အခန်း (၁၇၅၁-၁၇၅၅)

အခန်း ၁၇၅၁

“ဟင်း၊ ဝမ်မိသားစုရဲ့ သားငယ်လေးက အရမ်းကို သတိကြီးလွန်းတယ်။ သူ့ကို ကျော့ကွင်းထဲ ဆွဲသွင်းဖို့ မလွယ်ဘူး။ ငါတို့ အားလုံးထဲမှာ အသုံးချနိုင်တာက ချီဘုရင်ပဲ ရှိတယ်”

တစ္ဆေဘုရင်သည် လူအများ၏ ချီးကျူးသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။

“အချိန်က ငါတို့ဘက်မှာ ရှိတယ်။ သူ စောင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အခုထိ တပ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ စောင့်နေတာက အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်နေလို့ပဲ။ အဲဒီ အခွင့်အရေးဟာ ချီဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ချီဘုရင် လှုပ်ရှားပြီဆိုတော့ သူလည်း လှုပ်ရှားရတော့မယ်”

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ”

ဘေးနားမှ အဇူရာသည် နှစ်လှမ်း ရှေ့တက်လာကာ ရိုသေစွာ မေးသည်။

“အခု ငါတို့ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ ထောင်ချောက်ကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ အခု သူ ငါးစာ မိဖို့ပဲ စောင့်ရမယ်”

တစ္ဆေဘုရင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ပြောရင်းမှပင် ညာဘက်လက်ဖြင့် အနက်ရောင် စစ်တုရင်ရုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဒုန်းကနဲ စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုသည် ပြတ်သားသောအသံရှိပြီး စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုလုံးပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပုံရသည်။

“တံခါးဖွင့်”

ချီဘုရင်၏ အရှိန်သည် လူတိုင်း ထင်ထားသည်ထက် ပိုမြန်သည်။ ခဏအကြာတွင် ချီဘုရင်သည် လူတစ်သောင်းနီးပါးရှိသော စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ နန်းတော်ဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒုန်းကနဲ တုန်ဟီးသွားသော အသံကြီးနှင့်အတူ နန်းတော်တံခါးကြီး ပွင့်သွားသည်။ ချီဘုရင်သည် မြင်းကို ခြေဖိနှောက်ဖြင့်ပေါက်ကာ သူ၏နောက်ရှိ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ နန်းတော်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဒုန်း”

သူ၏နောက်ဘက်ရှိ ဧရာမနန်းတော်တံခါးသည် ဒုန်းကနဲ ပိတ်သွားသည်။ ချီဘုရင် ဦးဆောင်သော လူတစ်သောင်းနီးပါးရှိသော စစ်တပ်သည် ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သည့် အသံမျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။

“သတင်းပို့… အရှင်ဘုရင်၊ ချီဘုရင် ဦးဆောင်သော စစ်တပ် နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားပါပြီ”

အနည်းငယ်သာ ဝေးသောအနောက်ဘက်တွင် မြင်းခွာသံများက ဆူညံနေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ ထောက်လှမ်းရေးတစ်ဦးသည် မြင်းကို အလျင်အမြန် စီးလာပြီး တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် အေးစက်သောလေထုက ပျံ့နှံ့နေသည်။

လေတိုက်သံက တဝှီးဝှီး မြည်နေ၏။ ဝမ်ချောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုထောက်လှမ်းရေးကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် ထက်ရှနေပြီး အဝေးရှိ ထန်မင်းဆက် နန်းတော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှေ့တွင် ထန်မင်းဆက် နန်းတော်သည် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် ဧရာမ သားရဲ ထိုင်နေသကဲ့သို့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အနေအထားမှ ကြည့်လျှင် နန်းတော်သည် လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့ပေ။

အချိန်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စစ်တပ်များသည် ဆက်တိုက် စုဝေးလာနေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ တစ်ခဏအတွင်း ပြောင်းလဲနေသည်။

မကြာသေးမီကမှ ချီဘုရင်၏စစ်တပ်ပေါ်တွင် ဝမ်ချောင် အာရုံစိုက်ထားသည့် နောက်ဆုံး အငွေ့အသက်သည်လည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤညသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အရာအားလုံးသည် တိကျမှ ဖြစ်မည်။ ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ်မျှသော အမှားကိုပင် ခွင့်ပြု၍ မရပေ။

“ရပ်”

နန်းတော်နှင့် ပေအနည်းငယ်မျှသာ ဝေးတော့ချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသည် အလွန်လှုပ်ရှားရာမှ အလွန် ငြိမ်သက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“အရှင်”

လူအုပ်စုသည် အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

“ကျန်းချွယ်၊ ရှောင်ရှ ဘက်က ဘယ်လိုလဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှု ရှိသလား”

ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ဘေးနားရှိ ကျန်းချွယ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

ကျန်းချွယ်သည် အမူအရာ လေးနက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းမော့ကာ နန်းတော်အပေါ်မှ ညကောင်းကင် အနက်တစ်နေရာကို ကြည့်ပြီး အသေအချာ နားထောင်သည်။

ညကောင်းကင် အနက်တစ်နေရာ၊ မြေပြင်မှ မီတာ သုံးထောင်ကျော် အမြင့်တွင် ဟိုင်တုံးချင်၏ အော်သံများ တစ်စုတစ်ဝေးတည်း မြည်ဟီးနေပြီး ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ရမီ…

“ကျွီ”

ရုတ်တရက် တိုပြီးပြတ်သားသော အော်သံနှစ်ခု ဆက်တိုက် ညကောင်းကင် အနက်တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြားသော ရွှေရောင်သိမ်းငှက်များ၏ အသံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

“မရှိဘူး၊ အခုထိ နန်းတော်ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုနည်းနည်းလေးတောင် မရှိသေးဘူး”

ကျန်းချွယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်။

တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားသည်။

ဖလက် ဖလက်

အတောင်ပံ ခတ်သံတစ်ချက်သည် ညကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

“မင်းသား၊ နန်းတော် အပြင်ဘက်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပါပြီ”

အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစောင့်တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။

တစ်ခဏတွင် အရှေ့နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းသည် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောနိုင်ကြပေ။

“ဒါ… ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ၊ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့သွားတာများလား”

လူတိုင်းသည် စိတ်မချဖြစ်နေကြသည်။ သူသာ နန်းတော်ထဲသို့ တောက်လျှောက် လိုက်လာခဲ့လျှင် အဆင်ပြေသော်လည်း ဝမ်ချောင်က နန်းတော်ဂိတ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ခြင်းက လူတိုင်းကို တွေးဝေစေသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ ထန်မင်းဆက်သမိုင်းတွင် အငယ်ဆုံးသော စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

“ကျင်ယို့ရှီး၊ မင်း ကျောက်သိမ်းငှက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူးလား”

ရုတ်တရက် ပထမမင်းသားသည် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိကာ မျက်ခုံးများ ကြုတ်လျက် ဘေးနားရှိ ကျင်ယို့ရှီးကို ကြည့်သည်။

“မင်းသား စိတ်လျှော့ပါ၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပါတယ်။ ခဏနေရင် အဲဒီကျောက်သိမ်းငှက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

ကျင်ယို့ရှီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

ကောင်းကင်တွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်မှ ထိုကျောက်သိမ်းငှက်၏ အော်သံမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ထဲရှိ လူအုပ်စုသည်ပင် ကြားနေရသည်။ ဂိုဂူလျော သိမ်းငှက်ဘုရင်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်ထားသော ကျင်ယို့ရှီးအတွက် ထိုနားကို ထိုးဖောက်သော အော်သံတိုင်းသည် သူ့အတွက် လှောင်ပြောင်ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်းသား စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”

ထိုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေဘုရင် ဟိုကျွင်းကျီသည် ခန်းမဆောင်အလယ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမျက်နှာဖြင့် အရာအားလုံးကို မြင်နေရသည့်အတိုင်း နက်ရှိုင်းပြီး ဉာဏ်ပညာရှိသော အကြည့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အစစ်အမှန်ပရိယာယ်နဲ့ အယောင်ဆောင်ပရိယာယ် နှစ်မျိုးလုံး ရှိနေပြီ၊ ငါတို့ လှုပ်ရှားပြီးပြီ။ သူ တွေ့သည်ဖြစ်စေ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ သံသယ ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည် ဖြစ်စေ သူ ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိတော့ဘူး။

“ချီဘုရင် နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားပြီ။ သူ ဆက်မသွားဘဲ နန်းတော်ကို ပြန်သွားရင်တောင် ငါတို့ အယောင်ပြတာကို အမှန်ဖြစ်အောင် ပြောင်းပြီး ချက်ချင်း ပုန်ကန်လို့ရတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ အချိန်တိုင်း တန်ဖိုးရှိတယ်။ သူ နည်းနည်းလေး နောက်ကျတာနဲ့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူ ရှုံးသွားပြီ”

ဟိုကျွင်းကျီသည် ပြုံးပြုံးလေး ပြောသည်။ ဉာဏ်ကြီးသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ မိုင်ထောင်ချီမှ အနိုင်ရရန်၊ မိမိကိုယ်ကိုသာမက ပြိုင်ဘက်ကိုပါ ကြည့်ရန်၊ ပစ္စုပ္ပန်ကိုသာမက အနာဂတ်ကိုပါ ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲကို စတင်ကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် ရှုံးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“သူ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာခဲ့ရင် ကျူးထုံအန်း မင်းက ထန်မင်းဆက် ဥပဒေတွေကို ကျွမ်းကျင်တယ်။ မှူးမတ်တစ်ဦးက လျှို့ဝှက်စစ်တပ်ကို မွေးမြူပြီး ညဘက် နန်းတော်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရင် ဘယ်လို ပြစ်မှုမျိုး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါ့ထက် ပိုသိမှာပါ”

ဟိုကျွင်းကျီသည် ပြောရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျူးထုံအန်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဥပဒေအရ သေဒဏ်၊ မျိုးနွယ်စု ကိုးဆက်လုံးကို သုတ်သင်ရမယ်”

ကျူးထုံအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။

မည်သည့် မင်းဆက်၊ မည်သည့် ခေတ်တွင်မဆို သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ပြီး ညဘက် နန်းတော်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သေဒဏ် ထိုက်သည်။ မင်းသားများပင် ထိုသို့ ဖြစ်လျှင် မှူးမတ်အတွက် ပြောစရာ မလိုပေ။

“ရှေ့ကို တက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကို ဆုတ်သည်ဖြစ်ဖြစ် သေလမ်းပဲ။ သူ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ရအောင်”

တစ္ဆေဘုရင်က ပြောရင်းမှ ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်သည်။

“သွားမယ်။ ငါတို့လည်း အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ဖို့ လိုက်ပို့လိုက်ဦးမယ်”

အသံ ရပ်သွားသည်နှင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ နောက်ဘက်တွင် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူအုပ်စုသည် အတန်းလိုက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

အဝေးတွင် မြင့်မားသော နန်းတော်တိုင်လုံးများ၊ ဧရာမကြေးတံခါးနှစ်ချပ်သည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားထားသည်။ လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ သူ တစ်ခုခု ခံစားမိပြီး မဝင်လာဘဲများ နေမလား”

နန်းတော်ဂိတ်အနီး ချီဘုရင်၏ဘေးတွင် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မေးသည်။ နန်းတော်တံခါး ပိတ်ပြီး ခဏကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုထိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မကြားရသေးဘဲ လူတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ လာကို လာလိမ့်မယ်”

ချီဘုရင်သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက် တစ်ဖက်ဖြင့် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ကာ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ရယ်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“သူ မလာရင် ငါတို့ နန်းတော်ကို တိုက်ရုံပဲ၊ ပြီးတော့…”

ချီဘုရင်သည် အဝေးရှိ နန်းတော်ဂိတ်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ပြီး ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ရယ်သည်–

“သူ့အတွက် လမ်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သေးတယ်”

ချီဘုရင် ဝင်လာပြီးနောက် နန်းတော်တံခါး နှစ်ချပ်ကို မပိတ်ထားဘဲ အနည်းငယ်သာ ပိတ်ထားပြီး တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ပွင့်သွားနိုင်သည်။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်း အရမ်း တော်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ မင်း ဝင်လာဖို့ စောင့်နေမယ်”

ချီဘုရင်၏ စိတ်ကို တုံ့ပြန်သကဲ့သို့ တိုတောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှု နောက်တွင် မူလက တိတ်ဆိတ်နေသော ညမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော မြင်းခွာသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီရေကဲ့သို့ နန်းတော်ဂိတ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

“ဒုန်း”

တစ်ခဏမျှသာ ကြာသကဲ့သို့ ရာစုအများအပြား ကြာသွားသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် တုန်ဟီးသွားသော အသံကြီးတစ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ပိဿာတစ်သောင်းကျော် လေးသော နန်းတော်တံခါး နှစ်ချပ်သည် အပြင်ဘက်မှ ဧရာမ စွမ်းအားဖြင့် ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချီဘုရင်၏ အကြည့်များကြားမှ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ဦးသည် နန်းတော်တံခါးကို ရုတ်တရက် ဖောက်ထွက်ကာ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်၍ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထို ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ချီဘုရင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော ရက်စက်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်း ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စစ်တပ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ညဘက်နန်းတော်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တယ်။ လာကြ၊ သူ့ကို ဖမ်းလိုက်”

လေပြင်းကို ဖြတ်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အေးစက်သော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချီဘုရင်သည် မြင်းကို ခြေဖိနှောက်ဖြင့် ကန်ကာ ပုန်းကွယ်ရာ နေရာမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အချက်ပြလိုက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်တခွင် တုန်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာပြီး မီတာ ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ခန့် အအကွာအဝေးတွင် အရပ်လေးမျက်နှာမှ မြင်းခွာသံများ ဆူညံလာပြီး စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ဒီရေကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့ကို ဝိုင်းရံရန် လာကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်းတွင် ချီဘုရင် ဦးဆောင်သော စစ်တပ်သည်လည်း ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

“အရှင်ဘုရင်ကို ကာကွယ်”

တစ်ချိန်တည်းလိုလို ဝမ်ချောင် ခေါ်လာသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်း စက်ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ဝမ်ချောင်ကို ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

“ချီဘုရင်၊ မင်း ဘယ်လောက် သတ္တိရှိတာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံတစ်သံသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲပြီး လေပြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤအချိန်တွင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သူမှာ ဝမ်ချောင်သာ ရှိတော့သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် လှည့်သွားပြီး အဝေးရှိ ချီဘုရင်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်သည်။

“ဟားဟားဟား၊ ဝမ်ချောင်၊ ဒီလောက် အချိန်ရောက်နေပြီ၊ မင်း ခေါင်းမာနေတုန်းပဲလား။ ဒီနေရာကို မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်စံအိမ်လို့ ထင်နေတုန်းလား။ လာကြ၊ သူ့ကို ဖမ်းလိုက်”

ဤ တစ်ခဏတွင် ချီဘုရင်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ မပျော်ရွှင်မှုများ အားလုံးသည် တစ်ညတည်းတွင် ထုတ်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝမ်မိသားစု၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီးနောက် သူ တစ်ရက်မှပင် ပျော်ခဲ့ရသည် မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော ထန်မင်းဆက် မင်းသား၊ တော်ဝင် မိသားစုဝင် ဖြစ်ပါလျက် ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ဦးထံတွင် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရပြီး ရှုံးနိမ့်မှုများ ခံစားခဲ့ရကာ တရားရုံးနှင့် ပြည်သူတို့၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ချီဘုရင်အတွက် အလွန်ရှက်စရာ ကောင်းသည်။

ဝမ်ချောင်၏ရှေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသောကြောင့် ဝမ်ချောင် တရားရုံးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချီဘုရင်သည် များစွာထိန်းချုပ်ခဲ့ရပြီး စကားပင် သိပ်မပြောတော့ပေ။ အချိန်အများစုတွင် သူ့ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် တရားရုံးသို့ မတက်တော့ဘဲ နေခဲ့သည်။

အမြဲ မာနကြီးပြီး တရားရုံးနှင့် ပြည်သူတို့က ကြောက်ရွံ့ရသော ချီဘုရင်အတွက် ဤသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မည်သည့် အခါကမှ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ကြောက်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သူသည် မာန ပခုံးထောင်ကာ ယခင် ရှက်ရွံ့မှုများကို ဆေးကြောနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို နောက်ဆုံးတော့ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဒုန်း”

ချီဘုရင်၏အမိန့်နှင့်အတူ အရပ်လေးမျက်နှာမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်လာပြီး ရေတွက်မရသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာများဖြင့် အလယ်ရှိ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ အလုံးအရင်း ထိုးဝင်လာကြသည်။

“ဘယ်သူ လုပ်ရဲလဲ”

ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းများတိုက်ကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်သံတစ်သံသည် ယှဉ်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအင်နှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုအသံတွင် ကြီးမားသော ဩဇာပါဝင်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာမှ ပြေးဝင်လာသော စစ်သည်များသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“ချီဘုရင်၊ မင်း ပုန်ကန်ရဲသလား”

“လူ၏ နာမည်၊ သစ်ပင်၏ အရိပ်” ကဲ့သို့ပင် ထန်မင်းဆက်တွင် ဝမ်ချောင်၏ အောင်မြင်မှု များစွာသည် စစ်တပ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ဩဇာကို ပေးထားသည်။ ဤစစ်တပ်ထဲမှ သခင်များပင်လျှင် မြင့်မားသော စစ်နတ်ဘုရားကို မသိစိတ်က ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

“ဟားဟားဟား၊ ဝမ်ချောင်၊ မင်း မပြောသင့်တာတွေ လျှောက် မပြောနဲ့”

ချီဘုရင်သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်သည်။

“လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်။ မင်းက မှူးမတ် ကျင့်ဝတ်ကို မလိုက်နာဘဲ စစ်တပ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ညဘက် နန်းတော်ထဲကို အတင်း ဝင်လာတယ်။ သက်သေ အထောက်အထား ရှိနေပါလျက် မင်း ငြင်းဆန်နေသေးလား”

“မင်း လျှောက်မပြောနဲ့။ ရာဇဝတ်ရေးခုံရုံးက စစ်တပ်ကို မင်းက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခေါ်ဆောင်ပြီး နန်းတော်ထဲကို အတင်းဝင်၊ မကောင်းမှု ကြံစည်တာကို ရှင်းရှင်း မြင်နေရတယ်။ ငါတို့ဘုရင်က မင်းကို တားဆီးဖို့ ရောက်လာတာ လူတိုင်း သိကြတယ်၊ တကယ် ပုန်ကန်နေတာက မင်းပဲ”

ချီဘုရင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ ဘေးနားမှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။

******

အခန်း ၁၇၅၂

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း သိမ်နုပ်တဲ့စစ်သည်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ မင်း စကားပြောဖို့ အခွင့်ရှိလို့လား”

ထိုဗိုလ်ချုပ် ဝင်ရောက် ပြောဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ ချီဘုရင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားသည်။

“မှန်တယ်၊ မင်းက ဘယ်လို အဆင့်အတန်းရှိလို့ ငါတို့ မင်းသားနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း ရှိရမှာလဲ”

ချီဘုရင်၏ ဘေးနားတွင် အစိမ်းရောင် ၀တ်စုံရှည် ၀တ်ဆင်ထားသော အကြံပေးတစ်ဦးက ချက်ချင်း ထောက်ခံ၍ ပြောသည်။

“ဒါ့အပြင်၊ ဒီမှာ ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးက စစ်တပ်ကို မင်း ဘယ်မျက်လုံးနဲ့ မြင်ရလို့လဲ”

“ဝမ်ချောင်၊ သေချာကြည့်၊ ဒီမှာ အကုန်လုံး တော်ဝင်စစ်တပ်တွေချည်းပဲ။ ငါ ဘယ်တုန်းက ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးမှ စစ်တပ်ကို ခေါ်ပြီး နန်းတော်ထဲကို အတင်းဝင်ခဲ့ဖူးလို့လဲ”

ချီဘုရင်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးကာ ဝင်ရောက် ပြောဆိုသည်။

“မြို့တော်မှာ လျှို့ဝှက်စစ်တပ်ကို စုဆောင်းပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ သတင်းကောလာဟလတွေ အရင်ကတည်းက ထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။ ငါက ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို စိုးရိမ်လို့ စစ်တပ်ကို ခေါ်လာပြီး ဒီမှာ စောစောကတည်းက ချုံခိုပြီး ပုန်ကန်သူကို တစ်ခါတည်း ဖမ်းဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ။ ဘယ်လို ထင်မှတ်မိမလဲ… ဝမ်ချောင်၊ အဲဒီ ပုန်ကန်သူက မင်း ဖြစ်နေတာကိုး”

နောက်ဆုံးစကားကို ပြောသောအခါ ချီဘုရင်သည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဝမ်ချောင်ကို ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“အွန်း”

ချီဘုရင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ ဘေးရှိ လူအုပ်စုသည် ချက်ချင်း မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နန်းတော်ဂိတ်သည် မှောင်မိုက်နေပြီး နန်းတော် နံရံပေါ်တွင် ပါးလွှာသော မီးတိုင်များသာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသည်။ ဤအချိန်တွင် မီးတိုင်၏ အလင်းရောင်ကို အသုံးပြုကာ လူတိုင်းသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်မှာ ချီဘုရင်၏ ဘေးတွင်ရှိသော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များ အားလုံးသည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

—ဤအချိန်တွင် ချီဘုရင် ပြောသကဲ့သို့ပင် သူ၏ဘေးတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်မှ စစ်သည်များသာ ရှိပြီး ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးမှ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များ လုံးဝ မရှိပေ။

“ဒါ…”

တစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် အလွန်ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သံသယရှိစရာမလိုအောင် ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အရှင်ဘုရင်ကို ပစ်မှတ်ထား၍ ချမှတ်ထားသော ထောင်ချောက်ဖြစ်သည်။

ချီဘုရင်သည် ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးမှ စစ်တပ်ကို တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်၍ သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သော်လည်း နန်းတော်ထဲ ဝင်လာပြီးနောက် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာများဖြင့် အားလုံး လဲလှယ်လိုက်သည်။ ချီဘုရင်နှင့် ပထမမင်းသားတို့၏ ဆက်ဆံရေးအရ ဤသံချပ်ကာများကို ရရှိရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူသည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်နှင့်အဖွဲ့ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တမင်တကာ စောင့်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခု လူတိုင်းသည် ထွက်ပြေးရန် လမ်း မရှိတော့ပေ။

“ဟင်း၊ ဝမ်ချောင်၊ ဒီနေ့ မင်း သေတာ သေချာပြီ”

ချီဘုရင်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ဝမ်ချောင်ကို လူသေတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

အောင်နိုင်သူက ဘုရင်၊ အားကောင်းသူက အသားကို စားသည်။ ဤ ညတွင် သူသည် အမှန်တကယ် အောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို အမြဲ အထင် သေးလွန်းခဲ့သည်။ ဤ စစ်ဆင်ရေးအတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပြည့်စုံသည်။ ဝမ်ချောင် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့် တစ်ခဏကတည်းက သူနှင့် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် အမည်ဆိုးဖြင့် သေဆုံးကာ မြှုပ်နှံရန် နေရာပင် မရှိတော့ရန် ကံကြမ္မာ စီရင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

“လာကြ”

ချီဘုရင်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချောင်ကို ထပ်မံ ဖမ်းရန် အမိန့် ပေးတော့မည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နားထဲတွင် ရင်းနှီးသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချီဘုရင်၊ ပါးစပ် စကားနဲ့တော့ မယုံနိုင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ပုန်ကန်တယ်လို့ ပြောတယ်။ လူ ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ ဘယ်သူက ပုန်ကန်ရဲတာကို မင်း ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ”

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတော့ စကား စပြောသည်။ဒီ နန်းတော်ဂိတ်ကို မင်းက အရင်ဆုံး ကျူးကျော်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ မင်း နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ပုန်ကန်သူတွေကို ဖမ်းနိုင်ရင် ငါလည်း မင်းသား ၅ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံပြီး ဒီ ကိစ္စမှာ ကူညီဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီ စစ်တပ်ကလည်း ဒီ ကိစ္စကို အကူအညီ ပေးဖို့ လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။”

ဝမ်ချောင်၏ အသံသည် အေးဆေးသည်။ ဒါက ထိပ်ဆုံးကနေ အောက်ခြေအထိ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချီဘုရင်တစ်ဦးတည်းဖြင့် ဒီလောက် စွမ်းရည်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ သံသယမရှိ စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွင်းကျီ ဖြစ်နေပြန်သည်။

သို့သော် ဟိုကျွင်းကျီက ဤသို့ပြုလုပ်ရုံဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းနိုင်မည်ဟု ထင်လျှင် ထိုအရာက လွယ်ကူလွန်းနေသည်။

“ပါးစပ် စကားနဲ့ မင်း ငါ့ကို ပုန်ကန်တယ်လို့ ပြောနိုင်သလို၊ ငါလည်း မင်း ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ချီဘုရင်၊ ဟိုကျွင်းကျီ မင်းကို ဘာပြောထားလဲ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလို နည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင် အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တရားရုံးနဲ့ ပြည်သူတွေကြားမှာ မင်းရဲ့ နာမည်က သိပ်မကောင်းဘူးလေ”

နောက်ဆုံး ဝါကျတွင် ဝမ်ချောင်၏အသံသည် လှောင်ပြောင်သံအပြည့် ပါနေသည်။ ချီဘုရင်နှင့် ဟိုကျွင်းကျီတို့၏ ဤပြဇာတ်သည် တကယ်ကို ကောင်းခဲ့သည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာများကိုပင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဤမျှလျင်မြန်စွာ လဲလှယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ချီဘုရင် မဟုတ်သဖြင့် ဒီလို နည်းလမ်းဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟင်း”

ချီဘုရင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်ပြီး မြင်းကို နှစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ “မင်း ဒီလို ပြောမယ်မှန်း ငါ သိပြီးသား”ဟူသော ပုံစံမျိုး ပြသသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ လူ ဆယ်ဂဏန်း လောက်နဲ့ လာတာ အသုံးဝင်တယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။ မင်း ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို ငါ စောစောကတည်းက သိထားခဲ့တာ”

အမှောင်ထဲတွင် ချီဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို ပြသသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံသည် တဒိုင်းဒိုင်း မြည်ကာ မကောင်းမှန်း သိနေချိန်တွင် ချီဘုရင်၏ ကိုယ်သည် တောင့်သွားပြီး အသံသည် ရုတ်တရက် အသံ ပိုကျယ်လာသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ ဧကရာဇ်က မင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်ပြီး နန်းတော်ထဲကို ညဘက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရုံမက တော်ဝင်စစ်တပ်ကိုပါ သတ်ရဲတယ်။ ဒီလို အပြုအမူမျိုးကို ပထမမင်းသားက ခွင့်လွှတ်ရင်တောင် ငါ လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချီဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်ကို လက်ညှိုး ထိုးကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဒေါသ ထွက်နေပုံ ပြသသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဤမြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ ပြောင်းလဲမှုသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ သို့သော် လူတိုင်း ရှုပ်ထွေးနေချိန်တွင်…

“ကလပ်”

လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်သွားသော အကြည့်များကြားမှ တော်ဝင်စစ်တပ် ရာပေါင်းများစွာသည် ဝမ်ချောင်ကို ဝိုင်းရံရန် စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြုလုပ်နေသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ချွန်ထက်သော ဓားများသည် သံချပ်ကာ၏ အကြားမှ နောက်ကျောမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ရင်ဘတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးများသည် ပန်းထွက်လာပြီး အေးစက်သော သံချပ်ကာကို သွေးနီရောင် ပြောင်းစေခဲ့သည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ”

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ထိုတော်ဝင်စစ်တပ် ရာပေါင်းများစွာသည် မျက်လုံးများ ပြူးလျက် လည်ချောင်းတွင် တံတွေး မျိုချသော်လည်း စကားတစ်ဝက်တောင် မပြောနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ချီဘုရင်ကို ကူညီရန် ဝမ်ချောင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လာခဲ့ကြသော်လည်း သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်မှ လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြသလို ဤမျှမြန်ဆန်သော ပုံစံဖြင့် လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ကြပေ။

ဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ထို တော်ဝင်စစ်တပ် စစ်သားများသည် ကိုယ်ခန္ဓာများ တောင့်သွားပြီး သစ်တုံးများကဲ့သို့ တန်းတန်း လဲကျကာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းသွားကြသည်။

သူတို့ သေဆုံးသည့် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ချီဘုရင်က သူတို့ကို ဘာကြောင့် သတ်ရသည်ကို နားမလည်ကြပေ။

“ဝိုး”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ပြသခဲ့သည်။ ချီဘုရင်သည် ဤမျှ ရက်စက်ပြီး သူ့လူများကိုပင် သတ်ရဲသည်ကို သူ လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်း အခုထိ ပါးစပ် စကားနဲ့ မယုံဘူးလို့ ပြောရဲသေးလား။ ဧကရာဇ်က မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုအပေါ် မကောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ရွံရှာဖွယ်လုပ်ရပ်တွေကို တကယ် မထင်ခဲ့ဘူး။ ငါ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး၊ ဒီတော်ဝင်စစ်တပ် ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးဒဏ်ရာ ရဦးမလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး”

ချီဘုရင်သည် ခေါင်းကို ခါရမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းဖြင့် “မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေတယ်**ဟူသော အမူအရာဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေသည်။

နန်းတော် ရှေ့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ခဏအတွင်း တော်ဝင်စစ်တပ် ရာပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ချီဘုရင် ခေါ်လာသော စစ်သည်များသည် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် အစအဆုံး မလှုပ်မယှက် နေနေကြရာ ဤ မြင်ကွင်းကို သူတို့ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတယ်။ ဒီ လူတွေက တကယ် တော်ဝင်စစ်တပ်တွေပါ။ နောက်မှ စုံစမ်းရင်တောင် တော်ဝင်စစ်တပ်ရဲ့ နာမည်စာရင်းမှာ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်။ ဝမ်ချောင်၊ ဒီတစ်ခါ မင်း အချည်းနှီး မသေပါဘူး”

ချီဘုရင်သည် ပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။ မရှိသော သွေးများကို သုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“မင်းတို့ ဘာ လုပ်နေတာလဲ၊ မြန်မြန် သူ့ကို ဖမ်းလိုက်”

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ချီဘုရင်၏ အမိန့်နှင့်အတူ အရပ်လေးမျက်နှာမှ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ ခုခံဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မင်း နန်းတော်ကို လာတုန်းက ပထမမင်းသားရဲ့ စစ်တပ်က ဝမ်မိသားစုနဲ့ လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင်ဆီကို သွားနေပြီ။ သူတို့ မသေစေချင်ရင် လက်နက်ချလိုက်”

ချီဘုရင်၏ဒေါသတကြီး အော်သံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ နန်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ချီဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။ နယ်ခြားဖြစ်ရပ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ကွန်ဖြူးရှပ် ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် လီကျွင်းရှန်းနှင့် သရေ ကျနိုင်ခဲ့ပြီး မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးပင်လျှင် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ချီဘုရင်အတွက် နက်ရှိုင်းသော စွဲမှတ်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထွက်ပြေးရန်သာ စိတ်ပိုင်း ဖြတ်ထားပါက သူ့ကို တကယ် ဖမ်းနိုင်မည် မသေချာပေ။

“ဟုတ်လား”

အပြောမြန်သကဲ့သို့ အချိန်လည်းမြန်သည်။ ချီဘုရင်၏ စစ်တပ်တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်တွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်သံသည် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များကြားတွင် ဝမ်ချောင်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ချီဘုရင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို ပြသသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ မယုံနိုင်သော အကြည့်များကြားမှ ဝမ်ချောင်၏ပုံရိပ်သည် ဆပ်ပြာပူဖောင်းကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာသည် ထောက်ကူမှု ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ဒုန်းကနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“မကောင်းဘူး”

ချီဘုရင်၏ နှလုံးခုန်သည် ခုန်သွားပြီး မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်မကောင်းသော ခံစားချက် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ ပြောင်းလဲမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ခံစားမှုသည် မြန်နေသော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျနေသေးသည်။

“ဒုန်း”

လူတိုင်း တုံ့ပြန်ချိန် မရမီ မြေကြီးက တုန်ဟီးသွားသည်။ သံမဏိ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နောက်ဘက်တွင် တန်ချိန်ထောင်ပေါင်းများစွာ လေးသော နန်းတော်တံခါး နှစ်ချပ်သည် ခုနလေးတင်မှ ပိတ်လိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဧရာမ စွမ်းအားဖြင့် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ဒုန်းကနဲ နန်းတော်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် ဧရာမ လှိုင်းကဲ့သို့ နန်းတော်ဂိတ်အနီးရှိ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များကို လေထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ပွင့်နေသော နန်းတော်ဂိတ်တွင် ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် ပုံရိပ်တစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် တောင်ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်လျက် နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာသည်။ သူ၏ နောက်ဘက်တွင် သံချပ်ကာများ တောက်ပနေသော စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်အပြည့်ဖြင့် ဒီရေကဲ့သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

ဝမ်ချောင်လား။

ထို ရွှေရောင်သံချပ်ကာကို မြင်သောအခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသော ထိုလူငယ်ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံနိုင်သော အမူအရာ အပြည့်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏ အသိဉာဏ်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ခုနလေးတင်မှ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဝမ်ချောင်သည် မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ခါ ပေါ်လာသည့် အချိန်တွင် နန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်နေသည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဤ တစ်ခဏအတွင်း ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုသည် ချီဘုရင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏အဆင့်ဖြင့် ဝမ်ချောင်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း အရင်က ဝမ်ချောင်သည် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ မမြင်ခဲ့ရပေ။

“ချီဘုရင်၊ မင်း လျှို့ဝှက် စစ်တပ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ညဘက် နန်းတော်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရုံမက တော်ဝင်စစ်တပ်ကိုပါ သတ်တယ်။ မင်း ဘယ်လို ပြစ်မှုမျိုး ကျူးလွန်နေတာလဲ”

ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်ပြီး အမူအရာသည် တင်းမာသည်။ သူ ခြေလှမ်းတိုင်း လှမ်းတိုင်း တောင်တစ်သောင်း၏ အလေးချိန် ရှိသကဲ့သို့ သူ၏ ကိုယ်မှ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဟီးးး….

ဝမ်ချောင်၏ အရှိန်အဝါ အောက်တွင် မြင်းများစွာသည် တုန်လှုပ်စွာ ဟီသံပေးကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

“ဟင်း”

ခြေလှမ်း အနည်းငယ်သာ လျှောက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ အဝေးသို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်။ အဝေးရှိ ဝမ်ချောင်၏ ပြုတ်ကျနေသော သံချပ်ကာအောက်မှ လက်မအရွယ် ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ သွေးနီရောင် ပုတီးတစ်လုံးသည် လေဟာနယ်ကိုဖြတ်ကာ ချက်ချင်း ဝမ်ချောင်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချီဓာတ်စုစည်းပုတီးစေ့

“မှော်ဆရာသည် တစ်ပေ မြင့်လျှင် ဓမ္မဆရာသည် တစ်ဆယ် မြင့်သည်” ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ဟိုကျွင်းကျီ နှင့် ချီဘုရင်တို့သည် သူ့ကို အလွန်အထင်သေးလွန်းခဲ့သည်။ နှစ်ဦး ပေါင်း၍ ထောင်ချောက် ဆင်ကာ ချီဘုရင်ကို ငါးမျှား စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဝမ်ချောင်သည် စောစောကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤချီဓာတ်စုစည်းပုတီးသည် နှစ်ဦးလုံးကို တန်ပြန်ရန် ဝမ်ချောင်၏ အစွမ်းထက်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။

ချီဘုရင်၊ ဟိုကျွင်းကျီ သို့မဟုတ် မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် အလွန်အဆင့်မြင့်သော ပြိုင်ဘက် ကင်းသည့် သခင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ကို လှည့်ဖြားရန် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် ချီဓာတ် စုစည်း ပုတီးသည် မတူပေ။ ဤသည်မှာ အနောက်မြောက် ဒါလော့ဒ် နတ်ဘုရား တည်ဆောက်မှုမှ ဝမ်ချောင် ရရှိခဲ့သော အစွမ်းထက်သော ရတနာဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအင် များစွာကို ဖြည့်သွင်းထားသည်။ အငွေ့အသက် ပြင်းအားအရ ဝမ်ချောင်ထက် အနည်းငယ်မျှ မလျော့ပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်၏ ကိုယ်ပွား ဖန်တီးနည်းပညာနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ အငွေ့အသက်ဖြင့် လုံးဝ ခွဲခြား မသိနိုင်တော့ပေ။

******

အခန်း ၁၇၅၃

အခြား အရာများ မပြောဘဲ ချီဘုရင်၏ ဤအချိန်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်သော စိတ်အခြေအနေဖြင့် အသေးအမွှား ခြားနားချက်ကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စွမ်းရည် မရှိသေးပေ။

သေးငယ်သော ချီဓာတ်စုစည်းပုတီးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ချီဘုရင်ကို သူ့လက်ဖဝါး အောက်တွင် လုံးဝ လှည့်ပတ် ကစားခဲ့သည်။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်း မြေခွေးလို ကောက်ကျစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဘယ်လောက် စွမ်းရည် ရှိရှိ ဘာအရေးလဲ။ မင်းရဲ့ စကား တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို ယုံမယ်လို့ ထင်နေလား။ ငါ အရင် မင်းကို ဖမ်းပြီးမှ အပြင်ကို မင်း ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တယ်၊ ဒီ တော်ဝင်စစ်တပ်တွေကိုလည်း မင်း သတ်တာပဲလို့ ကြေညာလိုက်ရင် မင်းအတွက် ဘယ်သူ ပြောပေးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ချီဘုရင်သည် သွားများကိုကြိတ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသလောင်မြိုက်နေသည်။ ဝမ်ချောင်က သူ့ကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်မှာ သံသယမရှိပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က ဤသို့ ပြုလုပ်ရုံဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်နိုင်မည်ဟု ထင်လျှင် စိတ်ကူးယဉ် ဆန်လွန်းသည်။

“လူတိုင်း နားထောင်၊ ငါ့အတွက် သူ့ကို ဖမ်း”

ချီဘုရင်သည် ရှင်းကနဲ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ချောင်ကို ညွှန်ပြပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ ဤညတွင် ဘာဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ချောင်ကို သတ်ရမည်။

“ချီဘုရင်၊ မင်း ရဲတယ်။ မင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စွမ်းအားနဲ့ ပြည်သူ ပြည်သားတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို တကယ်ပဲ ပိတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား”

ထိုအချိန်တွင် အိုမင်းသော အသံတစ်သံသည် တရားမျှတသော အရှိန်အဝါဖြင့် နန်းတော်ဂိတ် အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမဆုံးမီ နန်းတော်ဂိတ်တွင် သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များ ခွဲသွားပြီး ရွှေရောင် နန်းစောင့် အစောင့်တပ် ဆယ်ဂဏန်း၏ အကာအကွယ် အောက်တွင် မီးခိုးရောင် ၀တ်စုံ အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် စာအုပ်၊ ညာဘက်လက်တွင် မင်တံဖြင့် နန်းတော် အတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်လာသည်။

သူ၏ အမူအရာသည် အေးစက်ပြီး ထိုမျက်လုံးတစ်စုံသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မြင်းပေါ်ရှိ ချီဘုရင်ကို ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အကြည့်များက လူကို သတ်နိုင်လျှင် ချီဘုရင်သည် အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် သေဆုံးပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ယန်ဝမ်ကျောင်း

ထိုအိုမင်းသော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ချီဘုရင်၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ်သည် အပ်ဖြင့် ထိုးခံရသကဲ့သို့ ကျုံ့သွားသည်။ ဤသို့ ဓား၊ လှံ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေရသော ပြင်းထန်သည့် စစ်မြေပြင်တွင် သူ အဆိုးရွားဆုံး မမြင်ချင်သော လူကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ အားလုံးထဲတွင် ချီဘုရင် အတွေ့ မခံချင်ဆုံးသူ တစ်ဦးရှိသည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ဤအချိန်ရှိ ယန်ဝမ်ကျောင်းဖြစ်သည်။ လက်တွင် ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်သည့် စွမ်းအား မရှိသော်လည်း ယန်ဝမ်ကျောင်းသည် ထန်မင်းဆက်မှ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ အားလုံး ကြောက်ရွံ့ရသော ခွဲခြား မရသည့် အဆင့်အတန်း ရှိသည်။ တော်ဝင်သမိုင်း မှတ်တမ်းတင် အရာရှိ

သူ၏မင်တံအောက်တွင် ရေးသားထားသော အရာအားလုံးသည် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီသည် ကျောက်ပေါ်တွင် ထွင်းထားသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ယုံကြည်ရသော သမိုင်းအဖြစ်မှန်များဖြစ်သည်။ ချီဘုရင်ပင်လျှင် ပြောင်းလဲ မရနိုင်ပေ။

ချီဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်၏ ပါးစပ်စကားသည် အချည်းနှီးဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ယုံမည် မဟုတ်ဟု အရင်က ပြောခဲ့သော်လည်း ယန်ဝမ်ကျောင်း၏ သက်သေခံချက် ရှိပါက ချီဘုရင်သည် စကားပြော ကောင်းသော်လည်း သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

—တရားရုံး အထက်အောက်တွင် သူနှင့် ဝမ်ချောင်၏ စကားကို သံသယ ရှိသူ ရှိနိုင်သော်လည်း သမိုင်း မှတ်တမ်းတင် အရာရှိ၏ စကားကို မည်သူမျှ သံသယ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

“ချီဘုရင်၊ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်။ ဤ ပွဲတွင် ချီဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတော့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတယ်။ အရင်က နန်းတော် အပြင်ဘက်မှာ ငါ ဝင်သင့် မဝင်သင့် တွေဝေနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာယန်က အသက်ကြီးပြီ၊ ခရီးပန်းတာကို မခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အထူးစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ”

“ခွေးကောင်”

ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံး စကားကို ကြားသောအခါ ချီဘုရင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများသည် သွေးနီရောင် ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ မင်းကို အစိတ် စိတ် အမြွှာမြွှာ လုပ်ပစ်မယ်”

ဝမ်ချောင်၏ လက်သီးကို ဖမ်းမိခြင်း မမိခြင်းသည် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤ တစ်ခဏတွင် သူသည် ဝမ်ချောင်ကို သေစေချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

“သတ်… အကုန်လုံး တက်၊ သူ့ကို သတ်”

ဤ တစ်ခဏတွင် ချီဘုရင်သည် အသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာ တစ်ခုလုံးသည် ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေသည်။

“မြောက်ပင်လယ် သခင် သုံးဦး၊ မင်းတို့ တက်”

ချီဘုရင်၏ အမိန့်နှင့်အတူ သတ်ဟူသော ကောင်းကင် ထိုးဖောက်သော အော်ဟစ်သံများကြားမှ စစ်တပ်များသည် နန်းတော်ဂိတ်မှ ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့ဆီသို့ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“ဟင်း၊ လာတာ ကောင်းတယ်”

ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ ချီဘုရင် ပုန်ကန်ခြင်းသည် ယခု သက်သေ ခိုင်မာနေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အလောင်းများသည် အကောင်းဆုံး သက်သေဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ချီဘုရင်ကို လက်မမြှောက်ဘဲ နေရန် မလိုတော့ပေ။

“ဒုန်း”

အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း မြေပြင်မှ ခုန်ထွက်သွားသည်။

“မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်း”

ကောင်းကင်၌ မိုးခြိမ်းသံနှစ်သံ ဆက်တိုက်မြည်သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များကြားတွင် ရွှေရောင်တစ်လုံးနှင့် အနီရောင်တစ်လုံး ကြီးမားသော စက်လုံး နှစ်လုံးသည် ကောင်းကင် အလယ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်၏ ဘယ်၊ ညာ ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲနေသည်။

အွန်း

ဝမ်ချောင်သည် လက်ကို ဆန့်ပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်းဖြင့် ဆုပ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် သဲများ ကျောက်များ လွင့်စဉ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင် ပေရာပေါင်းများစွာအတွင်း ကြီးမားသော လေပွေတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အော်ဟစ်သံများ ကြားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်တပ် အားလုံးသည် ကြီးမားသော ဆွဲအားဖြင့် လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝမ်ချောင်၏ ကိုယ်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အဝေးရှိ ချီဘုရင်ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားသည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား”

“သူ့ကို ဖမ်း”

ဆက်တိုက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကြားမှ မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦး၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်စဉ်နေသည်။ သုံးဦး ပေါင်း၍ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ထွက်ကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ဦးစွာ တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်းက ငါ့ကို နေရာတိုင်း ဆန့်ကျင်တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် မင်းကို သေစေရမယ်”

တစ်ချိန်တည်းတွင် ချီဘုရင်သည် သွားများကို ကြိတ်ပြီး မျက်လုံးများမှ အလွန်မုန်းတီးသော အလင်းရောင်များ ထွက်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်သည် လှုပ်သွားပြီး မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦး၏ နောက်မှ လိုက်ပါကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ အတူတကွ တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ချီဘုရင် မင်းသားကို ကာကွယ်”

တစ်ချိန်တည်းလိုလို ဝယ်ယူထားသော ထူးဆန်းသော လူများစွာသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ရွှေဝါရောင်နန်းတော်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ဦးသည် နန်းတော်အမှောင်ရိပ်တစ်နေရာမှ ဤအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို ဂရုပြုသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

“ချီဘုရင် ရှုံးသွားပြီ…”

မြင့်မားသော နံရံ တစ်ခုပေါ်တွင် ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ခေါင်းကို ခါရမ်းပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ ချီဘုရင်၏ ဤလုပ်ရပ်ကို သူ အပြည့်အဝ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်”

စကားပြောနေစဉ် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်။

“မင်းသား၊ မြို့ပြင်က သတင်း ခုနလေးတင် ရတယ်။ စစ်သူကြီးကျန်းကျန့် ဦးဆောင်တဲ့ ပေထင်ကာကွယ်ရေးတပ်ဟာ ရွှေနွားတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နန်းတော်ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ချီတက်နေတယ်။ နာရီဝက် အတွင်း ရောက်ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်”

ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျင်ယို့ရှီးသည် လက်ထဲမှ စာကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

“ဟင်း… နောက်ဆုံးတော့ ရောက်တော့မှာလား”

ပထမမင်းသားသည် အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ချက်ချင်း လှည့်လာသည်–

“တစ္ဆေဘုရင်ကို ပြောလိုက်၊ အချိန် တန်ပြီ၊ လှုပ်ရှားတော့”

ပထမမင်းသားသည် ပြောရင်း လှေကားမှ ဆင်းသွားသည်။

“အား”

ကျင်ယို့ရှီးသည် ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တွေဝေသွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းသား၊ ချီဘုရင် ဘက်က…”

“ချီဘုရင်က သူ့ ဘာသာ လုပ်ပါစေတော့။ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”

အမှောင်ထဲမှ ပထမမင်းသား၏ အသံသည် အေးစက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

အဝေးတွင် နန်းတော်ဂိတ် ရှေ့မှ တိုက်ခိုက် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ပထမမင်းသားအတွက်မူ ၎င်းသည် သူ ဂရုစိုက်သည့် အရာ မဖြစ်တော့ပေ။

“ဒုန်း”

အလင်းရောင်များက တစ်ချက် တစ်ချက် တောက်ပပြီး သဲများ၊ ကျောက်များက လွင့်စဉ်လာသည်။ နန်းတော်ရှေ့မှ တိုက်ပွဲသည် လူတိုင်း ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

“ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာသိုင်း”

ဝမ်ချောင်သည် လက်ဖဝါး တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း ကောင်းကင် မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ ဒုန်းကနဲ ရွှေရောင်အလင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး အော်ဟစ်သံများကြားမှ မြောက်ပင်လယ်သခင်သုံးဦးနှင့် ချီဘုရင်၏ လက်အောက်မှ သခင်များစွာသည် လျှပ်စီး ထိသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အဏုစကြဝဠာ နယ်ပယ် အဆင့်စွမ်းအား ရှေ့တွင် ဤလူများသည် အလွန် အားနည်းနေသေးသည်။ မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ရသေးပေ။

“ချီဘုရင်၊ မင်း ရှုံးသွားပြီ”

အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။ ကောင်းကင် အလယ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်စဉ်သွားစေပြီးနောက် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ဆန့်ကာ ချက်ချင်း ချီဘုရင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သံညှပ်ကဲ့သို့သော လက်ချောင်း ငါးချောင်းသည် ချီဘုရင်၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ကာ သူ့ကို လေထဲတွင် ဆွဲထားလိုက်သည်။

“ခွေးကောင်၊ ငါ ဘယ်တော့မှ အရှုံး မပေးဘူး။ ဝမ်ချောင်၊ မင်း စွမ်းရည် ရှိရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်”

ချီဘုရင်၏ အသက်ရှူ လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ သို့သော် သို့သော် ငြားလည်း သူ၏ အမူအရာသည် ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိုက်ချင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်ကို အရှုံး ပေးရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ

“ဟုတ်လား။ ဒီလောက် ရောက်နေပြီ၊ ငါ မင်းကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေသေးလား”

ဝမ်ချောင်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ ချီဘုရင်၏ ယခု လုပ်ရပ်များအရ သူ သတ်သည် မသတ်သည် ဖြစ်စေ သူ သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“အွန်း”

ဝမ်ချောင်သည် လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဆုပ်ကာ စတင် လုပ်ဆောင်တော့မည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်–

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် မြေကြီး တုန်ဟီးပြီး ကောင်းကင် လှုပ်ခါသွားသည်။ နန်းတော် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် နန်းတော်တစ်နေရာမှ ကောင်းကင် ထိုးဖောက်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီး အလင်းရောင်များ တောက်လောင် မြင့်တက်လာသည်။

“ကျွီ”

တစ်ချိန်တည်းလိုလို အဝေးရှိ ညကောင်းကင် အနက်တစ်နေရာမှ အသံ ပြင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံ မဆုံးမီ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် ကြိုးပြတ်သော စွန်ကဲ့သို့ ကောင်းကင် အမြင့်မှ တောက်လျှောက် ပြုတ်ကျလာသည်။

“ရှောင်ရှ”

လူအုပ်စုကြားတွင် ကျန်းချွယ်သည် ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာ တစ်ချက် လက်သွားသည်။ သို့သော် များစွာ တွေးရန် အချိန် မရမီ ကျန်းချွယ်သည် လှည့်လာပြီး ကိုယ် လှုပ်ကာ ချက်ချင်း ဝမ်ချောင်၏ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“မင်းသား၊ ခုနလေးတင် သတင်း ရတယ်။ ပထမမင်းသား ဘက်က လှုပ်ရှားပြီ”

ကျန်းချွယ်သည် ဒဏ်ရာကို အောင့်အည်းကာ ပြောသည်။

“ဟားဟားဟား၊ ဝမ်ချောင်၊ မင်း အရမ်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး။ ဒီတိုက်ပွဲကို မင်း မနိုင်သေးဘူး။ ပထမမင်းသား အောင်မြင်တဲ့ အချိန်ဟာ မင်းတို့ ဝမ်မိသားစု ပျက်စီးမဲ့ အချိန်ပဲ။ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်”

ကျန်းချွယ်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း နောက်ဘက်ရှိ နန်းတော် တစ်နေရာရာမှ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ်သော အော်ဟစ်သံများကို ခံစားရင်း ချီဘုရင်၏ ဆံပင်ရှည်များ လွင့်စဉ်နေပြီး သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လှောင်ပြောင်မှု အပြည့် ပါနေသည်။

သူက သူ့ကို နိုင်ရင်တောင် ဘာအရေးလဲ။ ဒီညရဲ့ ပြဇာတ်က ခုမှ စတာပဲ။ ဝမ်ချောင်ဟာ အချည်းနှီး ဝမ်းသာနေရုံသာ ရှိသေးတယ်။

“ဒါကလည်း မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး”

ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားပြီး ညာဘက်လက် လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ရုတ်တရက် ဆုပ်လိုက်ရာ ချီဘုရင်သည် မေ့မြောသွားသည်။

“ချီဘုရင် ရှုံးသွားပြီ။ လက်နက် ချကြ၊ အမိန့်ကို မနာခံရင် သေမယ်”

ဝမ်ချောင်သည် လှည့်လာပြီး လက်ထဲမှ မေ့မြောနေသော ချီဘုရင်ကို မြှောက် ပြလိုက်သည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် သူ၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်ပြီး ကိုယ် တစ်ခုလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤကြီးမားသော အငွေ့အသက် ရှေ့တွင် လူတိုင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ သေးငယ်နေသည်ကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဒါဟာ အဏုစကြဝဠာ နယ်ပယ် အဆင့် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်ပင်။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်တပ်နှစ်ခုသည် နန်းတော်ဂိတ်တွင် တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ချီဘုရင်အုပ်စုမှ လူများစွာသည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကာ လက်နက်များ ချလိုက်ကြသည်။ ဓားများ လှံများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျကာ ချောက်ချားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

—ချီဘုရင်ပင် ဖမ်းဆီးခံရပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းတွင် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုသည့် စိတ်ဓာတ် မရှိတော့ပေ။

“ချန်စန်းယွမ်၊ ချီဘုရင်ကို မင်း လွှဲပြောင်းယူလိုက်။ ငါ သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ပိတ်ထားပြီးပြီ။ သူ့ကို စံအိမ်ရဲ့ မြေအောက်ထောင်ကို ခေါ်သွားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်လိုက်”

ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။

ချီဘုရင်သည် တော်ဝင်မိသားစုဝင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ပြစ်မှုများကို တော်ဝင် မိသားစု ရုံးနှင့် ဧကရာဇ်က ဆုံးဖြတ်သင့်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လုပ်ရပ်များအရ ယခုသတ်လိုက်လျှင် အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“အမိန့် အတိုင်းပါ အရှင်”

ချန်စန်းယွမ်သည် ခါးညွတ်ကာ ပြောသည်။

ချီဘုရင်ကို ချန်စန်းယွမ်အား လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း လှည့်လာပြီး နန်းတော် ပမှောင်တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မီးအလင်းရောင်များ တောက်လောင်နေပြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန် လေးနက်သွားသည်။

******

အခန်း ၁၇၅၄

“မင်းသား သုံးပါး ပုန်ကန်ခြင်း… နောက်ဆုံးတော့ စပြီ”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချီဘုရင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးမှ စစ်သည် ရှစ်ထောင်ကျော်နှင့် ချီဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်သည်များ ပေါင်း၍ သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည် တစ်သောင်း ခန့်သည် ပထမမင်းသား၏ လက်ထဲရှိ စစ်တပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေး မပါပေ။ ပထမမင်းသားသည် လွှမ်းမိုးသော အားသာချက်ကို ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

“လူတိုင်း နားထောင်၊ ချီဘုရင် စိတ်ယုတ်မာရှိပြီး သန်းခေါင်ယံမှည ပုန်ကန်ကာ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တယ်။ မင်းတို့လည်း သူ့ကို လိုက်ပါ ပုန်ကန်တဲ့အတွက် ထန်မင်းဆက် ဥပဒေအရ အားလုံး သေဒဏ် ပေးရမယ်”

ဝမ်ချောင်သည် နန်းတော်ဂိတ် ရှေ့မှ ချီဘုရင်အုပ်စု၏စစ်သည်များကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ သူ၏ကိုယ်ထဲမှ ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“ပရမ်းပတာ ကာလတွင် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို အသုံးပြုရမည်။” ယခု အချိန်တွင် ထန်မင်းဆက်သည် အလွန် အရေးကြီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ မည်သူမဆို ဆက်လက် ပုန်ကန်ရန် ခေါင်းမာနေပါက ဝမ်ချောင်သည် လုံးဝ မညှာတာပေ။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်”

“အားလုံး သေဒဏ် ပေးရမယ်” ဟူသော စကားလုံး လေးလုံးကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့သည် ချီဘုရင်၏ အမိန့်ကြောင့် နန်းတော်ကို အတင်း ဝင်ခဲ့ရသူများသာ ဖြစ်ပြီး တကယ် ပုန်ကန်လိုသူများ မဟုတ်ပေ။

ချီဘုရင်ပင် ဖမ်းဆီးခံရပြီး သူတို့ ရှေ့တွင် ထန်မင်းဆက်၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ရပ်နေသောအခါ လူတိုင်း ဆက်လက် ခုခံရဲမည် မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါရစေ”

“ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါရစေ”

တစ်ခဏတွင် နန်းတော်ဂိတ် တစ်ခုလုံး မှောင်မဲနေပြီး လူတိုင်းသည် ဒူးထောက် ဝပ်တွားသွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထန်မင်းဆက် ဥပဒေအရ မှူးမတ်များ ပိုင်ဆိုင်သော ကိုယ်ပိုင် စစ်သည်သည် တစ်ထောင် မကျော်ရပေ။ ဝမ်ချောင်သည် နေရာအမျိုးမျိုးမှ စစ်သည် များစွာကို စုဆောင်းခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်စွာ မလုံလောက်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ယာယီ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ချီဘုရင်၏ စစ်တပ်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ပါက လက်ရှိအခြေအနေအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်မှာ သံသယမရှိပေ။

“ရွှပ် ရွှပ်”

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေခွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လှည့် ကြည့်လိုက်ရာ မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးသည် ရုတ်တရက် စစ်တပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မြောက်ပင်လယ် သခင် သုံးဦး၊ မင်းတို့ ဆက်ပြီး ခုခံဦးမှာလား”

ဝမ်ချောင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ဒီရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ အဖွဲ့အစည်းမှ ကောင်းကင် နတ်ဘုရား ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်သဖြင့် မြောက်ပင်လယ်သခင် သုံးဦး လောက်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

“အွန်း”

အနောက်မှ ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအင်က ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်ကို ခံစားရသောအခါ မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦး၏ကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မင်းသားကို လိုက်ပါပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ကာ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းပြီး ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ပါရစေ”

သုံးဦးသည် အလျင်အမြန် လှည့်လာပြီး ကိုယ်များ တောင့်တင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။

ဝမ်ချောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းရည်ကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် သုံးဦးသည် ဝမ်ချောင်ကို မည်သို့ ဆက်လက် ဆန့်ကျင်ရဲတော့မည်နည်း။ ဤ အချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလျှင် သေခြင်းလမ်းသာ ရှိတော့မည်။

“ကျွန်တော်တို့ မင်းသားနဲ့ အတူတူ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ကာ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းပြီး ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ပါရစေ”

ချီဘုရင်၏ ဘေးတွင် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သော မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦးပင် ခါးညွတ် လက်နက်ချသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏတွင် ချီဘုရင်အုပ်စုမှ စစ်သည် အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လိုက်ပါ ပြောဆိုကြသည်။

ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် တော်လှန်ခြင်းသည် သေဒဏ်ထိုက်သော ပြစ်မှုများဖြစ်သည်။ ဤ အချိန်တွင် လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားသည်မှာ ဤဘေးဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဝမ်ချောင်နှင့်အဖွဲ့ကို လိုက်ပါပြီး ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ရွှီခဲ့ယွီ ဒီလူတွေကို မင်းကို အပ်တယ်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်သည် သုံးထောင်ကို ရွေးပြီး ငါတို့ စစ်တပ်ထဲ ထည့်ပါ။ နောက်ထပ် သုံးထောင်က နန်းတော်ဂိတ်ကို စောင့်ပြီး နန်းတော်ဂိတ် ပိတ်မသွားအောင် သေချာ လုပ်ရမယ်။ နောက်ဆုံး လူ သုံးထောင်ကျော်ကို အုပ်စု နှစ်စု ခွဲပြီး မြို့တော် နေရာ အမျိုးမျိုးကို ပုန်ကန်မှု နှိမ်နင်းဖို့နဲ့ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းဖို့ စေလွှတ်လိုက်”

ဝမ်ချောင်သည် လေးနက်စွာ ပြောသည်။ စစ်တပ်သည် အရေအတွက် များပြားရန်ထက် စွမ်းရည်ကောင်းမွန်ရန် အရေးကြီးသည်။ ချီဘုရင်၏ လက်အောက်ရှိ အများစုမှာ ရာဇဝတ်ရေး ခုံရုံးမှ စစ်သည်များ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မလုံလောက်ပေ။ တကယ် အသုံးဝင်သူ သုံးထောင် မကျော်နိုင်ပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ မြို့တော် ပရမ်းပတာဖြစ်ပါက အများဆုံး သေဆုံးဒဏ်ရာရသည့် နေရာသည် နန်းတော် မဟုတ်ဘဲ နန်းတော် အပြင်ဘက် လမ်းများ၊ နေအိမ်များ ဖြစ်တတ်သည်ကို ဝမ်ချောင်ထက် ပိုနားလည်သူ မရှိပေ။

အင်ပါယာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မကောင်းသော စိတ်ရှိသည့် လူဆိုး များစွာသည် အခွင့်အရေးကို ယူကာ မြို့တော်တွင် မီးလောင် တိုက်ဖျက်ပြီး လုယက်လေ့ ရှိသည်။ ဤသို့သော လက္ခဏာ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပရမ်းပတာသည် လျင်မြန်စွာ ပြန့်ပွားသွားမည်။ ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး မီးပင်လယ် ဖြစ်သွားမည်ကို ဝမ်ချောင် အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

“အရှင် စစ်သည်အားလုံး စုစည်းပြီးပါပြီ။ အရှင် ညွှန်ကြားချက် ပေးဖို့ လျှောက်တင်ပါတယ်”

ခဏအကြာတွင် ပြတ်သားသော အသံတစ်သံသည် ဝမ်ချောင်၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချောင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လေးစားသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

ဝေ့ချင်းကော

သူသည် မြို့တော် ဝေ့မိသားစု၏ ငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်တွင် အထူးချွန်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်ရှိ မိသားစု ကြီးများမှ စစ်သည်များကို ငှားရမ်းခဲ့ရာ ဝေ့ချင်းကောသည် ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင် နန်းတော် ဝင်ကာ ချီဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူတို့၏စစ်တပ်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဝေ့ချင်းကောတွင် အလွန်ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများ ရှိသည်။ ကျန်းချွယ်၊ ချန်စန်းယွမ်တို့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ခြင်း၊ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝခြင်း မရှိနိုင်သော်လည်း အကောင်အထည် ဖော်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အမိန့် မှန်သမျှကို သူသည် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ထွက်ခွာ”

အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ကို ကြည့်ကာ မတွန့်မဆုတ် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စစ်တပ်သည် အလွန်လျင်မြန်ရန် လိုအပ်သည်။ အချိန်တစ်မိနစ် ကုန်လွန်တိုင်း ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေသည် ပို၍အန္တရာယ် များလာသည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်နှင့်အတူ စစ်တပ် တစ်ခုလုံးသည် မကြာမီ အုပ်စု သုံးစု ခွဲသွားသည်။ အုပ်စုတစ်စုသည် မြို့တော် နေရာအမျိုးမျိုးသို့ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရန် သွားသည်။ တစ်စုက နန်းတော်ဂိတ်ကို စောင့်ပြီး တစ်စုက ဝမ်ချောင်ကို လိုက်ပါ၍ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ဘက်သို့ တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် မြင်း၏ဟီသံများနှင့် မြင်းခွာသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤ အချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ ဘေးရှိ စစ်သည်သည် ရှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ။

“သတ်”

အမှောင်ထဲတွင် နန်းတော်အမှောင်တစ်နေရာမှ သတ်ဖြတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးများ တောက်လောင်နေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဝမ်ချောင် ဦးဆောင်သော စစ်တပ်သည်လည်း ထိုနေရာဆီသို့ လေကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ချီတက်နေသည်။

လေထဲတွင် တင်းမာသော အငွေ့အသက် ပျံ့နှံ့နေသည်။

“ကျန်းချွယ်၊ သိမ်းငှက်စာများကို အသုံးပြုပါ။ ဘယ်လို အဖိုးအခ ပေးရ ပေးရ နန်းတော်တစ်နေရာမှ လှုပ်ရှားမှုများကို သေချာ စုံစမ်းပါ။ ဘယ်လို ဖြစ်ဖြစ် ဧကရာဇ်၏ ဘေးကင်းမှုကို သေချာစေရမယ်”

“မီယာစမိ အာရာကာ၊ ခုန အချိန်မှာ ငါတို့ လေထဲမှာ အထိန်းအချုပ် ခံထားရတယ်။ သိမ်းငှက် စာ အားလုံးကို ကျန်းချွယ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ စုစည်းထားတယ်။ မင်းနဲ့ လေ၊ တော၊ မီး၊ တောင်နဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့ သားတွေက စစ်မြေပြင် သတင်းပို့ဆောင်ရေးကို တာဝန်ယူပါ”

“ရွှီခဲ့ယွီ၊ ချန်စန်းယွမ်၊ မင်းတို့ ကိုယ်စီ စစ်တပ်ကို ကြီးကြပ်ပြီး အမြဲတမ်း သတိ ရှိနေကြပါ။ ဒါ့အပြင် မြင်းလှည်းလေးတွေကို ပြင်ဆင်ထား”

“ကျန်းချွယ်နဲ့ ထိုက်အကို အမိန့်ပေး၊ အမြဲတမ်း အသင့်ဖြစ်နေပြီး ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို လိုက်နာပါ”

…

ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လေသံများ မြည်နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် မြင်းစီးပြီးနောက် လေလို လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ပြီး နန်းတော် နံရံများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ ပါးစပ်မှ အမိန့်များ ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်နေသည်။ အမိန့် တစ်ခုစီ ထုတ်ပြန်တိုင်း လူများစွာသည် တပ်ဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ကာ အမိန့်ကို လျင်မြန်စွာ ပေးပို့ရန် သွားကြသည်။

“သတ်”

အမိန့်ထုတ်ပြန်နေစဉ် ရုတ်တရက်ရှေ့တွင် မြေကြီးများ တုန်ဟီးပြီး ကောင်းကင် လှုပ်ခါသွားသည်။ မူလက တိတ်ဆိတ်နေသော နေရာတွင် မီးများ ကောင်းကင် ထိုးဖောက်မတတ် တောက်လောင်နေပြီး မြင်းများ ဟီသံပေးကာ စစ်တပ် နှစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“သတင်းပို့”

ထိုအချိန်တွင် သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။

“အရှင်၊ အရှေ့က အလယ်ဂိတ်မှာ ချုံခို တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ တွေ့ရတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ရှုနဲ့ အဖွဲ့ တိုက်ခိုက်နေပါတယ်”

နန်းတော်သည် ထန်မင်းဆက် အာဏာ၏ ဗဟို ဖြစ်ပြီး ထိုက်ကျီနန်းဆောင်သည် ဧကရာဇ် နေထိုင်ရာဖြစ်သည်။ နန်းတော်ဂိတ်မှစ၍ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နန်းတော် လမ်းကြားများစွာနှင့် စစ်ဆေးရေးဂိတ် များစွာ ရှိသည်။

ထိုအထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ချန်ဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ကျီနန်းဆောင်သို့ သွားရန် ထိုဂိတ်သုံးခုကို ဖြတ်ရမည်။

သို့သော် ချန်ဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ် သို့မဟုတ် ခွန်ဂိတ် ဖြစ်စေကာမူ လမ်းကြား အားလုံးသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး စစ်သည်အပြည့် စောင့်ကြပ်ထားသဖြင့် လူတစ်ဦးတည်းက လူတစ်သောင်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး ဖြတ်သန်းရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

“ဟူး”

ထိုအချိန်တွင် လေစီးဆင်းမှု လှုပ်ရှားပြီး လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ လေပြင်းထဲတွင် ဝေးလံသော နေရာမှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟားဟား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ မင်းသားနဲ့ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ အမိန့်အရ ငါ ဒီမှာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ ကြာပြီ”

လေဟာနယ် တုန်ဟီးသွားပြီး တောင်ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ဝမ်ချောင်၏ အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ဦးသည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် ပေ လေးဆယ် ငါးဆယ် မြင့်သော နန်းတော် နံရံ တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးတုတ်များ တောက်လောင်နေပြီး စွမ်းရည် မြင့်မားသော ရွှေရောင်နန်း အစောင့်တပ်နှင့် တော်ဝင်အစောင့်များစွာသည် နံရံပေါ်တွင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ ထို့အပြင် သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မြားပစ် တော်သူများစွာသည် အားကောင်းသော လေးများကို ကိုင်ကာ နန်းတော် နံရံ အပြင်ဘက်ကို ချိန်ထားကြသည်။

ဟွမ်ထျန်းကျောက်…

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံး သူငယ်အိမ် ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ တော်ဝင်စစ်တပ် ပြိုင်ပွဲတွင် ဟွမ်ထျန်းကျောက်သည် တစ်ဦးတည်းသော မပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ပထမမင်းသားကို အစောဆုံး သစ္စာခံခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ဟိုကျွင်းကျီက သူ့ကို ဂိတ်သုံးခုထဲမှ အလယ်ဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်စေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်ပင် မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ပစ်”

မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံပေါ်တွင် ဟွမ်ထျန်းကျောက်သည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ အောင်မြင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြားမိုးများစွာသည် ချက်ချင်း ပစ်ချလာသည်။

“အား”

တစ်ခဏအတွင်း နံရံအောက်တွင် သွေးများ စီးကျလာပြီး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြားပစ်တော်သူများ၏ မြားမိုးအောက်တွင် လူမည်မျှ လဲကျသွားသည်ကို မသိပေ။

ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

…

နန်းတော် အမှောင်တစ်နေရာတွင် ဖြစ်သည်။

“သတ်”

ညအမှောင်ထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်နေပြီး နေရာ အမျိုးမျိုးတွင် ကြီးမားသော မီးများ လောင်မြိုက်နေသည်။ မြင်းခွာသံများ၊ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး စစ်သည်မည်မျှသည် နန်းတော် အတွင်းတစ်နေရာဆီသို့ တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်နေသည်ကို မသိပေ။

မီးအလင်းရောင် ရောင်ပြန်ဟပ်မှု အောက်တွင် ရက်စက်သော မျက်နှာများသာ ပေါ်လွင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နေသည်။

“သူတို့ ပုန်ကန်နေပြီ၊ သူတို့ တကယ် ပုန်ကန်နေပြီ၊ သူတို့ ဘယ်လို ရဲရတာလဲ”

“ပထမမင်းသားပဲ၊ သူ တကယ်ပဲ ဒီလို ပုန်ကန်တဲ့ အရာကို လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး”

“ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ နန်းတော်က မလုံခြုံတော့ဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ”

“ကြင်ယာတော်.. ကျွန်မ စစ်တပ်များစွာ ဒီကို လာနေတာကို မြင်တယ်။ ကြင်ယာတော်မြန်မြန် ရှောင်ပါ”

…

သန်းခေါင်ယံ ဖြစ်သော်လည်း အနောက်နန်းဆောင် တစ်ခုလုံး မအိပ်နိုင်ကြပေ။ မြို့တော်၏ အငွေ့အသက်သည် အရင်ကတည်းက မမှန်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်အပြည့် သတ်ဖြတ်သံများက အနောက်နန်းဆောင်မှ မိဖုရားများစွာကို အိပ်မက်မှ နိုးထစေခဲ့သည်။

အမတ်များနှင့် အတွင်းဝန်များသည် ခန်းမထဲတွင် စုပုံနေပြီး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာများ ပြသနေကြသည်။

ထန်မင်းဆက်သည် ခေတ်သစ် ဆယ်စုနှစ် များစွာ ကြာလာခဲ့ပြီ။ နန်းတော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစောင့်အရှောက် အတင်းကျပ်ဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။ ဒီလို အရာမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

“လီယင်း၊ လီယင်း သူ့ သတ္တိ အရမ်း ကြီးတယ်။ ဧကရာဇ် အန္တရာယ် ရှိနေမလား”

အနောက်နန်းဆောင်မှ မိဖုရားများစွာသည် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း သူတို့ များစွာ မတွေးနိုင်မီ လေးလံသော မြင်းခွာသံများက အနောက်နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

“မိဖုရားနဲ့ မင်းသားတို့၊ ပထမမင်းသား အမိန့်ပေးထားတယ်။ နန်းတော်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စောင့်ကြပ်ထားတယ်။ မိဖုရားတွေ အကုန်လုံး အခန်းထဲမှာ နေကြပြီး မသွားလာကြပါနဲ့။ ဒီအမိန့်ကို မလိုက်နာရင် ကျွန်တော် ရိုင်းပင်းမိတာကို အပြစ် မတင်ပါနဲ့”

အေးစက်သော အသံများသည် သံချပ်ကာ တုန်လှုပ်ရှားသံများနှင့်အတူ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်အကြား အပေါက်မှ ဓာ အလင်းရောင်များ ဆက်တိုက် မြင်နေရသည်။ တစ်ခဏတွင် မိဖုရားများ၊ နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် အတွင်းဝန်များ အားလုံး၏မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ယွီကျွင်းနန်းဆောင်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင် ထိုးဖောက်သော အော်ဟစ်သံများနှင့် အပြင်ဘက်မှ ဆက်လက် ချဉ်းကပ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားသောအခါ ပုလဲလိုက်ကာ ရွှေ့လျားပြီး ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် အဖြူရောင် နန်းတော် ဝတ်စုံဖြင့် အတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

*****

အခန်း ၁၇၅၅

သူမ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက အေးဆေးကာ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်ရပေ။

“မင်းတို့ ဖယ်ကြ။ လီယင်းက နန်းတော်ကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လောက်ပဲ အာဏာ ရှိပါစေ၊ ငါ သူ့ကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး။ သမိုင်းမှာ နောက်နန်းဆောင် မိဖုရားတွေက သူပုန် သူခိုးတွေကို ရှောင်ရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး”

ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း နန်းဆောင် အတွင်းရှိ အေးစက်သော ကျောက်ပြား လမ်းအတိုင်း လျှောက်ကာ ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ကြင်ယာတော်၊ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ သူတို့က ပုန်ကန်ရဲပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် မှူးမတ် ဝတ္တရားကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကြင်ယာတော်စိတ် ထင်ရာလုပ်တာကို ရှောင်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ အတူတူ ပုန်းနေလိုက်ပါ”

နောက်တွင် ယွီကျွင်းနန်းဆောင်မှ နန်းတွင်းသူများစွာသည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ အားလုံးကို ရုန်းထွက်ခဲ့သည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို မတား ကြနဲ့တော့။ ဧကရာဇ်က ထန်မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်၊ ထာဝရ ဧကရာဇ်ပဲ။ ငါက သူ့ကြင်ယာတော်ပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဒီ ပုန်ကန်သူတွေရှေ့မှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဂုဏ်ကို အကျ မပေးနိုင်ဘူး”

ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ ထိုအလွန် လှပသော မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်ရပေ။

“ရွှတ်”

ဓားရှည်သည် ဓားအိမ်မှ ထွက်လာပြီး လေဗလာကို ဖြတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းလိုလို ထိုဓားဦးသည် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်း၏ မေးစေ့တွင် ထောက်ထားသည်။

နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စစ်သည်များစွာသည် စုပြုံရောက်ရှိလာပြီး ယွီကျွင်းနန်းဆောင်ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားသည်။ ဦးဆောင်သူမှာ ချွန်ထက်သော ဓားကို ကိုင်ထားသော စစ်သည်ပင် ဖြစ်သည်။

“ကြင်ယာတော်၊ ကျွန်တော်တို့ အမိန့်ကို လိုက်နာရုံသာဖြစ်ပြီး စော်ကားလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကြင်ယာတော် ကျွန်တော်တို့ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

မြင်းကျောပေါ်ရှိ စစ်သည်သည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။

ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် လုံးဝရှောင်ရှားလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ဓားကို ရင်ဆိုင်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်တစ်ခဏတွင် စစ်သည်၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်လှန်သွားပြီး ဓားနှောင့်ဖြင့် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်း၏ လည်ဂုတ်ကို ရိုက်လိုက်ရာ ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းသည် သတိလစ် လဲကျသွားတော့သည်။

“ဖမ်း”

စစ်ဗိုလ်သည် လက်ဖဝါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် စစ်သည်များစွာသည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

…

နန်းတော် အနောက်မြောက်ဘက်။

“ကျွီ”

ညကောင်းကင်တွင် အရှေ့ပင်လယ်သိမ်းငှက် တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံ ဖြန့်ကာ မြှားကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှေ့ပင်လယ်သိမ်းငှက် ပျံသန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမိန့် တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။ စစ်သည် များစွာသည် မီးတုတ်များ ကိုင်ကာ ချက်ချင်း ကျင်းယန်နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ဖမ်း သူတို့ကို အားလုံး ဖမ်း”

“ပဉ္စမမင်းသားကို ရှာတွေ့ပြီလား”

“မဟုတ်ဘူး ပဉ္စမမင်းသား နန်းဆောင်မှာ မရှိဘူး”

…

အဝေးရှိ ကျင်းယန်နန်းဆောင်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ပစ်မှတ်မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ကျင်းယန် နန်းဆောင်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အလွန်ဝေးလံသော အခြားနေရာတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ဦးသည် မြင့်မားသော နန်းတော် နံရံပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်ကို ဂရုပြုသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

“မင်းသား၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပြောတာ မှန်တယ်။ သူတို့ ဒီည တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ”

လေပြင်း တိုက်ခတ်နေသည်။ လီကျင်းကျုံးသည် ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အဝေးမှ စစ်တပ်များ ထူထပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရနေသည်။

“တော်သေးတယ်။ ကံကောင်းလို့ ငါတို့ အရင် ပြင်ဆင်ပြီး နေရာ ရွှေ့လိုက်လို့။ မဟုတ်ရင် ပထမမင်းသား အောင်မြင်သွားတော့မှာ”

ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်သည် ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးထဲမှ ဆူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပထမမင်းသား အောင်မြင်ပါက လီဟန်သည် သေရမည်မှာ သံသယမရှိကြောင်း လီကျင်းကျုံးထက် ပိုနားလည်သူ မရှိပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပထမမင်းသားသည် လီဟန်ကို လုပ်ကြံရန် အကြိမ်များစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ တော်ဝင်အာဏာ အောက်တွင် ညီအစ်ကို မရှိပေ။ ပဉ္စမမင်းသား ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အလွန် ခက်ခဲသည်။

လီဟန်သည် စကား မပြောပေ။ သူ၏ အကြည့်သည် အဝေးကို ကြည့်နေသည်။ လီဟန် နန်းဆောင်တွင် မရှိသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ပထမမင်းသား စေလွှတ်လိုက်သော သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နန်းဆောင်များကို စတင် ရှာဖွေနေပြီဖြစ်သည်။

“မင်းသား၊ ဒီ နေရာ မလုံခြုံတော့ဘူး။ မြန်မြန် ထွက်ခွာကြစို့”

လီကျင်းကျုံး ပြောသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် အရင်ကတည်းက တော်ဝင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာဝတ်စုံ တစ်စုံစီ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ လီကျင်းကျုံးပင် ခြွင်းချက် မရှိပေ။ ယခုနန်းတော်အတွင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်များ ရှိသည်။ သူတို့ ရောနှော၍ ထွက်ခွာရန်မှာ မခက်ခဲပေ။

လီဟန်သည် နံရံ ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး စကား မပြောပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတွေးများ ပြောင်းလဲနေသည်။ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

“ကျင်း ဦးလေး၊ ငါတို့ လက်ထဲမှာ စစ်သည် ဘယ်လောက် ရှိလဲ”

လီဟန်သည် ရုတ်တရက် စကား ပြောလိုက်သည်။

“အာ့”

ဤ စကားသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်သဖြင့် လီကျင်းကျုံး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ပြီး အလွန် အံ့အား သင့်သွားသည်။ သို့သော် သို့သော် ငြားလည်း လီကျင်းကျုံးသည် ဗီဇအရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲမှာ အခု သုံးထောင် လေးထောင် လောက် ရှိပါတယ်”

မင်းသားဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ လီဟန်သည် မူလကတည်းက ကိုယ်ပိုင်စစ်သည် တစ်ထောင်ကို မွေးမြူခွင့် ရှိသည်။ ပထမမင်းသားကို ကာကွယ်ရန် လီဟန်သည် ကြာမြင့်စွာ ကတည်းက စစ်သည်များကို စုဆောင်းပြီး တော်ဝင်စစ်တပ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းကာ သူ့ကို ကာကွယ်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ယခု နန်းတော် ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် လီဟန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်သည် အားလုံးနှင့် တော်ဝင်စစ်တပ်မှ စစ်သည်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ သုံးထောင် လေးထောင်သည် များပြားခြင်း မရှိပေ။ အနည်းဆုံး ဤကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုတွင် ရေတစ်စက်ပမာဏမျှသာဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ မပါနိုင်သော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လီဟန်သည် စကားမပြောပေ။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာပြီး ထိုက်ကျီနန်းဆောင် ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မီးများ တောက်လောင်နေပြီး သတ်ဖြတ်သံများ ကောင်းကင်တခွင် ထိုးဖောက် မြည်ဟည်းနေသည်။ စစ်သည် မည်မျှ စုစည်းနေသည်ကို မသိပေ။ ဤ ပုန်ကန်မှု၏ အဓိက အင်အားစုသည် ထိုနေရာတွင် စုစည်းနေသည်။

နန်းတော်အတွင်း အန္တရာယ်များပြီး ပထမမင်းသား၏ စစ်သည်များက သူ့ကို နေရာ အနှံ့ ရှာဖွေနေသော်လည်း လီဟန်သည် ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဘေးကင်းမှုကို အပူပန်ဆုံး မဟုတ်ပေ။

“ခမည်းတော်…”

လီဟန်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံး သူငယ်အိမ်တွင် အဝေးမှ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင် ထင်ဟပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုအပြည့် ပါနေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် လီဟန်သည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ငါ့ အမိန့်ကို ပေးလိုက်ပါ။ စစ်တပ်ကို စုစည်းပြီး ငါနဲ့ အတူတူ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်မယ်”

“မင်းသား”

ဤ စကားကို ကြားသောအခါ လီကျင်းကျုံးသည် အကြီးအကျယ် အံ့အား သင့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်သွားသည်။ သူသည် လီဟန်ကို ဆွဲ ကိုင်ကာ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ခါရမ်းသည်။

“ဒီ အရာကို လုံးဝ မလုပ်သင့်ဘူး။ အခု ပထမမင်းသား အာဏာ ရနေပြီး သူ့ လက်ထဲမှာ စစ်သည် တစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့ထဲက လမ်းတွေ အရေးကြီးတဲ့ လမ်းတွေအားလုံးကို သူ ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲက ဒီစစ်သည် နည်းနည်းလေးနဲ့ လုံးဝ ကြက်ဥနဲ့ ကျောက်တုံး တိုက်သလို ဖြစ်မှာပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေခြင်းလမ်းကို ရှာတာနဲ့ မခြားဘူး။ အရေးကြီးဆုံးအရာက နန်းတော်ကနေ မြန်မြန် ထွက်ခွာပြီးရင် အင်အားကို ထိန်းသိမ်းပြီး နေရာအသီးသီးက စစ်တပ်တွေကို မြို့တော်မှာ စုစည်းပြီး ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ဖို့ ခေါ်ဖို့ပဲ”

“တောင် မပြိုရင် ထင်း မရှားဘူး”

လီကျင်းကျုံးသည် အသက် မသေလိုသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့အတွက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိ အခြေအနေသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စိတ်ထင်ရာ လုပ်ရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

“ကျင်း ဦးလေး၊ မင်း ငါ့ကို မတားနဲ့ တော့ဘူး။ ဧကရာဇ်က အခု အန္တရာယ် ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ငါ သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်ဖို့ ထွက်ပြေးရင် သားတစ်ယောက် မဖြစ်ထိုက်ဘူး မဟုတ်လား။ – ဘယ်လို ဖြစ်ဖြစ် ငါ လုံးဝ မထွက်ခွာဘူး”

လီဟန်သည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ရွတ်ကနဲ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြတ်သားစွာဖြင့် နန်းတော် နံရံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

“မင်းသား၊ ခဏ နေဦး”

လီကျင်းကျုံး၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် လီဟန် ဘက်သို့ လိုက်သွားသည်။

…

တစ်ချိန်တည်းတွင် နန်းတော်အတွင်း အရှေ့နန်းဆောင်တွင် မီးများ လင်းထိန်နေသည်။

“မင်းသား၊ တစ္ဆေဘုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ် ရှေ့ကို ဆက်လက် ချီတက်ပြီး ချင်းယန်နန်းဆောင်၊ ရှန်းယန်နန်းဆောင်၊ ဟွာယန်နန်းဆောင်တို့ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်ထားပြီးပါပြီ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ချုန်းယန်ဂိတ်နဲ့ ချောင်းထျန်းဂိတ်ကိုလည်း သိမ်းပိုက်ထားတယ်။ ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့က လူတွေလည်း လှုပ်ရှားလာပြီ။ လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ လူတွေဟာ သူတို့နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေပါတယ်””

“ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့မှာ လူအများကြီး မရှိဘူး။ စစ်သည် တစ်သိန်းကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ် အားလုံး မဝင်နိုင်ဘူး။ ထိုက်ကျီနန်းဆောင်ကို ဝင်ဖို့ အချိန် အနည်းငယ် ကြာဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”

ရွှေရောင်နန်းစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ဝပ်တွားလျက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းနေသည်။

ရှန်ဝူ တပ်ဖွဲ့…

၎င်းသည် နန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် အထူးခြားဆုံး စစ်တပ် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းသည် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက ဧကရာဇ် နေထိုင်ရာ ထိုက်ကျီနန်းဆောင်သည် နန်းတော်တွင် အထူးခြားဆုံး နေရာဖြစ်သည်။ တော်ဝင်စစ်တပ်နှင့် အမတ်များ ကျော်လွန်၍ မရပေ။ သို့သော် ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့သည် ခြွင်းချက် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ လက်ဝဲ၊လက်ယာ လက်ရုံးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဧကရာဇ်၏ဘေးတွင် နောက်ဆုံးကာကွယ်ရေးအလွှာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သာလျှင် ထိုက်ကျီနန်းဆောင်၏ မြောက်ဘက်တွင် စခန်းတည်ဆောက်ပြီး သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေး နေရာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့တွင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေး အမျိုးမျိုးရှိသည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်စစ်တပ်မှ လူများကို လွတ်လပ်စွာ ခေါ်ယူနိုင်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလ အဆင့်အတန်းမှ ခွဲခွာပြီး မိသားစုနှင့် မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုမျှ မရှိနိုင်တော့ပေ။

ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့သည် သူ့အလိုလို ဖွဲ့စည်းထားပြီး သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးနှင့် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ လေ့ကျင့်ရေးသည် လုံးဝ ခြားနားပြီး သာမန်အားဖြင့် အဆက်အသွယ် မရှိပေ။

ထို့အပြင် မည်သည့် အမတ်များ၊ မင်းသားများ အပါအဝင် ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုရသလို အနီးကပ် မသွားရပေ။

ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့သို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသည့် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမဆို မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ဟု သံသယ ဝင်ပြီး ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးကာ တော်ဝင်မိသားစုခုံရုံးသို့ အပ်ရမည်။

ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့၏ စုဆောင်းမှု စည်းမျဉ်းများမှာ အလွန်တင်းကျပ်သည်။ စွမ်းအားကြီးမားပြီး အခြားတော်ဝင်စစ်တပ်များထက် အများကြီး သာလွန်ရုံသာမက ဧကရာဇ်ကို လုံးဝ သစ္စာခံရမည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့မှာ လူအများကြီး မရှိပေ။ စုစုပေါင်း ရှစ်ထောင်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့မှ လူများသည် အလွန်သစ္စာခံပြီး လုံးဝသစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပထမမင်းသားသည် စတင်ကတည်းက ရှန်ဝူ တပ်ဖွဲ့ကို စုဆောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ထိုက်ကျီနန်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အကြီးဆုံး အတားအဆီးမှာ ရှစ်ထောင်သာရှိသော လေ့ကျင့်အားကောင်းပြီး စွမ်းအား အလွန်မြင့်မားသော ရှန်ဝူ တပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လောက် ကြာဦးမလဲ”

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘေးမှ ကျူးထုံအန်းသည် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးကာ မေးသည်။

“လေးကို လွှတ်ပြီးရင် နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး” ခေတ်အဆက်ဆက် ပုန်ကန်ခြင်းသည် သေဒဏ် ထိုက်သော ပြစ်မှု ဖြစ်သည်။ မအောင်မြင်လျှင် မအောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းအတွက် ပုန်ကန်မှုကို စတင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ လူတိုင်း၏ခေါင်းသည် ဓားသွားပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ အချိန် တစ်မိနစ် ကြာတိုင်း လူတိုင်း၏ ခေါင်းသည် ဓားသွားနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး ထိုက်ကျီနန်းဆောင်သို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ကာ ပထမမင်းသားကို ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ ထောက်ခံမှသာလျှင် ပြဿနာ ထာဝရ ကင်းရှင်းနိုင်မည်။

“ရှန်ဝူတပ်ဖွဲ့၏ ခုခံမှုက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ ခန့်မှန်းခြေ… နာရီဝက်လောက် ကြာဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”

ရွှေရောင်နန်း အစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောသည်။

“ကြာလွန်းတယ်။ မင်းတို့ အတွက် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် (မိနစ် သုံးဆယ်ခန့်) အချိန် ပေးမယ်။ ဘယ်လို ဖြစ်ဖြစ် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ကို ဝင်ရမယ်”

တစ္ဆေဘုရင်သည် စားပွဲမှ ထရပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

တစ်ခဏတွင် ရွှေရောင်နန်း အစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသော်လည်း သွားများ ကိုက်ကာ တုံ့ပြန်ရုံသာ ရှိသည်။

စစ်အမိန့်သည် တောင်ကဲ့သို့ ပြိုကျသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့ ငြင်းခုံရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

“ဒါပေမဲ့ မင်းသား… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဘက်က တိုက်ခိုက် ဝင်ရောက်လာပြီ။ သူတို့ရဲ့ နှုန်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် အချိန် မရနိုင်ပါဘူး”

ထိုအချိန်တွင် မန့်တူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးကာ ပြောသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မြင်းစီးစစ်သည် အသုံးပြုမှုသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝူရှန်းသံချပ်ကာမြင်းစီးစစ်သည်သည် နံပါတ်တစ်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ အားထုတ် တိုက်ခိုက်ရာတွင် မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်ဂိတ်မှ ထိုက်ကျီနန်းဆောင်သို့ အချိန်အများကြီး မကြာနိုင်ပေ။

“ဒါ့အပြင် ဗိုလ်ချုပ်ဟွမ်ဘက်က သူ့ကို မတားနိုင်မှာ စိုးရတယ်”

နောက်ဆုံး စကားတွင် မန့်တူသည် သူ့ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော် ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ထျန်းကျောက်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင် သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားသည် သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးတွင် အထူးချွန်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ထျန်းကျောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲနိုင်သည်။

“အဟင်း”

တစ္ဆေဘုရင်က ကြားသောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံးကို ငါ စီမံထားတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့အတွက် လက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုလည်း ပြင်ဆင်ထားတယ်”

နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ပြောလိုက်ပြီး တစ္ဆေဘုရင်သည် အလယ်ဂိတ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသည်။