အခန်း (၁၇၄၆-၁၇၅၀)
Vol. 106 Ch. 1746-1750
အခန်း ၁၇၄၆
ကြယ်တာရာများ လှုပ်ရှားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင်ခုံတစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲ။ ဖယောင်းတိုင်သည် တစ်ညလုံး လောင်ကျွမ်းခဲ့သလို ဝမ်ချောင်လည်း တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ခြေသံကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ သိမ်မွေ့စွာ မေးလိုက်သည်။
ဤတိုက်ပွဲတွင် သူတို့သည် အလွန် မကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိနေပြီ။ အကယ်၍ သူတို့၏ ထောက်လှမ်းရေးကို ရန်သူက လုံးဝ ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့လျှင် ခေါင်းပြတ်ငှက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရင်းအနှီး လုံးဝ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
“လေ၊ တော၊ မီး၊ တောင် အဖွဲ့ လေးဖွဲ့စလုံးက ရန်သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ယာယီ တားဆီးထားနိုင်ပါပြီ။ နှစ်ဖက်စလုံး အသေအပျောက်ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်ကလည်း မြို့တော်ကို အင်အားဖြည့်ဖို့ လူအင်အားတွေ ဆက်တိုက် စုဆောင်းနေဆဲဖြစ်လို့ ဒီတိုက်ပွဲက မပြီးဆုံးသေးပါဘူး!”
ကျန်းချွယ်သည် တံခါးကို ကျော်ကာ ဝင်လာသည်။ သူ၏ ပုံစံသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အသက်ရှူသံက အားနည်းနေသည်။ ဆက်တိုက် တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။
လွန်ခဲ့သည့် ညက သူ၏ ဘဝတွင်လည်း အိပ်မပျော်သော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။
“သိပြီ!”
ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တစ်ညလုံး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ မင်း အရင် အနားယူလိုက်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်”
ကျန်းချွယ် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဟူး!”
ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှ လေနုအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ ဝမ်ချောင်၏ နားထင်ရှိဆံပင်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ မနေ့ညက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် မြို့တော်သည် အပေါ်ယံငြိမ်သက်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ၊ ထိုငြိမ်သက်သော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ရေစီးသန်သော လျှို့ဝှက်လှိုင်းများ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာနေသည်။
“အရှေ့နန်းဆောင် ထိန်းမနိုင်တော့ဘူး!”
ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး စားပွဲရှေ့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က ဖိအားပေးလေလေ၊ ပိတ်ဆို့လေလေ၊ လုပ်ကြံလေလေ၊ ထို နောက်ဆုံးအချိန်နဲ့ ပိုမို နီးကပ်လာပြီဆိုတာ ပြသနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် စာရေးစားပွဲကို ကျော်ပြီး ကြီးမားသောသဲမြေပုံရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ သူ၏ အကြည့်များသည် စစ်အခြေစိုက်ဒေသမှ မြို့တော်သို့ ချိတ်ဆက်ထားသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ချက်ချင်း စုစည်းသွားသည်။
“ကျန်းကျန့်၊ ပထမမင်းသားက မင်းကို စောင့်နေတာပဲ။ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ် မြို့တော်ကို ရောက်လာမဲ့နေ့ဟာ ပထမမင်းသား အရေးတော်ပုံ စတင်မဲ့အချိန် ဖြစ်မယ်”
သဲမြေပုံရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်သည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံက အလွန် တိုးညှင်းနေပြီး လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့နန်းဆောင်တွင်။
“မင်းသား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်က မနေ့ညက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တစ်ညလုံးမှာ လူ ၁,၃၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူ့ဘက်ကလည်း ဆုံးရှုံးမှု မနည်းပါဘူး၊ အခုအထိ ခန့်မှန်းခြေ လူ ၂၀၀ ကျော် သေဆုံးသွားပါပြီ”
“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအရ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သူရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ လေးဖွဲ့ထဲက အထက်တန်းစား အဖွဲ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ မနေ့ညက သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းသူလျှိုတွေ အများအပြား ပါဝင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူအင်အားဟာ အဆင့်အတန်း မမြင့်မားသေးတဲ့အတွက် အချိန်နဲ့ ငွေကြေး အနည်းငယ် သုံးပြီး လူသစ်တစ်သုတ်ကို အလွယ်တကူ ပြန်လည် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပါတယ်”
“နောက်ပြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ သူလျှိုနဲ့ ထောက်လှမ်းရေးအားလုံးကို မြို့တော်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးဖြစ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ဖိအားက ပိုများလာမှာ သေချာပါတယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းလင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်!”
ကျင်ယို့ရှီး၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဂူလျောလေသံသည် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းတယ်။ မင်းကို အမြင့်ဆုံး အခွင့်အာဏာ ငါ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေကို တစ်ယောက်မကျန် ရှင်းပစ်ရမယ်”
ပထမမင်းသားက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်နှင့် ဖြစ်ပွားသည့် ဤသူလျှိုစစ်ပွဲတွင် ကျင်ယို့ရှီးသည် လူအလုံးအရင်းဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ရန်သူထက် ဆယ်ဆ၊ သို့မဟုတ် ပိုမိုများပြားသော သူလျှိုအင်အားကို အားကိုးပြီး ဝမ်ချောင်၏ ထောက်လှမ်းရေးများကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
လူအင်အား ဆုံးရှုံးမှုအရ အရှေ့နန်းဆောင်၏ ထိခိုက်ဒဏ်ရာက ရန်သူထက် များစွာ ပိုမိုနေသော်လည်း ကျင်ယို့ရှီး ပြောခဲ့သလိုပင် သူတို့အားလုံးသည် သာမန်သူလျှိုများသာဖြစ်သည်။ အချိန်၊ ငွေကြေးနှင့် အာဏာဖြင့် သွေးဆောင်မှုပေးပါက အဖွဲ့သစ်တစ်ဖွဲ့ကို အလွယ်တကူ ပြန်လည် စုဆောင်းနိုင်သောကြောင့် အရှေ့နန်းဆောင်အတွက် မည်သူ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။
“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်မျိုးဟာ ရန်သူရဲ့ လူအင်အားထဲမှာ သူလျှိုတွေ ထည့်သွင်းထားပြီးပါပြီ။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်လေး ပိုရရင် မြို့ထဲက သူတို့ရဲ့ စုဝေးရာနေရာ အသီးသီးကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး သူလျှိုခေါင်းဆောင်တွေအပါအဝင် ရန်သူ့လူအင်အားအားလုံးကို တစ်ပါတည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ကျင်ယို့ရှီးသည် ခဏရပ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ထပ်လောင်းပြောသည်။
“ကောင်းတယ်”
ကျင်ယို့ရှီး၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။
“ကျင်ယို့ရှီး၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မင်းရဲ့ သတင်းကောင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်!”
“ဟုတ်ကဲ့!”
ကျင်ယို့ရှီးသည် ချက်ချင်း ခါးညွှတ်၍ လျှောက်တင်သည်။
“မန့်တူ၊ အဇူရာ”
ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေဘုရင်၏ အသံက ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
“ကျင်ယို့ရှီးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဘက်က လူအင်အားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ မင်းတို့လည်း သူနဲ့အတူ သွားကူညီကြပါ!”
“ဟုတ်ကဲ့!”
အဇူရာနှင့် မန့်တူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခါးညွှတ်၍ လျှောက်တင်သည်။ ဟိုကျင်းကျီ၏ အမိန့်ကို ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ရဲကြပေ။
“ဖလက် ဖလက်”
စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် အတောင်ပံ ခတ်သံများ ကြားလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စွန်ငှက်တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံများ ဖြန့်ကားလျက် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံဝင်လာသည်။
“မင်းသား၊ ကျန်းကျန့် ဗိုလ်ချုပ်ဆီက စာပါ။ သူတို့ နွားခေါင်းဂိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါပြီ။ နှစ်ရက်အတွင်း မြို့တော်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပါပြီ”
ကျင်းဝူနန်းစောင့်စစ်သည်တစ်ဦးသည် စာကို ယူကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမဆောင်ရှိ လူတိုင်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”
ဤတစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းကျန့်၏ စစ်တပ်လေးသောင်း ရောက်လာပါက နန်းတော်အစောင့်တပ် တစ်သိန်းနှင့် နောက်ဘက်မှ ဆက်တိုက် ရောက်လာမည့် အခြားစစ်တပ်များနှင့် ပူးပေါင်းပြီး အတွင်းအပြင် ညှိနှိုင်းပါက အရာအားလုံး ပြေလည်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်တွင် စစ်နတ်ဘုရားဘွဲ့ရှိနေသော်လည်း သူတို့ကို တားဆီးရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
“အခုဆိုရင် နောက်ဆုံးကွင်းဆက်ကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပြီးသွားပါပြီ။ မင်းသား၊ ဗိုလ်ချုပ်ကျန့်ဟာ ဘယ်အချိန်မဆို ရောက်နိုင်တဲ့အတွက် အခုကစပြီး တခြားစစ်တပ်တွေကို တရားဝင် စတင် စုဆောင်းနိုင်ပါပြီ!”
တစ္ဆေဘုရင်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဘေးမှ ပထမမင်းသားကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်နှစ် ကြာ ဓားသွေးခဲ့ပြီး ယခုလို အချိန်အခါမျိုး ရောက်ရှိလာဖို့ ပထမမင်းသားသည် အလွန်ကြာရှည်စွာ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်မြင်ရမည်သာ။ ရှုံးနိမ့်၍မဖြစ်ပေ။ ဒါကြောင့် နန်းတော်အစောင့်တပ်နဲ့ နယ်စပ်စစ်တပ်တွေအပြင် မြို့တော်ထဲမှာ ပထမမင်းသားကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ စစ်တပ်တွေ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ ဤစစ်တပ်များသာလျှင် ဤလုပ်ဆောင်မှုတွင် ပထမမင်းသား၏ အဓိက အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။
ယခု အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ စစ်တပ်အားလုံးကို စုဆောင်းရန် အချိန်ကျရောက်ပြီဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ပထမမင်းသားသည် ခါးမှအနက်ရောင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လက်နှစ်ချောင်းစာ အကျယ်၊ ခုနစ်၊ ရှစ်လက်မခန့် ရှည်လျားပြီး အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပုံရသည်။ ပထမမင်းသားသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ရာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တံဆိပ်သည် မန့်တူ၏ လက်ထဲသို့ ကျသွားသည်။
“အမိန့်ပေးလိုက်၊ သူတို့ကို စုဆောင်းပြီး ချက်ချင်း နန်းတော်ကို ဝင်လာဖို့ ပြောလိုက်!”
“ဟုတ်ကဲ့”
မန့်တူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ ကျွီကနဲ အသံများနှင့်အတူ ဟိုင်တုံးချင်၊ ရွှေလင်းယုန်၊ စွန်ငှက်၊ သိမ်းငှက်... များစွာတို့သည် နန်းတော်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး မည်းနက်သော တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်သို့ စုဝေးသွားကြသည်။ ထို သိမ်းငှက်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမို များပြား၊ ပိုမို ထူထပ်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ဒုတိယနေ့တွင် နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ပွဲသည် ပထမနေ့ထက် ပိုမိုပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ညရောက်သောအခါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုနှင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုများသည် မြို့တော် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲသည် ပထမနေ့ထက် ပို၍ ကြမ်းတမ်းခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်သော ထောင့်တိုင်းတွင် လူများ ဆက်တိုက် လဲကျခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နေရောင် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ နောက်တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညမထွက်ရအမိန့်၏ တတိယမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဝမ်ချောင်၏ စာကြည့်ခန်းတွင် လူအများအပြား အဝင်အထွက်ဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။ လူတိုင်း၏ အမူအရာက တင်းမာနေသည်။
“အရှင်၊ လူတိုင်း နေရာယူပြီးပါပြီ။ အားလုံးက အရှင့်ရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ စောင့်နေပါတယ်”
စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ချန်စန်းယွမ်သည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ခါးညွှတ်၍ လျှောက်တင်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ လူတိုင်း ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို အချိန်မရွေး စောင့်နေပါစေ!”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။
သူသည် အရပ်ဝတ်သာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်စိများသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံမှ တစ်ခါမျှ မခွာပေ။ ဝမ်ချောင်၏ ရှေ့တွင် အနက်ရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် ပတ်လည်ဝိုင်းထားသော ပုံစံကို ဖန်တီးနေပြီး အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် လုံးဝ အားနည်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ နောက်ဘက်တွင် အနက်ရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များ၏ နောက်ထပ် အပိုင်းတစ်ခုသည်လည်း နဂါးကြီးပုံစံမျိုးဖြင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်လည်ဝိုင်းခြင်းကို အားဖြည့်နေသည်။ ထိုနဂါးကြီးသည် ကျန်းကျန့်၏ စစ်တပ်ဖြစ်သည်။
အားနည်းနေသော်လည်း ရန်သူထက် အရေအတွက် များစွာ နည်းနေသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် အင်အားနည်းသော်လည်း နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် အပြန်အလှန် အကူအညီပေးနေကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။
“အမိန့်ပေးလိုက်၊ လူတိုင်း အသင့်ပြင်ထား။ အောင်ပွဲနဲ့ ရှုံးပွဲကို ဒီနေ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်!”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် တည်ငြိမ်နေပြီး အမူအရာက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ သူ့ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်မဲ့ ဘာမှ မရှိတော့သလိုပင်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်”
ချန်စန်းယွမ်က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။
“ဒါ့အပြင် လေအဖွဲ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်၊ အခုကစပြီး မြို့တော်ထဲက ကိစ္စအားလုံးဟာ သူတို့နဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။ လေအဖွဲ့ဝင်အားလုံး အင်အားအပြည့်နဲ့ ရေလှိုင်းထန်အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။ ဤစကားကို ပြောသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။
ကျန်းကျန့်၏ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်သည် နွားခေါင်းဂိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မကြာမီ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်။ ဤ နယ်စပ်စစ်တပ် ပေါ်လာချိန်သည် နှစ်ပေါင်း ရာချီ ငြိမ်းချမ်းခဲ့သော မြို့တော်တွင် သွေးချောင်းစီးပြန်မည့် အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။
နန်းတော်ကိစ္စသည် အရေးကြီးသော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက် အခြားကိစ္စများလည်း အရေးကြီးသည်။ မင်းသား သုံးပါး၏ ပုန်ကန်မှုသည် ဤအင်ပါယာကို ကြီးမားသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ပေးခဲ့ပြီး ထူးချွန်သော အင်ပါယာ၏ ခေါင်းဆောင်များစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ အင်ပါယာ၏ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လေအဖွဲ့၏ တာဝန်မှာ ဤ **“ရေလှိုင်းထန်ခြင်း”**ကို တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို နာခံပါတယ်!”
ချန်စန်းယွမ် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် လုံးဝ လျော့ရဲမသွားခဲ့ပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အံ့မခန်းနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး အမိန့်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပြန်နေသည်။ အမိန့်တစ်ခုစီသည် စစ်တုရင်ရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် တူသည်။ စစ်တုရင်ရုပ်များ အချင်းချင်း ပတ်သက်လာကာ စစ်တုရင်ပွဲသည် ပိုမိုဝေဝါးလာသည်။ ပို၍အန္တရာယ်များလာပြီး လေထဲတွင် စစ်သံများ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဤအချိန်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည်လည်း တင်းမာသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
“မောင်း!”
ဟစ်အော်သံများကြားတွင် နန်းတော်အစောင့်တပ် ဒါဇင်ကျော်တို့သည် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် မြို့တော် လမ်းမများပေါ်တွင် တန်းစီလျက် အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် မြင်းစီးတပ် အစုအဝေးတစ်ခုလည်း သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားပြန်သည်။
မြို့တော်သည် အရေးကြီးသော နေရာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်၏ခြေရင်းဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ စစ်သည်များ မြို့သူမြို့သားများကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးသည်။
သို့သော် နာရီဝက်အတွင်း လမ်းဘေးမှ ကုန်သည်အချို့သည် မြင်းစီးတပ် အဖွဲ့ ငါးဖွဲ့ သို့မဟုတ် ခြောက်ဖွဲ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပုံမှန် စည်ကားနေသည့် ဈေးဆိုင်များမှာမူ ဖောက်သည် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ထမ်းစင်သမားနှင့် ကုန်ရောင်းသူများပါ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ လူတိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိကြပြီး အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အိမ်များတွင် ကုပ်၍ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်သည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
“ဒေါင်”
မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ နေမဝင်မီ တစ်နာရီခန့်အလိုတွင် နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာမှ ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ခေါင်းလောင်းသံသည် ယခုအခါတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင်—
“ဒုန်း!”
မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ ၁၀ မီတာကျော် မြင့်သော နန်းတော်တံခါးကြီး နှစ်ချပ် ကျယ်လောင်စွာ ပိတ်သွားသည်။ တံခါးများ ပိတ်သွားသောအခါ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သည့် အသံမျှ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် မြို့ရိုးပေါ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုကျင်းဝူ စစ်သည်များသည် အေးစက်သော မျက်နှာများဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“ည—မ—ထွက်—ရ—အ—မိန့်—”
******
အခန်း ၁၇၄၇
လေနဲ့မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဆောလျင်သော မြင်းခွာသံများနဲ့အတူ မြင်းစီးတပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဟာ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အေးစက်သော အသံကို မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့စေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီနေ့ ညမထွက်ရအမိန့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် စတင်ရတာလဲ။ တစ်နာရီကျန်သေးတယ်မလား”
လမ်းဘေးရှိ အရက်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဆံပင်ဖြူနှင့်အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်များကို မော့ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီ လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“ရှင် အသက်မလိုချင်တော့ဘူးလား၊ ပြန်ဝင်လာခဲ့!”
အထဲမှ အသံကြမ်းသော အဖွားအိုတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!”
မြို့တော် အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်သို့၊ တောင်ဘက်မှ မြောက်ဘက်သို့ ပြတင်းပေါက် တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ် ဆက်တိုက် ပိတ်သွားသည်။ အိမ်တိုင်း တံခါးပိတ်ပြီး အပြင်မထွက်ကြပေ။ ကြီးမားလှသည့် မြို့တော်သည် ညမထွက်ရအမိန့်ပြီးနောက် သေဆုံးနေသော မြို့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မြို့တော်၏ အပြင်မြို့ရိုးတွင် မီးတုတ်များ တောက်လောင်နေပြီး နန်းတော်အစောင့်တပ်အများအပြားသည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မြို့တံခါးများအားလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားသည်။ အချို့သော အရေးကြီးနေရာများတွင် မြင်းစီးစစ်သည် မြားပစ်လက်နက်ကြီးများကိုပင် တင်ထားသည်။
ထိုထက်မြက်သော မြားခေါင်းများသည် မှောင်ရီပျိုးနေသော ညနေခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် လူကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သော အလင်းတန်းများကို လက်ပြနေသည်။
“ကျွီ!”
နန်းတော်မြို့ရိုး၏ ကောင်းကင်ယံမှ အသံစူးရှသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆယ်မိုင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို ဟိုင်တုံးချင်ငှက် နောက်ကို လိုက်သွားပါက နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာသို့ နန်းတော်မြို့ရိုးများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာသည်ပင် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အဲဒီလူရဲ့ သတ္တိက... ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီလား”
ယွီကျွင်းနန်းဆောင်တွင် နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပိုးပုဝါခြုံထားပြီး ပတ္တမြားခြေဖဝါးဖြင့် နန်းဆောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ တီးတိုး ရေရွတ်နေသည်။ သူမ၏နေရာမှ ကြည့်လိုက်လျှင် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေသည်။
ဤသည်မှာ ညမထွက်ရအမိန့် ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်သည့် တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းရှိ မိဖုရားများနှင့် ကိုးကွယ်သူအများအပြားပင် မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားမိကြပြီး စောစောစီးစီး မီးများကို ငြှိမ်းကာ အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများဖြင့် နန်းဆောင်ထဲတွင် စိတ်ပူပန်စွာ ကုပ်နေကြသည်။
“ညီမလေး စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိပါစေ၊ ညီမလေးကိုတော့ ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
နန်းဆောင်တံခါးဝတွင် ယန်ကျောက်သည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင် ခေါင်းအုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်း၏ ရှေ့တွင် နံရံကြီးကဲ့သို့ ကာဆီးကာ ရပ်နေသည်။
ယခု ယန်ကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကစားလိုသော အပြုံးမျိုး မရှိတော့။ မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသည့် လူဆိုးပုံစံလည်း ပျောက်နေပြီ။ လေနှင့် နှင်းဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော မာကျောပြီး ဖြောင့်မတ်သော ပုံစံသာ ကျန်တော့သည်။
“ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဖို့ တကယ်ပဲ လမ်းမရှိတော့ဘူးလား”
ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် သူ၏ ပုလဲကဲ့သို့မျက်ခုံးကို တွန့်ကာ နူးညံ့စွာ မေးသည်။
ယန်ကျောက်သည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“အခု နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပထမမင်းသားက လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ နန်းတော်အစောင့်တပ်အားလုံးက သူ့လူတွေပဲ။ ကျွန်တော် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ကို သွားခိုးကြည့်ဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာကို ဝိုင်းရံထားပြီး ခြေသုံးလှမ်းစာမှာ စောင့်ကြပ်သူ၊ ခြေငါးလှမ်းစာမှာ ကင်းစခန်း ချထားလို့ အပြင်လူတွေ လုံးဝ ချဉ်းကပ်လို့ မရဘူး။ ပထမမင်းသားက ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာ ရှင်းနေပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒီကို ချဉ်းကပ်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ယန်ကျောက်သည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်၍ အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သိမ်းငှက်များ မြင့်မားစွာ ပျံဝဲနေပြီး အဝေးမှပင် ဖိအားပေးသော အင်အားကို ခံစားနိုင်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ယန်ကျောက်၏ အကြည့်များ ရွေ့သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ ညီလေးကိုပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကိုမှလွဲရင် ပထမမင်းသားကို တားဆီးနိုင်မဲ့သူ မရှိတော့ဘူး!”
ပထမမင်းသားက စစ်တပ်အင်အားကို ကိုင်ထားပေမဲ့ အခုထိ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတာဟာ တခြားသူကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင်ကို စိုးရိမ်တာပဲဆိုတာကို ယန်ကျောက်ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။
“ဟူး!”
ညလေတစ်ချက် ယွီကျွင်းနန်းဆောင်ရှေ့မှ တိုက်ခတ်လာရာ လူနှစ်ဦး၏ ဝတ်ရုံများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အစ်ကိုကြီးယန်ကျောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ချိန်က ချင်းပင်းတောင်သီချင်းသုံးပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့သည့် ဝမ်မိသားစု၏ သားငယ်သည် မရင့်ကျက်သေးသော ကလေးငယ်မျှသာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤ အင်ပါယာ၏ စစ်နတ်ဘုရားအဖြစ် ကြီးပြင်းလာမည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။
“မျှော်လင့်ပါတယ်... သူ အောင်မြင်ပါစေလို့”
ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများသည် ညလေနှင့်အတူ အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
နန်းတွင်းမိဖုရားများ နေထိုင်ရာမှ အရှေ့ဘက်သို့ နန်းဆောင်မြို့ရိုးများစွာကို ကျော်ဖြတ်လိုက်လျှင် ဤအချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်သည် မီးရောင် ထိန်ထိန်လင်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါနေသည်။ ကျင်းဝူစစ်သည်များ၊ နန်းတော်အစောင့်တပ်များနှင့် နန်းတွင်း အစောင့်အရှောက်များစွာတို့သည် ကြေးနီနံရံ သံမဏိခံတပ်ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုးဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
ဤအချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်ထဲတွင် ပထမမင်းသား လီယင်း၊ တစ္ဆေဘုရင်၊ လုချုံချီး၊ သွမ့်ကျူးယန်၊ ပိုင်ဟန်ကျိုး၊ ဟွမ်ထျန်းကျောက်၊ မန့်တူ၊ ကျင်ယို့ရှီး၊ ကျူးထုံအန်း၊ အဇူရာ... တို့သည် သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မီးတုတ်များ တောက်လောင်နေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေကာ မျက်လုံးတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်များ ဖုံးကွယ်လျက်ရှိနေသည်။
ဤအချိန်တွင် အားလုံး၏အကြည့်များသည် မြို့တော်၏ ပုံတူငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် စုစည်းနေသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်၊ စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်၊ စစ်ဝန်ကြီး၏ အိမ်တော်၊ ထိုင်ဟယ်နန်းဆောင်၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင် စသည့် အရေးကြီးနေရာအားလုံး ပါဝင်နေသည်။
နယ်စပ်ကိစ္စသည် အရေးမကြီးတော့။ ကျန်းကျန့်၏ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်လည်း မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ယခု အရေးကြီးသည်မှာ မြို့တော်သာ ဖြစ်သည်။
—အရာအားလုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အရေးကြီးဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ။
“တစ္ဆေဘုရင်၊ ငါတို့ ဘယ်တော့ စလုပ်မလဲ”
ပထမမင်းသား လီယင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မီးလျှံတစ်မျိုး ခုန်ပေါက်နေပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း လီယင်း၏ အသံတွင် ဆောလျင်မှု အနည်းငယ် ပါနေဆဲဖြစ်သည်။
အောင်နိုင်သူက ရှင်ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်သူက ဓားစာခံဖြစ်သည်။ ယနေ့ပြီးနောက် သူသည် မြေကြီးနှင့် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ နိမ့်ကျသွားမည် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်၍ နေနှင့် လကဲ့သို့ ထွန်းလင်းကာ ဤ အင်ပါယာ၏ စစ်မှန်သော ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်း၊ ဒုတိယလမ်း လုံးဝ မရှိပေ။
သူ အခု စိတ်အပူဆုံးက ဧကရာဇ်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ ဘယ်အချိန်မှာ တက်ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်သည်။
“အခုချိန် မဟုတ်သေးဘူး”
တစ္ဆေဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘေးမှ ကျင်ယို့ရှီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်အင်အား အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”
“အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ နန်းတော်အစောင့်တပ် တစ်သိန်းအပြင် သခင်လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ စစ်တပ် သုံးသောင်းပါ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ သခင်ရဲ့ အမိန့်ကိုသာ စောင့်နေတာပါ”
ကျင်ယို့ရှီးသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် လျှောက်တင်သည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်က စစ်တပ်အင်အားကို စုံစမ်းတွေ့ရှိပြီလား”
တစ္ဆေဘုရင်က မေးသည်။
“မတွေ့သေးပါဘူး။ အခုအထိ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွင်းထားတဲ့ မြားပစ်ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်တဲ့ မြင်းစီးတပ် တစ်ထောင်နဲ့ ဧကရာဇ် ဆုချထားတဲ့ ကျင်းဝူစစ်သည် နှစ်ရာကျော်ကလွဲလို့ တခြား လူအင်အားကို မတွေ့သေးပါဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ စစ်တပ်ကို မြို့ထဲက လျှို့ဝှက်နေရာအသီးသီးမှာ ဝှက်ထားပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က နေရာတိုင်းမှာ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေ ချထားပြီးဖြစ်လို့ သူတို့ စစ်တပ် စုဆောင်းတာနဲ့ ချက်ချင်း သိနိုင်မှာပါ”
ကျင်ယို့ရှီးက ပြောသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအများ၏ အမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး အပြစ်တင်လိုသည့် သဘော မရှိပေ။ ဝမ်ချောင်သည် သာမန်ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ကျင်ယို့ရှီးသည် ဂိုဂူလျော၏ သိမ်းငှက်ဘုရင်ဖြစ်သော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အင်အား ချို့တဲ့နေနိုင်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စစ်တပ်ကို ခြေရာခံလို့ မရသေးပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သခင်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း မြို့တော်ထဲက ဝမ်မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိခဲ့တဲ့၊ ဝမ်မိသားစုနဲ့အတူ ဘိလပ်မြေလမ်းကို ဆောက်ခဲ့တဲ့ မျိုးရိုးကြီးတွေရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းခဲ့ရာမှာတော့ မမျှော်လင့်တဲ့ သတင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်”
ကျင်ယို့ရှီးသည် ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
ပထမမင်းသား၏ လက်အောက်ရှိ သူလျှိုနှင့် ထောက်လှမ်းရေးအားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ စစ်တပ်ကို ဘယ်နေရာမှာ ဝှက်ထားသည်ကို ရှာမတွေ့ခြင်းသည် တာဝန်ပျက်ကွက်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင်ယို့ရှီးသည် ဤကိစ္စတွင် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိရတာက ဒီအချိန်အတွင်း မြို့တော်ထဲက မျိုးရိုးကြီးတွေ အများအပြားမှာ ထိပ်တန်းအစောင့်အရှောက်တွေ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးနေကြတာကိုပါ။ သူတို့က အဲဒီမိသားစုတွေရဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ ကုန်သည်လှေတွေနဲ့အတူ လက်ဖက်-မြင်း ရှေးဟောင်းလမ်း၊ မာန်ရှဲ့ကျောက်နဲ့ယွီစန်းဒေသတွေဆီ ပုံမှန်ကုန်သွယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တွေအတွက် လိုက်ပါသွားကြတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သေချာ စုံစမ်းကြည့်တော့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကုန်သည်လှေနဲ့ တောင်ဘက်ကို သွားတဲ့ မျိုးရိုးကြီးဟာ အိမ်ခြေ တစ်ရာကျော်အထိ ရှိနေတာကို တွေ့ရပါတယ်”
“အိမ်ခြေ တစ်ရာကျော်ဟာ အစောပိုင်း မသွားဘဲ၊ နောက်ကျမှ မသွားဘဲ ဒီအချိန်မှာမှ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားတာဟာ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်”
ကျင်ယို့ရှီးက ပြောသည်။
“မင်းဆိုလိုတာက အဲဒီ မျိုးရိုးကြီးတွေအားလုံး ဝမ်ချောင်ကို စစ်သည်တွေ ချေးငှားပေးလိုက်တယ်”
“ဘာ… အိမ်ခြေ တစ်ရာကျော်”
လူတိုင်း၏ အမူအရာများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
“အံ့သြစရာ မလိုပါဘူး။ အနောက်တောင်ပိုင်းက ကိစ္စကို နည်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်သုံးတာပဲ!”
ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေဘုရင်၏ အသံက လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် လူတိုင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာများ ရုတ်တရက် အလွန် ညိုမည်းသွားသည်။ ပထမမင်းသားပင် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
အနောက်တောင်ပိုင်းစစ်ပွဲတွင် အန်းနန်ကာကွယ်ရေးတပ်က ကြီးမားစွာရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး လီကျွင်းချီ၏စစ်တပ်လည်း လမ်းတွင် ကွဲပြားခဲ့သည်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဝမ်ချောင်သည် မျိုးရိုးကြီးများကို စည်းရုံးခဲ့ပြီး ထို မျိုးရိုးကြီးများမှ ထိပ်တန်းစစ်သည် တစ်ထောင်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ငှားရမ်းထားသော စစ်သည်အချို့နှင့်အတူ မိုင်ထောင်ချီခရီးကို အလျင်အမြန် ချီတက်ပြီး ဤ စစ်သည်ကောင်းလုပ်ရပ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။
ဤကိစ္စကို မြို့တော်တစ်ခုလုံးနီးပါး သိရှိခဲ့ပြီး အချိန်အတန်ကြာ ကောင်းသော စကားအဖြစ် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
“အဲဒီ မျိုးရိုးကြီးတွေက ဘယ်နှစ်ယောက် လျော့နည်းသွားတာလဲ”
ဟိုကျင်းကျီက မေးသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
“မျိုးရိုးကြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ အရေအတွက် မတူပေမဲ့ ပျမ်းမျှအားဖြင့် လူ ၅၀ ခန့်ရှိပါတယ်”
ကျင်ယို့ရှီးက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။
“စစ်ပွဲမှာ အရေအတွက်က အရေးမကြီးဘဲ ထက်မြက်ခြင်းက အရေးကြီးတယ်။ အင်ပါယာရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ မျိုးရိုးကြီးတိုင်းဟာ စစ်တပ်အဆင့်အထက် သိုင်းပညာရှင်တွေကို အများဆုံး လူတစ်ရာကျော်အထိပဲ မွေးမြူနိုင်တယ်။ သူက မျိုးရိုးကြီး တစ်ခုချင်းစီကနေ လူ ၅၀ ခန့်ကို ချေးယူပြီး အထက်တန်းစားအပိုင်းကိုပဲ ယူသွားတာဆိုတော့ စုစုပေါင်း လူ ၅,၀၀၀ ကျော် ရှိသွားပြီ။ ဒါ့အပြင် ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အနောက်တောင်ပိုင်း စစ်ပွဲတုန်းက သူဟာ ဝုစ်သံမဏိဓားတစ်ထောင်နဲ့ မျိုးရိုးကြီးတွေနဲ့ လဲလှယ်ပြီးမှ စစ်သည်တွေကို ချေးယူနိုင်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း စစ်ပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ အဲဒီ ဝုစ်သံမဏိဓား တစ်ထောင်လုံးကိုလည်း ကတိအတိုင်း မျိုးရိုးကြီးတွေဆီ ထားခဲ့တယ်”
“ဟမ်!”
ဟိုကျင်းကျီ၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝုစ်သံမဏိဓား၏ ထက်မြက်မှုကို ကမ္ဘာက သိသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ဝူရှန်းသံချပ်ကာမြင်းစီးတပ်သည် တာလာ့စ်တွင် ကောင်းကင်ဝံပုလွေသံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်၊ မူချီ ကြီးမားသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်နှင့် မမ်လုခ်မြင်းစီးတပ်များကို ဆက်တိုက် အနိုင်ယူကာ လူသိများခဲ့သည်။
သူတို့ အသုံးပြုသည့် ဆံပင်ဖြတ်နိုင်ပြီး သေစေနိုင်သော ဝုစ်သံမဏိဓားများကြောင့် နိုင်ငံများကပါ သိရှိလာကြသည်။
အရှေ့နန်းဆောင်သည် ဝမ်ချောင်က စစ်တပ်အင်အားကို မြို့ထဲသို့ အများအပြား ခေါ်ယူလာခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တံခါးကို စောစောစီးစီး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ဝုစ်သံမဏိဓားများကို စစ်ဆေးခြင်းကလည်း အရေးကြီးသော အချက်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်သည် အခြေအနေကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားပြီး စစ်တပ်အင်အားတွင်လည်း အပြတ်အသတ် အားသာချက် ရှိနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်လက်ထဲတွင် ဝုစ်သံမဏိလက်နက် တပ်ဆင်ထားသော စစ်တပ် တစ်ထောင်ရှိနေပါက အရာအားလုံး လုံးဝကွဲပြားသွားမည်ဖြစ်သည်။
ဤ စစ်တပ် တစ်ထောင်သည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအားဖြင့် လူတစ်သောင်း စစ်တပ်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
“ကျက်သရေ မရှိဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ!”
ပထမမင်းသား၏ အသံသည် ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်က ညို့မှိုင်းနေပြီး မျက်နှာက အလွန် ဆိုးဝါးနေသည်။
“ဒီ လူမိုက်တွေ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်၊ ငါ ဧကရာဇ်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ပေါ် ရောက်တဲ့အခါ သူတို့အားလုံးကို ပေးဆပ်စေရမယ်”
ထိုတစ်ခဏတွင် ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြံများ လှိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဝုစ်သံမဏိဓား ဝတ်စုံစစ်သည် တစ်ထောင်၊ မျိုးရိုးကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင် ငါးထောင်၊ ဒါ့အပြင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ထဲက လူတစ်ထောင့်နှစ်ရာကျော်နဲ့ သူ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ စစ်တပ်တွေပါ ထည့်ပေါင်းရင် ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ စစ်တပ် တစ်သောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ!”
ဟိုကျင်းကျီ ရုတ်တရက် စကားစပြောလိုက်သည်။ ပထမမင်းသား၏ စကားကို ဤအချိန်တွင် ဖြတ်ပြောရဲသူမှာ သူသာ ရှိသည်။
“တစ္ဆေဘုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ပြီး စစ်တပ်ကို စုစည်းကာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စီးနင်းလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ စစ်တပ် မစုစည်းခင်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို အရင် ဖမ်းဆီးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အခု မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့တစ်ယောက်တည်းကသာ ကျွန်တော်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာ!”
ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ထျန်းကျောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
နန်းတော်အစောင့်တပ် တစ်သိန်းအပြင် အရှေ့နန်းဆောင်၏ လူအင်အား၊ နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်သည့် ကျန်းကျန့်နှင့် ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်တို့နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ လူတစ်ထောင်သည် လုံးဝ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လူတစ်သိန်းဖြင့် လူတစ်ထောင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် လုံးဝ အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းမည့် ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ပိုင်ဟန်ကျိုးတစ်ဦးတည်းသာ ပုံမှန်အတိုင်းရှိပြီး မတုန်မလှုပ် ရှိနေသည်။
******
အခန်း ၁၇၄၈
ဟိုကျင်းကျီသည် ဟွမ်ထျန်းကျောက်ကို ပြုံးရယ်ခြင်းမရှိသော အပြုံးဖြင့် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤ အမူအရာ သေးသေးလေးသည်ပင် ဟွမ်ထျန်းကျောက်ကို မျက်နှာနီမြန်းသွားစေသော်လည်း သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားသည်ကို ချက်ချင်း မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဗိုလ်ချုပ်ဟွမ်က ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို အရမ်းအထင်သေးနေတယ်။ သူက စစ်တပ်ကို နေရာအနှံ့အပြားမှာ ဝှက်ထားပြီး မထွက်လာတာက ငါတို့ လှုပ်ရှားလာပြီး အားနည်းချက် ပြတာကို စောင့်နေတာပဲ။ ငါတို့ လှုပ်ရှားမှ သူက တရားဝင် စစ်တပ်ကို စုစည်းပြီး နန်းတော်ကို လူသိရှင်ကြား ဝင်လာလို့ ရမှာ။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့”
တစ္ဆေဘုရင်၏ အသံထဲမှ ပြောင်လှောင်မှုကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ထျန်းကျောက်သည် အမူအရာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ လူတိုင်း ဒီနေရာမှာ စုဝေးနေရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဝမ်ချောင်တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားဖို့ မဟုတ်ပါချေ။ စစ်မှန်သော ပစ်မှတ်က ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ထဲမှ ဘုရင်ဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်မှုအောင်မြင်ပြီး ပထမမင်းသားက ထန်မင်းဆက်၏ ဘုရင်သစ် ဖြစ်လာပါက ဝမ်ချောင်သည်လည်း ခေါင်းငုံ့ရမည်သာ။
သူ စေတနာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရွေးချယ်စရာ လုံးဝ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ဝေးကွာရာသို့ စစ်တပ် စေလွှတ်၍ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် မကောင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ထဲတွင် လူအများအပြား မြင်နေသည့်အပြင် ပထမမင်းသား၏ နောင်အုပ်ချုပ်ရေးအတွက်လည်း မကောင်းပေ။ စစ်တပ်က ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဝမ်ချောင်ကို ချုပ်နှောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အာမခံနိုင်စရာ မရှိပေ။
လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ထျန်းကျောက်သည် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။
“ကျင်ယို့ရှီး… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်ထား၊ အရာအားလုံး ငါ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမယ်!”
တစ္ဆေဘုရင်က အမိန့်ပေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
ကျင်ယို့ရှီးသည် ချက်ချင်း ခါးညွှတ်၍ လျှောက်တင်သည်။
“သတင်းပို့!”
စကားပြောနေစဉ် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အစောင့်တစ်ဦး ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။
“မင်းသား၊ ဒုတိယမင်းသား နဲ့ တတိယမင်းသား ရောက်ရှိလာပါပြီ!”
“ဘာ”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်သွားသည်။ အရှေ့နန်းဆောင်ထဲတွင် လူအများလည်း အလွန် ဝမ်းသာကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား လီယောင်းနှင့် တတိယမင်းသား လီဂျူးတို့သည် တော်ဝင်သွေးများဖြစ်၍ ဂုဏ်သရေရှိသူများဖြစ်သည်။ တစ်ဦးချင်းစီသည် လူတစ်ထောင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ပထမမင်းသား၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်တွင် တက်ကြွစွာ စီစဉ်ပြီး စစ်တပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှု၏ မျှော်လင့်ချက် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟား၊ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်နဲ့ တတိယညီ လာကူပြီ!”
လူမရောက်မီ ဝါကြွားသော ရယ်မောသံသည် တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခဏအကြာတွင် ပထမမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည် ရွှေဝါရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ စစ်သူကြီးအဖွဲ့နှင့်အတူ သံချပ်ကာ ထိခိုက်သံများဖြင့် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ တန်းစီ၍ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
“ဒုတိယညီ၊ တတိယညီ၊ မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ!”
ပထမမင်းသားသည် ဝမ်းသာအားရ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဦးစွာသူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ညီအစ်ကို သုံးဦးတို့သည် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တွင် မီးရောင် ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လေထုသည်လည်း တင်းမာနေသည်။
“သတိပေးချက်! နဂါးမင်းအစီအစဉ်၏ နောက်ဆုံးနေ့။ လက်ခံသူအနေဖြင့် ဤအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည်၊ မဟုတ်ပါက ဖျက်ဆီးပစ်မည်!”
ဦးနှောက်ထဲတွင် ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ အသံသည် နားထင်ကို စူးသည်။ နောက်ဆုံးရက် အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ချောင်သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတစ်ချက်မျှ မရှိပေ။ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ သတိပေးချက် မလိုဘဲ ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းကျန့်၏စစ်တပ်သည် ယနေ့ညတွင် ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော သတင်းကို လက်ခံရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သေဆုံးမှုများပြားခဲ့သည့် မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုသည် ယနေ့ပင် စတင်မည်မှာ သေချာသည်။
“ငါတို့ရဲ့ လူအင်အား ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ခေါင်းမလှည့်ဘဲ မေးသည်။
“အရှင်၊ အားလုံး နေရာယူပြီးပါပြီ။ အရှင့်ရဲ့ အမိန့်ကိုသာ စောင့်နေပါတယ်”
ချန်စန်းယွမ်က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပိုမပြောပေ။ သူ၏ အကြည့်များသည် စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုပေါ်ရှိ အနက်ရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝန်းရံထားပြီး အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်များသည် ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် အန္တရာယ်များနေသည်။
“ကျွီ!”
ညအမှောင်ထဲတွင် သိမ်းငှက်များ၏ အသံစူးရှသော အော်သံများသည် နန်းတော်ကောင်းကင်ယံ နက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤ ညအမှောင်ထဲတွင် အထူး ထင်ရှားနေသည်။
ဤအချိန်အတွင်း အရှေ့နန်းဆောင်၏ သိမ်းငှက်များသည် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သိမ်းငှက် တစ်သောင်းနီးပါးသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်၏ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးနီးပါး ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန် မရှိတော့ပေ။
“ကျန်းချွယ်ရော”
ဝမ်ချောင် ရုတ်တရက် မေးသည်။
“ကျန်းချွယ်ဟာ သိမ်းငှက်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး အပြင်းအထန် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နေပါတယ်”
ဘေးမှ ရွှီခဲ့ယွီက ပြောသည်။ ဤစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။
စစ်ပွဲတွင် ထောက်လှမ်းရေးနှင့် သတင်းအချက်အလက်သည် အရာအားလုံးနီးပါးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ လူတိုင်း ယခုည ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေသည် စစ်ပွဲတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုထက် များစွာ ကြီးမားသည်။ အကယ်၍ အဆက်အသွယ်နှင့် ဆက်သွယ်ရေး လွယ်ကူသော နည်းလမ်းများ မရှိပါက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားမည့် ဤ “တိုက်ပွဲ” သည် မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကို လူတိုင်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ပေ။
သိမ်းငှက်များ၏ အကူအညီမရှိဘဲ ယခု မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တစ်ခုလုံးသည် လူဖြင့်သာ သတင်းပို့နိုင်တော့သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ထိရောက်မှု နည်းသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အရှေ့နန်းဆောင်မှ သူလျှိုနှင့် ထောက်လှမ်းရေးအားလုံးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ လူများကို အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ယခု ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ထားသည့် အခြေအနေတွင် သတင်းတိုင်းသည် အသက်များဖြင့် လဲလှယ်ရသော သတင်းများ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါ့အပြင် ကျန်းချွယ်က ခုနလေးတင် သတင်းပို့ပါတယ်။ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသားတို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားကြပါပြီ”
ရွှီခဲ့ယွီ၏အသံ ရပ်သွားသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲမှ လေထုသည် ချက်ချင်း ပိုမို လေးလံသွားသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပို၍ ဖိစီးလာသည်။
အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က အခုထိ အလုံးအရင်းဖြင့် မလှုပ်ရှားသေးသော်လည်း လူတိုင်း အန္တရာယ်ကို အနံ့ခံမိနေကြသည်။ မုန်တိုင်းသည် ပို၍ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။
“ဒါ့အပြင် ခုနလေးတင် ကော့မြို့စား၊ ဝေ့မြိုစားနဲ့ အကြီးအကဲ ကောင်းအမတ်၊ အကြီးအကဲ သွမ့်အမတ်တို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ရောက်လာပါတယ်။ မနက်စောစော ပထမမင်းသားက နိုင်ငံရေးကိစ္စ အလွန် အရေးပေါ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူတို့အပါအဝင် မြို့တော်မှ အရာရှိအားလုံးနီးပါးကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ယူခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အမတ်များအားလုံး စောစောစီးစီး နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားကြပေမဲ့ အခု နန်းတော်တံခါး ပိတ်သွားပြီ၊ သူတို့ ပြန်မလာကြသေးဘူး”
ချန်စန်းယွမ်က ပြောသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နဲသွားသည်။
သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းဘဲ ပုန်ကန်လိုသူတိုင်း ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် အရာမှာ အရာရှိအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အသံအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။
မင်းသားသုံးပါး၏ ပုန်ကန်မှုတွင် အဆိပ်အသင့်ဆုံး ခံရသူများမှာ ဤအရာရှိများပင် ဖြစ်သည်။
ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်မှအရာရှိများကို ဖျားနာသည်ဟု အကြောင်းပြ၍ နန်းတော်သို့ မတက်ကြရန် သတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကော့မြို့စား၊ ဝေ့မြိုစားနှင့် အကြီးအကဲ ကောင်းအမတ်တို့သည် နိုင်ငံရေးကိစ္စကို အလေးထားပြီး ရှေးကတည်းက အရာရှိများ နန်းတော် မတက်ရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဟု အကြောင်းပြ၍ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာ ဤတိုင်းပြည်၏သစ္စာရှိအမတ်များ၏ ခေတ်နောက်ကျမှု တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လေးစားစရာကောင်းသည့် အချက်လည်း ဖြစ်သည်။
“သူတို့ကို စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ဖို့ ငါတတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားမယ်!”
ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
ချန်စန်းယွမ်က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။
ဤအရာများကို မှာကြားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်လည် စုစည်းသွားသည်။ ထိုအနက်ရောင်စစ်တုရင်ရုပ်များသည် ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စစ်တပ်အများအပြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မြားကို လေးကြိုးတင်ပြီးပြီ၊ ပစ်ရတော့မယ်” ဤသည်မှာ ပထမမင်းသား၏ လက်ရှိ အခြေအနေဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားသည် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို ဝမ်ချောင်ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် မြူခိုးများ ထူထပ်နေပြီး ထိုမြူခိုးထဲတွင် ဝမ်ချောင် ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်။
အရှေ့နန်းဆောင်က မည်သည့်အချိန်တွင် စတင် လှုပ်ရှားမည်လဲ။
နန်းတော်အစောင့်တပ် တစ်သိန်းနှင့် စစ်တပ် သောင်းချီရှိသည့်အတွက် အချိန်သည် အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ဦးဆောင်ခွင့်သည်လည်း သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ အပြင်မြို့ရိုး၊ အတွင်းမြို့ရိုး တံခါးများ၊ အရေးပါသော လမ်းဆုံများကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က ပုန်ကန်မှုကို မစတင်သေးသည်မှာ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေသည်မှာ သေချာသည်။
ထိုအချိန်မတိုင်မီ ဝမ်ချောင်သည် စစ်တပ်အင်အားကို ကိုင်ထားသော်လည်း ပေါ့ဆစွာ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။ ပေါ့ဆစွာ လှုပ်ရှားပါက ပုန်ကန်မှု ကျူးလွန်ရာ ရောက်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ကို အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်။
ဤသည်မှာ အရှေ့နန်းဆောင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် တစ်ဝက် နောက်ကျသွားပါက နန်းတော်ထဲတွင် ပုန်ကန်မှု အောင်မြင်ပြီး အခြေအနေ ခိုင်မာသွားပါက ဝမ်ချောင်သည် စစ်တပ်အင်အား များစွာကိုင်ထားပြီး အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စစ်တပ် စေလွှတ်သည့် အချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ ကွာဟသွားသည်နှင့် ကွာခြားသော ရလဒ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာသည် မိမိ၏ အတွေးတစ်ခုအပေါ်တွင် လုံးဝ မူတည်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆ၍ မရဲပေ။
“ဟိုကျင်းကျီ၊ မင်း ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ မင်း စစ်တပ် စေလွှတ်မဲ့ အချိန်က ဘယ်တော့လဲ”
ဝမ်ချောင် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျန့်၏ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်သည် မြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်တွင် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဟိုကျင်းကျီ၏ စရိုက်အရ ပေထင် ဒေသကာကွယ်ရေးတပ် ရောက်လာသည်အထိ စောင့်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နန်းတော်အစောင့်တပ် တစ်သိန်းကို ကိုင်ထားပြီး ပုန်ကန်မှု စတင်ရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုသည် ပို၍ တင်းမာလာသည်။
“ဟူး!”
လေသံ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အခြားတစ်နေရာ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်နှင့် အဝေးတွင် ရှိသော စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်တွင် အိမ်တော်ထိန်း အဖိုးအိုသည် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ခန်းမဆောင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ နောက်တွင် သံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ဝက် ပုန်းနေသော အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လော်ထုံးရှိသည်။ ထိုနောက်ဘက်တွင် အစောင့်အရှောက်များ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း လေးထောင့်ကွက် ပုံစံဖြင့် အသင့်ပြင်နေကြသည်။
စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး၏ မီးရောင် တစ်ဝက်ကျော်ကို ငြှိမ်းထားပြီး ခြံစည်းရိုးနှင့် ခန်းမဆောင် တံခါးဝတွင်သာ မီးအနည်းငယ် ကျန်ရှိသည်။ အလင်းရောင်က မှိန်နေသော်လည်း အမှောင်ထုထဲတွင် စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်၏ စစ်တပ်အင်အားသည် အဆများစွာ တိုးလာခဲ့သည်။ လေးကြိုးများ တင်ထားပြီး ဓားများကို ဓားအိမ်မှ ထုတ်ထားသည်။ လူတိုင်း အသင့်ပြင်ထားပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ရောက်လာနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်က ဘယ်လိုလဲ”
အိမ်တော်ထိန်း အဖိုးအိုသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လေအေး တိုက်ခတ်လာရာ သူ၏ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံသည်လည်း လေနှင့်အတူ ကခုန်နေသည်။ မုန်တိုင်းကျတော့မည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်နေသည့် နေရာမှ ကြည့်လျှင် မြို့တော်၏ တစ်ဝက်ကျော်သည် မှောင်မိုက်နေပြီး လေထုထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်စေမည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။
“အင်ပါယာ ပြောင်းလဲတော့မယ်။ အခု မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အထုံဆုံးလူတောင် ဒါကို ခံစားမိနေပြီ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ထဲမှာ လူတစ်ထောင်ပဲ ရှိတယ်၊ အခုထိ ဘာ ထူးခြားမှုမှ မရှိဘူးလား”
လော်ထုံး၏ သံချပ်ကာထဲမှ အသံသည် အုံ့အုံ့ ထွက်လာသည်။
“သူ စောင့်နေတယ်!”
အိမ်တော်ထိန်း အဖိုးအိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လေနှင့် မိုးမုန်တိုင်း ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော်လည်း မတုန်လှုပ်၊ ထိုက်တောင်ပြိုကျလုနီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း မခြောက်ခြားပေ။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာက သခင်၏သားမှ ယခု အင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီးအဖြစ်သို့ တစ်ဆင့်ချင်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို သူသည် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကျောရိုး ဖြစ်လာသည်အထိပင်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် အမြတ်နိုးဆုံး အရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဒီ ပဋိပက္ခကို ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ အခု အင်ပါယာတစ်ခုလုံး သူ့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ သူ အောင်မြင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!”
အိမ်တော်ထိန်း အဖိုးအိုသည် တီးတိုး ရေရွတ်သည်။
သူ၏နောက်တွင် လော်ထုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူနှစ်ဦးစလုံး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်သို့ ကြည့်နေကြပြီး ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြနေကြသည်။
အချိန်သည် တစ်စက်ချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပို၍ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးစက်လာသည်။ မူလက မှိန်နေသည့် မီးရောင်များသည်ပင် တစ်ဝက်ကျော် လျော့နည်းသွားပြီး ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း လမ်းကြားများတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကတော့ မလျော့နည်းဘဲ ပို၍ တိုးလာသည်။ ပုံမှန် ကြားနေကျ ခွေးဟောင်သံပင် ပါးလာခဲ့သည်။
******
အခန်း ၁၇၄၉
အရှေ့နန်းဆောင်
ဖလက် ဖလက်…
စာပို့ငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မကြာမီ အရှေ့နန်းဆောင် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ခန်းမဆောင်ပေါ်မှ အသံတစ်သံက မေးလိုက်သည်။
“မင်းသား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်ဘက်က ယာယီ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပါဘူး!”
ကျင်ယို့ရှီးသည် စာပို့ငှက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကနေ ပြောလိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မီးရောင် တဖျတ်ဖျတ် ထိုးနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် ပထမမင်းသားမှာမူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသည်။ နယ်စပ်မှဖြစ်စေ၊ မြို့တော်မှဖြစ်စေ စစ်တပ်အားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း ထိုဝမ်မိသားစု၏ သားငယ်အပေါ်တွင် သူသည် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေသည်။
ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ချောင်ပေါ်လွင်အောင် ပြသထားသည်မှာ အစောင့်အရှောက် တစ်ထောင့်နှစ်ရာသာ ရှိသေးပြီး သူ လျှို့ဝှက်ထားသော စစ်တပ်များကား ခြေရာခံမရသေးပေ။ ကျင်ယို့ရှီးသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုစစ်တပ်များကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ပထမမင်းသားအတွက် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“ခွေးကောင်… ခွေးကောင်… ခွေးကောင် ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ မင်း ငါနဲ့ ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ!”
ပထမမင်းသားသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် သုံးချက် ဆက်တိုက် ထိုးချလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်နေပြီး မျက်နှာမှာ အလွန် ညိုမည်းနေသည်။
ဝမ်ချောင်ဟူသည့် ဤ ဘေးအန္တရာယ်ကို မရှင်းလင်းနိုင်သမျှ သူသည် စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အရေးတော်ပုံ စတင်ချိန်တွင် နောက်ကွယ်၌ ဤမျှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသည့် အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မလိုချင်ပေ။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့် အမြင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့် ညီကို စစ်တပ် သုံးသောင်းနဲ့ လွှတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ဝမ်ချောင်ဆိုတဲ့ ဘေးဆိုးကို အမြစ်ဖြတ် ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်!”
ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တတိယမင်းသား လီဂျူးသည် ရွှေရောင် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး ရုတ်တရက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၍ ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
“မှန်တယ်၊ တတိယညီ စကားက ကြမ်းပေမဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ပြတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့် အမြင်အရ ဝမ်မိသားစုကို ဒီလောက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဝမ်ချောင်ရဲ့ စစ်တပ်က နေရာအနှံ့အပြား ကွဲပြားနေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အရင် ဦးဆောင်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
“အခု အင်ပါယာတစ်ခုလုံးမှာ အစ်ကိုကြီးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်ဦးမှာလဲ”
“အစ်ကိုကြီး သဘောတူရင် လီယောင်းနဲ့ တတိယညီတို့ အတူတူ သွားချင်ပါတယ်!”
ဒုတိယမင်းသား လီယောင်းသည် တစ်ချိန်တည်းလိုလို ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တက်လာပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပြောသည်။
မင်းသားနှစ်ပါး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကြီးမြတ်သော ထန်မင်းဆက်၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ စစ်နတ်ဘုရားမျိုးဆက်သစ်၊ လူ တစ်သန်းကျော်ကို သတ်ခဲ့သူကို ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားတို့ ပြောသကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အရှေ့နန်းဆောင်က သိမ်းငှက်နှင့် သူလျှိုများစွာကို လွှတ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ သူလျှိုများကိုပင် ရှင်းလင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ အခြားကိစ္စများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
“မင်းသား စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပါ”
ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားတို့ကို စကားဖြတ်လိုက်ကာ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ ပထမမင်းသား၏ ဘေးတွင် တစ္ဆေဘုရင်သည် လက်များကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေပြီး စိတ်အေးလက်အေး ပုံစံရှိသည်။
“အရာရာကို ငါ စီစဉ်ထားပါတယ်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ငါ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ မင်းသား မနက်ဖြန် ဘိသိက်ခံဖို့ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ စောင့်နေရုံပါပဲ”
ဤစကားများသည် ပြတ်သားပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော ခွန်အားကို သဘာဝအတိုင်း ဖော်ပြနေသည်။
“ကျင်ယို့ရှီး၊ အချိန် နီးပါး ဖြစ်ပြီ၊ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”
ဟိုကျင်းကျီသည် ရုတ်တရက် လှည့်၍ ဘေးမှ ကျင်ယို့ရှီးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
“ဘယ်အချိန်မဆို လှုပ်ရှားနိုင်ပါပြီ!”
ကျင်ယို့ရှီးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့၍ ချက်ချင်း လျှောက်တင်သည်။
“သွားလိုက်ပါ!”
ဟိုကျင်းကျီသည် လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ နန်းတော်ထဲ၌ မြို့တော်၏ မြေပုံကို ကြည့်ရှုနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒုန်း ဒုန်း!
ရုတ်တရက်၊ ကြိုတင်နိမိတ် မရှိဘဲ မြေကြီး တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုတစ်ခု ခြေဖဝါးအောက်မှ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ခါးကျဲကျဲ အသံနှင့်အတူ ခေါင်မိုး တုန်ခါသွားပြီး ကြွေပြား အများအပြားသည် ချက်ချင်း ပတ်ပတ်လည်မှ ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသွားသည်။ တဂျစ်ဂျစ် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဝမ်ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရုတ်တရက် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ သတိပြုရန် အချိန်မရမီ နောက်တစ်ခဏတွင် ဒုန်းကနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အာရုံခံစားမှုတွင် ကြီးမားပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သော ခွန်အားတစ်ရပ်သည် မလှမ်းမကမ်းမှ ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် တက်သွားသည်။
ရှူး!
ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို လှန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ ပစ်ထွက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နန်းတော်တံခါး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဒါက!”
ထိုတစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ နန်းတော်ရှိရာ နေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါနေပြီး စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်သော ကြီးမားသော စွမ်းအင်သည် လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ နန်းတော်ထဲမှ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။
နန်းတော်၏ အပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ စုစည်းနေပြီး ရွှေဝါရောင် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံတစ်ခု ဖျော့တော့စွာ ပေါ်လာသည်။
မဟာ ဖွဲ့စည်းမှု…
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး သဘာဝအတိုင်း အတွေးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။
မြို့တော်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း နန်းတော်တွင် ဤသို့သော ထူးခြားမှုမျိုးကို ဝမ်ချောင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပါချေ။ သို့သော် ဤ ထူးခြားမှုမှ ထုတ်လွှတ်သော အငွေ့အသက်ကို ဝမ်ချောင် မစိမ်းပေ။ ၎င်းသည် ဧရာမ အစီအမံ၏ ရှေးဟောင်း စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။
တာလာ့စ်တွင်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဤ ရှေးဟောင်းစွမ်းအင်ကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် တာလာ့စ်၏ မြေအောက်၌ မြှုပ်ထားသည့် “ရာခ်ရှာဆာ မြေအောက် ခံတပ် အစီအမံ”သည် ဤ နန်းတော်မှ အကြီးစား အစီအမံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သေးငယ်လွန်းလှပြီး အဆင့်အတန်း လုံးဝ မတူညီပေ။
နန်းတော်တွင် ထူးခြားမှု ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင်သည် ကောင်းကင်ကို နေ့ခင်းကဲ့သို့ပင် လင်းထိန်စေခဲ့သည်။ နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာရှိ ကြီးမားပြီး ရှေးဟောင်းသော အစီအမံ လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်၏ အာရုံခံစားမှုတွင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်များ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်ဆို့လာသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ကန့်လန့်ကာတစ်ချပ်က ထိုနေရာကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
တဖြည်းဖြည်း အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် လူတို့၏ အာရုံခံစားမှုတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုင်ရှင်မဲ့သော အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“အွန်း!”
ခြံဝင်းထဲတွင် ရွှီခဲ့ယွီ၊ ချန်စန်းယွမ်၊ ကျန်းချွယ်တို့အားလုံးသည် နန်းတော်ဘက်သို့ ကြည့်နေကြပြီး ပါးစပ်များ ဟနေကာ စကား မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့လည်း ထိုတုန်ခါမှုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှအဖြစ်အပျက်သည် စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေပြီး ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
“နောက်ဆုံးတော့ စပြီ!”
ဝမ်ချောင်၏ နှုတ်ခမ်းမှ တီးတိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည့်အခါ အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က အချိန်မရွေး ပုန်ကန်မှု စတင်နိုင်တော့မည်ဆိုသည်ကို သူထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။
ဖလက်… ဖလက်…
ဤအချိန်တွင် နန်းတော်မှ ထူးခြားမှုသည် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေချိန်တွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ အမှောင်ထုထဲတွင် စာပို့ငှက်တစ်ကောင်သည် ဗလာနတ္တိကို ဖြတ်ကျော်ကာ နန်းတော်၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ချီဘုရင်အိမ်တော်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားသည်။
ပတ်ပတ်လည် အရပ်လေးမျက်နှာလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ကျွီ!”
နန်းတော်၏ ကောင်းကင်အပေါ်၊ မီတာ ထောင်ချီမြင့်သော ကောင်းကင်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာ သေးငယ်သော စွန်ငှက်တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားထားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လုံးဝ မမျှတသော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်၌ အလျင်အမြန် ဝဲနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်သော ထန်မင်းဆက်၏ နန်းတော်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရာအားလုံးကို သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည်။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် လေသံ ဟူးဟူးနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော အော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှောင်ထုထဲမှ ဟိုင်တုံးချင်နှင့် ရွှေလင်းယုန်ဒါဇင်အများအပြားသည် ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာကြသည်။
ထို ကိုယ်ခန္ဓာ သေးငယ်သော ကျောက်စွန်ငှက်သည် အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပိုမြင့်သော နေရာသို့ တက်သွားကာ ရှည်လျားသော သို့မဟုတ် တိုတောင်းသော အော်သံများ ထုတ်လွှင့်လိုက်ရာ အသံသည် အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
တစ်ဖွဲ့၊ နှစ်ဖွဲ့၊ သုံးဖွဲ့...
အမှောင်ထုထဲတွင် သိမ်းငှက်အဖွဲ့များ နန်းတော်၏ နေရာအသီးသီးမှ ကောင်းကင်သို့ တက်လာကြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ သေးငယ်ပြီး သန်မာသော ထိုစွန်ငှက်ဆီသို့ ဆက်တိုက် ပျံသန်းလာကြသည်။ သို့သော် ထိုစွန်ငှက်က အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ မည်မျှပင် တိုက်ခိုက်မှုများ ကြုံတွေ့ရပါစေ သေးငယ်ပြီး သန်မာသော ထိုစွန်ငှက်သည် အောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလိုခြင်း မရှိပေ။
တဂျစ်ကနဲ သူ၏ သံမဏိခြေသည်းဖြင့် ဟိုင်တုံးချင်တစ်ကောင်၏ ဘယ်ဘက် အတောင်ပံကို ရုတ်တရက် ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ဘယ်ဘက် အတောင်ပံ မရှိတော့သည့် ထို ဟိုင်တုံးချင်သည် လေထဲမှ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လူအများအပြား သတိမထားမိဘဲ ကြီးမားပြီး တောင်နှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့ ခွန်အားရှိသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လေးကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် မြားကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ပေါင်ချိန် တစ်ရာနီးပါးရှိသော အားကောင်းသော လေးကို ရုတ်တရက် အပြည့် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး မြားခေါင်းကို ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ သေးငယ်ပြီး သန်မာသော ထိုစွန်ငှက်ဆီသို့ ချိန်ထားသည်။
သူ၏ ကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်သော အငွေ့အသက်အရ ၎င်းသည် ထိပ်တန်း မြားပစ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။
“ရွှတ်!”
နန်းတော်အတွင်းမှ ထိုစစ်သူကြီးသည် လေးကြိုးကို လေသံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်လိုက်သည်။ ငါးပေကျော် ရှည်လျားသော ထိုမြားသည် လေကို စုတ်ယူကာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မီတာ ထောင်ချီသော ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ထို စွန်ငှက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားနေသည်။ သို့သော် လျှပ်စီးနှင့် မီးကဲ့သို့သော အချိန်အတွင်း အသံစူးရှသော အော်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာ သေးငယ်သော ကျောက်စွန်ငှက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိသည့်အလား နောက်ဆုံး တစ်ခဏတွင် ရုတ်တရက် ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ကွေ့သွားကာ ဆံပင်မျှသာ ကွာခြားသော အကွာအဝေးဖြင့် ထို သေစေနိုင်သော မြားကို လွတ်သွားခဲ့သည်။
“တိရစ္ဆာန်!”
ညအမှောင်ထဲတွင် ထိုစစ်သူကြီး၏ ကျိန်ဆဲသံ ဖျော့တော့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ခေတ္တ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
—စွန်ငှက် ပျံသန်းသည့် အမြင့်သည် သူ၏ ပစ်ခတ်နိုင်သော အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံခြုံရေး တင်းကျပ်သော နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာမှ နေရာများကို ဆက်တိုက် ဖြတ်ကျော်ပြီး အနောက်တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ နန်းတော်နှင့် မီတာ ထောင်ချီ အကွာတွင် လူအများအပြား သတိမထားမိဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဝမ်ချောင့်စံအိမ်၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ထောင့်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။
“ရှောက်ရှ၊ အခု မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်!”
အမှောင်ထုထဲတွင် ကျန်းချွယ်၏ ဝတ်ရုံသည် လေနှင့်အတူ လွင့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် နန်းတော် နက်ရှိုင်းရာရှိ ကောင်းကင်ညကို မော့ကြည့်နေကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခု မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်၏ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအားလုံး ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။ ကျန်းချွယ်သည် သိမ်းငှက်ဘုရင် ရှောက်ရှားကို တစ်ကောင်တည်း လွှတ်ထုတ်ပြီး နန်းတော်အပေါ်မှ စောင့်ကြည့်စေခြင်းဖြင့်သာ သတင်းကို ရယူနိုင်သည်။
ထို ရှည်လျားသော သို့မဟုတ် တိုတောင်းသော အော်သံများမှာ သိမ်းငှက်ဘုရင် ရှောက်ရှားမှ ပြန်ပို့သော သတင်းဖြစ်သည်။ နန်းတော်တွင် ထူးခြားမှု ဖြစ်ပေါ်ပါက ရှောက်ရှားသည် အမြန်ဆုံး သတင်းကို ပြန်ပို့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လက်ရှိ လူတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။
—နန်းတော်တွင် ထူးခြားမှု ဖြစ်ပေါ်ပါက သို့မဟုတ် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်ပါက ၎င်းသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးအတွက် ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဤ အကျိုးဆက်ကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤနည်းလမ်းဖြင့် နန်းတော်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် မည်မျှကြာကြာ ခံနိုင်မည်ကို ကျန်းချွယ်ပင် မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤနေရာမှ နားထောင်ကြည့်ပါက နန်းတော်အပေါ်မှ ကောင်းကင်တွင် ဟိုင်တုံးချင်၏ ပြင်းထန်သော အော်သံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က သိမ်းငှက်အများအပြားကို သိမ်းငှက်ဘုရင် ရှောက်ရှားကို ဝိုင်းရံရန် စုစည်းထားပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်အပေါ်မှ သိမ်းငှက်အချို့ကိုပင် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ရှောက်ရှ၏ အခြေအနေသည် ယခုအခါ အန္တရာယ်နှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။
ငှက်အုပ်များဖြင့် ဝိုင်းရံခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခံရပါက ရှောက်ရှသည် သေရမည်သာ။
“ဆရာသာ ရှိရင် ကောင်းမယ်!”
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ သိမ်းငှက်အုပ်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချွယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆရာဖြစ်သူ သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်နှာကို မသိစိတ်က ပြေးမြင်လိုက်သည်။
ကျန်းချွယ်၏ သိမ်းငှက်များကို မွေးမြူနိုင်စွမ်းအားလုံးသည် ဆရာသိမ်းငှက်အိုကြီးထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာသာ ဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့ရင် ဂိုဂူလျော သိမ်းငှက်ဘုရင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့မှာ သေချာသည်။
ဤ အတွေးများသည် စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျန်းချွယ်သည် မကြာမီ သတိပြန်ရလာသည်။
“မင်း အရှင့်ကို သွားသတင်းပို့လိုက်ပါ။ နန်းတော်ထဲမှာ အားလုံး လုံခြုံတယ်၊ အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်က အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ”
ကျန်းချွယ်၏ နေက်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ချက်ချင်း လှည့်၍ နန်းတော် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။
ဖယောင်းတိုင်မီး တဖျတ်ဖျတ် ထိုးနေသည်။ မူလက တစ်ပေကျော် ရှည်လျားသော ဖယောင်းတိုင်နီသည် ယခုအခါ အများအပြား လောင်ကျွမ်းသွားပြီ။ အချိန်သည် တစ်စက်ချင်း ကုန်လွန်နေသည်။ စက္ကန့်တိုင်း ကုန်လွန်သွားသည်နှင့် ကျန်းကျန့်၏ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်သည် ဤနေရာနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်အတွက် အချိန် မများတော့ပေ။
“ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်ကနေ စတင်မလဲ”
အဖြူနှင့် အနက် စစ်တုရင်ရုပ်များ ဖြတ်ကျော်နေသော စစ်တုရင်ခုံရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားပြီး စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းများ ထန်နေကာ လေးနက်သော အမူအရာရှိသည်။
ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ၊ ဟိုကျင်းကျီဖြစ်စေ၊ နှစ်ဖက်စလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော် ထို အခွင့်အရေးက ဘာလဲဆိုတာကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
******
အခန်း ၁၇၅၀
ဝမ်ချောင်သည် မသိစိတ်မှ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ အကြည့်များ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အရာအားလုံးသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးနှင့် ထပ်တူကျနေပြန်သည်။ အရှေ့နန်းဆောင်၊ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၊ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်၊ အရှေ့တံခါး၊ အနောက်တံခါး၊ နန်းတော်မုခ် အပါအဝင် မြို့တော်၏ အပြင်ဘက် တံခါးများ၊ အရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ရှေ့မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အချက်အချာကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။
ဟိုကျင်းကျီသည် လင်းယန်ပြခန်းရှိ ပုံတူရုပ် ၂၄ ခုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထန်မင်းဆက်၏ ထိပ်တန်း စစ်နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။
ဟိုကျင်းကျီသည် စောင့်နေမည် မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် အလွန် အတ္တကြီးသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ငယ်ရွယ်သူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး တန်းတူ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဟု ထင်မြင်နေလောက်အောင်ပင် အတ္တကြီးသည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် သူကြိုတင် လှုပ်ရှားမည်ကို သိသည်။
အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်သည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ဆက်တိုက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အမူအရာမှာ ပို၍လေးနက်လာသည်။ မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ရ။ ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်သည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အနက်ရောင် စစ်တုရင်ရုပ်အစုအဝေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိလိုက်သည်။
ချီဘုရင်
ထိုတစ်ခဏတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အတွေးတစ်ချက် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ယခု နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ကွယ်ပျောက်နေပြီး ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အတွင်းမှ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဤ အခြေအနေမျိုးတွင် ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် အတွင်းမှ သတင်းအချက်အလက်ကို တိတိကျကျ မသိနိုင်ပေ။ ဟိုကျင်းကျီ၏ စိတ်သည် အလွန် နက်နဲသောကြောင့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို မှန်းဆရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသည်။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဟိုကျင်းကျီ၏ စိတ်ကို မှန်းဆနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ချီဘုရင်သည် မတူပေ။
“မင်းသား သုံးပါး၏ ပုန်ကန်မှုဟာ မင်းသား သုံးပါး ပုန်ကန်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ ချီဘုရင်လည်း ကြားဝင်ခဲ့တာ။ တစ္ဆေဘုရင်ဟာ ပထမမင်းသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့ ချီဘုရင်ကိုတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီ ပွဲကို သူ ဘယ်လိုမှ လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
ပထမမင်းသားသည် ရည်မှန်းချက်သာ ကြီးသော်လည်း ဟိုကျင်းကျီသည် အတ္တကြီးသည်။ ချီဘုရင်၏ အတ္တကြီးမှုသည် တစ္ဆေဘုရင်ထက် အနည်းငယ်မျှပင် မနိမ့်ကျပေ။ သူသည် စုန့်ဘုရင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်ဘက်ပြုခဲ့ခြင်းက အကောင်းဆုံး သက်သေဖြစ်သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ချီဘုရင်နှင့် ပထမမင်းသားတို့သည် ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထန်မင်းဆက်၏ ဤ အတ္တကြီးဆုံးသော မင်းသားသည် ပထမမင်းသား၏ စကားကို အပေါ်ယံသာ နားထောင်ပြီး လက်တွေ့တွင် အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်။
၎င်းသည် မင်းသား သုံးပါး၏ ပုန်ကန်မှုတွင် တစ္ဆေဘုရင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်ဖြစ်သည်။ နန်းတော်ကို စောင့်ကြည့်မည့်အစား ချီဘုရင်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
“ဆောင်းဦးလေ မတိုက်မီ ကျေးက အရင်သိသည်”၊ ချီဘုရင် စတင် လှုပ်ရှားသည်နှင့် မင်းသား သုံးပါး၏ ပုန်ကန်မှု စတင်နေပြီဟု ဆိုလိုသည်။
ဤ အတွေးများသည် စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကာ လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။ နောက်လုပ်ရမည့် အရာကို သူ သိသွားပြီဖြစ်သည်။
“ငါ့ အမိန့်ကို ထုတ်လိုက် မီယာစမိ အာရာကာကို ပြောလိုက်၊ ချီဘုရင်အိမ်တော်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်ထား၊ ချီဘုရင်အိမ်တော်က ထွက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ငါ့ကို အသိပေးပါ!”
“ဟုတ်ကဲ့!”
အချိန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်…
“သတင်းပို့”
လေစီးကြောင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် ကျင်းဝူစစ်သည်တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတင်းကို ယူဆောင်လာသည်။
“ခုနလေးတင် သတင်းရပါတယ်။ ချီဘုရင်က အိမ်တော်က ထွက်ခွာသွားပါပြီ။ ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးက စစ်သည်ရှစ်ထောင်ကျော်နဲ့ ချီဘုရင်အိမ်တော်က သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည် တစ်ထောင်ကျော်၊ စုစုပေါင်း လူတစ်သောင်းနီးပါးကို ဦးဆောင်ပြီး နန်းတော်ဆီကို တည့်တည့် ဦးတည်သွားနေပါတယ်”
“ဘာ”
ခွပ် ခွပ် ခွပ်
ဤအချိန်တွင် မြို့တော်၏ ချီဘုရင်အိမ်တော်ရှေ့တွင် စစ်မြင်းများ၏ ခွာသံ ဆူညံနေသည်။ လူတစ်သောင်းနီးပါးသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ ထူထပ်စွာ ချီဘုရင်အိမ်တော်ရှေ့တွင် စုဝေးနေကြသည်။ စစ်တပ်၏ရှေ့ဆုံးတွင် ချီဘုရင်သည် မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင်နဂါးပုံ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားရာ စိတ်အားထက်သန်နေဟန် ရသည်။
ချီဘုရင်သည် ကြီးမားသော မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“လူတိုင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”
“မင်းကြီး၊ စစ်တပ်အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ ထွက်ခွာဖို့ အသင့်ပါပဲ။ မင်းသားရဲ့ အမိန့်ကိုသာ စောင့်နေပါတယ်”
သူ၏ နောက်တွင် မြောက်ပင်လယ် အကြီးအကဲ သုံးဦးနှင့် ချီဘုရင်အိမ်တော်မှ အကြံပေးများ အားလုံး ခါးညွှတ်၍ လျှောက်တင်ကြသည်။
“ဟားဟား၊ စစ်တပ်ကို ရက်တစ်ထောင် မွေးမြူထားတာ တစ်ရက် အသုံးပြုဖို့ပဲ။ ဒီ တစ်ရက်ကို ငါ နောက်ဆုံးတော့ စောင့်နိုင်ခဲ့ပြီ။ လူတိုင်း အမိန့်ကို နားထောင်ကြ၊ ပစ်မှတ်က နန်းတော်ပဲ၊ ထွက်ခွာမယ်”
ချီဘုရင်သည် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟိန်း”
ချီဘုရင်ကို တုံ့ပြန်သော အသံမှာ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးသွားစေသော ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ဒုန်း…
ခဏအကြာတွင် ချီဘုရင်၏ နောက်မှ ထူထပ်သော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် တစ်ဦးချင်း သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ် ပြင်းပြနေကြပြီး မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်သည့် နဂါးများကဲ့သို့ နန်းတော်ဆီသို့ အလုံးအရင်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။
“ဟား ဟား၊ အောင်မြင်ရင် ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်ရင် ဓားပြပဲ။ ဒီနေ့ပြီးရင် ငါ့ကို ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်ဦးမလဲ!”
ချီဘုရင်သည် ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး မြင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ နန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တွင်…
“အရှင်၊ ချီဘုရင်ရဲ့ အရှိန်က အလွန် မြန်ပါတယ်။ သူ ဦးဆောင်တဲ့ စစ်တပ်အားလုံးဟာ မြင်းစီးစစ်သည်တွေချည်းပဲ။ အခု နန်းတော်နဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ဝေးတော့တယ်”
ခဏအကြာတွင် ကျင်းဝူစစ်သည်တစ်ဦးသည် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာသည်။
လေထုသည် တင်းမာနေပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူအားလုံး ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေကြကာ သူ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် စကား မပြောဘဲ ထိုစစ်တုရင်ခုံကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်တိုအတွင်း အတွေးပေါင်းများစွာက ဦးနှောက်ထဲတွင် စီးဆင်းသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အလွန် တောက်ပလာသည်။
“ငါ့ အမိန့်ကို ထုတ်…ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်”
ဒုန်းကနဲ အချက်ပြလိုက်သကဲ့သို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တစ်ခုလုံး ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ မြို့တော်တွင် ကြာမြင့်စွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ဤတစ်ခဏတွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
“ကျွီ!”
ခဏအကြာတွင် မီးရှူးမီးပန်းတစ်ချက်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး အမှောင်ထု နက်ရှိုင်းရာ၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ညအမှောင်ထဲတွင် ရေတွက်၌မရသော အကြည့်များက ထိုတောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ခရာနှင့်စည်များကို အချက်ပြအဖြစ် အသုံးပြုသည့် ဤခေတ်တွင် ဝမ်ချောင်သာလျှင် ဤကဲ့သို့သော မီးရှူးမီးပန်းကို လှုပ်ရှားမှု၏ အချက်ပြအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ စပြီ”
ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင်သည် ရေတွက်၌မရသော လူတို့၏ မျက်စိများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ ထို့နောက် မြို့ရိုး၏ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်ဘက်များတွင် အာရုံဖမ်းစားခြင်း မရှိသော လူနေအိမ်များစွာမှ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး လူအယောက်နှစ်ဆယ်စီရှိသော အုပ်စုလိုက် ပုံရိပ်များသည် တံခါးမှလျင်မြန်စွာ ထွက်လာကြကာ မြင်းများပေါ်သို့ ခုန်တက်ရင်း မီးရှူးမီးပန်း တက်သွားသည့် နေရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“ခွပ် ခွပ် ခွပ်”
ပြင်းထန်သော မြင်းခွာသံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ မိုးရေကဲ့သို့ ညအမှောင်ထဲတွင် မြည်ဟီးနေသည်။ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ရေတွက်မရသော လူနှင့် မြင်းများသည် မြစ်များ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သကဲ့သို့ အတူတူ ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ စုဝေးလာကြသည်။
ဤအချိန်တွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်တွင် ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်အရ—
“သတ်”
ရေတွက်မရသော ပုံရိပ်များသည် ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ စံအိမ်မှ ခုန်ထွက်လာကြသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် မှောင်ရိပ်၌ ပုန်းအောင်းကာ ခိုးကြည့်နေကြသော အရှေ့နန်းဆောင်၏ သူလျှိုများသည် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားကြပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်ဒဏ်ရာများ၊ အပေါက်များ ပေါက်လျက် သွေးများ စီးကျနေသည်။
“ပြေး”
အရှေ့နန်းဆောင်မှ ထောက်လှမ်းရေးအချို့သည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ကြပြီး မသိစိတ်က မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိကာ ရူးသွပ်စွာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးကြသည်။
သို့သော် ရွှတ်ဟူသော လေခွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြှားမိုးသည် စံအိမ်၏နက်ရှိုင်းရာမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာပြီး ကျိုးပျက်နေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုလွတ်မြောက်သွားသော ငါးများနောက်ကို လိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။
အသက်ရှူ အနည်းငယ်မျှသာ ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏စံအိမ်တော် ပတ်ပတ်လည်သည် လျင်မြန်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် အလောင်းများ ရေခဲကဲ့သို့ အေးသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး လေထဲတွင် သွေး၏ အငွေ့အသက်များက ပျံ့နှံ့နေသည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်မှ ပြေးထွက်လာသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ထိုအရပ်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ကြပေ။
“ဟီးးး”
စစ်မြင်းများ ဟီသံပေးပြီး သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် သပ်ရပ်သော အတန်းများဖြင့် စီတန်းကာ သံမဏိ မြစ်ကဲ့သို့ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အရှိန်ဖြင့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ ပစ်ထွက်လာပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“သတင်းပို့.. မင်းသား၊ ခုနလေးတင် သတင်းရပါတယ်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး လာနေပါတယ်!”
ခဏအကြာတွင် ကျူချွဲလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ချီဘုရင်၏ လက်အောက်မှ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ ချီဘုရင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တစ်ခဏတွင် လေထု တင်းမာသွားသည်။
“မင်းကြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပါ!”
မြောက်ပင်လယ် အကြီးအကဲ သုံးဦးက ရုတ်တရက် ပြောသည်။
“ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားမလား၊ နန်းတော်ဆီ ဆုတ်ခွာမလား”
“ ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ!”
မျှော်လင့်မထားဘဲ ချီဘုရင်သည် ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။
“ဒီအချိန်က ဟိုအချိန် မဟုတ်ဘူး။ ထို ကောင်လေးဟာ ပိတ်မိနေတဲ့ သားရဲ ရုန်းကန်တာပဲ။ သူက ငါတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်၊ အရှိန်အပြည့်နဲ့ သွား၊ ငါတို့ အရင် နန်းတော်ထဲ ဝင်မယ်”
ကျွမ်…
ချီဘုရင်၏အသံ ရပ်သည်နှင့် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ တောက်ပသော အလင်းဝိုင်းတစ်ချက် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ ခြေထောက်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
—လူတိုင်း ချီဘုရင်သည် ခေါင်းမာပြီး အကျင့်ယုတ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း ချီဘုရင်သည် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိပ်တန်း သခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မကြာခဏ မေ့လျော့တတ်ကြသည်။
“သွား!”
ချီဘုရင်သည် မြင်းကို ရုတ်တရက် ခြေသလုံးဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ အလင်းဝိုင်း၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ကြီးမားသော သံမဏိ မြစ်၏ အရှိန်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ပြန်လှည့်ခြင်း မရှိဘဲ နန်းတော်ဆီသို့ အရှိန်မြှင့် သွားခဲ့သည်။
ချီဘုရင်၏ နောက်ဘက်တွင် အရပ်လေးမျက်နှာမှ မြင်းခွာသံများ မိုးကြိုးကဲ့သို့ မြည်ဟီးနေပြီး ရေတွက်မရသော စစ်မြင်းများသည် နေရာအသီးသီးမှ စုဝေးလာကြသည်။
“လူတိုင်း အမိန့်ကို နားထောင်ကြ၊ အရှိန်အပြည့်နဲ့ သွား”
ညအမှောင်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် အဖြူရောင်ခွာရှိသောမြင်းနက်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် အေးစက်နေသည်။ အသံမဆုံးမီ ကျွမ်ကနဲ မြေကြီး တုန်ဟီးသွားသည်။ နက်ရှိုင်းပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ အလင်းဝိုင်းတစ်ချက်သည် သံမဏိကဲ့သို့ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်၏ ခြေထောက်အောက်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။
အခြားသော အလင်းဝိုင်းများနှင့် လုံးဝ မတူသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ဤ အလင်းဝိုင်းသည် ပျံ့နှံ့မှု အတိုင်းအတာ အလွန် ကြီးမားသည်။ အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ထို နက်ရှိုင်းသော အလင်းဝိုင်းသည် ဧရာမ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“ဒုန်း!”
မြေကြီး တုန်ဟီးသွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အလင်းဝိုင်း ပံ့ပိုးမှုကို ရရှိသောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာမှ မြို့တော်၏ နေရာအသီးသီးမှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါလာသော စစ်တပ်များသည် ကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နန်းတော်ဆီသို့ အရှိန်မြှင့် လာကြသည်။ စစ်တပ်နှစ်ဖွဲ့ (ဝမ်ချောင်နှင့် ချီဘုရင်) ၏ အကွာအဝေးသည် ချက်ချင်း ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
ကျွီ….
ညကောင်းကင် နက်ရှိုင်းရာတွင် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော အော်သံတစ်ချက် မြည်ဟီးသွားသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့သည် ချီဘုရင်ကို လိုက်နေချိန်တွင် လူအများအပြား သတိမထားမိဘဲ ခြေသည်းဖြူသော ဟိုင်တုံးချင်တစ်ကောင်သည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် အောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ခါလိုက်သည်။ တစ်ခဏတွင် အရှိန် အလွန် မြင့်တက်သွားပြီး ခမ်းနားမြင့်မားသော နန်းတော် မြို့ရိုးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာများကို ဆက်တိုက် ဖြတ်ကျော်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားသည်။
“သခင်၊ သခင် ဟုတ်ပါတယ်။ ချီဘုရင် စစ်တပ်နဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင် တကယ်ပဲ စစ်တပ်ကို စုစည်းပြီး ထွက်ခွာလာပါပြီ!”
“အခု သူ ချီဘုရင်ရဲ့ နောက်ကနေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နေပြီး နန်းတော်နဲ့ အနည်းငယ်မျှသာ ဝေးပါတော့တယ်!”
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ကျင်ယို့ရှီးသည် ခုနလေးတင် ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး တစ္ဆေဘုရင်၏ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တက်လာကာ ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။
“အွန်း!”
ကျင်ယို့ရှီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူအားလုံး ချက်ချင်း တစ္ဆေဘုရင်ကို လှည့်ကြည့်ကြပြီး အံ့သြသော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူတိုင်းကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးစားစေပြီး ချီးကျူးစေနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါက ၎င်းသည် ရှေ့ရှိ တစ္ဆေဘုရင် ဖြစ်ပေမည်။ ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသားတို့ပင်လျှင် မယုံနိုင်သော အကြည့်များဖြင့် တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် တစ္ဆေဘုရင်နှင့် ထိတွေ့မှု နည်းပါးသည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပုံကို ကြည့်ပါက တစ္ဆေဘုရင်သည် အရှေ့နန်းဆောင်မှ မထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း အခြေအနေအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ ရှင်းနေပြီး သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အားလုံး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။