အခန်း (၁၇၃၆-၁၇၄၀)

အခန်း 1736

ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာဖြစ်သည့် အန်းရှီဒေသတွင်မူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲနေသည်။ စစ်သူကြီး ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့်ဖုန်းချန်ချင်းတို့ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ယူပြီးနောက် ပထမမင်းသားက မုန်ရှဲကျောက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးပို့လိုက်သည့်နောက်ပိုင်းတွင်၊ တစ်ချိန်က အထက်မြက်ဆုံး စစ်တပ်များ တပ်စွဲခဲ့ဖူးသည့် အန်းရှီစစ်တပ်ကို ပထမမင်းသားက အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တာလာ့စစ်ပွဲကြောင့် သံမဏိတပ်မတော်မှာ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးခဲ့ရသော်လည်း ပိန်ချုံးသွားသည့် ကုလားအုတ်ပင်ဖြစ်လင့်ကစား မြင်းထက်တော့ကြီးသည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင် စစ်ရေးဌာနနှင့် ထန်မင်းဆက်၏ ဒေသအသီးသီးမှ အကူအညီများဖြင့် အန်းရှီစစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် အထက်မြက်ဆုံး တပ်သားများစွာ စုစည်းမိခဲ့ပြီး၊ အင်အားအသင့်အတင့်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အချိန်တန်ပြီ။ အမိန့်ကိုစောင့်ပြီး ဘယ်အချိန်မဆို လှုပ်ရှားဖို့ အသင့်ပြင်ထား"

ညအမှောင်ထဲတွင် သတင်းစကား ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အန်းရှီစစ်တပ်အတွင်း၌ အရိပ်နှစ်ခု ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လျက် အမိန့်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်လိုက်သည်။ ထိုနောက်တွင်မူ "ဒုန်း" ခနဲ မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ တလိမ့်လိမ့်တက်၍ ဒေသအသီးသီးမှ တပ်မတော်ကြီးများသည် လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာကြတော့သည်။

တစ်ရက်တည်းမှာပင် ပေထင်၊ ကြယ်စုတန်းနှင့် အန်းရှီ စသည့် ထန်မင်းဆက်အတွက် အရေးကြီးဆုံး စစ်ရေးဒေသကြီး သုံးခုလုံးတွင် တပ်များ လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ပြိုင်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တောင်ပေါ် မိုးရွာတော့မည်ဆိုလျှင် လေပြင်းတွေ ကြိုတိုက်တတ်သည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင်။ ဤမြေတစ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို စစ်မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များက ဝန်းရံလာခဲ့ချေပြီ။

ပထမမင်းသား၏ စာပို့ငှက်များသည် မိုးကြိုးသွားသကဲ့သို့ အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုတန်း စသည့် အဓိက စစ်ရေးဒေသများသို့ ပျံသန်းနေချိန်တွင် မြင့်မားလှသော ဝူကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်၌မူ ချီရှီ၊ အန်းရှီနှင့် ကြယ်စုတန်းတို့နှင့်ကွာဟသည့်သုံးထောင့်ချိုင့်ဝှမ်း နယ်မြေတွင်မူ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလျက် ရှိသည်။

"ဟိန်း!" "ဟား!" ...

လေ့ကျင့်ရေးလုပ်နေစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံဗလံများမှာ ကုန်းပြင်မြင့်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် လေနှင့်အတူ အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒုန်း၊ ဒုန်း…ဒုန်း"

ခြေလျင်တပ်သားများ လေ့ကျင့်နေသည့်နေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် ကြီးမားသည့် အသံများနှင့်အတူ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သုံးဘီးတပ်လှည်းရထားများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ကြီးမားသော လေးတန်းကြီးများသည် ရှည်လျားသော မျဉ်းကြောင်းအဖြစ် စီတန်းလျက်ရှိသည်။

လေးခလုတ်များကို ဆွဲတင်လိုက်သည့်အခါ ရှည်လျားသော မြှားများသည် ဧရာမ မြည်ဟီးသံများနှင့်အတူ ပင်လယ်မှ နဂါးတစ်ကောင် ထွက်လာသကဲ့သို့ ပစ်မှတ်နေရာသို့ ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် ပစ်မှတ်များသည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဖောင်း"

သူတို့၏ နောက်ကျောရှိ မနီးမဝေးတစ်နေရာတွင်မူ မြင်းခွာသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လျက်ရှိပြီး မြင်းစီးသူရဲများစွာသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စီးနင်းလိုက်ပါနေကြသည်။ သူတို့သည် မြင်းပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ အမြင့်ခုန်တက်ကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘေးသို့ ငုံ့ကိုင်းလိုက်ကြသည်။ မျောက်များကဲ့သို့ပင် မြင်း၏ဝမ်းဗိုက်အောက်မှ ဖြတ်ကာ မြင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာအမျိုးမျိုးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေရာယူကြသည်။

ထိုမျှမကသေး မြင်းများသည် စစ်ဆင်ရေးအတွက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တဟုန်ထိုး ပြေးလာသည့်အခါ၊ ထိုသိပ်သည်းလှပြီး အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော သံချပ်ကာမြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့သည် ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စုစည်းပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပြန့်ကျဲကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော ရေစီးကြောင်းကြီးသဖွယ် အဝေးဆုံးနေရာသို့ လှိမ့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ နောက်ဘက်တွင်မူ သုံးထောင့်ချိုင့်ဝှမ်းရှိ သံမဏိခံတပ်ကြီးနှစ်ခုသည် တည်ကြည်ခန့်ညားစွာဖြင့် ရွှေရောင်တောက်ပလျက်ရှိပြီး၊ အဝေးမှပင် မျက်စိပသာဒဖြစ်လောက်အောင် အလွန်ထင်ရှားလှသည်။

ခံတပ်ကြီးများ၏ရှေ့တွင် ထွားကျိုင်းသော စစ်မြင်းများ စီးနင်းထားသည့် အရိပ်နှစ်ခုသည် ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် ရပ်တန့်နေကြသည်။ အရိပ်တစ်ဦးမှာ မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားများက အင်အားပြည့်ဝလျက်ရှိသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် လူတစ်ကိုယ်လုံးက ကြီးမားသည့် ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ဘေးနားရှိ နောက်တစ်ဦးမှာ မျက်နှာထားတင်းမာ၍ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှေ့သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ရှိနေပြီး ကြေးနီသွန်းသကဲ့သို့ မာကျောခိုင်ခံ့လှသည်။

ထိုသုံးထောင့်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဤတပ်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ စစ်သူကြီးများဖြစ်ကြသော လီစီယီနှင့် စုဟန်ရှင်းတို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကြာမြင့်သော အချိန်ကာလတစ်လျှောက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု၊ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲမှုတို့ကြောင့် ဤသုံးထောင့်ချိုင့်ဝှမ်းသည် မကြုံစဖူးသော စစ်ရေးအချက်အချာကျသည့် အရသာကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် လီစီယီနှင့်စုဟန်ရှင်းတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှမကသေး သူတို့သည် စစ်သည်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေစဉ်မှာပင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပါ မမေ့မလျော့ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့နှစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များသည် ပို၍ပင် အားကောင်းထက်မြက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မင်းရဲ့ မိုဓားတပ်ဖွဲ့က နောက်ဆုံးတော့ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာပြီပဲ"

စုဟန်ရှင်းက ဝေးလံသည့်နေရာကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော မိုဓားတပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်များသည် နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော ဓားရှည်များကို ကိုင်စွဲလျက် ခုတ်၊ ရိုက်၊ ပိုင်း၊ ထစ် စသည်ဖြင့် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထိုသို့ ဆိုလိုက်သည်။

တာလာ့စစ်ပွဲတုန်းက အရှင်က စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည့် ဤမိုဓားတပ်ဖွဲ့သည် အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သေးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားလုံးက ဆက်လက်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဤတပ်ဖွဲ့သည် စစ်မြေပြင်တွင် မည်သည့်တပ်ကိုမဆို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်ပြသလာခဲ့ချေပြီ။

အထူးသဖြင့် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် အနောက်ဒေသမှ ရွှေ့ပြောင်းခံရပြီးနောက်၊ လီစီယီသည် ယခင်မိုဓားတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဖိတ်ခေါ်စုဆောင်းခဲ့ရာ တပ်ဖွဲ့၏ အင်အားသည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး စနစ်မှာလည်း ပိုမိုပြည့်စုံလာခဲ့သည်။

"အခုချိန်သာ ကူတိုင်ဘာရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မြင်းစီးတပ်တွေနဲ့ ထပ်တွေ့ခဲ့ရင် ရလဒ်က နှစ်မျိုးနှစ်စားဖြစ်လာနိုင်တယ်"

စုဟန်ရှင်းက ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

ကူတိုင်ဘာသည် ဝမ်ချောင်နှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်တို့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ခံ ထိပ်တန်းတပ်တော်ကြီးများသည် ထိုစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည့် လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း စွဲမှတ်စေခဲ့သည်။

စုဟန်ရှင်းက လီစီယီ၏မိုဓားတပ်ဖွဲ သည် ကူတိုင်ဘာ၏ အားကောင်းသော စစ်တပ်များကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းသည် အလွန်အမင်း မြှောက်စားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးဟာ အရှင်ရဲ့ ကောင်းမှုတွေပါပဲ"

လီစီယီနှင့် စုဟန်ရှင်းတို့သည် ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လျက် "ဟွန်" ခနဲ အသံဖြင့် ပြောသည်။ စုဟန်ရှင်း၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"အရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာနည်းစနစ်သာ မရှိခဲ့ရင် မိုဓားတပ်ဖွဲ့ကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီလို ဓားရိုးရှည် မိုဓား တွက ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ယန်ဟုန်ချန်ဘက်က သတင်းရောက်တယ်။ အာရေဗျက ကျွန်တော်တို့ဆီက ပုံတူကူးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံး မအောင်မြင်ဘူး။ သူတို့ လုပ်ထားတဲ့ ဓားတွေက ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကျိုးပဲ့နိုင်တယ်။ အင်အားကို လုံးဝ မခံနိုင်ဘူး။ အရှင်လုပ်ထားတဲ့ မိုဓားတွေကို ဘယ်လိုမှ မမီဘူး။ ဒါကြောင့် တကယ်တမ်းကျတော့ အရှင်က ဒီမိုဓားတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က အရှင့်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာရုံသက်သက်ပါပဲ"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး တွေဝေသည့်မျက်နှာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လီစီယီဖြစ်စေ၊ စုဟန်ရှင်းဖြစ်စေ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်မာနကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလောကတွင် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်တည်း နာခံစေနိုင်ပြီး၊ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သဘောကျလေးစားစေနိုင်သည့် လူတစ်ဦးသာ ရှိသည်ဆိုပါက ဝမ်ချောင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အံ့ဖွယ်ရာများနှင့် မယုံနိုင်စရာများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။ စစ်သူကြီးများစွာ လိုချင်တောင့်တခဲ့ကြသည့် စစ်ပညာနည်းစနစ်များစွာ၊ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ခြင်္သေ့ခံတပ်မြို့၊ ချီရှီနှင့် သုံးထောင့်ချိုင့်ဝှမ်းရှိ သံမဏိမြို့များ၊ လူငါးဦးအဖွဲ့ဖြင့် လေးကြီးတန်း ပစ်ခတ်မှုပုံစံနှင့် မိုဓားတပ်ဖွဲ့ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် စစ်တပ်အမျိုးအစားများ စသည်တို့သည် လူအများ၏ အသိဉာဏ်ကို အမြဲတစေ လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သဘာဝအားဖြင့် ရှိနေသည့် အရာတစ်ခုခုက လူအများ၏ အမြင်တွင် မဖြစ်နိုင်သည့် အရာများကို ဖြစ်နိုင်ချေရှိအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေကြချိန်တွင် ရုတ်တရက် မိုးကောင်းကင်မှ အတောင်ပံခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ တုန်ယင်သွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကြီးမားသော စာပို့ငှက်တစ်ကောင်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

"အရှင့်ရဲ့ စာပဲ"

နှစ်ဦးသား လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

"ဖတ်"

ဘေးနားမှ စုဟန်ရှင်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စာပို့ငှက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်သည်။

"အရှင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အမိန့်ပဲ။ ပထမမင်းသားက စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတော့ စတင်လှုပ်ရှားပြီ!"

စုဟန်ရှင်းသည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြုံးကာ စာကို ဘေးနားရှိ လီစီယီအား လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား။ သူတို့ အရှင့်ကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး"

လီစီယီက စာကိုယူပြီး ဆိုသည်။

"ဒီအချက်ကိုတော့ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ သဘောထားက အတူတူပဲ"

စုဟန်ရှင်းက မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောသည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်၊ စုရုံးဖို့ ပြင်ဆင်ကြ။ ငါတို့ လှုပ်ရှားရတော့မယ်!"

အမိန့်တစ်ချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် စစ်ဗုံသံများ တဒူဒူ မြည်ဟီးလာပြီး၊ စစ်သည်များစွာ စုဝေးလာကာ မူလက တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိသူများသည် စုဟန်ရှင်းနှင့် လီစီယီ တို့တင်မကသေးပေ။

ထန်မင်းဆက်၏ တောင်ပိုင်းတွင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် အဖြူရောင်စစ်တံဆိပ် ဆွဲထားသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် မြင်းကို ကောင်းကောင်း မောင်းနှင်နေသည်။ သူ၏နောက်ရှိ မြင်းခွာသံများနောက်တွင် နဂါးကဲ့သို့ ခွန်အားရှိသော စစ်သည်နှစ်ထောင်သည် ခြေရာခံ လိုက်ပါနေကြသည်။

ဤမြင်းစီးသူရဲတပ်သားများသည် တစ်ဦးချင်းစီ ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။ မြင်းများကို စီးနင်းလိုက်ပါစဉ် လူနှင့်မြင်း တစ်သားတည်းကျကာ လျင်မြန်စွာ ချီတက်ကြသည်။ ထိုတောင်တွေပြိုလုမတတ် အရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လွန်း၍ မည်သူ့ကိုမဆို ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားစေနိုင်သည်။

"ဝူးးး…"

တောနက်ထဲရှိ ဝေးကွာသော တောဝံပုလွေအချို့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာများ တုန်ယင်သွားပြီး ခြုံပုတ်များထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ပြင်ပမှ လူတစ်ဦးဦးသာ ဤမြင်းစီးသူရဲတပ်ကို ဤနေရာတွင် မြင်တွေ့ရပါက အလွန်အံ့သြသွားလိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြင်းစီးသူရဲတပ်သည် ဝမ်ချောင်၏လက်အောက်ခံ အထက်မြက်ဆုံး ဝူရှန်းသံမဏိမြင်းစီးတပ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"မြန်မြန် မြန်မြန်… အရှင့်ရဲ့ အမိန့်ရှိတယ်။ နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ပြီး နှစ်ရက်အတွင်း မြို့တော်ကို ရောက်ရမယ်"

ဦးဆောင်သူဖြစ်သည့် အဖြူရောင်စစ်တံဆိပ် ဆွဲထားသည့် စစ်သူကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ခံ ကော်ဇီယီဖြစ်နေသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း" မြေကြီးတုန်ခါသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များ တလိမ့်လိမ့်တက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြေတစ်ပြင်လုံးတွင် စစ်မြင်းသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည့်နေရာများတွင် စစ်သည်မည်မျှသည် စစ်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်၊ မည်မျှသော စစ်သည်များသည် နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ကာ မြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းပေါ်တွင် ရောက်နေကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထန်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးသည် ညတစ်ညတည်းအတွင်းမှာပင် အကုန်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုလှိုင်းဂယက်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည့် အဝေးတစ်နေရာမှ မြို့တော်တွင်မူ အခြေအနေသည် ပို၍ပင်တင်းမာနေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာအားလုံးကို သာမန်အရပ်သူအရပ်သားများက မသိကြသေးဘဲ၊ အရင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုထဲတွင် နစ်မြောနေကြဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသို့ စီစဉ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပထမမင်းသား ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင် ဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံးမှ နောက်ထပ် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မပြုလုပ်ဘဲ ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းရေးကာလထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

သို့သော်လည်း မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်နှင့် အရှေ့နန်းဆောင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပျံဝဲနေသည့် လင်းယုန်များနှင့် ငှက်များစွာသည် ဤသည်မှာ မုန်တိုင်းမတိုက်မီ အေးချမ်းမှုသာဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေကြသည်။

မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုများလည်း ဤထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိကြပြီး၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တံခါးများ ပိတ်ထားကာ၊ ဤမုန်တိုင်းဝဲဂယက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တကယ်တော့ အင်ပါယာအစောင့်တပ်ရဲ့ စစ်ရေးပြိုင်ပွဲပြီးကတည်းက မျိုးနွယ်စုများစွာက အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်စားမိခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

"ဝှီး ဝှီး ဝှီး"

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ထဲသို့ စာပို့ငှက်များစွာ ဆက်တိုက် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

"အရှင်၊ အမိန့်အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ ပေထင်၊ ကြယ်စုတန်း နဲ့ အန်းရှီ အဓိက စစ်ရေးဒေသကြီး သုံးခုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ ခုနကမှ တောင်အဖွဲ့က သတင်းပို့လာတယ်။ နေရာသုံးခုစလုံးမှာ တပ်တွေ စုစည်းနေပုံရပြီး တစ်ပြိုင်တည်း လှုပ်ရှားနေပါတယ်"

ဝမ်ချောင်၏စာကြည့်ခန်းတွင် ရွှီခဲ့ယွီသည် ခါးကို ကုန်း၍ အလေးအနက်ထား ပြောသည်။

နေဝင်စံအိမ်အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်၏လက်အောက်ခံ ထောက်လှမ်းရေးများစွာကို အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုတန်းတို့သို့ စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဟူလူမျိုး ကုန်သည်များနှင့် အရပ်သားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ထိုနေရာများမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အချိန်မရွေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှသော မူမမှန်မှုရှိလျှင်ပင် မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် သတင်းပို့နိုင်ခဲ့သည်။

ကြာမြင့်စွာသော ကာလတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ချောင်၏လက်အောက်ခံ ထောက်လှမ်းရေးများသည် စာပို့ငှက်များ၊ စစ်မြင်းများ၊ မီးခိုးအချက်ပြများနှင့် အချက်ပြမှု အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ သတင်းအချက်အလက်များကို အလွန်လျင်မြန်ပြီး ထိရောက်သော နည်းလမ်းဖြင့် ပေးပို့နိုင်သည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

"နောက်ပြီး သတင်းတစ်ခု ထပ်ရထားပါတယ်။ ပထမမင်းသား ရဲ့ လူတွေဟာ မြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက် တံခါးကိုးခုကို သိမ်းယူလိုက်ပါပြီ"

ရွှီခဲ့ယွီသည် ခေတ္တရပ်နားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

******

အခန်း ၁၇၃၇

ဝမ်ချောင်သည် စကားမဆိုဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။

မြို့တော်တွင် အပြင်ဂိတ်နှင့် အတွင်းဂိတ်ဟူ၍ ရှိသည်။ အတွင်းဂိတ်များမှာ နန်းတော်ကြီး၏ ဂိတ်တံခါးလေးခုဖြစ်ပြီး၊ အပြင်ဂိတ်များမှာ မြို့တော်၏ မြို့ရိုးဂိတ်တံခါးကိုးခုဖြစ်သည်။ အပြင်ဂိတ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းက မြို့တော်၏ ဝင်ထွက်သွားလာရေးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ အတွင်းတံခါးများကိုမူ... ပထမမင်းသားက ကြာနှင့်ပြီ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ စတော့မှာပေါ့လေ"

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက ပထမမင်းသားသည် ယာယီအုပ်ချုပ်ရေး၏ နာမည်ကို အသုံးပြု၍ အတွင်းဂိတ်များကို အပြောင်းအလဲလုပ်ကာ ထိန်းချုပ်ခဲ့ခြင်းသည် သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေသေးပြီး လူအများ၏ အာရုံကို သိပ်မဖမ်းစားခဲ့ပေ။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ပထမမင်းသားသည် အနည်းနှင့်အများ ဂရုစိုက်မှုရှိခဲ့ပြီး အပြင်ဂိတ်များကို လက်ဦးမှုမယူခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်ဂိတ်များသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည့် ကုန်သည်များနှင့် အရပ်သူအရပ်သားများ၊ မြောက်မြားလှသော ယာဉ်တန်းများကြောင့် အလွန်အမင်း ထင်ရှားပြီး အာရုံစိုက်ခံရသော နေရာများဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလွန်းပါက နန်းတွင်းဝန်ကြီးများ၏ ဝေဖန်မှုနှင့် စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်းများကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ပထမမင်းသားသည် ထိုအရာများကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မည်သည့် တားမြစ်ချက်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပုံရသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ပထမမင်းသားသည် အပြင်ဂိတ်များကို လုံးဝထိန်းချုပ်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍၊ သူသည် မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ပုန်ကန်ရန် တကယ်တမ်း စတင်ပြင်ဆင်တော့မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိသေးလား"

ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူး။ ပထမမင်းသားက အပြင်တံခါးတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီးတဲ့နောက် တခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနက်စောစောက မြို့တော်ကာကွယ်ရေးဌာနနဲ့ မြို့တော်စောင့်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံပြီး သူတို့အားလုံးကို အစားထိုးလိုက်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခုက..."

ရွှီခဲ့ယွီ သည် ထိုနေရာတွင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မဝံ့မရဲဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ခုနကမှ သတင်းရပါတယ်။ ဘုရင့်အစောင့်တပ်ဘက်က ကျောက်ဖုန်းချန်ကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားတာကြောင့် ရွှမ်းဝူစစ်တပ်ကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ဖို့ အင်အားမရှိဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာကို ခေတ္တဖယ်ရှားပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို ခေတ္တအစားထိုးလိုက်ပါတယ်"

ဝမ်ချောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လှိုင်းထန်နေသည်။

ကျောက်ဖုန်းချန် နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ရှုပါက ပထမမင်းသားသည် သူ့ကို ဆက်လက်ထားရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီး ရွှမ်းဝူစစ်တပ်ကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ဖို့ အင်အားမရှိဟု အကြောင်းပြခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဆင်ခြေပင် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ကာကွယ်ရေးဌာနနှင့် မြို့တော်စောင့်တပ်များမှာ မြို့တော်၏ အရေးကြီးသော အင်အားစုများဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မပြင်းထန်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့တော်၏ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကို တာဝန်ယူရသည်။ သို့သော် အနှစ်သာရအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် စစ်တပ်တစ်ခုဖြစ်နေသေးပြီး အရေးပါသော အချိန်များတွင် အချို့သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သေးသည်။ ထို့ကြောင့် ပထမမင်းသား၏ စရိုက်အရ သူတို့ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထားရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"သိပြီ"

အချိန်အတော်ကြာမှ ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်သွားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ရွှီခဲ့ယွီသည် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် ဝမ်ချောင်သည်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ အေးစိမ့်သော လေတစ်ချက် တိုးဝင်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှ မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးတိမ်များ မှိုင်းမှိုင်းတက်နေပြီး အလွန်အမင်း ဖိအားပေးနေသည့် ခံစားချက်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

မုန်တိုင်းမလာမီ လေပြင်းတွေ ကြိုတိုက်တတ်သည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင်၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ ပထမမင်းသားဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုကြီးများစွာဖြစ်စေ ဤအခြေအနေသည် ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိနေကြသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်သင့်ပြီ!"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"အရှင်ဘုရင်"

ဝမ်ချောင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် အစောင့်တပ်သားများသည် ဝမ်ချောင်၏နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

"မင်းတို့ အားလုံး သွားကြတော့။ ငါ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ချင်တယ်"

ဝမ်ချောင်က လက်ကာပြပြီးနောက် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ပြင်ပရှိ လူအများအပြားထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်အေးချမ်းလျက်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့ရာ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများသည် သူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ကလေးငယ်များသည် လက်ထဲမှ စက္ကူလေရဟတ်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြသည်။ နောက်ကျောတွင်မူ ကြင်နာသော သက်ကြီးရွယ်အိုများရှိနေကြပြီး၊ လူတိုင်းသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် မုန်တိုင်းအကြောင်းကို လုံးဝ မသိကြပေ။

ပို၍ဝေးသော နေရာများတွင်မူ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်းထွက်နေသည်။ အသားလုံးပေါက်စီ ရောင်းသူများ၊ အသားရောင်းသူများ၊ သကြားလုံးသီးရှည် ရောင်းသူများ၊ လှေကားထစ်များဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းထမ်း ရောင်းသူများ... အော်ခေါ်သံများသည် ရောထွေးနေပြီး၊ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဘဝထဲတွင် အာရုံစူးစိုက်ကာ နစ်မြောနေကြသည်။ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် အန္တရာယ်များ၊ ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်များအကြောင်းကို သူတို့အားလုံးသည် လုံးဝ မသိနားမလည်ကြပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ဝမ်ချောင် မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်များမှာ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

တစ်ချိန်တုန်းက သူသည် အရာရာကို မတတ်နိုင်သည့် "ကြည့်ရှုသူ" တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် မသိလိုက်မသိဘာသာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာ၊ နိုင်ငံတော်၏ လုံခြုံရေးသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် တည်ရှိနေသည်။ ရိုးရှင်းပြီး ပြည့်စုံသော ထိုမျက်နှာများအတွက်၊ မသိနားမလည်သည့် ထိုအပြုံးပိုင်ရှင်များအတွက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် ဤနိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ရန် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းရမည်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးများ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့သည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လမ်းဘေးရှိ သကြားလုံးသီးရှည် ရောင်းသူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဖြတ်ကြည့်လိုက်ရင်း ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် လျှောက်သွားကာ အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့။ သကြားလုံးသီးရှည် တစ်ချောင်း ပေးပါ"

အရင်တုန်းက ဝမ်ချောင်သည် ထိုနေရာများကို ဖြတ်သွားသောအခါ ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သည့် ပစ္စည်းများကို လုံးဝဝယ်ယူမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် သကြားလုံးသီးရှည် ကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပြီဖြစ်သည့် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ဘဝကို ခံစားကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

"အာ!"

သူ၏ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူသည် အနည်းငယ် တအံ့တသြ ဖြစ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး စင်ပေါ်မှ သကြားလုံးသီးရှည် တစ်ချောင်းကို ယူကာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရော့ပါ"

ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးပြပြီး သကြားလုံးသီးရှည်ကို ယူကာ ငွေစင်ခဲ တစ်တုံးကို ပစ်ချပြီး လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားရင်း မြို့တော်၏ လမ်းများတစ်လျှောက် ကူးလူသွားလာခဲ့သည်။ အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ဝမ်ချောင်သည် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင် အသိဝင်သွားရာသူ မသိလိုက်ဘဲ ရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်းဖုန်မျှော်စင်

လမ်းဘေးမှ မဝေးသော နေရာတွင် အဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး၊ ကြီးမားသော ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ ရင်းနှီးသော စာလုံးသုံးလုံးသည် သူ၏ မျက်စိထဲသို့ ချက်ချင်း ထင်ဟပ်လာသည်။ ဤနေရာသည် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ပထမဆုံး ဝုစ်သံမဏိဓားကို ရောင်းချခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤနေရာသည် ဝမ်ချောင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော အစမှတ်ပင်ဖြစ်သည်။ ချင်းဖုန်မျှော်စင်၏ ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်မှုမှတစ်ဆင့် ဝုစ်သံမဏိဓား၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ကမ္ဘာက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုနောက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ထို ဝုစ်သံမဏိ လက်နက်များမှ များပြားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး၊ နောင်တွင် ဝူရှန်းသံမဏိမြင်းစီးတပ်ကို တည်ထောင်ရန်၊ အာဟိုင်ရှိ သံမဏိမြို့တော်ကို တည်ဆောက်ရန်၊ အရှေ့နှင့် အနောက်တာ့ခ်မှ စစ်မြင်းများ ဝယ်ယူရန်နှင့် မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နိုင်ငံတော်၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲမဖြစ်မီ အချိန်တွင် သူ မသိလိုက်ဘဲ ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

"ဆိုင်ရှင်၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပေးပါ"

ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အရက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ချင်းဖုန်မျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ်၊ သူ ယခင်က ဓားချိတ်ဆွဲ ရောင်းချခဲ့သည့် နေရာသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချင်းဖုန်မျှော်စင် အတွင်း၌ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝမ်ချောင် မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မရှိပေ။

"ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို အရသာခံတတ်တာပဲ။ ဒုက္ခရောက်တော့မလို ဖြစ်နေတာတောင် ဒီမှာ အလှအပကို ထိုင်ကြည့်ပြီး အေးဆေးရှိနေသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ အစောပိုင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ကျော်ကြားခဲ့တာကို ပြန်အမှတ်ရနေတာများလား"

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ "ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း" ဟူသော လှေကားပေါ် တက်သံများနှင့်အတူ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏အသံသည် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာ နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်မှုတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ချက်ချင်းပင် အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆိုင်ရှင်နှင့် ကူညီသူ၏ အသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား ရောက်လာပြီပဲ"

ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို ပုတ်ခတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း ပြောသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည်ပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

"ဟဲဟဲ၊ မင်း အံ့ဩသွားပုံ မရဘူးနော်"

နောက်ဘက် လှေကားထစ်တွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဟိုကျင်းကျီပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် စစ်ပွဲဆင်နွှဲတော့မည့် အနေအထား၊ စစ်တပ်များ လှုပ်ရှားနေသည့် အခြေအနေ၊ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ မြို့ကို ဖိအားပေးနေသည့် လေထုမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ထိလွယ်ရှလွယ်သော အချိန်တွင် ရန်ဘက်နှစ်ဖက်၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဤသေးငယ်သော ချင်းဖုန်မျှော်စင်တွင် တစ်ချိန်တည်း ရောက်ရှိနေကြသည်ကို မည်သူကမှ ထင်မှတ်နိုင်မည်နည်း။

"ဘာလို့ အံ့ဩရမှာလဲ။ ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့ ချိန်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ဝမ်ချောင်သည် မျက်နှာထားတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ ဤလောကတွင် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိတော့သည့်အလားပင်။

"အိုး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကျင်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ဆက်လက် လျှောက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်၏နောက်ကျောနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီစကား ဘယ်ကလာတာလဲ။ ငါနဲ့ မင်း ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ကျင်ယို့ရှီးက ငါ့ကို ကျောခိုင်းပြီး မင်းဆီ သတင်းတစ်ခုခု ပေးလိုက်တာများလား"

"ဓားကို အိမ်ကထုတ်ပြီး ခေါင်းပေါ်မှာ မြှောက်ထားပေမဲ့ မခုတ်သေးဘူးဆိုရင် ပြောစရာစကား ရှိလို့ပဲပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် အထင်လွဲသွားတာများလား၊ အကြီးအကဲမှာ ဒီလိုရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလား"

ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နှုတ်ဖြင့် ထိုသို့ပြောနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာကတော့ အလွန်သေချာနေခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားသည် ဘုရင့်အစောင့်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ အန်းရှီ၊ ပေထင်နှင့် ကြယ်စုတန်း စသည့် နယ်ခြားစစ်ရေးဒေသကြီး သုံးခုကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သို့သော် အပြင်မြို့တံခါးများကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမှ ထပ်မံ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ရပ်သည် တခြားသူများအတွက် ဘာမှန်းမသိနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ၎င်းသည် ရှင်းလင်းသော အချက်ပြမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ပထမမင်းသား၏ စစ်တပ်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး စစ်ပွဲမစတင်မီ သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

"မှန်တယ်!"

ဟိုကျင်းကျီသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်ကို အတန်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ စုကျန်းချန်လိုမျိုး လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်၊ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးမှ မင်းလို တပည့်တစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ် ထူးထူးခြားခြား လက်ခံခဲ့ရသလဲဆိုတာကိုပေါ့!"

ဟိုကျင်းကျီသည် ဝမ်ချောင် အပေါ်တွင် အမြဲတစေ မနှစ်မြို့မှု အနည်းငယ်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ၊ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်အပေါ် ဟိုကျင်းကျီ၏ အမြင့်ဆုံး ချီးကျူးမှုပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ယခင်သဘောတူညီချက်ကို မှတ်မိသေးလား"

ဟိုကျင်းကျီ သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။

"ခုချိန်ထိ မင်းသား ၅ က ရာဇပလ္လင်ပေါ်ကို တက်နိုင်ဦးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတုန်းပဲလား"

"နောက်ဆုံးအချိန် မရောက်မချင်း ဘာမှ အတည်မဖြစ်သေးပါဘူး။ ဘယ်သူနိုင်မယ်ဆိုတာ မသိနိုင်သေးပါဘူး။ အကြီးအကဲက အခုလိုပြောဖို့ စောလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ဝမ်ချောင်သည် အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် "ဝှီးးး" ခနဲ လေပြေသွေးသွားပြီး အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားကာ လေထုပင် ထပ်ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ၏ ရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဟိုကျင်းကျီသည် လက်နက်မပါသည့် သာမန် အဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ဤအဘိုးအိုသည် နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးအတွက် မကြုံစဖူး ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်ကို ဝမ်ချောင်ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ နေဝင်စံအိမ် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်စေ၊ ကြယ်စုတန်းမြို့ ဖြစ်ရပ်ဖြစ်စေ၊ လွန်ခဲ့သော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကျောင်းဖြစ်ရပ်ဖြစ်စေ၊ မကြာသေးမီက ဘုရင့်အစောင့်တပ် စစ်ရေးပြိုင်ပွဲဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် သူ၏ လက်ရာများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူ၏ရှေ့မှ ဤအဘိုးအိုသည် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ဦးပိုင်ဆိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို မထုတ်ဖော်ရသေးပေ။

"ဟားဟား၊ ဒီအချိန်ရောက်နေတာတောင် အရှုံးမပေးသေးဘူးလား။ မင်းရဲ့ ဆရာကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါဦး။ သူ အခု မထွက်လာရင် အခွင့်အရေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ကြောက်မိတယ်"

ဟိုကျင်းကျီ ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး နောက်ဆုံးစကားသည် သူ ဝမ်ချောင်ကို လာတွေ့ရသည့် အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"သူက ထန်မင်းဆက် နန်းတော်တစ်ခုလုံး မီးပင်လယ် ဖြစ်သွားတာကိုတော့ မမြင်ချင်လောက်ပါဘူး!"

******

အခန်း ၁၇၃၈

ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဟိုကျင်းကျီသည် သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း၊ သူ၏ အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ကို စုကျန်းချန်အဖြစ်သာ မှတ်ယူနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။ စုကျန်းချန်သည် စူးမိသားစု ခြံဝင်းထဲတွင် အမြဲပိတ်မိနေပြီး အပြင်မထွက်နိုင်သူဖြစ်သည်ဟု ဟိုကျင်းကျီက ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

တစ်ချက်တွေးလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင် သည် ဟိုကျင်းကျီ ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။ တစ်ချိန်က စစ်နတ်ဘုရားဟု ကျော်ကြားခဲ့သည့် ဟိုကျင်းကျီသည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ စုကျန်းချန်နှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အနိုင်အရှုံးမပေါ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခွင့်မရခဲ့ခြင်း၊ သူ၏ ဆရာကို အပြီးအပိုင် အနိုင်ယူမသွားနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် သူ၏ ဘဝအတွက် ကြီးမားသော နောင်တတစ်ခုအဖြစ် အမြဲတစေ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ အမြင်တွင် သူ့လို ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးသည် ထိုမျှလောက် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို ပြသနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ အရာအားလုံးသည် သူ၏ဆရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မြင်နေပေလိမ့်မည်။

ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် သေချာသွားပြီး၊ ထိုအကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ပြောဆိုရန် ပို၍ပင်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ခင်ဗျားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်ဆရာ ထွက်လာဖို့ မလိုအပ်သေးပါဘူး!"

ဝမ်ချောင်က ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း အယူသီးတဲ့လူ… ခဏတာ ရှောင်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ဘဝလုံးတော့ ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ရှင်းပြီးသွားရင် သူ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာမှာပဲ!"

ဟိုကျင်းကျီ သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး အသံခပ်မာမာဖြင့် ဆိုသည်။

ဝမ်ချောင်ဟူသည့် ထိုသူ၏ တပည့်ငယ်ရှေ့တွင် သူသည် စုကျန်းချန်ထံမှ စစ်ပညာများကို "သင်ယူ" ဖူးသူဖြစ်နေသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမစတင်မီ နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟိုကျင်းကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အတွင်းစိတ်ကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။

"ဒုန်း!"

ဟိုကျင်းကျီသည် ခြေထောက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တစ်ချက် နင်းချလိုက်သည်။ ထိုတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျားတစ်ကောင်က သူ့လက်သည်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သကဲ့သို့၊ နဂါးတစ်ကောင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဟိုကျင်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် ဟိုကျင်းကျီသည် မာနထောင်လွှားသော အကြည့်များဖြင့် တည်ကြည်၊ အာဏာရှိ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီး၊ မာနကြီးသည့်အပြင် အင်မတန် အစွမ်းထက်သူအဖြစ် တစ်ကိုယ်လုံး အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟိုကျင်းကျီ ကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လေးစားမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟိုကျင်းကျီသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း၊ ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းများ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူ၏ ခန့်ညားပြီး ခွန်အားကြီးမားသော ပုံရိပ်ကို အစောပိုင်းက သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော အဘိုးအိုနှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ဟိုကျင်းကျီ၏စစ်မှန်သော အမှတ်အသားကို သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ပင် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ နာမည်ကြီးစစ်နတ်ဘုရားတစ်ဦးဖြစ်သလို နိုင်ငံတော် စစ်သူကြီးများစွာကို မြင်ဖူးသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော နိုင်ငံ့စစ်သူကြီးများပင်လျှင်၊ ဤအချိန်တွင် သူ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် ဟိုကျင်းကျီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့၏ စွမ်းအင်မှာ များစွာ နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဟိုကျင်းကျီသည် လက်ရန်းကို မှီကာ ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များ လေထဲတွင် တဝါဝါ လွင့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများသည်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အချိန်များသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ရှေးဟောင်း အမှတ်ရစရာများထဲသို့ နစ်မြောနေခဲ့ပုံရသည်။

ဟိုကျင်းကျီသည် မာနကြီးပြီး စွမ်းအားကြီးမားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုက်ကျုံးနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်း စစ်ပွဲများတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ထိုရှုပ်ထွေးသော ခေတ်ကာလတွင် တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေခဲ့သည်။

ထိုက်ကျုံး ခေတ်၏ အစောဆုံး နာမည်ကြီး အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟိုကျင်းကျီ သည် စုကျန်းချန် ထက် များစွာစော၍ ထိုက်ကျုံးနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ပြီး၊ ရာထူး အတွေ့အကြုံအရလည်း သူ၏ အထက်တွင် ရှိခဲ့သည်။

စုကျန်းချန်၏နာမည်သည် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် သူသည် စုကျန်းချန်ကို မရှုံးခဲ့သော်လည်း၊ လူတိုင်းက သူသည် စုကျန်းချန် အောက်တွင် နိမ့်ကျနေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဤအရာသည် မာနကြီးသော ဟိုကျင်းကျီကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

ဤဘဝတွင် သူသည် စုကျန်းချန်ကို တရားမျှတစွာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ အနိုင်ယူပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ စုကျန်းချန်ထက် ပိုမိုအားကောင်းကြောင်း လူတိုင်းအား သက်သေပြရမည်။ ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်ပူပင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း၏ ရင်းမြစ်ပင် ဖြစ်သည်!

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အရင် အနိုင်ယူပြီးမှ ပြောပါ"

ဝမ်ချောင်သည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟွန့်"

ဟိုကျင်းကျီသည် သူ၏ လက်ထဲမှ အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ သူသည် ဆက်လက် စောဒကတက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

"ငါ မင်းကို မေးမယ်။ မင်း အနောက်ဘက် စစ်ရေးကွင်းမှာ ကျောက်ဖုန်းချန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပြီး စွမ်းအင်နဲ့ ခွန်အားကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်က စုကျန်းချန် သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ နောက်ပြီး၊ ရွှမ်းဝူစစ်တပ်က နောက်ဆုံး အသုံးပြုခဲ့တဲ့ စစ်ခင်းကျင်းပုံကလည်း စုကျန်းချန်ရဲ့နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူး။ ငါသိသလောက်တော့ ဒါက သူ့ရဲ့ စစ်ခင်းကျင်းပုံ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒါတွေကို ဘယ်က သင်ယူခဲ့တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဆရာကို သစ္စာဖောက်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ စစ်ပညာတွေကို ခိုးယူသင်ယူခဲ့တာလား"

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကျင်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဆရာကို ကျောခိုင်း၍ ပညာရှာခြင်းသည် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်ဖြစ်သည်။ သူနှင့် စုကျန်းချန် တို့သည် ပြိုင်ဘက်များဖြစ်သော်လည်း ဤအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပျက်ခွင့်ကို သူ လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တာကိုး!"

ဝမ်ချောင်က ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ ဟိုကျင်းကျီ သည် မသင်္ကာသေးဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အနောက်ဘက် စစ်ရေးကွင်းရှိ ပြိုင်ပွဲက သူ့ကို သဲလွန်စအချို့ ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ဟိုကျင်းကျီသည် ထိုသို့ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဟု ထင်လျှင်မူ အမှားကြီး မှားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲက အရာရာကို ကြိုတင်စီမံနိုင်တယ်၊ လုံးဝ အမှားမရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို ခင်ဗျားပဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

ဟိုကျင်းကျီ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး၊ ထိုတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့သတ္တိက သေးတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို တွေ့ဖို့ ချိန်းဆိုထားမှန်း သိလျက်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာရဲတယ်။ အကယ်၍ ငါ အခု မင်းကို သတ်လိုက်ရင်၊ ငါတို့ကြားက သဘောတူညီချက် စောစီးစွာ ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ငါ အရမ်းအားမထုတ်ရဘဲနဲ့ ပထမမင်းသားကို ရာဇပလ္လင်ပေါ် တင်နိုင်မှာပဲ"

ဝမ်ချောင် သည် စကားမဆိုဘဲ သူ၏ ရှေ့မှ ဟိုကျင်းကျီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟိုကျင်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝှက်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဝမ်ချောင် ခံစားမိသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဟိုကျင်းကျီသည် ထိုသို့ပြောရုံသာမက၊ အခွင့်အရေးရပါက လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"အကြီးအကဲ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ဒီစကားက ခင်ဗျားအတွက်လည်း မှန်ကန်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနိုင်ငံအတွက်တော့ ခင်ဗျားဟာ သေဆုံးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ!"

ဝမ်ချောင်က ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် ၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကျင်းကျီ၏ မျက်လုံးများ အေးခဲသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟုန်း" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဟိုကျင်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ချောင်သည် တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့ပြီး၊ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ "ဒုန်း" ခနဲ ကြီးမားသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိသော အနီရောင်သစ်သား စားပွဲတစ်ခုသည် အလယ်မှ ကွဲအက်သွားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားပွဲများနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်များ အားလုံးသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် လွင့်စင်သွားကာ အရက်ဆိုင်၏ ထောင့်များသို့ ပစ်ပို့ခံလိုက်ရသည်။

မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ဓားထောက်ထားသကဲ့သို့ တင်းမာနေပြီး၊ အလွန်အန္တရာယ်များသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကာ၊ မကြုံစဖူးသော ပဋိပက္ခတစ်ခု မည်သည့်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲနိုင်ပြီး၊ ပဋိပက္ခ၏ နှစ်ဖက်စလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှေ့မှ ဟိုကျင်းကျီကို သတ်လိုက်နိုင်ပါက ပထမမင်းသားဘက်မှ အတောင်များ ကျိုးကာ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ဘက်မှလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

"ဝှူး!"

စွမ်းအင်များ ပေါင်းစုလိုက်ပြီး အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေပြီး၊ အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"အကြီးအကဲဟာ စစ်နတ်ဘုရားလို့ နာမည်ကျော်ပေမဲ့၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကြာတဲ့အခါမှာတော့ သူရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အလင်းမပြဘဲ လျှို့ဝှက်တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားအဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့အထိ အဆင့်ကျသွားပြီလား"

ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

ဟိုကျင်းကျီ သည် စကားဖြင့်သာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချောင် ၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဟိုကျင်းကျီ ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် အရက်ဆိုင်၏ ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာ လေးဖက်လေးတန်တွင် အနည်းဆုံး အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူ ဆယ့်ခြောက်ဦး ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုသူများထဲမှ နှစ်ဦးသည် အနည်းဆုံး သိမ်မွေ့သောအဆင့်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ အခွင့်အရေးရပါက ဟိုကျင်းကျီဘက်မှ သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို လုံးဝ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"စစ်ရေးဆိုတာ လှည့်စားခြင်းပဲ။ အောင်ပွဲရဖို့အတွက် ဘယ်လို နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရမလဲဆိုတာက ဘာထူးလဲ"

ဟိုကျင်းကျီသည် ဝမ်ချောင်၏ စွပ်စွဲမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ မင်းဟာ လေးကြီးတန်းဆယ်ခုကို မီတာတစ်ရာ အကွာအဝေးမှာ ချထားရုံနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကျင်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သလို၊ ဟိုကျင်းကျီသည်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထန်မင်းဆက်မှ လေးကြီးတန်းများကို တိတ်တဆိတ် ချထားသည်ကို မည်သို့ မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ ဝမ်ချောင်သည် လမ်းနှစ်သွယ်ကို ခြားထားသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်မှ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ဟိုကျင်းကျီ ၏ အာရုံခံစားမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တာလာ့စစ်ပွဲ ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ လေးကြီးတန်းအဖွဲ့များသည် လူငါးဦးစီအဖွဲ့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ မြှားများသည် တစ်ချက်မှ မလွဲဘဲ ပစ်ခတ်နိုင်သည့်အပြင် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ပစ်ခတ်မှု အကြိမ်ရေသည်လည်း ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ ဤအချက်ကို တခြားနိုင်ငံများမှ သိရှိပြီး စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ လေးကြီးတန်း ဆယ်ခုဆိုသည်မှာ အနည်းဆုံး အထက်မြက်ဆုံး စစ်သည်ငါးဆယ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ တစ်စက္ကန့်အတွင်း မြှားပေါင်း တစ်ရာကျော် ပစ်ခတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ရန်သူကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့တော့ လုံလောက်တယ်။ နောက်ပြီး ဒီနေရာက နန်းတော်တံခါးဝပဲ။ ဘုရင့်အစောင့်တပ်တွေ ဒီကိုရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ။ ဒါမှမဟုတ် နန်းတော်တံခါးမှာ မီးလောင်နေရင်တောင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးက အရပ်သားတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရရင်တောင် ပထမမင်းသားက နန်းတော်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေနိုင်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေနိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား"

ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဟိုကျင်းကျီ သည် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟိုကျင်းကျီကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဝမ်ချောင်၏ လေးကြီးတန်းများသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ သူ့ကို တကယ်တမ်း ခြိမ်းခြောက်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများအတွက်လည်း အလားတူပင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းတို့ကို သူ၏ ထွက်ပြေးမှုကို ကာကွယ်ရန်သာ စီစဉ်ထားပါက လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင် ၏ စွမ်းရည်အရ၊ ရန်ဘက်မှ အားနည်းချက်တစ်ခု ပြသလိုက်သည်နှင့် သူသည် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ လေးကြီးတန်းများသည် ထန်မင်းဆက်၏ အရေးကြီးသော စစ်ပစ္စည်းများနှင့် အရေးကြီးသော စစ်ရေးကိရိယာများ ဖြစ်သည်။ လေးကြီးတန်း ဆိုင်ရာ အတတ်ပညာသည် ထန်မင်းဆက် ၏ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ စစ်တပ်အတွင်း၌သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသော အဆိုပါ လေးကြီးတန်းများသည် လူစည်ကားရာနေရာတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက ကြီးမားသော အာရုံစိုက်မှုနှင့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်စေမည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင် လေးကြီးတန်းများကို အသုံးပြုရခြင်း၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ပထမမင်းသားသည် အတွင်းနှင့် အပြင် စစ်တပ်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အခြေအနေမှာ သူတို့ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော်လည်း၊ နန်းတော်တံခါးဝတွင် အာရုံစိုက်မှုများလွန်းပါက ပထမမင်းသားသည်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ အားလုံး ကြားတယ်နော်။ မထွက်ခွာကြသေးဘူးလား"

ဤအတွေးများ ဟိုကျင်းကျီ၏ စိတ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဒုန်း ခနဲ မြည်သံများနှင့်အတူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရက်ဆိုင်များအတွင်းမှ အရိပ်များသည် နံရံများကို ဖောက်ခွဲကာ ကောင်းကင်သို့ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ငှက်များကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းအသီးသီးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အရပ်ရပ်မှ ထိုကြီးမားသော စွမ်းအင်ရှိသည့် အရိပ်များ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။ သူသည် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟိုကျင်းကျီ ကဲ့သို့သော မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသူသည် လက်မမြှောက်လျှင် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ လက်မြှောက်လျှင်လည်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ခြင်းကိုသာ ပိုနှစ်သက်သည်။ ဝမ်ချောင် ကို သတ်ရန် အာမခံချက် မရှိသည့်အတွက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများကို မလှုပ်မယှက်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ရပ်လိုက်ပါတော့"

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဟိုကျင်းကျီကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘုရင့်အစောင့်တပ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားရင်တောင် ဒါမှမဟုတ် အန်းရှီ၊ ပေထင်နဲ့ ကြယ်စုတန်း ဒေသသုံးခုကို ထိန်းချုပ်ထားရင်တောင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ဝမ်ချောင်ထက် သမိုင်း၏ ဖြစ်စဉ်ကို ပိုသိသူ မရှိပေ။ ယခင်ဘဝက မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုသည် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဤဘဝတွင် သူသည် ထန်မင်းဆက်၏ မျိုးဆက်သစ် စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်များ ရှိနေသည့်အတွက် သူတို့ကို ပို၍ပင် အောင်မြင်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ခင်ဗျားကလည်း ထိုက်ကျုံးခေတ်က နာမည်ကြီး အရာရှိတစ်ဦး၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၊ ဒီနိုင်ငံအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသူတစ်ဦးပါ။ ဒီပြည်တွင်းပဋိပက္ခ ပေါ်ပေါက်လာရင် ဒီနိုင်ငံတော်အပေါ် ဘယ်လောက်အထိ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား နားလည်သင့်ပါတယ်"

******

အခန်း ၁၇၃၉

"မင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ငါနဲ့ တွေ့ဆုံချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါလား။ ဒီအဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတာ မင်း သိလျက်နဲ့ ငါ သဘောတူမယ်လို့ ထင်သလား"

ဟိုကျင်းကျီ သည် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းက ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့သာ ငါ့ကို လာတွေ့တာဆိုရင် ငါ အရမ်း စိတ်ပျက်မိမယ်"

"အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျား သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့ အရာတွေ ရှိပါတယ်"

ဝမ်ချောငသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဟိုကျင်းကျီ၏တုံ့ပြန်မှုသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤနောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမစတင်မီတွင် အနည်းငယ်မျှသော မျှော်လင့်ချက် ရှိနေရင်တောင် ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းရမည်။

"အခု လက်ရှိ နိုင်ငံက ခင်ဗျား မြင်နေရသလောက် မခိုင်မာပါဘူး။ အာရေဗျ၊ ဝုစ်၊ အရှေ့နှင့် အနောက်တာ့ခ်၊ ပြီးတော့ ဂိုဂူလျောတွေဟာ ကျာနဲ့ဝံပုလွေလို နိုင်ငံတွေပါ။ သူတို့တွေဟာ လောလောဆယ် ငုပ်လျှိုးနေပေမဲ့ ထန်မင်းဆက်ကို အချိန်တိုင်း သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေကြတယ်။ ခင်ဗျား လုပ်သမျှ၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်သမျှ အနည်းငယ်မျှပင် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ သူတို့အားလုံး ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ပြီး ထန်မင်းဆက် ကို တစ်ချက်တည်း ဖြိုခွဲပစ်မှာပဲ။ အဲဒီအခါမှာတော့ သေကြေပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာကို ခင်ဗျား မြင်ချင်တာလား"

"ဒါ့အပြင်၊ ထန်မင်းဆက် ရဲ့ အန္တရာယ်က ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတာထက် အများကြီး ပိုများပါတယ်။ ထန်မင်းဆက် အားနည်းသွားရင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ထက် ခင်ဗျား ပိုသိသင့်ပါတယ်!"

"အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားလည်း ထန်မင်းဆက်က လူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီနိုင်ငံ ဒီအခြေအနေ ရောက်သွားတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်"

ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

ရှေးယခင်ကတည်းက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက စားခြင်းသည် လောက၏ မပြောင်းလဲသော နိယာမဖြစ်သည်။ ယိုကျိုးပုန်ကန်မှု၊ နိုင်ငံတကာမှ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့မှု၊ ရေခဲခေတ်ကြီး၊ ပြီးတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး... ဤမြေကို စောင့်ကြိုနေသော ကပ်ဘေးများစွာ ရှိနေသည်။ ဟိုကျင်းကျီပင်လျှင် ဤဝှက်ထားသော ခြိမ်းခြောက်မှုများကို လုံးဝ မသိနိုင်ပေ။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ၊ ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်သော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ရည်ညွှန်းပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဟိုကျင်းကျီ၏မျက်နှာသည် အေးစက်နေပြီး မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်ဟန် ရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ! ကောင်လေး၊ ဒီစကားကို မင်းသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ့ကို ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ နားထောင်မိကောင်း နားထောင်မိမှာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာပြောပြော ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနိုင်ငံဟာ ပျက်စီးပြီး လူတွေ သေကြေပျက်စီးသွားရင်လည်း ဘာအရေးလဲ။ ဒီနိုင်ငံအတွက် ငါ့ဘဝရဲ့ ပထမပိုင်းကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ကျန်တာကတော့ ကံကြမ္မာပဲ!"

"ငါတို့ သဘောတူညီချက် မရနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ငါ ဒီမှာ ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး!"

ဟိုကျင်းကျီသည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လျင်မြန်စွာ ခါလိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ လှေကားထစ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ပြီးတော့!"

လှေကားထစ်တွင် ဟိုကျင်းကျီသည် ဝမ်ချောင်ကို ကျောခိုင်းလျက် ခြေထောက်ကို ခဏရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရန်ပွဲက ထန်မင်းဆက်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါဆို ထန်မင်းဆက်ရဲ့ကံကြမ္မာကိုပါ ဒီလောင်းကစားထဲ ထည့်လိုက်ကြစို့။ မင်း တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင် မင်း တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး ငါ့ကို တားဆီးကြည့်ပါ!"

"…ဒါပေမဲ့ ငါတော့ လုံးဝ လက်မလျှော့ဘူး!"

အသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ဟိုကျင်းကျီ၏အရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ!"

သို့သော် ဟိုကျင်းကျီ မကြားလိုက်ဘဲ သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဝမ်ချောင်သည် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားကာ ထိုစကားကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချောင် သည်လည်း ချင်းဖုန်မျှော်စင်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ယွီးးး"

အရက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် သပ်ရပ်စွာ အလှဆင်ထားသော မြင်းရထားတစ်စီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး ဝမ်ချောင်ဘေးတွင် လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ ရွှီခဲ့ယွီသည် အတွင်း၌ စောစောစီးစီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"အရှင်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ရွှီခဲ့ယွီ သည် ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ပြီး ရိုသေစွာ မေးသည်။

"သွားကြစို့! ပထမမင်းသားဘက်က အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ လှုပ်ရှားမှုက မကြာခင် ဖြစ်တော့မှာပဲ"

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

မြင်းရထားထဲတွင် ရွှီခဲ့ယွီသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

မြင်းရထားသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် "ဝှီး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ စာပို့ငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်မှ ကျလာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"စံအိမ် ပြန်!"

ဝမ်ချောင်သည် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုနောက် မြင်းရထားသည် အရှိန်မြှင့်ကာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထိုမှ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ရှားသွားစေပြီး၊ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ထိတ်လန့်စေသော သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမမင်းသားသည် စစ်တပ်အပြောင်းအလဲဟူသော အမည်ဖြင့် ပေထင်စစ်ဒေသမှ စစ်သည် တစ်သောင်းကို တောင်ဘက်သို့ ချီတက်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ဘက်၊ မိုင် လေးရာ အကွာရှိ ကျင်းနန်တောင်သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ရမည်။

စစ်တပ်အပြောင်းအလဲသည် သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ယခင်က ဘုရင့်အစောင့်တပ် စစ်ရေးပြိုင်ပွဲ၊ အတွင်းနှင့် အပြင် တံခါးများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ နေဝင်စံအိမ် ဖြစ်ရပ်နှင့် ကြယ်စုတန်း ဖြစ်ရပ်များတွင် သာမန်အရပ်သားများသည် ထူးခြားမှု မခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ စစ်တပ်အပြောင်းအလဲ အမိန့်ထွက်လာသောအခါ မြို့တော်ရှိ အထုံဆုံးအရပ်သားများပင်လျှင် မူမမှန်မှုကို မသိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မြို့တော်တွင် စစ်တပ်အပြောင်းအလဲအမိန့်များ ယခင်က မဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်သော်လည်း ထန်မင်းဆက် ခိုင်မာလာသည့်နောက်ပိုင်းတွင် ဤကိစ္စသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ မဖြစ်ပွားခဲ့တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုလို ငြိမ်းချမ်းသော ခေတ်တွင် ဤအမိန့်သည် ပို၍ပင် ထူးခြားနေခဲ့သည်။

"တောင်ပေါ်မိုးရွာတော့မည်ဆိုလျှင် လေပြင်းတွေ ကြိုတိုက်တတ်တာပဲ!"

မြို့တော်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် ပညာတတ်တစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်လျက်၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီတန်းနေသည့် မြို့တော်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။

"ဒီ ထန်မင်းဆက်လေး ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ၏ ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချပြီးနောက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် ပညာတတ်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံး မီးရောင်များ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၊ ရွှီခဲ့ယွီ၊ ကျန်းချွယ်၊ ချန်ဆန်းယွမ်စသည်ဖြင့် လူတိုင်း စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး လေထုမှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။

"ကျန်းချွယ်၊ မင်း ရရှိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို လူတိုင်းကို ပြောပြပါဦး"

ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်"

ကျန်းချွယ်သည် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

"အခု အခြေအနေက အင်မတန် ဆိုးရွားပါတယ်။ ပထမမင်းသားက အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုပြီး ပေထင်စစ်တပ်ကို မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါပြီ။ အစိုးရက စစ်သည် တစ်သောင်းလို့ ကြေညာထားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုအရ ကျန်းကျန့် ဦးဆောင်တဲ့ ဒီစစ်တပ်ဟာ လူ သုံးသောင်းကနေ လေးသောင်း လောက် ရှိသင့်ပါတယ်။ တိကျတဲ့ အရေအတွက်ကတော့ ဒီထက် ပိုများဖို့ပဲ ရှိပါတယ်"

"ဒါ့အပြင် အန်းရှီစစ်ဒေသ၊ ကြယ်စုတန်းမြို့နဲ့ နယ်ခြားဒေသ အသီးသီးမှာ စစ်တပ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ အမိန့်တစ်ခု ရတာနဲ့ ဒီစစ်တပ်အားလုံး နယ်ခြားကနေ မြို့တော်ဆီကို လှုပ်ရှားလာတော့မှာ အသေအချာပါပဲ"

သူ၏ စကားများကြောင့် လူတိုင်း မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ။ ဒီလောက် စစ်တပ်အများကြီး လှုပ်ရှားနေတာကို တစ်လောကလုံး သိကုန်တော့မှာပေါ့"

ချန်ဆန်းယွမ်သည် မျက်နှာ နီရဲကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်။

"မြှားကို ကြိုးပေါ်တင်လိုက်ပြီဆိုရင် ပြန်ဆုတ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ဒီအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင် သူတို့ ဘာမှ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု စစ်တပ်အပြောင်းအလဲက စတာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလောက် စစ်တပ်အများကြီးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရွှေ့ရဲသေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တန်ရင် နယ်ခြားဒေသ အသီးသီးက ချီတက်လာမှာကို အားမနာဘဲ လုပ်တော့မှာပဲ။ နောက်ပြီး ပထမမင်းသားက ရှောက်ယွီဖေးကိုတောင် သတ်ရဲတာကို မမေ့ပါနဲ့။ သူ အခု ဘာမဆို လုပ်နိုင်နေပါပြီ"

သူလျှိုအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျန်းချွယ်သည် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆိုသည်။ ကျန်းချွယ် ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်နှင့် အခြေအနေများသည် အခြားသူများ သိရှိသည်ထက် များစွာ အသေးစိတ်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် မလိုအပ်သည့်အတွက် အများကြီး ထုတ်မပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"စစ်တပ်အပြောင်းအလဲဆိုတာ မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ အစားထိုးစစ်တပ်ရှိမှ လုပ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ အနောက်မြောက်ဘက် ကျင်နျူတောင်မှာ ဘယ်က စစ်တပ် လာရှိတာလဲ။ ပြီးတော့ စစ်တပ်လှုပ်ရှားဖို့ဆိုတာ စစ်ရေးဌာနကို ဖြတ်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ စစ်တပ် တပ်ခွဲအမိန့်ရဲ့ တစ်ဝက်က မင်းကြီး လက်ထဲမှာ ရှိနေတာတောင် ဘာကြောင့် ပထမမင်းသားက စစ်တပ်ကို မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်လို့ ရနေတာလဲ"

ရွှီခဲ့ယွီသည် ရုတ်တရက် အလွန်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤစစ်တပ်အပြောင်းအလဲမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အမိန့်ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ပထမမင်းသား၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် မကြာမီ စစ်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒီကိစ္စက အတော် ရှုပ်ထွေးတယ်။ အပြောင်းအလဲလို့ ပြောပေမဲ့ အစားထိုးစစ်တပ် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယခင်မင်းဆက်က အစဉ်အလာဟောင်းကို ဆက်ခံတာပါ။ ကျွန်တော် စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှာကြည့်တော့ ဒီထုံးတမ်းက ထိုက်ကျုံး ဧကရာဇ် လက်ထက်တုန်းက အတော်လေး အဖြစ်များခဲ့တာကို တွေ့ရတယ်။ အဓိကအားဖြင့် နယ်ခြားစစ်တပ်တွေကို ခေါ်ယူပြီး ဘုရင့်အစောင့်တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းကာ မြို့တော် ကာကွယ်ရေး လေ့ကျင့်မှုတွေ လုပ်တာပါ။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် နယ်ခြားစစ်တပ်တွေက ဘုရင့်အစောင့်တပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သလို၊ နယ်ခြားစစ်တပ်တွေရဲ့ စစ်ရေးပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်"

"ဒီလိုဆိုရင် အုပ်စိုးသူက နန်းတော်မှာ ထိုင်နေပြီး နယ်ခြားအကြောင်း မသိတော့တာမျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်တဲ့အပြင် စစ်တပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ဖို့လည်း တွန်းအားပေးနိုင်တယ်"

ကျန်းချွယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ထိုက်ကျုံး ခေတ်တုန်းက ဒီအခြေအနေက အလွန်အဖြစ်များခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထန်မင်းဆက် အင်အားကြီးမားလာပြီး စစ်သည်တွေ အားကောင်းလာတဲ့အတွက် နယ်ခြားဒေသတွေထက် ပိုမိုခွန်အားကြီးမားလာခဲ့တော့ စစ်တပ်အပြောင်းအလဲတွေ နည်းပါးလာခဲ့တယ်။ ဒီမင်းဆက်မှာလည်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါပဲ ပေါ်လာဖူးပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်"

"ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အချက်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စစ်တပ်အားလုံးဟာ သီအိုရီအရ စစ်ရေးဌာနက လာတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့ စစ်တပ်အရေအတွက်ဟာ တစ်သောင်းလောက်သာ ရှိနေရင် ပထမမင်းသားမှာ ဒီလို လုပ်ပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်"

အချိန်တိုတောင်းသော်လည်း ကျန်းချွယ်သည် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို စုဆောင်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ကျန်းချွယ်၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားမနေဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်က ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင် ၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သတင်းရထားတာက အစိုးရရဲ့ အမိန့်မချမီကတည်းက ကျန်းကျန့်ဟာ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ပေထင်စစ်ဒေသကနေ ထွက်ခွာခဲ့တာပါ။ လမ်းလျှောက်နှုန်းအရဆိုရင်တော့ နယ်ခြားဒေသ ကနေ ထွက်ခွာပြီး ယွီရှုတောနားကို ရောက်နေလောက်ပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် အများဆုံး လေးရက်၊ ငါးရက်အတွင်း မြို့တော်ကို ရောက်နိုင်ပါတယ်"

ကျန်းချွယ်သည် တအံ့တသြဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် မသိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူအများ၏ အကြည့်များကြား၌ ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ခန်းမရှိ ပလ္လင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ခန်းမ၏ အရှေ့တောင်ထောင့်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ရွှပ်!" ဝမ်ချောင် သည် လက်ကို ဆွဲလိုက်ရာ ကြီးမားသော အပြာရောင် ကန့်လန့်ကာ တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဆွဲချခံရသည်။ ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်မှ အရာကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း မသိစိတ်ဖြင့် အသံပြုလိုက်ကြသည်။

"ဒါက ထန်မင်းဆက်ရဲ့ သဲမြေပုံပဲ..."

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ခန့်က မင်းသားနန်းဆောင်ခန်းမ၏ အရှေ့တောင်ထောင့်တွင် ကြီးမားသော အပြာရောင် ကန့်လန့်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အရာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အတွင်းမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို ဝမ်ချောင်က မပြောသည့်အတွက် လူတိုင်းက မမေးဝံ့ကြပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် ထန်မင်းဆက်၏ သဲမြေပုံ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤသဲမြေပုံသည် အမြင့်အနိမ့် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိပြီး အနီရောင်အလံငယ်များ စိုက်ထူထားသည်။ အန်းရှီ၊ ပေထင် နှင့် ကြယ်စုတန်း တို့ကို အားလုံး မှတ်သားထားသည်။

အထူးသဖြင့် ပေထင်စစ်ဒေသမှ မြို့တော်သို့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် လမ်းကြောင်းများကို အလံငယ်များ ဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရေးကြီးသော တောင်ကြားများနှင့် စစ်ရေးစစ်ဆေးရေးဂိတ်များတွင် လေးထောင့်အလံ များကို စိုက်ထူထားသည်။

"အရှင်က ပထမမင်းသားတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပြီး အချိန်မီ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာကိုး"

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အားလုံးသည် ထူးဆန်းစွာပင် ရပ်နေရာမှ ထကာ ဝမ်ချောင့်ဘေးသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

******

အခန်း ၁၇၄၀

ဤ သဲမြေပုံသည် အလွန် အသေးစိတ်ကျပြီး၊ ဤသည်မှာ ပြည်နယ်ကိုးခုတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းထားသော ထန်မင်းဆက်၏တစ်ခုတည်းသော သဲမြေပုံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်ရန် အလွန်အမင်း အသေးစိတ်ကျသော ကွင်းဆင်းတိုင်းတာမှုများနှင့် ပြင်ဆင်မှုများ မရှိဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထင်ရှားသည်မှာ လာတော့မည့် "စစ်ပွဲ" အတွက် ဝမ်ချောင်၏ ပြင်ဆင်မှုများသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ များပြားနေခဲ့သည်။

"ငါ့အမိန့်ကို ပို့လိုက်၊ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့ စုဟန်ရှင်းကို ပြောလိုက်၊ ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်ကိစ္စကို သူ့ကို လွှဲပေးလိုက်ပြီ"

ဝမ်ချောင်သည် ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် သဲမြေပုံပေါ်ရှိ အမြင့်အနိမ့် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် အလံတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ပေထင်စစ်ဒေသမှ မိုင် ရှစ်ရာ ကျော်အကွာရှိ နေရာတစ်ခုတွင် စိုက်လိုက်သည်။

"နယ်ခြားဒေသကနေ ကျင်နျူတောင်ကို ရောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းအားလုံးဟာ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရမယ်။ ဝက်ဝံကြီးစစ်ဂိတ်မှာ စုဟန်ရှင်းကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်"

လူတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွစွာဖြင့် ပြန်ဖြေကြသည်။

"နောက်ပြီး မိသားစုကြီးတွေအားလုံးကို အရင်လိုပဲ အခု သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ငှားယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာ အကြောင်းကြားလိုက်"

ဝမ်ချောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်"

"ကျန်းချွယ်၊ အခုကစပြီး ငါတို့ရဲ့ သူလျှိုအားလုံးကို အပြင်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပါ။ မြို့တော်၊ နယ်ခြားဒေသ၊ ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံတွေအပါအဝင် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို မင်းတို့ နာရီနှစ်ဆယ်လေးနာရီ ပတ်လုံး မရပ်မနား ငါ့လက်ထဲ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပေးပို့ရမယ်"

...

ဝမ်ချောင်၏ နှုတ်မှ အမိန့်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမိန့်တစ်ခုစီသည် အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တိကျသည်။ ထိုအမိန့်များကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

"သွားကြတော့!"

နောက်ဆုံးစကားတွင် ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းချွယ်၊ ရွှီခဲ့ယွီတို့နှင့် အခြားသူများသည် လက်ခံကြောင်း ပြန်ဖြေပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ဝှီးဝှီး!"

ခဏတာအတွင်းမှာပင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တစ်ခုလုံးမှ စာပို့ငှက် အမြောက်အမြားသည် ချက်ချင်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

...

"ဖလက် ဖလက်"

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ စာပို့ငှက်များ နယ်ခြားဒေသသို့ ပျံသန်းနေချိန်တွင် နန်းတော်အတွင်းမှ အရှေ့ပင်လယ်သိမ်းငှက်များ၊ သိမ်းငှက်များနှင့် လင်းယုန်များ သည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့နန်းဆောင်သို့ အများအပြား ပျံဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ညဘက်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်သည် မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး အလုပ်များနေကြသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းသား၊ ခုနကမှ သတင်းရပါတယ်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်က တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေပါပြီ။ သူတို့ နယ်ခြားဒေသကို သတင်းတွေ ပို့နေပြီ"

ခန်းမထဲတွင် ကျင်ယို့ရှီးသည် စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် အရှေ့ပင်လယ်သိမ်းငှက် တစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ပခုံးပေါ် တင်ကာ ပထမမင်းသား လီယင်းရှေ့တွင် တစ်ဖက်ဒူးထောက်၍ ရိုသေစွာ ဆိုသည်။

"မိမိကို နားလည်သူအတွက် အသက်စွန့်ခြင်း" ဆိုသည့်အတိုင်းပင်၊ အရှေ့နန်းဆောင် တွင် သူသည် မကြုံစဖူးသော အရေးပါမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ ဂိုဂူလျော တွင် ရရှိနိုင်ခြင်း မရှိသောအရာပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်ယို့ရှီးသည်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြု၍ နေရာအနှံ့မှ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရာတွင် ပထမမင်းသားကို ကူညီခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှာမူ ဦးစားပေး ကိစ္စဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ နန်းတွင်းနှင့် ပြင်ပတွင် ပထမမင်းသားကို အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်း ပြောထားတဲ့အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာပြီ!"

သတင်းကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသားသည် အပေါ်မှ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လျက်၊ သူ၏ ဖြူဖွေးသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ရန်းကို ကိုင်ထားကာ အေးစက်စွာ ပြုံး၍ ဘေးရှိ ဟိုကျင်းကျီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြံအစည်များများရှိသူက အနိုင်ရပြီး၊ အကြံအစည်နည်းသူက ရှုံးတယ်။ ခင်ဗျားရှိနေတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ဟိုကျင်းကျီ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ထွက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အရာအားလုံးသည် သူ ခန့်မှန်းထားသလိုပင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပထမမင်းသား သည်လည်း သူလိုချင်သော စစ်တပ်နှင့် အခွင့်အာဏာကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဟိုကျင်းကျီကို လူတိုင်းက အလေးထားနေကြသည်။

ပထမမင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကျင်းကျီသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော လှိုင်းထန်မှုမရှိဘဲ ခပ်အေးအေးသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးအချိန် မရောက်မချင်း မင်းသားအနေနဲ့ ပေါ့ဆမှု မရှိသင့်သေးပါဘူး"

ဟိုကျင်းကျီက ခပ်အေးအေး ဆိုသည်။

ပထမမင်းသားသည် ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဟိုကျင်းကျီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သူ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

"မင်းသား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဘက်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ။ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာက ကျန်းကျန့် ဦးဆောင်တဲ့ ပေထင်စစ်တပ်ကို မြို့တော်ကို အောင်မြင်စွာ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ဖြေရှင်းနည်း ရှာဖွေဖို့ပါပဲ။ ပေထင်စစ်တပ်ဟာ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး စစ်အင်အားလည်း အလွန် အစွမ်းထက်တယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့အားလုံး ဟူလူမျိုးတွေဖြစ်လို့ ထိန်းချုပ်ရလည်း လွယ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဖူးမုန်လင်ချာတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ဆန့်ကျင်ဘက်က အနည်းငယ် ရှိနေရင်တောင် အင်အားကြီးဖြစ်လာဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမှ အနှောင့်အယှက်ခံလို့ မရဘူး"

ခန်းမထဲတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် မန့်တူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုတစ်ခဏမှာပင် အရှေ့နန်းဆောင် ခန်းမအတွင်း၌ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ခန်းမအလယ်ရှိ ဟိုကျင်းကျီဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ဟော မင်းသား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် အားလုံး ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ"

ဟိုကျင်းကျီသည် ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်သည်။

"အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး ကျန်းကျန့်ကို ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာက တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းသာ ဖြစ်တယ်။ သူ စေလွှတ်နိုင်တဲ့ စစ်တပ်ကလည်း အဲဒီနေရာက စစ်တပ်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းက စစ်တပ်တွေ ထန်မင်းဆက်ထဲကို ရောက်လာတာနဲ့ မင်းသားအနေနဲ့ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျန်းကျန့်ကလည်း မြို့တော်ကို အလျင်စလို ရောက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျူးထုံအန်း၊ မင်းက ထန်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို ကျွမ်းကျင်တယ်။ စစ်တပ်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မွေးမြူထားရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ ပြောစရာ မလိုဘူး ထင်ပါတယ်"

"ပုန်ကန်မှုနဲ့ အပြစ်ပေးခံရပြီး ဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးခံရမယ်!"

ကျူးထုံအန်းသည် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟုတ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း တွင် စစ်တပ်လေ့ကျင့်နေခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုစစ်တပ်များသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်တွင် မရှိသေးသည့်အတွက် ထန်မင်းဆက် ၏ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သည်ဟု မယူဆနိုင်သေးပေ။ ထို့အပြင် အစိုးရသည် ချီရှီဒေသတစ်ဝိုက်နှင့် ဝုစ်အင်ပါယာတို့နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ရာ အကျအဆုံး များပြားခဲ့ပြီး ကုန်းပြင်မြင့်မှ တပ်များကို ရုပ်သိမ်းရန် စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကုန်းပြင်မြင့်တွင် သံမဏိမြို့တော်နှစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်များ ချထားခဲ့ခြင်းက ဝုစ်ကို ကာကွယ်ရန် ထန်မင်းဆက်၏ စစ်တပ်နေရာတွင် အစားထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး အနာဂတ် စိုးရိမ်မှုများကို လုံးဝ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အစိုးရမှ ခွင့်ပြုရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်နှင့် အခြေအနေသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းကျန့်ကို ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ရန် တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းမှ စစ်တပ်များကို စေလွှတ်ပါက၊ အရှေ့နန်းဆောင်တွင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားသည် ယခုကဲ့သို့ သတိထားပြီး "ရှေ့နောက်ကြည့်" နေရခြင်းမှာ ဘုရင့်အစောင့်တပ်နှင့် နယ်ခြားစစ်တပ်များကိုပင် ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်နေရခြင်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ တည်ရှိမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့ပါက ပထမမင်းသားသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထန်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ! ဟိုကျင်းကျီ၊ ငါ မင်းကို မှားမရွေးခဲ့ဘူး။ ကျင်ယို့ရှီး၊ အခုကစပြီး တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တစ်နေ့တာလုံး စောင့်ကြည့်ပြီး ဝမ်ချောင်ရဲ့ လူတွေ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း ကနေ ထွက်သွားတာကို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် အစောင့်တပ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ပုန်ကန်မှုနဲ့ ဝမ်ချောင် နဲ့ဝမ်မိသားစု တစ်စုလုံးကို ဖမ်းဆီးမှာ ဖြစ်တယ်!"

ပထမမင်းသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို နာခံပါတယ်!"

ပထမမင်းသား၏ အမိန့်အရ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရှေ့ပင်လယ်သိမ်းငှက်များ၊ ကျောက်လင်းယုန်များနှင့် ရွှေလင်းယုန်များ အမြောက်အမြားသည် အရှေ့နန်းဆောင် မှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝေးလံသော တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်တပ်များ လှုပ်ရှားလာပြီး စစ်သည်အမြောက်အမြားသည် တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ စုရုံးလာကြသည်။ မမြင်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုသည် တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းကို ဝန်းရံလာခဲ့သည်။

အန္တရာယ်သည် တစ်ချက်ထိလိုက်ရုံဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

...

"ဝှီးဝှီး!"

စာပို့ငှက်များသည် ကောင်းကင်မှ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းဝင်ထွက်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ မြက်ခင်းများသည် ထူထပ်နေပြီး မြက်ခင်းပြင်၏ အစွန်းတွင် သံမဏိမြင်းစီးတပ် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပင်လယ်လှိုင်းများကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ တန်းစီကာ ရပ်နေကြသည်။

တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် စုဟန်ရှင်းနှင့်လီစီယီတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် မြင်းများစီး၍ ဝေးလံသော အရပ်ကို ကြည့်နေကြသည်။

ဝုစ်ကုန်းပြင်မြင့်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေးလံသော အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ မြင့်မားသော သံမဏိမြို့တော် များ၊ ပို၍ဝေးသော ချီရှီစစ်ဒေသတို့သည် မှုန်မွှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

လေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်များ တရွှီရွှီ လှုပ်ခတ်နေပြီး စစ်ပွဲဆင်နွှဲမည့် လေထုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။

"အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

စုဟန်ရှင်းသည် ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ ဆံပင်များ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

"အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ"

သူ၏ နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်!"

စုဟန်ရှင်း သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ လက်ခံရရှိထားသော စာကို ရွှစ်ခနဲ မြည်အောင် ချက်ချင်း ကျုံ့ချေလိုက်သည်။

"အရှင်ဘုရင်ဆီက စာရောက်လာပြီ၊ အရင်ကတည်းက စီစဉ်ထားတာပဲ။ ငါတို့ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းကနေ ထွက်သွားပြီး စစ်တပ်ကို အရှေ့ဘက်ကို ရွှေ့တာနဲ့ ဟိုကျင်းကျီက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းမှာ သူလျှိုတွေ စေလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို ခြေချတာနဲ့ ပုန်ကန်မှု စွပ်စွဲချက်နဲ့ အရှင်ဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားမှာပဲ။ အထူးအဆန်း မဟုတ်ဘူး၊ အခုဆိုရင် တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း ကနေ ထန်မင်းဆက် ထဲကို ဝင်ရောက်တဲ့ လမ်းနှစ်သွယ်မှာ သူလျှိုတွေ လျှို့ဝှက်ရော၊ ပေါ်ပေါ်တင်တင်ပါ ပြည့်နေလောက်ပြီ"

"သခင်၊ ဒါဆို ပထမမင်းသားရဲ့ သူလျှိုတွေကို လမ်းနှစ်သွယ်လုံးမှာ ချက်ချင်း ဖယ်ရှားဖို့ လူတွေ စေလွှတ်ရမလား"

သူ၏ နောက်ဘက်မှ လေးကြီးတန်း တပ်မှူးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ခဏတာ ကာကွယ်နိုင်ပေမဲ့ တစ်ဘဝလုံး ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်းကနေ မဟုတ်ရင်လည်း တခြားနေရာတွေမှာ ငါတို့ကို သူတို့ ကာကွယ်နေဦးမှာပဲ။ ငါတို့ ထန်မင်းဆက်ကို ခြေချတာနဲ့ သူတို့အတွက် ဘာမှ မထူးတော့ဘူး"

စုဟန်ရှင်း က ခပ်အေးအေး ဆိုသည်။

"ဝှီးဝှီး!"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် စာပို့ငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်မှ ပျံဆင်းလာခဲ့သည်။ မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးသည် စာပို့ငှက်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် မြင်းကို စီး၍ ရောက်လာပြီး ရွှပ်ခနဲ မြည်သံဖြင့် မြင်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"သခင်၊ ရှေ့တပ်က သတင်းပို့ပါတယ်။ သံမဏိမြို့တော်ကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတွေကို တွေ့ရပါတယ်"

"ဟင်!"

မြင်းစီးစစ်သည်၏အသံ ရပ်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင် ၏ စာတွင် ဤအရာအားလုံးကို ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သဖြင့် စုဟန်ရှင်း၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး ဟိုကျင်းကျီ၏လုပ်ရပ်သည် လုံးဝ ထူးဆန်းခြင်း မရှိပေ။

"သခင်၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း ကနေ မထွက်နိုင်ရင် တောင်ဘက်ကို ချီတက်လာတဲ့ ပေထင်စစ်တပ် ကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တပ်မှူးများသည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြပြီး အကန့်အသတ်ခံထားရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စုဟန်ရှင်းကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့နှင့် ပေထင်စစ်ဒေသ မှ စစ်တပ်များ ယခုထိ တစ်ခါမှ တိုက်ခိုက်ဖူးခြင်း မရှိသေးသော်လည်း တြိဂံချိုင့်ဝှမ်း မှ စစ်တပ်များ၏ အင်အားအရ မည်သည့် စစ်ဒေသမှ စစ်တပ်ကိုမဆို မကြောက်ပေ။ သို့သော် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်လျှင်မူ အခြေအနေက တစ်မျိုး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ထန်မင်းဆက်၏ အခြေအနေသည် အလွန်တင်းမာနေသည်။ ထန်မင်းဆက်၏ နယ်ခြားစစ်တပ်များကို မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားမြစ်ထားပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ပုန်ကန်ခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

ပေထင်စစ်တပ် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာခြင်းမှာ အခုမှ လက္ခဏာသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းကျန့်ကို မတားဆီးနိုင်ပါက မြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ကြုံတွေ့ရဖွယ်ရှိပြီး အခြား စစ်ဒေသမှ စစ်တပ်များသည်လည်း မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး ၏ မြို့တော်ရှိ ဖိအားသည် သိသိသာသာ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

"အရာအားလုံးကို ငါ့ဘာသာ စီစဉ်ထားတယ်။ ကျန့်လုံ"

စုဟန်ရှင်း သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်!"

"ငါ စီစဉ်ထားတာ အားလုံးကို စာရွက်ပေါ်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတယ်။ မင်း ငါ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်ပါ။ မှတ်ထား၊ ဘယ်လို အမှားအယွင်းမှ မဖြစ်စေရဘူး။ မဟုတ်ရင် စစ်စည်းကမ်း အတိုင်း အရေးယူမယ်!"

စုဟန်ရှင်း သည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို နာခံပါတယ်!"

...

ဟီးဟီးဟီး...

မြင်းများ ဟီနေကြသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် စုဟန်ရှင်း၏ နောက်ဘက်မှ စစ်တပ်သည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သံမဏိမြို့တော်နှင့် ချီရှီစစ်ဒေသ ဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဖလက် ဖလက်" စာပို့ငှက်များသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ထန်မင်းဆက် မြေတစ်ခွင်လုံးတွင် လျှို့ဝှက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝှက်ထားသည်။ စစ်တပ်များ အမြောက်အမြားသည် သတင်းကြားသည်နှင့် လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။

အချိန်တို့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နေဝင်ပြီး ကြယ်များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဝေးလံသော မြို့တော်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တွင်။

ကြီးမားသော သဲမြေပုံ ရှေ့တွင် အနီရောင်အလံငယ်များ အပြင် အဖြူရောင်အလံများ အမြောက်အမြား စိုက်ထူထားသည်။ အနီရောင်နှင့်အဖြူရောင် အလံများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးနေပြီး ဆွဲကိုက်နေသော ကျားနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုကြီးမားသော သဲမြေပုံရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းပြီး သူ့မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤသဲမြေပုံပေါ်ရှိ အလံများသည် ဘာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။