့သွားခဲ့သည်ကို မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပေ။
……
အရှေ့နန်းဆောင်တွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ... ဖူးမုန်လင်ချာက ကြယ်စုံစစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီလား...”
ရည်မှန်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အာဏာရှိသည့် အသံတစ်ခုသည် နန်းဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ဦးညွှတ်ပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား... စစ်သူကြီးဖုန်းသည် ကြယ်စုံစစ်တပ်၏ ယခင်အရာရှိများအားလုံးကို ရာထူးမှဖယ်ရှားပြီး သူ၏လူများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပါပြီ... ထို့အပြင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တစ်ချိန်က ချီရှီနယ်မြေမှ ပေထင်ကာကွယ်ရေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော ဖုန်းစစ်သူကြီး၏ ယခင်လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြယ်စုံမြို့သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ပြီး စစ်သူကြီးဖုန်းကို အခြေအနေထိန်းချုပ်ရာတွင် ကူညီပေးနေပါတယ်... စစ်သားများကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲသံများ ရှိနေသေးပေမဲ့ စစ်သူကြီးဖုန်းက သူတို့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး ယေဘုယျအခြေအနေကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ဤလူသည် အသက် ၂၇ နှစ်မှ ၂၈ နှစ်ခန့်ရှိပြီး ဤနန်းဆောင်တွင် မျက်နှာသစ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော မျိုးနွယ်စုသားတစ်ဦး၏ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး မာန်ထောင်လွှားသော ဟန်ပန်ရှိသည်။ ပထမမင်းသားသည် တရားရုံးကို ပိုမိုထိန်းချုပ်လာသည်နှင့်အမျှ နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများစွာသည် ပထမမင်းသားကို အမှုထမ်းလာကြပြီး သူတို့၏ ထူးချွန်သော သားမြေးများစွာသည် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ဟမ့်... ဒီမင်းသားက သူ့ကို ဧကရာဇ်ထောင်ကနေ လွှတ်ပေးပြီး ခွင့်လွှတ်ခဲ့တာ အလကားမဟုတ်ဘူးပေါ့...”
ပထမမင်းသားသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အာဏာရှိပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
တရားရုံးကို ခြောက်လကျော် ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်၊ အထူးသဖြင့် ပေထင်၊ ကြယ်စုံမြို့နှင့် အန်းရှီကို သိမ်းပိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ထားသည့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပထမမင်းသား၏ ဟန်ပန်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမိုအာဏာရှင်တစ်ဦးနှယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ရွှတ်...”
ပြတင်းပေါက်မှ ချိုးငှက်တစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာသည်။ ကင်မ်ယူဆော့၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလှမ်းလျှောက်ကာ ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းသား... ဝမ်ချောင်က သူ့အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်နေပြီလို့ သတင်းရရှိပါတယ်... သူဟာ တစ်ချိန်လုံး ပျောက်နေခဲ့ပြီး ဘယ်ကိုသွားခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိရပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီရင်ချက်အရ သူဟာ ကျောက်ဖုန်းချန်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ သွားခဲ့တာဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”
ကင်မ်ယူဆော့က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
******
အခန်း ၁၇၁၃ - တော်ဝင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးသုံးဦး...
တစ်ခဏအတွင်း အားလုံးသည် ကင်မ်ယူဆော့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများမှ ထူးချွန်သော လူငယ်များပင်လျှင် ပါဝင်ကြပြီး အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကာလတွင် ရှိနေပြီး ပထမမင်းသား၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူနှင့် အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံး ပြိုင်ဘက်သည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်ဖြစ်သည်ကို အားလုံးသိရှိကြသည်။
သို့သော် ကင်မ်ယူဆော့သည် ဤအကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။
မြို့တော်တစ်ခုလုံးနီးပါးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ပထမမင်းသား၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် သူ့လက်အောက်တွင် ထောက်လှမ်းရေးသမားနှင့် သူလျှိုပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ရှိသည်။ သူသည် မြို့တော်တွင်သာ ကန့်သတ်မနေတော့ဘဲ အနီးနားရှိ နိုင်ငံများထဲတွင်ပင် သူ၏လူများရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးနှင့် နားများမှ လုံးဝလွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
သူသည် ဂိုဂူရီယံလူမျိုးဖြစ်သော်လည်း ကင်မ်ယူဆော့သည် သူ၏စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုပြီး ပထမမင်းသား၏ ဘေးတွင် အလွန်အရေးပါသော နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဟမ့်... ဒီမင်းသားထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”
ပထမမင်းသားသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းထကာ လှေကားထစ်များဆီသို့ လှမ်းလျှောက်လာသည်။ ကျောက်ဖုန်းချန်သည် ဝမ်ချောင်နှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးရှိသည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် သူသည် ဝမ်ချောင်ထံသို့ မသွားခဲ့လျှင်ပင် ပို၍ထူးဆန်းလိမ့်မည်။
“သာမန်ကျောက်ဖုန်းချန်တစ်ယောက်ဟာ စဉ်းစားစရာတောင် မထိုက်တန်ဘူး... ဖူးမုန်လင်ချာနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ နည်းနည်းတော့ အကျိုးမဖြစ်ထွန်းခဲ့ဘူး... သူဟာ ဝမ်ချောင်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ငါထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူဟာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး...”
ပထမမင်းသား၏ အသံထဲတွင် အနည်းငယ် နှမ်းနယ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
ကြယ်စုံစစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအပြင် ဖူးမုန်လင်ချာတွင် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်ကို ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် နှောင့်နှေးရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် အလွန်သတိထားခဲ့ပြီး ကြယ်စုံမြို့တွင် နာရီအနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ပထမမင်းသားအနေဖြင့် ဤအပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
မန့်တူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ်လှမ်းလှမ်းလာပြီး ကြေငြာလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား... စိတ်မပူပါနဲ့... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ခတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
“စိတ်ပူရမဲ့အရာလား... ဟမ့်... ဒီအဆင့်မှာ ဒီမင်းသားက ဘာကို စိတ်ပူစရာလိုလဲ...”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ပထမမင်းသားသည် မန့်တူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည်။
သူသည် တစ္ဆေဘုရင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တစ္ဆေဘုရင်... မနက်ဖြန်ရဲ့ သိုင်းပညာပြသပွဲကို မင်းလက်ထဲမှာ ထားလိုက်မယ်...”
တစ္ဆေဘုရင်သည် သက်သက်သာသာ ပြုံးလိုက်ပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
……
ညဉ့်အချိန်နက်ရှိုင်းလာသည့်အခါ ကလေးလက်မောင်းအရွယ် ဖယောင်းတိုင်နီတစ်တိုင်သည် ၎င်း၏ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသည်။ ဖယောင်းတိုင်နီဘေးတွင် အရှည်တစ်ဖက်လျှင် ခြောက်ပေရှိသော ပုံစံတစ်ခုရှိသည်။ ဤပုံစံပေါ်တွင် ဖော်ပြထားသော တင့်တယ်လှပသည့် အဆောက်အအုံများသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေများဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ပုံစံ၏အစွန်းတွင် အနီရောင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ ‘ဧကရာဇ်၏ အမှုထမ်းများအတွက်သာ’ ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။
ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်းသည် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း တော်ဝင်စစ်တပ်အတွက်မူ ထူးခြားသည်။ အတွင်းနယ်မြေအတွင်းရှိ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုစီတွင် နန်းတော်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် ဤသို့သော ပုံစံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၊ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ လီလင်း၊ သူ၏ဦးလေးငယ် ဝမ်မနှင့် ရွှီခဲ့ယွီတို့သည် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။
“ဒီသိုင်းပညာပြသပွဲအပေါ် စစ်သူကြီးသုံးဦးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ဘယ်လိုရှိလဲ...”
ဝမ်ချောင်၏ အသံသည် ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် ထိန်လင်းနေသော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“သူတို့လည်း ဒီအပေါ်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်နေကြတယ်... တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်တာကြောင့် ဒီလိုသတ်မှတ်ချက်ဟာ လက်ရှိစစ်သူကြီးသုံးဦးရဲ့ ရာထူးကို မထိခိုက်စေနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ပထမမင်းသားက စစ်ဗျူဟာပညာကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်တယ်... တော်ဝင်စစ်တပ်ဟာ မြို့တော်ကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကာကွယ်နေရတာမို့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံပိုင်းမှာ ကျောက်ဖုန်းချန်ရဲ့ ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး အားနည်းနေကြတယ်... ဒါဟာ တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ဖြစ်နိုင်တယ်...”
လီလင်းက ပြောလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် အခြေအနေသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ အချိန်သည် တိုတောင်းလှပြီး အရှေ့နန်းဆောင်သည် ဝမ်ချောင်က ကြယ်စုံမြို့သို့ သွားခဲ့သည့် အချိန်ကို အသုံးချကာ အခွင့်အလမ်းများကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤသိုင်းပညာပြသပွဲသည် အင်ပါယာ၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဆောင်ရွက်နိုင်ကြောင်း အားလုံးသဘောပေါက်ထားကြသည်။
လီလင်းသည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“အရှေ့နန်းဆောင်ကလည်း ဒါကို သတိပြုမိထားတယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ သိုင်းပညာပြသပွဲမှာ စစ်ဗျူဟာပြိုင်ဆိုင်မှုကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်တယ်... ချောင်အာ... မင်းပြောတာသာ မှန်ကန်ပြီး ပထမမင်းသားဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူက တကယ်ပဲ ထိုက်ကျုံးခေတ်ရဲ့ စစ်တပ်ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... စစ်ဗျူဟာပညာဟာ သူ့ရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်ပဲ...”
“တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ တစ်သိန်းစစ်သားတွေဟာ အတောင်ပံအစောင့်တပ်၊ တော်ဝင်အစောင့်တပ်၊ မိုးကောင်းကင်နဂါးတပ်၊ ပင်လယ်နဂါးတပ်၊ မဟာပြည်ကြီးငါးတပ်၊ နဲ့ ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်ဆိုပြီး ပိုင်းခြားထားတယ်... ဒီတပ်ဖွဲ့တွေအားလုံးဟာ စစ်သူကြီး လီ၊ ပိုင်၊ နဲ့ ဟွမ်တို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတယ်... ဒီလူသုံးယောက်ဟာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက် တာဝန်ယူထားခဲ့ပြီး အားလုံးဟာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသူတွေဖြစ်ပြီး အလွန်သန့်စင်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်...”
“သူတို့ထဲမှာ စစ်သူကြီး လီရွှမ်းရီဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်အပေါ် အလွန်သစ္စာစောင့်သိတဲ့သူပဲ... သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဟာ စစ်မြေပြင်မှာ လှည့်လည်တိုက်ခိုက်နေတဲ့အချိန်တုန်းက လီရွှမ်းရီဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိဘူး...”
“ဟွမ်ထျန်းကျောက်ဟာ စစ်သူကြီးသုံးဦးထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ရာထူးကို အရင်ကတည်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သူပဲ... မြို့တော်ထဲက ဟွမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေဟာ သူ့ရဲ့ အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှာ ရှိခဲ့ကြတယ်... သာမန်အခြေအနေမှာဆိုရင် သူဟာ ပုန်ကန်မှုအကြောင်း မစဉ်းစားသင့်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အခြေအနေက... စစ်သူကြီးသုံးဦးထဲမှာ ပထမမင်းသားက သူ့ကို ခေါ်ယူနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ဟွမ်ထျန်းကျောက်ဟာ အလွန်ထက်မြက်တဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့မှာ အာမခံချက်မရှိဘဲ သစ္စာခံမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်ဟန်ကျိုးပဲ... ပိုင်ဟန်ကျိုးဟာ အရမ်းငယ်သေးတယ်... ဒီနှစ်မှာ အသက် ၂၉ နှစ်ပဲရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူဟာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... သူဟာ ၁၆ နှစ်သာရှိသေးတဲ့အချိန်မှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ နှစ်သက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်ထဲကို ခေါ်ယူခံခဲ့ရတယ်... ခြောက်လအကြာမှာ သူဟာ အတောင်ပံအစောင့်တပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးကို စိန်ခေါ်ပြီး အနိုင်ယူကာ သူ့ရာထူးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တယ်...”
“၁၈ နှစ်မှာ သူဟာ စစ်သူကြီးအဆင့်ကို ရာထူးတိုးခံရပြီး သမိုင်းတလျှောက် အငယ်ဆုံး စစ်သူကြီးဖြစ်လာခဲ့တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူဟာ နာမည်ကျော်ကြားမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိခဲ့ပြီး လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရတယ်...”
ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ ဦးလေးငယ် ဝမ်မီက ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးသုံးဦးထဲမှာ ပိုင်ဟန်ကျိုးဟာ ငါတို့အနေနဲ့ အနည်းဆုံး စိုးရိမ်ရမဲ့သူပဲ...”
ဝမ်မီက ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အားလုံးသည် သဘောပေါက်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်နှင့် ပိုင်စီလင်း၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိထားကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့၏ သခင်လေးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ရှိပြီး ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားထားသော်လည်း လူများက မည်သို့မမြင်နိုင်ပါမည်နည်း။
ယခုအခါ မြို့တော်တွင်း၌ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ အခန်းထဲမှ “ဝမ်ချောင်မှလွဲလို့ မြို့တော်ထဲက လူငယ်တွေကို ငါတစ်ယောက်မှ အလေးအနက်မထားဘူး...” ဟု ကြေညာခဲ့ဖူးသည်ကို အားလုံးနီးပါး သိရှိထားကြသည်။
ဤစကားများကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြပေ။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
“စစ်သူကြီးသုံးဦးစလုံးဟာ ထိန်းချုပ်ဖို့ လွယ်ကူတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ပထမမင်းသားက ဒီသိုင်းပညာပြသပွဲကို ဘာကြောင့် ကျင်းပတာလဲဆိုတာ အားလုံးက နားလည်မှာပဲ...”
လီလင်းသည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ နိဂုံးချုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင် ပထမမင်းသားဟာ ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုတာ ငါတို့တွေ့မြင်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့အနေနဲ့ သတိမလျှော့ထားလို့ မရဘူး... ဒီသိုင်းပညာပြသပွဲမှာ ကျရှုံးမှုကို လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး...”
ခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်းချွယ်... မင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို ပြောပြလိုက်ပါ...”
“ဟုတ်ကဲ့... အရှင်...”
ကျန်းချွယ်က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများထံသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တော်ဝင်စစ်တပ်မှာ စစ်သူကြီးသုံးဦးနဲ့ စစ်သူကြီးခြောက်ဦးရှိတယ်... တစ်ဦးချင်းစီဟာ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်တယ်... စစ်သူကြီးခြောက်ဦးသာ စစ်သူကြီးရာထူးကို ယှဉ်ပြိုင်ပိုင်ခွင့်ရှိပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်...”
“ငါတို့ရရှိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ စစ်သူကြီးခြောက်ဦးထဲမှာ မျက်နှာသစ်နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာတယ်... သူတို့ကို စုံစမ်းကြည့်တဲ့အခါ အများပြည်သူသိရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ ကွဲလွဲပြီး သူတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေမှာ အတုလုပ်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ သိသိသာသာ တွေ့ရတယ်...”
ကျန်းချွယ်က ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးသည် မျက်ခုံးများကို တွန့်လိမ်လိုက်ကြသည်။ မိုက်မဲသူပင်လျှင် ထိုနှစ်ဦးသည် ပထမမင်းသား၏ လူများဖြစ်ပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်အပေါ် ပထမမင်းသား၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် ဆက်စပ်နေဖွယ်ရှိကြောင်း မြင်နိုင်သည်။
“ဒီနှစ်ဦးတည်းနဲ့တော့ တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... တခြားစစ်သူကြီးတချို့လည်း ပထမမင်းသားဘက်ကို ပါဝင်လာကြမှာ သေချာတယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော နိဂုံးချုပ်တစ်ခုကို ကြေငြာလိုက်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ဟာ ပထမမင်းသားမဟုတ်ဘူး... ဟိုကျွမ်းကျီပဲ... ထိုက်ကျုံးခေတ်မှာ ထူးချွန်တဲ့ စစ်နတ်ဘုရားနှစ်ဦးရှိခဲ့တယ်... တစ်ဦးက ဆရာကြီးစုကျန်းချန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက ဟိုကျွမ်းကျီပဲ... ဒီမျက်နှာသစ်နှစ်ဦးဟာ သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရောက်ရှိနေပြီး စစ်သူကြီးအဆင့်ထိ ရောက်နေကြပြီဖြစ်တယ်... သူတို့ဟာ လက်ရှိစစ်သူကြီးတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်...”
“အာ...”
ဝမ်ချောင်၏ စကားများကြောင့် အားလုံးသည် ထိတ်လန့်မှင်တက်သွားကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် သန်မာသည်ကို သိထားသော်လည်း စစ်သူကြီးအဆင့်ထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
“အရှင်... ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်မလား...”
ရွှီခဲ့ယွီက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဝန်လေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ စစ်သူကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်သည် လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သိုင်းသမားအများစုသည် ၎င်း၏အစွန်းအထင်ကိုပင် ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲသည်။ ဤမျှထူးချွန်သော ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် မည်သို့ပေါ်ထွက်လာနိုင်မည်နည်း။
သေဆုံးသွားခဲ့သော ကော်ရှုပင်လျှင် သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ်မှာသာ ရှိခဲ့သည်။
“တခြားသူဆိုရင်တော့ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားနဲ့ ဟိုကျွမ်းကျီဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ဖြစ်မှာသေချာတယ်...”
ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ပြောမထွက်ဘဲ ထားလိုက်သည်။ ပထမမင်းသားနှင့် ဟိုကျွမ်းကျီတို့သည် အားနည်းချက်များရှိသေးသော်လည်း ၎င်းတို့ထံတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူများ၏ အဖွဲ့အစည်း၏ အကူအညီလည်း ရှိသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံလူများသည် ဤပုန်ကန်မှုတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိပြီး သိမ်မွေ့နယ်မြေကျွမ်းကျင်သူများစွာပင် ရှိသည်။ စစ်သူကြီးအနည်းငယ်သည် သူတို့အတွက် မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပေ။
“ဒါဟာ မနက်ဖြန်ရဲ့ သိုင်းပညာပြသပွဲကို အကြီးမားဆုံး ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်စေတယ်...”
ဝမ်မီက ဝန်လေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်မှ ဧကရာဇ်ကောင်းကင်တိုင်တောင်မှ ပြန်လည်ခေါ်ယူခံခဲ့ရပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်တွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်တွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုးတက်မှုနှင့် ၎င်းသည် အင်ပါယာ၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေမှုကြောင့် သူ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေရသည်။
“ချောင်အာ... မင်းပြောသမျှသာ မှန်ကန်မယ်ဆိုရင်... ပထမမင်းသားဟာ စစ်သူကြီးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားရုံတင်မဟုတ်ဘူး... သူတို့ဟာ ပြသပွဲမှာ ပါဝင်မဲ့ စစ်သားတွေထဲမှာလည်း အစီအစဉ်တွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်မယ်... ငါစိုးရိမ်တာက အချိန်ကျရင် သူတို့အားလုံးက ပူးပေါင်းပြီး သခင်ကျောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မယ်...”
“လက်သီးနှစ်ဖက်ဟာ လက်သီးလေးဖက်ကို ခုခံဖို့ ခက်ခဲတယ်... အကြံအစည်အများဆုံးသော ကျွမ်းကျင်သူတောင် အင်အားကုန်ခမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲကို မခံနိုင်ဘူး... စစ်သူကြီးကျောက်ဟာ ဆက်လက်ထိန်းထားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”
လီလင်းက စိုးရိမ်တကြီး ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။
ကျောက်ဖုန်းချန်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်နှင့် သူတို့၏ အနီးကပ်ဆုံး ဆက်စပ်မှုဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသား၏ သစ္စာဖောက်ရည်မှန်းချက်များကို တားဆီးရန် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးလည်း ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်၏ ပြသပွဲတွင် ကျောက်ဖုန်းချန်သည် မည်သည့်အခါမျှ ရှုံးနိမ့်လို့မရပေ။
အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်ထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
******
အခန်း ၁၇၁၄ - ဧကရာဇ်နန်းတော်၊ အနောက်ဘက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း...
လက်ရှိအခြေအနေသည် ကျောက်ဖုန်းချန်အတွက် အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ သူသည် တစ်ဦးတည်းနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အခြားသူအားလုံး၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံးသည် သူ့ကို နောက်ကွယ်မှသာ ထောက်ပံ့နိုင်ကြပြီး တိုက်ရိုက်အကူအညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ထိုက်ကျုံးခေတ်၏ ထူးချွန်သော စစ်တပ်ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။
အခန်းထဲရှိ မည်သူမျှ မိုက်မဲသူမဟုတ်သော်လည်း စစ်တပ်ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားနှင့် ဉာဏ်ရည်ပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။ ယခင်ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်သည် စစ်တပ်ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဉာဏ်ရည်နှင့် ဗျူဟာများကို အပြည့်အဝ ပြသခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကျောက်ဖုန်းချန်ကို စစ်တပ်ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်သူတစ်ဦးရှိခဲ့ပါက ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်သာဖြစ်လိမ့်မည်။
အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်များ လှုပ်ယမ်းနေသံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စက္ကန့်များသည် ဆက်လက်ကုန်လွန်နေသည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်ပြိုင်ပွဲသည် နေ့လယ်တွင် စတင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အကြီးမားဆုံး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုဖြစ်သည်။ အချိန်များစွာ မကျန်ရှိတော့ပေ။
“တကယ်တော့ ငါ ကျောက်ဖုန်းချန်အတွက် စိတ်မပူဘူး... ငါတကယ်စိုးရိမ်နေတာက စစ်သူကြီးသုံးဦးပဲ...”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားများကြောင့် အားလုံးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု ရောင်ပြန်ဟပ်လာသည်။
တော်ဝင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးသုံးဦးသည် လေးစားဖွယ်ရာ အဆင့်အတန်းနှင့် မယုံနိုင်စရာအင်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ပထမမင်းသားသည် ၎င်းတို့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ကြပေ။
“အစီရင်ခံပါတယ်...”
ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအချိန်သည် ဇီအချိန်ဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သည် ပင်မခန်းမမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစိုးရိမ်ထိတ်လန့်ဖွယ် ခြေသံများသည် ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“အရှင်ဘုရင်... သတင်းဆိုးပါ... နန်းတွင်းကနေ စာပို့ချိုးငှက်တစ်ကောင် ရောက်လာပါတယ်... စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်...”
အစောင့်တစ်ဦးသည် ချွေးများဖြင့် ခန်းမထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ...”
ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ... ဘယ်အချိန်က ဖြစ်သွားတာလဲ... လုပ်ကြံသူတွေကရော...”
ဝမ်ချောင်၏ ဦးလေးဖြစ်သူ လီလင်းသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်လာပြီး အစောင့်၏ လည်စည်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော အစောင့်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အတိအကျ အချိန်ကို မသိသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီလောက် ကြာပြီဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်... နန်းတွင်းက ငါတို့လူတွေက အခုစုံစမ်းနေပါတယ်...”
ဝမ်ချောင်၏ ဦးလေးငယ် ဝမ်မီက ရှေ့သို့ အလျင်စလိုပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “သခင်ကျောက်ကရော... သခင်ကျောက် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား...”
“စစ်သူကြီးကျောက်က ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... လုပ်ကြံသူတွေက သူ့အိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ စစ်သူကြီးကျောက်က အဲဒီမှာ မရှိခဲ့တော့ ဒီဘေးဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပါတယ်...”
အစောင့်က ပြောလိုက်သည်။
ခန်းမထဲရှိ အခြေအနေသည် လေးလံလာပြီး အားလုံး၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားသည်။
အစောင့်က လုပ်ကြံသူများကို မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ဤအရေးပါသောအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် မည်သူအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
လီလင်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပြောလိုက်သည်။ “ချောင်အာ... အခြေအနေက ငါတို့အတွက် ပိုဆိုးလာပြီ... ဟိုကျွမ်းကျီက တကယ်ပဲ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လူတွေစေလွှတ်လိုက်တယ်... လောလောဆယ် ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ဒီဖြစ်ရပ်ကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ပထမမင်းသားကို တော်ဝင်စစ်တပ်ပြိုင်ပွဲကို နှောင့်နှေးစေဖို့ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ စစ်သူကြီးနှစ်ဦး ပြန်လည်သက်သာလာတဲ့အထိပေါ့...”
တော်ဝင်စစ်တပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ယခင်က မြို့စောင့်တပ်၏ သာမန်ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးမဟုတ်တော့ဘဲ၊ နိုင်ငံရေး၏ အန္တရာယ်နှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထက်သန်စွာ နားလည်ထားသည်။
သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အစီအစဉ်မှာ ဤဖြစ်ရပ်သတင်းကို ဖြန့်ဝေပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးကို လုပ်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးရန် အာရုံစိုက်စေကာ ပြိုင်ပွဲကို နှောင့်နှေးရန်ဖြစ်သည်။
“အသုံးမဝင်ဘူး...”
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ နိဂုံးချုပ်သည် အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေသည်။
“အကယ်၍ အစီအစဉ်ရေးဆွဲသူက ပထမမင်းသားဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့မှာ အခွင့်အလမ်းရှိမယ်... ဒါပေမဲ့ ဟိုကျွမ်းကျီကတော့ ငါတို့ကို နှောင့်နှေးဖို့ အခွင့်အလမ်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ခန့်မှန်းတာမမှားဘူးဆိုရင် တိုက်ခိုက်မှုလို့ ခေါ်ထားပေမဲ့ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးမှလွဲရင် လုပ်ကြံသူတွေကို ဘယ်သူမှတောင် မမြင်ခဲ့ရဘူး... ဒါက စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို မသတ်ပစ်ဘဲ ဒဏ်ရာရရုံသာ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အကြောင်းအမှန်ပဲ...”
“မနက်ဖြန်ဆိုရင် ပထမမင်းသားက နန်းတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်မှုမရှိခဲ့ဘူးလို့ သေချာပြောလိမ့်မယ်... စစ်သူကြီးတစ်ဦးကတော့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရင်း ကျင့်စဉ် မတော်မမှန်ဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်... နောက်တစ်ဦးကိုတော့ အတိအကျအသေးစိတ်ကို ငါမသိသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက သိပ်မဆိုးရွားပေမဲ့ မနက်ဖြန်ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်မရဖို့ လုံလောက်တဲ့အတိုင်းအတာရှိလိမ့်မယ်...”
“!!!”
ဝမ်ချောင်၏ စကားများကြောင့် အားလုံးသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။
“အရှင်.. ကျွန်တော် နန်းတွင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ စုံစမ်းကြည့်ပါမယ်...”
ကျန်းချွယ်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည့်ပုံဖြင့် အလျင်စလို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အင်း...”
ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဖြေကို သိပြီးဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချွယ်ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဤအရာအားလုံးသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သည်။ ယနေ့ညဦးပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် စစ်သူကြီးများထံသို့ သတိပေးစာများ ပို့ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် မာနကြီးလွန်းပြီး နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အရာများသည် ဤသို့ဖြစ်မလာခဲ့ရပါမည်။
*ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျောက်ဖုန်းချန်က ဘာမှမဖြစ်ဘူး...*
ဝမ်ချောင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ကျောက်ဖုန်းချန်အား ညအချိန်တွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်သို့ မပြန်ရန် သတိပေးခဲ့ပြီး၊ ဤသေးငယ်သော ‘အကြံဉာဏ်’ တစ်ခုကြောင့်ပင် ကျောက်ဖုန်းချန်သည် ဤအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။
“အရှင်... အခုဘာလုပ်ရမလဲ...”
ရွှီခဲ့ယွီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်�।
အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ခန်းမထဲတွင် တစ်ချွင်ချွင်ပင် ကျသံကို ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ပထမမင်းသားသည် သူတို့ကို ပိုမိုဆိုးရွားသော အနေအထားသို့ တွန်းပို့ခဲ့ပြီး အားလုံးသည် အတော်လေး မမျှော်လင့်ထားသည့်အတွက် ဘာလုပ်ရမည်ကို မရှင်းလင်းကြပေ။
ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းမှိတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မထိတ်လန့်ပါနဲ့... ဒီအခြေအနေက ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်သေးတယ်...” သူ၏ အသံထဲရှိ လေသံသည် အားလုံးကို သတိမထားမိဘဲ တည်ငြိမ်သွားစေသည်။
အချိန်မဖြစ်မလျှင် အန္တရာယ်ကြီးလေလေ၊ တည်ငြိမ်နေရန် ပိုလိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက် အခြေခံစွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ပြီးသားဖြစ်သည်။
“အရှေ့နန်းဆောင်က လူတစ်ယောက်က အာဏာအတွက် ဘယ်နည်းနဲ့မဆို လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်... တော်ဝင်စစ်တပ်ဟာ နယ်စပ်တပ်စခန်းတွေထက်တောင် ပိုအရေးကြီးတယ်... ဒါကြောင့် သူဟာ မလွှဲမရှောင်သာ ဒီကိစ္စကို စတင်လုပ်ဆောင်လာမှာပဲ... အခုထိဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှဟာ ငါမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားအတွက် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ ဒီလောက်လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“အားလုံးပြန်လွှတ်လိုက်ပါ... ငါမှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်...”
ဝမ်ချောင်က တင်းကြပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် ယုံကြည်မှုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေသည်။
“ရွှီခဲ့ယွီ... မင်းဒီမှာနေခဲ့... ဒီစာကို အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးဆီကို ချက်ချင်းပို့ပေး... သူတို့ကို ကျောက်ဖုန်းချန်ဆီ သွားပြီး စာထဲမှာ ငါဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခိုင်းလိုက်...”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... အရှင်...”
ရွှီခဲ့ယွီက စာကို ယူပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
အားလုံး ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည့်အခါ လီလင်းသည် တမင်တကာ နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
“ချောင်အာ... ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး သံသယဖြစ်စရာပဲ... ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲမှာ အစောင့်တွေ အများကြီးရှိတယ်... ပြင်ပကလူတွေ ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲသင့်တယ်... ထပ်ပြီး စစ်သူကြီးတွေရဲ့ အိမ်တော်တွေကို တော်ဝင်စစ်တပ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဝိုင်းထားတယ်... ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ပြိုင်ပွဲဖြစ်နေတော့ အစောင့်တွေက ပုံမှန်ထက် ပိုများနေသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုတောင် လုပ်ကြံသူတွေက စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သဲလွန်စတစ်ခုမှ မထားခဲ့ဘူး... ဒါဟာ သာမန်လုပ်ကြံသူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး...”
“ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်... မနက်ဖြန်ဆိုရင် အားလုံးထင်ရှားလာလိမ့်မယ်...”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
“အာ... ဒါဆိုရင် မင်းမှာ အကြံရှိပြီးသားပဲ...”
လီလင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဝမ်ချောင်သည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာရှည်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ပုံစံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ သေးငယ်သော ပုံစံကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှုပ်ရှားနေသည်။
……
လမင်းကြွေကျပြီး ကြယ်များ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ညအချိန်သည် မကြာမီ ကုန်လွန်သွားပြီး နေ့လယ်တွင် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သိုင်းပညာပြသပွဲသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွင်း၌ စတင်ခဲ့သည်။
ပြသပွဲ၏ နေရာသည် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ နန်းတော်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဖြစ်ပြီး မြောက်မှတောင်သို့ တစ်သောင်းပေကျော် ရှည်လျားသည်။ မြေပြင်သည် ထူထဲသော ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သတ္တုနှင့် ကျမ်းစာများဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။
အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ ဤအကြီးမားသော ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုအတွက် ပထမမင်းသားသည် ဧည့်သည်များကို ခွင့်ပြုရုံသာမက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကြေငြာခဲ့ပြီး မှူးမတ်များနှင့် နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများကိုပင် လာရောက်ကြည့်ရှုခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ဘမ်း...
ပြိုင်ပွဲအချိန်တွင် ဧကရာဇ်နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။
“ပထမမင်းသားက မှူးမတ်တွေနဲ့ နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတွေ အများကြီးကို ဖိတ်ကြားထားတာဟာ ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ ဩဇာကို တိုးမြှင့်ဖို့နဲ့ အားလုံးကို နောက်ဆုံးရလဒ်ကို လက်ခံစေဖို့ပဲ... ထပ်ပြီး ပထမမင်းသားက အန်းရှီ၊ ပေထင်၊ နဲ့ ကြယ်စုံတပ်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီးသားဖြစ်နေတယ်... နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတွေထဲက အများအပြားက ယိမ်းယိုင်လာပြီး ပထမမင်းသားဘက်ကို ပါဝင်သင့်မသင့် စဉ်းစားနေကြတယ်... အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတယ်...”
တင့်တယ်လှပသော ရထားတစ်စီးသည် နန်းတွင်းတံခါးပေါက်ကို ဖြည်းဖြည်းဖြတ်သန်းသွားသည်။ အတွင်းတွင် လီလင်းသည် အနောက်ဘက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ဦးတည်နေသော အခြားရထားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူသည် ဝမ်ချောင်ကို အနောက်ဘက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် လာခဲ့သည်။ လီလင်းသည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် ပြိုင်ပွဲ၏ ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်များက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိပေ။
ဝမ်ချောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။ မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်ဖြစ်ရပ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများကို မင်းသားများအကြား စစ်ပွဲထဲသို့ မပါဝင်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ပထမမင်းသားသည် အာဏာပိုမိုရရှိလာသည်နှင့်အမျှ နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများစွာသည် ယိမ်းယိုင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ ပြန်လည်ဖြေလျော့လာသည်။
“မကြာသေးခင်က ဘယ်မျိုးနွယ်စုက အတက်ကြွဆုံးဖြစ်နေလဲ...”
ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ကွမ်းရှီရဲ့ ဝေ့မျိုးနွယ်စု...”
လီလင်းက တင်းကြပ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုသည် နှစ်ပေါင်းရာချီရှိသော နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကွမ်းရှီတွင် အငွယ်ကြွယ်ဆုံး မျိုးနွယ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိသားစုလုပ်ငန်းသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီး အာရေးဗီးယားလူမျိုးများနှင့်ပင် မကြာခဏ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်သည်။
အာရေးဗီးယားလူမျိုးများနှင့် လုပ်ငန်းသည် ဝေ့မျိုးနွယ်စု၏ ဝင်ငွေ၏ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုသည် သူ၏ ဘိလပ်မြေလမ်းအစီအစဉ်တွင် အရေးပါသော ပါဝင်သူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ကွမ်းရှီရှိ လမ်းများကို ၎င်းတို့အား ထိန်းချုပ်ခွင့်ပင် ပေးခဲ့သည်။
“အရာအားလုံးမှာ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးရှိတယ်... ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုက ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံရှာပြီး ပထမမင်းသားနဲ့ ရင်းနှီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက်ပြီးပြည့်စုံတဲ့အရာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး...”
“ငါတို့နဲ့ လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကို ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်... ဘိလပ်မြေလမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လုပ်ငန်းအားလုံးကနေ သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ရမယ်... ထပ်ပြီး နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတွေက သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်မှု မလုပ်ကြဖို့လည်း ပြောလိုက်... ဒါ့အပြင် တာလာ့စ်မှာ ရှိတဲ့ ယန်ဟုန်ချန်းကို ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွေနဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ တာလာ့စ်ကို ဖြတ်မသွားစေဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်...”
*****
အခန်း ၁၇၁၅ - တော်ဝင်စစ်တပ်၏ ခမ်းနားသော အခမ်းအနား...
တာလာ့စ်တိုက်ပွဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် စစ်တပ်အမျိုးမျိုးကို ဦးဆောင်ကာ ခိုရာစန်းသို့ တစ်ဆင့်ချင်း တိုးသွားခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက အရာအားလုံးကို ဖရိုဖရဲဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထိုတိုက်ပွဲမှ အသီးအပွင့်အချို့ ရရှိခဲ့ပြီး တာလာ့စ်မြို့သည် အရေးပါသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယန်ဟုန်းချန်နှင့် သူ၏ ယန်မျိုးနွယ်စုသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် ကြီးမားသော အထောက်အကူဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ပေးခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် တာလာ့စ်အတွင်း ကြိုတင်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိခဲ့ပါက ဝမ်ချောင်အတွက် ထိုတိုက်ပွဲသည် များစွာပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
ကောင်းရှန်းကျစ်လည်း တိုက်ပွဲအစတွင် တာလာ့စ်ကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရေးကြီးသော ခံတပ်သည်ပင် ဝမ်ချောင်၏ စစ်တပ်ရောက်လာသည်အထိ သူ့ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် ကွန်းတောင်များအနောက်ဘက် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာများကို သိပ်ဂရုမထားသေးချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ယန်ဟုန်ချန်းအား တာလာ့စ်၏သခင်အဖြစ် အကြံပြုခဲ့ပြီး အရှေ့မှအနောက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ဤအရေးကြီးသော လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်စေခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မဟာထန်အပေါ် ယန်မျိုးနွယ်စု၏ သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် အန်းရှီမှ ထွက်ခွာမသွားမီ ထည့်သွင်းထားခဲ့သော နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်သည်။
စာတစ်စောင်ဖြင့်ပင် ဝမ်ချောင်သည် ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စု၏ ကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။
“ကြက်ကိုသတ်ပြီး မျောက်တွေကို ထိတ်လန့်စေဖို့... ဒါက တခြားနာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအခြေအနေကို ဆက်လက်ကြီးထွားခွင့်ပြုလို့ မဖြစ်ဘူး...”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
“အင်း...”
လီလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကွမ်းရှီဝေ့မျိုးနွယ်စုသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းသွားပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဤအရာကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ရထားသည် အနောက်ဘက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ပင်လယ်နဂါးစစ်တပ်... မင်းတို့ လုပ်နိုင်တယ်...”
“တောင်ပံစစ်တပ် သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်...”
“ဟားဟား... အဖေကို အရမ်းတောင်းဆိုလိုက်ရလို့ ကံကောင်းလိုက်တာ... ဒီပြိုင်ပွဲက အရမ်းမိုက်မဲ့ပုံပဲ...”
“လောင်းကစားလုပ်ကြမယ်... လောင်းကစားလုပ်ကြမယ်... တစ်ဆယ်မှာ တစ်ဆမို့... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်သူအနိုင်ရမလဲ...”
ဝမ်ချောင်သည် လူအုပ်ထဲမှ နားထဲသို့ ပြည့်ကျပ်လောက်အောင် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ရထားထဲမှ ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အဝေးတစ်ဖက်တွင် နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများ၏ လူငယ်သားသမီးများစွာသည် ၎င်းတို့ထောက်ခံသော စစ်တပ်အတွက် အသံအကုန် အကုန်အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤပြိုင်ပွဲ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝကို လုံးဝမသိကြပုံပေါ်သည်။
အနီးအနားတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များနှင့် မှူးမတ်များသည် မျက်နှာများ တင်းမာနေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပတ်လည်တွင် တောင်ပံစစ်တပ်၊ တော်ဝင်အစောင့်တပ်၊ မိုးကုပ်နဂါးတပ်၊ ပင်လယ်နဂါးတပ်နှင့် ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်တို့၏ စည်းကမ်းတကျ တန်းစီထားသော တပ်ဖွဲ့များသည် ဖိနှိပ်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စစ်သူကြီးနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခံရသည့် သတင်းသည် တပ်ဖွဲ့များထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီဖြစ်ပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်မှ အနှေးဆုံးသော စစ်သားများပင် လေထဲတွင် အန္တရာယ်ကို အနံ့ခံမိကြသည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲကြပေ။
ဝမ်ချောင်သည် ရထားထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ ခဏတာမျှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် မန္တန်တစ်ခု ပြဌာန်းခံရသလို ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်ရပ်နေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယနေ့ပြိုင်ပွဲသည် အလွန်အရေးကြီးသော်လည်း၊ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော လူငယ်ပုံရိပ်သည်သာ အင်ပါယာ၏ စစ်မှန်သော ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်ကို အားလုံးသိရှိကြသည်။
“ကြည့်စမ်း... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပဲ...”
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်တွင် ရပ်နေသော နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ လူငယ်တစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် စကားတစ်ဝက်သာပြောပြီးစီးချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခုက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ သားရဲ... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။
*ဒီသားရဲလေး...* ပထမမင်းသား၏ ဖိတ်ကြားမှုကြောင့် မလာရမဖြစ် လိုအပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါက၊ ဤသားရဲလေးသည် သူ၏ အကြီးဆုံးသားမဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူသည် ဤနေရာတွင်ပင် ထိုသူကို ရိုက်သတ်လိုက်လိမ့်မည်။ ယနေ့ပြိုင်ပွဲသည် တက်ကြွဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး မျက်စိမမှိတ်ဘဲ အော်ဟစ်ထောက်ခံခြင်းသည် ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် သို့မဟုတ် ပထမမင်းသားကို မဆင်မခြင်ဆွေးနွေးခြင်း၊ သူတို့၏ နာမည်များကို ဖော်ပြရုံမျှဖြင့်ပင် မတော်မတရားသော အချက်ပြမှုများကို ပေးပို့ပြီး သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုအပေါ် သေဒဏ်ကို ဆွဲဆောင်လာနိုင်သည်။
“အခုကစပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းပြောရင် မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို ငါရိုက်ချိုးမယ်... ကျန်းနန်ဒေသမှာရှိတဲ့ ဘိုးဘွားအိမ်တော်ကို ပို့ပစ်မယ်... ဆက်ခံသူအဖြစ်ကနေ မင်းကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်...”
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ရွံရှာစွာ ထွေးထွက်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်သည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။
အဝေးရှိ ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနောက်ဘက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ တပ်ဖွဲ့အသီးသီးသည် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားပြီး ကွင်း၏အစွန်းများတွင် ရပ်တည်နေကြပြီး သူတို့၏ အရာရှိများသည် အားအင်ပြည့်ဝစွာ ဝင်ရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ကျောက်ဖုန်းချန်က ဘယ်မှာလဲ... ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ရတာလဲ...”
“တကယ့်တိုက်ပွဲမစခင် အချိန်အနည်းငယ်ကျန်သေးတယ်... ဒါကြောင့် သူက တပ်မရိပ်ထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်...”
လီလင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။
“တိုက်ပွဲမစခင် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နေတာဖြစ်မယ်...”
လီလင်းသည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်း၏ အတွင်းလည်ပတ်ပုံကို ပိုမိုနားလည်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ၏ အတိမ်အနက်တွင် အတွေးများ လှစ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် အဝေးမှ နားထဲသို့ ပြည့်ကျပ်လောက်အောင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘုန်း...
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်တွင် လူအုပ်သည် လှုပ်ရှားပြီး ခွဲထွက်သွားကာ အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော တော်ဝင်စစ်တပ်စစ်သား ငါးရာခန့်ပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အခြားစစ်သားများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤစစ်သားများသည် တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းများမှ ပြန်လည်သန့်စင်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤလူများသည် တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး သွေးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။
“ဟဲ.... သခင်ကျောက်ရောက်လာပြီ...”
လီလင်းသည် ဤတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသော တင့်တယ်သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
တော်ဝင်စစ်တပ်၏ စစ်သားများအနက် တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းကို တကယ်မြင်တွေ့ခဲ့သူ အနည်းငယ်သာရှိသည်။ နာမည်ကျော် ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်ကို ဦးဆောင်နိုင်သူသည် သူတို့၏ တပ်မှူး ကျောက်ဖုန်းချန်သာဖြစ်လိမ့်မည်။
ကျောက်ဖုန်းချန်သည် အနက်ရောင်မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းလာရင်း အဝေးရှိ ဝမ်ချောင်ကိုလည်း သတိပြုမိသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသည့်အခါ သူတို့သည် သတိမထားမိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဖလှယ်ကြပေ။
သူတို့သည် အပြန်အလှန်နားလည်မှုတစ်ခုကို ရရှိပြီးဖြစ်ပြီး များများစားစား ပြောဆိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသည်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာဖြစ်သည်။
ဘူး...
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်၏ အခြားနေရာများမှ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အခြားတပ်ဖွဲ့များမှ သန်မာသော မြင်းများပေါ်တွင် စီးနင်းလာသော စစ်သားများကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောက်ဖုန်းချန်၏ ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်၏ စစ်သားများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤလူများသည် တစ်စုံတစ်ရာတွင် ချို့ယွင်းနေသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ သန့်စင်ပြီး ရဲရင့်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သာမန်တော်ဝင်စစ်တပ်စစ်သားများထက် သာလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... မိုးကုပ်နဂါးတပ်ရဲ့ စစ်သူကြီး ကျန်းဝူယု ပဲ...”
“စစ်သူကြီး စွန်းကျိရှန်း လည်းပါတယ်...”
“ဟွမ်ရှောင်ထျန်း မဟုတ်ဘူးလား...”
လူအုပ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ဤသည်မှာ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီးသုံးဦး၏ ရာထူးများကို လောင်းကြေးထပ်ထားသည့် ပွဲဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ခမ်းနားသော အခမ်းအနားသည် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပပြီး၊ နာမည်ကြီးမျိုးနွယ်စုများနှင့် မှူးမတ်အိမ်တော်များမှ သားသမီးများအတွက်ပင် ယနေ့လို လူအများအပြား ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ အကြောင်းအမှန်ဖြစ်သည်။
ယနေ့ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများသည် သူတို့အား နောက်ဆယ်စုနှစ်များစွာအထိ ပြောဆိုပြဿနာတင်ပြီး ဂုဏ်ယူပြောဆိုနိုင်မည့် အရာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အစွန်းတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ထက်ထက်သြသြဖြစ်နေသည်။
“တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ အများစုက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ စစ်တပ်ရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သားတွေဖြစ်ပြီး အရမ်းသန်မာကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ပြီးသွားရင် ဒီရာထူးမှာ ဆက်လက်ရှိနေဖို့ လူတော်တော်များများအတွက် ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်...”
လီလင်းသည် ဝမ်ချောင်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အကယ်၍ ပထမမင်းသားသည် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက၊ သေချာပေါက် သန့်စင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသော အရာရှိများအားလုံး အစားထိုးခံရလိမ့်မည်။ ဤမြင်းများပေါ်တွင်ထိုင်နေသော စစ်သူကြီးများစွာသည် နောက်ထပ်ပေါ်ထွက်လာမည် မဟုတ်ပေ။
စစ်သူကြီးများသည် ဤအရာကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပုံရပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများသည် တင်းမာနေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ။ ပထမမင်းသား၏ စရိုက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူသည် သေချာပေါက် ဤသို့လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။ ယနေ့တွင် ပထမမင်းသားကို မတားဆီးနိုင်ပါက လူအများအပြားသည် ပထမမင်းသားထံ သစ္စာခံရန် ကျိန်ဆိုကြလိမ့်မည်။
ဘုန်းဘုန်းဘုန်း...
ခဏအကြာတွင် မြေပြင်သည် မြင်းထောင်ပေါင်းများစွာ ချီတက်လာသလို ယိမ်းယိုင်လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် သူ၏ ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်ပင်လျှင် ဤကြီးမားသော ဆူညံသံ၏ ရင်းမြစ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်မိသည်။
“သူတို့ ရောက်လာပြီ...”
ဝမ်ချောင်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
အရှေ့မြောက်ဘက်မှ သံမဏိရေလှိုင်းတစ်ခုလို စစ်တပ်နှစ်ခုထပ်မံချီတက်လာသည်။ အခြားတပ်ဖွဲ့များနှင့် မတူဘဲ၊ ဤတပ်ဖွဲ့နှစ်ခု၏ စစ်သားများသည် သံမဏိအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး တစ်ထောင်အောက်သာရှိသော်လည်း သောင်းပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်တစ်ခု၏ ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။
ကျောက်ဖုန်းချန်၏ ရွှမ်ဝူးစစ်တပ်ပင်လျှင် ဤအရှိန်အဟုန်ရှေ့တွင် ဘေးဖယ်ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဤတပ်ဖွဲ့နှစ်ခု၏ ရှေ့တွင် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အရာရှိနှစ်ဦးရှိပြီး ၎င်းတို့သည် သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ သူတို့၏ အေးစက်သော မျက်လုံးနှစ်စုံသာ ပေါ်ထွက်နေသည်။ အရာအားလုံးသည် ထူထဲသော သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့သည် မရဏကမ္ဘာမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများနှင့် တူသည်။
“အဲဒီနှစ်ယောက်က တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးအသစ်နှစ်ဦးပဲ... သူတို့က ရှားရှားပါးပါး ပေါ်ထွက်လေ့ရှိတယ်... မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း သူတို့ပေါ်လာတဲ့အခါ သံချပ်ကာတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာတောင် မပြဘူး... ဒါက သူတို့ကို စုံစမ်းဖို့ မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ထားတာ... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ သခင်ကျောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူတွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”
လီလင်းက စိုးရိမ်စွာ မှတ်ချယ်ပြောဆိုသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်သူကြီး သို့မဟုတ် စစ်သူကြီးရာထူးတွင် တစ်ဦးတည်းအတည်ပြုပြီးသည့်နောက် ၎င်းကို ပြောင်းလဲရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အောက်ခြေမှ စစ်သူကြီးရာထူးသို့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တက်လှမ်းရန်သည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤသူနှစ်ဦးသည် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မဖြစ်မနေ ကြီးမားသော အင်အားမရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အရာအားလုံးမှာ အဖြေရှိတယ်... ကျောက်ဖုန်းချန်က သူတို့ကို ရှုံးမသွားဘူး...”
ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် ကြာမြင့်စွာ သိကျွမ်းခဲ့ပြီး ကျောက်ဖုန်းချန်သည် သူနှင့်အတူ တာလာ့စ်၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးပင်လယ်ထဲတွင် အာရေးဗီးယားစစ်သားများကို အနိုင်ယူခဲ့သော ထိပ်တန်းစစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မီးထဲတွင် သန့်စင်ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် လွယ်ကူစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင်၊ ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် ကျောက်ဖုန်းချန်သည် စစ်သူကြီးသုံးဦးအနက် တစ်ဦးအဖြစ် ဆုံးဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။ ပထမမင်းသားမှာ မည်သည့်အစီအစဉ်များရှိစေကာမူ ကျောက်ဖုန်းချန်သည် လွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်မသွားနိုင်ပေ။
အဝေးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တပ်မှူးနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ နေရာများကို ယူလိုက်ကြပြီး အငွေ့အသက်သည် ပို၍တက်ကြွလာသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဤတပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤစစ်သားများသည် မည်မျှသန်မာသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့သည် စစ်တုရင်ပြားပေါ်ရှိ အရုပ်များသာဖြစ်သည်။ ဤအရုပ်များကို ကစားသူသည် မပေါ်ထွက်လာသေးပေ။