အခန်း (၁၇၇၁-၁၇၇၅)

အခန်း (၁၇၇၁)

ဟီ….ယွီယွီ…..

အဖြစ်အပျက်သည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မြင်းဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ကြပြီး ဆူညံမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထုံလော့ တိုက်ခိုက်ရေးမြင်းများအားလုံးသည် တင်းကြပ်စွာ လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း ထိုခန့်ညားသော အသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ထားသည့် ထုံလော့ တိုက်ခိုက်ရေးမြင်းများကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

“စစ်သူကြီး၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ မျက်စိရှင်သော ထုံလော့ စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဝေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

အာဘူစစ် ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နန်းတော်နံရံအောက်ရှိ မှောင်မိုက်သော နေရာတွင် သူနှင့် ဝေးရာ အလံ (၃၀၀) ကျော်အကွာ၌ လူအနည်းငယ်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်လျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူများ၏ အခြေအနေအရ ၎င်းတို့သည် ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ပထမအကြိမ် ကြည့်လိုက်စဉ် အာဘူစစ်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် နန်းတော်နံရံပေါ်ရှိ မီးတောက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုသူ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားသောအခါ အာဘူစစ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး

အာဘူစစ်သည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးနှင့် အဆက်အသွယ် အများကြီး မရှိခဲ့သော်လည်း ဤထန်မင်းဆက်၏ အသစ်ခန့်ထားသော စစ်ရေးဝန်ကြီးကို လုံးဝ မစိမ်းပေ။

နယ်နိမိတ်ဒေသဆိုင်ရာ ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားပြီး စုန့်ဘုရင် ဒုက္ခရောက်ပြီး မကြာမီတွင် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ကိုယ်ခန္ဓာမကျန်းမာခြင်း အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အိမ်တွင် နားနေခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးနေခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်ရေးဝန်ကြီးရာထူးကိုပင် ဝမ်ချောင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး သူသည် လုံးဝ အောက်ကျနောက်ကျ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီး အခြေခံအားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤအချိန်တွင် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ပေါ်လာပြီး သူ၏ စစ်တပ်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေလိမ့်မည်ဟု အာဘူစစ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“အကြီးအကဲ၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါ၊ အမြန်ကြည့်ပါ။ ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက စစ်တပ် ခေါ်လာတယ်”

“ဟွန်း၊ သူက ငါတို့ကို တားဆီးဖို့ လာတာ သေချာတယ်။ လူ (၂၀၀၀) လောက်လေးနဲ့ ထုံလော့ သံရဲတပ် တစ်သောင်းကို တားနိုင်မှာလား။ ရှေ့ကို တက်ပြီး သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်”

“ငါတို့ ထုံလော့ လူမျိုးတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲရင် သေဖို့ပဲ ရှိတယ်”

...

မကြာမီ လူအများက မတူညီသည့် အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ နောက်ကွယ်တွင် လူအများအပြားသည် သပ်ရပ်သော စတုရန်းပုံစံများအဖြစ် စီတန်းကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ထိုသူများအားလုံးသည် အနက်ရောင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အမှောင်ထဲတွင် ထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် နန်းတော်တံခါးရှိ တောက်ပသော သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထောင်ဒဏ်ပေးရေးဌာနမှ စစ်သည် သုံးထောင်ကို အစပိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့ကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် သူတို့၏ လူဦးရေကို ကြည့်လျှင် လူ (၂၀၀၀) ခန့်သာ ရှိပြီး ထုံလော့ သံရဲတပ် တစ်သောင်း၏ မြင်းခွာအောက်တွင် အမှုန့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

“စစ်သူကြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ခင်ဗျား ပထမမင်းသားဘက်ကို ပါသွားပြီဆိုတာ ကြိုသိပြီးသားပါ။ ခင်ဗျား ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သန်းလာမယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ ကျွန်တော့်ကို အထူး စေလွှတ်လိုက်တာ၊ စစ်သူကြီး လာရောက် တွေ့ဆုံဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလား”

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် တစ်ဖန် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“အကြီးအကဲ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ တက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်ရအောင်”

ထုံလော့စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြင်း၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ညှစ်လိုက်ပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ထိုးစစ်ဆင်ရန်၊ ကျန်းချိုးကျန်ချူံးနှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူ (၂၀၀၀) ကို အပြီးအပိုင် ရှင်းလင်းပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စစ်ရေးဝန်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စစ်တပ်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာ ရှိပြီး ပုံမှန်လူများထက် စစ်သားများကို ပိုမို မွေးမြူနိုင်သော်လည်း အများဆုံး (၂၀၀၀) ထက် မပိုနိုင်ပေ။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထိုစစ်တပ်များသည် သူ မွေးမြူထားသော စစ်သားများ ဖြစ်ကြမည်မှာ သံသယမရှိပေ။

သို့သော် သူ မွေးမြူထားသော ဤစစ်သားများသည် အနောက်တောင်ပိုင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ အထူးတပ်များ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ထုံလော့ သံရဲတပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက် ရှိနေသေးသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးစစ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

“ခဏနေဦး”

မထင်မှတ်ထားဘဲ ထို ထုံလော့စစ်သည် အဝေးကြီး မရောက်သေးမီ အာဘူစစ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ”

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အာဘူစစ် ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မူလက အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးစစ်ဆင်နေသော အဖွဲ့သည်လည်း ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားသည်။

စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို လိုက်နာခြင်း၊ အာဘူစစ် ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ထုံလော့ သံရဲတပ် အားလုံးသည် လုံးဝ ကျော်လွန်ခြင်းမရှိဘဲ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အပ်တစ်ချောင်း ပြုတ်ကျသံပင် မကြားရတော့ပေ။ မူလက ကောင်းကင်ကို လှုပ်ခတ်နေသော အော်ဟစ်သံများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထုသည် အလွန် ဆန်းကြယ်နေသည်။

အာဘူစစ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကြီးမားထွားကျိုင်းပြီး မြင်းပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် အဝေးရှိ ကျန်းချိုးကျန်ချူံးကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ပထမမင်းသားကို ပူးပေါင်းကတည်းက ထုံလော့လူမျိုးများသည် ပထမမင်းသား၏ စစ်ရထားနှင့် ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ထားပြီး နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။ ဤညတွင် မည်သူပင် ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေပါစေ၊ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး ဖြစ်နေလျှင်ပင် အာဘူစစ်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစစ်ဆင်ကာ သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်စေပြီး မြင်းကို ဆွဲလှည့်စေခဲ့သည့် အရာမှာ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ စကားထဲမှ “မျိုးနွယ်ခြားဘုရင” ဟူသော စကားဖြစ်သည်။

အာဘူစစ် နှင့် ဝမ်ချောင် တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ကောင်းသည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။ တာ့လော့စ်တိုက်ပွဲတွင်ပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း ၏ အမိန့်တော်အရ ထုံလော့ သံရဲတပ်သည် ဝမ်ချောင် နှင့်အတူ အာရေဗျများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အာဘူစစ်သည် ဝမ်ချောင်အပေါ် ကောင်းမွန်သော အမူအရာကို မပြခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အာဘူစစ်သည် အသက် (၁၈) နှစ်မှ (၁၉) နှစ်သာ ရှိသေးသော ဤမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သည်။

သံမဏိမြို့တော်၊ ဝူရှန်းသံချပ်ကာမြင်းစီးတပ် ၊ မိုဓားတပ်...

ဤ ထန်မင်းဆက်မှ လူငယ်လေးတွင် အမြဲတမ်း အံ့ဩဖွယ်ရာများစွာ ရှိနေသည်။ ထုံလော့လူမျိုးများသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ကြမ်းတမ်းစွာ လေ့ကျင့်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီးမှသာ ယခုလို နာမည်ကျော် ထုံလော့ သံရဲတပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင် သည် ခဏတာအတွင်း၌ပင် ထုံလော့လူမျိုးများထက် အစွမ်းအနိမ့်ဆုံး မရှိသော ဝူရှန်းသံချပ်ကာမြင်းစီးတပ်ကို လက်နက်တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်တွင် အာရေဗျအင်ပါယာ၏နာမည်ကျော် မာမလွတ် တပ်မတော် (Mamluk Legion) ကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထုံလော့ လူမျိုးများ၏ ဒဏ္ဍာရီသည် ဤထန်မင်းဆက်မှ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရှေ့တွင် အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် အာဘူစစ်ကို အကြောက်ဆုံးမှာ ဝမ်ချောင်၏ဉာဏ်ပညာနှင့် တွက်ချက်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ခိုရာဆန်းမြို့နားတွင် အာရေဗျများသည် စစ်တပ်ပေါင်း တစ်သန်း ချီတပ်ဆင်ထားသည်။ အာဘူစစ်သည် ဝမ်ချောင် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်အမင်း အေးခဲသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး မြို့သူမြို့သားများကို မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းများ တူးစေကာ ဘေးဥပဒ်မှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နှင်းမုန်တိုင်းအတွင်းမှ ထိုးစစ်ဆင်ကာ အာရေဗျများကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အာရေဗျစစ်တပ်များကို ထောင်နှင့်ချီ၍ သေဆုံးစေခဲ့သည်။

နောက်မှ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤနှင်းမုန်တိုင်းသည် အာရေဗျအင်ပါယာတွင်ပင် မကြုံစဖူး ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ဤကဲ့သို့ မကြုံစဖူး နှင်းမုန်တိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပုံရသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ထို့အပြင် နယ်နိမိတ်ဒေသဆိုင်ရာ ကိစ္စများ၊ စုံစမ်းရေးအဖွဲ့ ကိစ္စများ... ကိစ္စရပ်များအားလုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ လူတိုင်းကို သက်သေပြခဲ့သည်။ သူသည် အစီအစဉ်ဆွဲပြီးမှသာ လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။ သူလုပ်သည့် မည်သည့်အရာမဆို အားကိုးစရာတစ်ခုခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလျှင် သုံးလှမ်း သို့မဟုတ် ဆယ်လှမ်းကိုပင် တွက်ချက်ထားသူဖြစ်သည်။

ဤနန်းတော် အုံကြွမှုတွင် ပထမမင်းသားသည် အင်ပါယာအစောင့်တပ်တစ်သိန်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ကြယ်နှင့် အနောက်ဒေသ စစ်တပ်များကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ မြို့တော်၏ တံခါးများအားလုံးကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကို အလေးထားကာ အလွန်အမင်း သတိထားနေရသည်မှာပင် ပြဿနာကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ထုံလော့ သံရဲတပ် စစ်ချီလာခြင်းမှာ သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီး ဝမ်ချောင် ဘက်မှ ကြိုသိထားသည်ဆိုလျှင်ပင် အမှန်တကယ် စစ်ချီလာမည့် အချိန်နှင့် လမ်းကြောင်းကို ဝမ်ချောင်သည် ဤမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ကြိုတင်သိရှိထားပြီး စစ်တပ်ကို စောစီးစွာ ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသည် အာဘူစစ်ကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။

သတိထားခြင်းသည် မှားယွင်းမှုမရှိပါ။ ဝမ်ချောင်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အာဘူစစ်သည် လုံးဝ ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ငါ အရင် သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။ ငါ့ရဲ့ အမိန့်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားရဘူး”

အာဘူစစ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အချက်ပြလိုက်ပြီး ထုံလော့မျိုးနွယ်မှ အင်အားကြီးသော စစ်သည်အနည်းငယ်ကို ခေါ်ယူကာ မြင်းကို ချက်ချင်း ခတ်လိုက်ပြီး စစ်တပ်မှ ထွက်ခွာကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

“အကြီးအကဲ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပြောတာ မှန်တယ်။ သူ တကယ်ပဲ စစ်တပ်ကို ရပ်ပြီး လာနေပြီ”

တစ်ဖက်တွင် ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် သူ၏ ယခင် အန်းနန် စောင့်တပ်မှ နောက်လိုက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ တစ်ဖက်ရှိ အာဘူစစ်နှင့် သူ၏ထုံလော့စစ်တပ်ကြီးကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ အာဘူစစ် မြင်းစီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ အနောက်တောင်ပိုင်းမှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အသံကို နှိမ့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် စကားမပြောဘဲ အနည်းငယ်သာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထုံလော့လူမျိုးများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် အလွန် ပြင်းထန်ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ၎င်းတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် စစ်တပ် လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။

သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ထိုးစစ်ဆင်လာပါက ကျန်းချိုးကျန်ချူံးလည်း လုံးဝ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် ဗျူဟာများ၊ အစီအစဉ်များ ပြင်ဆင်ထားစေကာမူ အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းတို့ထဲက အနည်းငယ် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေ ဒီမှာနေ”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် မြင်းကို ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စစ်ပွဲများတွင် လိုက်ပါခဲ့သည့် “တိမ်ကို မျိုချသော သတ္တဝါ” ဟု အမည်ရသော မြင်းကို စီးကာ မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံအောက်မှ ထွက်ခွာပြီး တစ်ဖက်ရှိ အာဘူစစ် ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ အလံ (၁၀) ကျော်အကွာတွင် စစ်တပ်နှစ်ဖွဲ့သည် ဝေးလံစွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

ရပ်တန့်ထားသော်လည်း လေထုသည် အရင်ကထက် ပို၍ တင်းမာနေသည်။ ခေတ္တ ရပ်တန့်ထားသော်လည်း စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြတော့မည်ကို လူတိုင်း သိထားသည်။

“ကျန်းချိုးအကြီးအကဲ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဘာများ ပြောချင်တာလဲ”

အာဘူစစ်သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ကာ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် လေးနက်နေပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချူံးကို အလွန်အမင်း သတိထားနေပုံရသည်။

“စစ်သူကြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ခင်ဗျား ဒီအချိန်မှာ လုပ်ဆောင်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိပြီးသားပါ။ ဒီတိုက်ပွဲက ထုံလော့နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ စစ်သူကြီး အခု လမ်းမှန်ကို ပြန်လှည့်ရင်တောင် နောက်မကျသေးဘူး”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထုံလော့ စစ်သည်များအားလုံး နဖူးကြောများ တွန့်ချိုးသွားကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဒီစကားကို ပြောခိုင်းဖို့ပဲလား”

အာဘူစစ် က ပြောလိုက်သည်-

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အာဘူစစ် က နာခံဖို့ ခက်ခဲပါတယ်”

မြှားတစ်စင်း လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ပေ။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင် သို့မဟုတ် ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက် စစ်တပ်ကို ရုပ်သိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ လုပ်ပါက ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

“ဒီစကားကို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ။ စစ်သူကြီး၊ ပထမမင်းသားကို ပူးပေါင်းဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာလား၊ ပထမမင်းသား ရှုံးနိမ့်သွားရင် ထုံလော့လူမျိုးတွေ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားမိဘူးလား”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက ပြောလိုက်သည်။

“အွန်း”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ အာဘူစစ် နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထုံလော့ စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လက်ရှိတွင် ပထမမင်းသားသည် လုံးဝ အသာစီးရထားပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံး သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ စစ်တပ်ဖျက်ဆီးသူ နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များကပါ ကူညီပံ့ပိုးပေးနေသည်။ ထို့အပြင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း သည်လည်း သတိမေ့မြောနေပြီး အနားယူနေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အာဘူစစ်သည် ပထမမင်းသားကို ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမမင်းသား ရှုံးနိမ့်သွားပါက...

အာဘူစစ်သည် ထိုနောက်ဆက်တွဲကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မရဲခဲ့ပေ။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် (King of Foreign Lands) က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

အာဘူစစ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို အခြားသူတစ်ဦးက ပြောပါက အာဘူစစ်သည် လုံးဝ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က ပြောခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဂရုစိုက်ရပေတော့မည်။

“စစ်သူကြီး၊ ရေထဲက ကျောက်တုံးပေါ်လာတဲ့အထိ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားတဲ့အထိ ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချပါနဲ့။ တာ့လော့စ် တိုက်ပွဲတုန်းကလည်း ထန်မင်းဆက် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်တော့မယ်လို့ လူတိုင်း မထင်ခဲ့ဘူးလား”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများကြောင့် တစ်ဖက်ရှိ အာဘူစစ်နှင့် ထုံလော့စစ်သည်အနည်းငယ်၏ အမူအရာများသည် ချက်ချင်း အလွန် လေးနက်သွားကြသည်။

******

အခန်း (၁၇၇၂)

တာ့လော့စ်တိုက်ပွဲတွင် အာရေဗျစစ်တပ်၏ အင်အားသည် ထန်မင်းဆက်ထက် ဆယ်ဆ ပိုများခဲ့သည်။ မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ ထန်မင်းဆက်သည် ရှုံးနိမ့်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုစစ်ပွဲကို ထန်မင်းဆက်က အနိုင်ရခဲ့သည်။ ထုံလော့မျိုးနွယ်မှ လူအများအပြားသည် ထိုစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဤအကြောင်းကို အကျွမ်းတဝင်ရှိကြသည်။

ဤနန်းတော် အုံကြွမှုတွင် လူအများက ပထမမင်းသားသည် လုံးဝအသာစီးရနေပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤတစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမရာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ အထူးသဖြင့် အာဘူစစ်သည် သူ၏မျက်ခုံးမွေးထူများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား မရှုံးနိမ့်နိုင်၊ သို့မဟုတ် ပို၍တိကျစွာပြောရလျှင် ထုံလော့ လူမျိုးများ မရှုံးနိမ့်နိုင်ပေ။ ဤအင်ပါယာတွင် မှားယွင်းသော အဖွဲ့ကို ရပ်တည်မိပါက ထုံလော့ မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားမည့် အခြေအနေသာ ရှိသည်။

ဤနောက်ဆက်တွဲကို သူသည် မခံယူနိုင်ပေ။

“စစ်သူကြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တာ့လော့စ်မှာ စစ်သူကြီးနဲ့အတူ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ခင်မင်မှုကို တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြောပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူဟာ စစ်သူကြီး အခုချိန်မှာ တုံ့ဆိုင်းနေလိမ့်မယ်ဆိုတာလည်း သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက အထူးတလည် စာတစ်စောင် ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ စစ်သူကြီး ကြည့်လိုက်ရင် နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ပြုံးရယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူ၏ လက်ချောင်းကို ထိုးထုတ်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် စာတစ်စောင်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အာဘူစစ် ဘေးမှ ထုံလော့စစ်သည်တစ်ဦးသည် တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထုံလော့လူမျိုးများသည် ပထမမင်းသားကို သစ္စာခံပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ယခုလိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင် နှင့် ပတ်သက်နေပါက မလိုအပ်သည့် ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး အနာဂတ်တွင် ဧကရာဇ်အသစ်၏ သံသယကိုပင် ခံရနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝ ဉာဏ်ပညာရှိသော လုပ်ရပ်မဟုတ်ပေ။

“ထုံလော့လူမျိုးတွေရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတုမရှိဘူး။ သေခြင်းကိုတောင် မကြောက်ရင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ စာတစ်စောင်ကို ကြောက်နေစရာ လိုသေးလား”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ပြုံးချင်ယောင်ဆောင်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အာဘူစစ်သည် မူလက တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထိုစာကို ဖြတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ပြောစရာ မလိုဘူး၊ ငါ့မှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိတယ်”

စာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အာဘူစစ်က ချက်ချင်း ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အပ်တစ်ချောင်း ပြုတ်ကျသံပင် ကြားနိုင်သည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ထိုစာကို ပေးပို့ပြီးနောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြုမူနေခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤစစ်ပွဲသည် အလွန် အရေးကြီးပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင် သည် ဤစာကို ပေးခဲ့သော်လည်း အာဘူစစ် နှင့် သူ၏ ထုံလော့ သံရဲတပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် စည်းရုံးနိုင်မလားဆိုသည်ကို ကျန်းချိုးကျန်ချူံးပင် ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

လေဟာနယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုသည် တောင့်တင်းနေသည်။ အာဘူစစ်သည် မြင်းပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လျက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝမ်ချောင် ၏ စာကို ဖတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ဝမ်ချောင် သည် စာထဲတွင် ဘာတွေ ရေးထားသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိပေ။

“စစ်သူကြီး၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် (King of Foreign Lands) ရဲ့ စာထဲမှာ ပြောထားသလိုပဲ၊ ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲဆိုတာ မပြောနိုင်သေးပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ စစ်သူကြီးက ဘာလို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေဖို့ လိုတာလဲ။ အခြေအနေ မတည်ငြိမ်သေးတဲ့အချိန်မှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မယ့်အစား ခဏ စောင့်ဆိုင်းနေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ အရင်ဆုံး စစ်တပ်ကို မလှုပ်ဘဲ ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေပါ၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး အနိုင်အရှုံး ပေါ်လာမှ စစ်သူကြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပါ”

“နောက်ဆုံးမှာ ပထမမင်းသား အနိုင်ရရင် စစ်သူကြီး စစ်တပ်ကို စတင်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်ပါ။ ဒါမှ ထုံလော့လူမျိုးတွေရဲ့ အထိအခိုက်ကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လျှော့ချနိုင်ပြီး ဟိုကျွမ်းကျီနဲ့ အရှေ့နန်းဆောင်တို့ကို ပေးထားတဲ့ ကတိကိုလည်း မဖျက်ရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ပထမမင်းသား ရှုံးနိမ့်သွားရင် စစ်သူကြီးဟာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အမှားကို ပြင်ဆင်ကာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းကို သစ္စာရှိကြောင်း ပြသနိုင်သလို ထုံလော့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို မှားယွင်းမှု ထပ်မံလုပ်မိခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်ပြီး လုံးဝပျက်စီးခြင်းဘေးမှ ရှောင်ရှားနိုင်ပါတယ်”

“ဒီလိုဆိုရင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိပြီး ထုံလော့ မျိုးနွယ်အတွက် အခုထက် အများကြီး ပိုမကောင်းဘူးလား”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ထုံလော့သံရဲတပ်သား (၁၀၀၀၀) လောက်ပဲ ရှိပြီး စစ်သူကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ ထုံလော့ သံရဲတပ် တစ်ဦးစီဟာ ရရှိဖို့ အလွန် ခက်ခဲပါတယ်။ ဒီလို ပြည်တွင်းပဋိပက္ခမှာ အလဟဿ အဆုံးရှုံးခံရမှာကို စစ်သူကြီး မလိုလားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ စစ်သူကြီး ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပေးပါ”

နောက်ဆုံးစကားကြောင့် အာဘူစစ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထုံလော့ စစ်သည်တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာများသည် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

မှန်ပါသည်၊ ထုံလော့ လူမျိုးများသည် အခြားသူများနှင့် မတူပါ။ သံရဲတပ် တစ်ဦးစီကို လေ့ကျင့်ရန် အလွန်ရှည်လျားသော အချိန်ယူရပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်မှု လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်အရေးကြီးသော စစ်ပွဲများမှလွဲ၍ တော်ဝင်မိသားစုသည် ထုံလော့ သံရဲတပ်ကို ခေါ်ယူလေ့ မရှိသလို ထုံလော့ လူမျိုးများလည်း အပြင်သို့ ထွက်ခွာ တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိကြပေ။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ ထန်မင်းဆက်၏ အသိအမှတ်ပြုထားသော စစ်နတ်ဘုရား အသစ်ဖြစ်သည်။

သူ၏ စာထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း သူသည် သူ၏ ဝူရှန်းသံချပ်ကာမြင်းစီးတပ်နှင့် မိုဓားတပ်ကို စုစည်းကာ ထုံလော့ သံရဲတပ်ကို ထိခိုက်စေရန် အားမလျှော့တမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက ထုံလော့လူမျိုးများ အနိုင်ရသည့်တိုင် များစွာသော ဆုံးရှုံးမှုများဖြင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ထုံလော့သံရဲတပ်သား (၁၀၀၀၀) လောက်သာ ရှိပြီး လူ ထောင်ဂဏန်းမျှ ဆုံးရှုံးရုံဖြင့် ထုံလော့လူမျိုးများအတွက် ပြန်လည် နာလန်ထူရန် အလွန်ရှည်လျားသော အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ထုံလော့လူမျိုးများ ခံနိုင်ရည်မရှိသော အရာဖြစ်သည်။

ယခင် တာ့လော့စ် တိုက်ပွဲတွင် ထုံလော့ လူမျိုးများသည် နောက်ဆက်တွဲ အရန်အင်အား အများအပြားကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

“ဖခင်၊ မလုပ်ပါနဲ့”

စကားပြောရန် အချိန်မရှိ။ အာဘူစစ်နှင့် အခြား ထုံလော့စစ်သည်များ စိတ်ပါဝင်စားကာ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ စကားကို လက်ခံတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အသံတစ်ခု နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပထမမင်းသား အသာစီးရနေပါပြီ။ အဖေ သူတို့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့ ဝမ်ချောင် က ကျွန်တော်တို့ ဟူလူမျိုး တွေကို အမုန်းဆုံးပါ။ သူဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အစီရင်ခံစာကိုတောင် ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။အဖေတို့ မေ့သွားကြပြီလား။ သူ့စကားကို လုံးဝ မယုံသင့်ပါဘူး”

လူတိုင်း အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဘက်တွင် မြင့်မားသော ထုံလော့ တိုက်ခိုက်ရေးမြင်းကို စီးနင်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မြင်းကို မောင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အာဘူထုံ

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်နှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မှိုင်ကျသွားသည်။ ထိုစကားကို ပြောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ အာဘူစစ်၏ သားငယ် အာဘူထုံဖြစ်သည်။

သူသည် ဝမ်ချောင် နှင့် အာဘူထုံတို့အကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအချို့ကို ကြားဖူးသည်။ ဝမ်ချောင် နာမည်မကြီးသေးဘဲ ကန်းဝူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွင် ရှိနေစဉ်က အာဘူထုံကို ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ဝါးလုံးရှည်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ကာ အရှက်ရစေခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ထိုအချိန်က ပျံ့နှံ့ခဲ့ပြီး အရက်ဆိုင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် စကားပြောစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က အရက်ဆိုင်တွင် ဤကိစ္စကို ကြားဖူးသည်။

ဤ အာဘူထုံသည် ထိုကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေ့မရဘဲ ယခုအချိန်တွင် ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်ကောင်းယူကာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အခြားအချိန်တွင် ဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် အခြေအနေသည် လူတိုင်းအတွက် အလွန် မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

“ဒုက္ခပဲ”

“ဒီတစ်ခါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး နောက်ကွယ်မှ အနောက်တောင်ပိုင်းမှ ယခင်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများသည် အလွန် အရုပ်ဆိုးသွားကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အာဘူထုံ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အာဘူစစ်သည် မူလက စိတ်ပါဝင်စားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း မျက်နှာမဲသွားပြီး ပြန်လည် အေးစက်သွားသည်။

မှန်ပါသည်၊ ဟန်လူမျိုး စစ်သူကြီးများအားလုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဟူလူမျိုး အားလုံးအပေါ် အမြင်ဆိုးဆုံး မဟုတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဟူလူမျိုးနှင့် ဟန်လူမျိုးတို့အကြား လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ခဲ့ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်မှ ဟူလူမျိုးများကို ပိုမို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်သည့် အကြီးစားနယ်မြေ စောင့်တပ်ဖွဲ့အား ဒေသဆိုင်ရာ စစ်ဘုရင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည့် မူဝါဒကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤအချက်မှ ကြည့်လျှင် ဝမ်ချောင် သည် ဟန်လူမျိုးများထဲတွင် ဟူလူမျိုးများကို အမုန်းဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင် ၏ လက်အောက်ခံ စစ်တပ်များတွင် ဟူလူမျိုးစစ်သူကြီးများ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ဟန်လူမျိုး (Han people) ဗိုလ်ချုပ်များသာ ရှိသည်။

သူသည် အခြား ဟူလူမျိုးများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သော်လည်း ဟူလူမျိုးများကို လုံးဝ အရေးတယူ အသုံးပြုခြင်း မရှိပေ။

ဤအချက်မှ ကြည့်လျှင် အာဘူထုံ ပြောသည်မှာ မမှားပေ။

“ဟားဟားဟား၊ အာဘူထုံ ၊ မင်းကို အရှင်က တကယ်ပဲ မှားမမြင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ထုံလော့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုနဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့”

အခြေအနေ မကောင်းသဖြင့် အားထုတ်မှုအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထုံလော့လူမျိုးများ တစ်ဖန် ထိုးစစ်ဆင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အာဘူထုံသည် ဒေါသထွက်ကာ ဦးခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြို့တံခါးဘက်တွင် ကြောက်လန့်တကြား ရှိနေသည့် ထောင်ဒဏ်ပေးရေးဌာနမှ စစ်သည် သုံးထောင်အကြားတွင် လူငယ်တပ်သား တစ်ဦးသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲကာ လူများဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အာဘူထုံ ၊ ငါ့ကို မြန်မြန် မေ့သွားပြီလား”

ထိုလူငယ်တပ်သားသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မေးရိုးအောက်ရှိ ကြိုးကို ဖြုတ်ကာ သံခမောက်ကို ရွှတ်ခနဲ ချွတ်လိုက်သည်။ တောက်ပသော သံခမောက်အောက်တွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ တက်ကြွလန်းဆန်းသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ချီဝေစစ်”

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဘူထုံ ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အလွန် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် အချိန်က ဝါးလုံးရှည်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံရပြီး အရှက်ရခဲ့ချိန်တွင် ဝမ်ချောင် ဘေးတွင် ဤချီဝေစစ်ရှိနေခဲ့သည်ကို မမေ့နိုင်ပေ။

သူသည် ကုန်းဝူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း (Kunwu Training Camp) တွင် လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယိုကျိုးဒေသသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ကြားသိရသည်။ ဝမ်ချောင်က ဤအချိန်တွင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ထောင်ဒဏ်ပေးရေးဌာန စစ်သည်များကြားတွင် အထူးတလည် ထားရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ခွေးကောင်”

အာဘူထုံသည် သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် မုန်းတီးနေသည်။ ချီဝေစစ်သည် ဝမ်ချောင် က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အထူးစီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ယခု သေချာနေပြီ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်ခဏတွင် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီဝေစစ်သည် မြို့တံခါးဘက်မှ ထုံလော့ စစ်သူကြီး အာဘူစစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“စစ်သူကြီး၊ အာဘူထုံနဲ့ အရှင်တို့ကြားက ပဋိပက္ခက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မကျေနပ်မှုပါ။ အရှင်က အခု စစ်သူကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးနေတာက ထုံလော့မျိုးနွယ်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ အနာဂတ်ပါ။ ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောပြစရာ မလိုဘဲ စစ်သူကြီး နားလည်ပါလိမ့်မယ်”

“အရှင်နဲ့ ဟူလူမျိုးတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးက ကောင်းတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒီအချက်ကို အရှင်မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟူလူမျိုးဖြစ်စေ၊ ဟန်လူမျိုးဖြစ်စေ၊ အရှင်က သူပြောတဲ့အတိုင်း အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ပါတယ်”

“ဒါ့အပြင် အရှင်က ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်ပါသေးတယ်။ စစ်သူကြီး သူ့ကို စိုးရိမ်မယ့်အစား သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့က ပိုကောင်းပါတယ်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ထုံလော့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ”

ချီဝေစစ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး အကြည့်တွင် သူသည် ဘေးမှ အာဘူထုံကို မသိမသာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အာဘူထုံ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

ဆယ်နှစ်တာ ကြိုးစားမှု၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ နယ်စပ်ဒေသ၏ အေးခဲခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ချီဝေစစ်နှင့် ကူဝူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း (Kunwu Training Camp) မှ ကျောင်းသားအုပ်စုကို ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

ရွှေရောင် အဖိုးတန် ကျောက်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် မူလတောက်ပမှုနှင့် ပြတ်သားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်။ အခြားအရာများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ယနေ့ ချီဝေစစ်သည် ထုံလော့ စစ်သူကြီး အာဘူစစ်ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနိုင်ခြင်း၊ သူ ပြောခဲ့သည့် စကားများဖြင့်ပင် သူသည် ယခင်ကနှင့် ကွာခြားနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ချီဝေစစ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အထူးသဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ အာဘူစစ်၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်၊ ဝမ်ချောင် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ဤအင်ပါယာတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူမှာ ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းသည် ထုံလော့လူမျိုးများကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် အာဘူစစ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် မော့လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။

“ကျန်းချိုးကျန်ချူံး မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ။ ငါတို့ ထုံလော့ လူမျိုးတွေ ခဏစစ်တပ်ကို မလှုပ်ဘဲ နေမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အကြာကြီး ပျော်မနေနဲ့ဦး။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန် အတွင်းမှာ မင်းတို့ ရှုံးနိမ့်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် အခုလိုပဲ ပိတ်ဆို့နေတုန်းဆိုရင် ငါတို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစစ်ဆင်မှာပဲ”

အာဘူစစ်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လျင်မြန်စွာ နောက်ကွယ်မှ စစ်တပ်ဆီသို့ လှည့်သွားသည်။

“အဖေ”

ဘေးတွင် အာဘူထုံ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချီဝေစစ်၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဖခင်သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် မြင်းကို လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်ကာ တစ်ခုခုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူရရှိသည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အော်ဟစ်သံသာ ဖြစ်သည်။

“ပုန်ကန်တဲ့သား၊ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၊ ငါ့ကို အရှက်ရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အချိန်အတွင်းတွင် အာဘူစစ်၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ အာဘူထုံ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်ယင်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

******

အခန်း (၁၇၇၃)

“ခွပ် ခွပ်”

အဝေးမှ မြင်းခွာသံများသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေသည်။ ခဏတာအတွင်း၌ပင် အာဘူစစ်သည် ထုံလော့ သံရဲတပ် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလူအုပ်သည် နန်းတော်တံခါးမှ ခေတ္တခဏသာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းဖြစ်ပြီး အဝေးသို့ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

“ဟင်းးးး”

ထုံလော့ လူမျိုးများ အဝေးမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး သည် မြင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်နီးပါးကြာ အနောက်တောင်ပိုင်း အကြီးစားနယ်မြေ စောင့်တပ်ဖွဲ့အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သေခြင်းရှင်ခြင်းကြား ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ အန္တရာယ်များစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် “အင်ပါယာ ကျားသစ” ဟူသော နာမည်ကိုပင် ရရှိထားသော်လည်း ကျန်းချိုးကျန်ချူံးအတွက်မူ ဤမီးခိုးငွေ့နှင့် သွေးထွက်သံယို မရှိသော ဆွေးနွေးပွဲသည် သူ၏ ဘဝတွင် မည်သည့် တိုက်ပွဲထက်မဆို ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးမားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတိုက်ပွဲသည် အလွန်အမင်း အရေးပါသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒီဆွေးနွေးပွဲက အာဘူထုံကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ အရှင်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးသည် ဘေးမှ ချီဝေစစ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အနောက်တောင်ပိုင်းမှ ယခင်စစ်သည်များ အုပ်စုသည်လည်း ထိုနည်းတူ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။ တစ်ခဏတာအတွင်း၌ပင် ထုံလော့ စစ်သူကြီး အာဘူစစ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို သူတို့ ခံစားမိခဲ့သည်။

လူတိုင်း တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ထိုးစစ်ဆင်လာပါက ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“အရှင်က ကြိုတင်ကာကွယ်မှု လုပ်ထားတာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ထွက်မလာရတာက ပိုကောင်းပါတယ်”

ချီဝေစစ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“အရာရာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှ အောင်မြင်နိုင်ပြီး၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိလျှင် ကျရှုံးမည်” ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ဝမ်ချောင်သည်လည်း အာဘူထုံ ထွက်လာမလာကို မသိခဲ့သော်လည်း သူသည် ချီဝေစစ်ကို ပြန်ခေါ်ကာ ဤနေရာတွင် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပုံမှန် စတိုင်ဖြစ်သည်။

“ထုံလော့လူမျိုးတွေကို စည်းရုံးဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ အကျိုးအမြတ်နဲ့ လှုံ့ဆော်ပေးရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက ထုံလော့လူမျိုးတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ အဓိကကိစ္စကတော့ ဝမ်ချောင် ကို ကူညီပြီး တင်းမာနေတဲ့ အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက ပြောလိုက်သည်။

“အသိုက်ပျက်စီးရင် ဥမချန်” ဟူသော စကားကဲ့သို့ပင် ပထမမင်းသားကို မတားဆီးပါက အနာဂတ်တွင် မည်သူမည်မျှ ပါဝင်ပတ်သက်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ကျန်းချိုးကျန်ချူံး ပင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာရခြင်း အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျန်းချိုးကျန်ချူံး သည် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားသည်။

“အားလုံး နားထောင်၊ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး နန်းတော် အနောက်တံခါးကို အတူတူ သွားကြ”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး၏ အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်း လှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူနှစ်ထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ဖွင့်ထားသော နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်၍ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ နန်းတော် အနောက်တံခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

ထန်မင်းဆက်၏ နန်းတော်တွင် အရှေ့၊ တောင်၊ အနောက်၊ မြောက် တံခါးကြီး လေးခု ရှိသည်။ ချီဘုရင်နှင့် ပုံမှန် ဝန်ကြီးများ နံနက်ခင်း နန်းတွင်း အစည်းအဝေးသို့ ဝင်ထွက်သည့် တံခါးကို နန်းတော်တံခါးဟု ခေါ်သည်၊ သို့မဟုတ် ပို၍ တိကျစွာပြောရလျှင် ‘တောင်တံခါး’ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အနောက်တံခါး နှင့် အရှေ့တံခါး တို့လည်း ရှိသေးသည်။ ထိုတံခါးများသည် တောင်တံခါးကဲ့သို့ နာမည်မကြီးရုံသာ ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ထုံလော့လူမျိုးတွေ မထွက်ခွာသေးဘူး။ သူတို့က ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေစဉ် အနောက်တောင်ပိုင်းမှ ယခင်စစ်သည်တစ်ဦးသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အာဘူစစ်နဲ့ ထုံလော့လူမျိုးတွေဟာ ငါတို့ထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားတယ်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ထုံလော့ သံရဲတပ်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးတပ် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းချိုးကျန်ချူံးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ချွမ် ခနဲ အသံနှင့်အတူ နက်မှောင်သော ကြီးမားသည့် အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခု သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ ခြေထောက်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ခဏတာအတွင်း၌ပင် စစ်သည် နှစ်ထောင်၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ အရှိန်သည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာကာ အနောက်တံခါးဆီသို့ ပို၍ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

ကျန်းချိုးကျန်ချူံး ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် နန်းတော်တံခါးဝ၌ ချီဝေစစ်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့၏ လမ်းကြောင်းများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာများသို့ မသွားဘဲ လှည့်ကာ မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်၍ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤစစ်ပွဲသည် ခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်...

သူ လုပ်စရာရှိသည့် ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စများလည်း ရှိနေသေးသည်။

...

အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ဝမ်ချောင်နှင့်ဟိုကျွမ်းကျီတို့သည် မျက်လုံးချင်းဆိုင်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မီယာစမိ အာရာကာ၊ ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်၊ လီကျင်းကျုံးနှင့် ဖေယွီဟန် တို့လည်း နားထောင်နေကြသည်။

ထုံလော့ သံရဲတပ်တစ်သောင်းသည် လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အချိန်တိုအတွင်း၌ပင် မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း အရှိန်အဟုန်၏ အပြောင်းအလဲမှသာလျှင် ထုံလော့ လူမျိုးများဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်း ခံစားမိနိုင်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင် ထုံလော့လူမျိုးများသည် အလယ်ဂိတ်၊ နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်ရမည်။

ဖလက် ဖလက်…

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် အရှေ့ပင်လယ်ရွှေရောင်လင်းယုန် တစ်ကောင်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

“အကြီးအကဲ၊ မကောင်းပါဘူး၊ ထုံလော့လူမျိုးတွေ...”

အရှေ့နန်းဆောင်မှ အင်ပါယာအစောင့်တပ် တစ်ဦးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။

သို့သော် သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်ရသေးချိန်တွင် အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်”

ဖေယွီဟန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်သည် စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာမည်းသွားသည်။

ထုံလော့လူမျိုးများ ဆုတ်ခွာသွားသည်မှာ ထင်ရှားနေပြီး ဤအချိန်တွင် ထပ်ပြောနေပါက စစ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လျှော့ချရုံသာ ဖြစ်ပေမည်။

ဖေယွီဟန်သည် သူ ထိုသို့ လုပ်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

“မင်းကို တကယ်ပဲ အထင်သေးမိတယ်။ မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ ဆုတ်ခွာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။

“ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ အကြီးအကဲက သူ့ကို စည်းရုံးပြီး သူ့အတွက် အသုံးပြုနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်”

ဝမ်ချောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီသည် စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပြင်သည် တည်ငြိမ်ပြီး လှိုင်းလေ ထန်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထန်နေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အံ့ဩမှု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထုံလော့သံရဲတပ်သည် သူ၏ အစီအစဉ်တွင် အလွန်အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်က အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပျက်ပြားသွားစေပြီး ပုံပျက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အင်အားချင်း တူညီပြီး အနိုင်အရှုံး ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲမျိုးကို သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

တစ်ခဏတာအတွင်း၌ပင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မမြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလာသည်။ ၎င်းသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိမ်အောင်းနေခဲ့သော ဓားမြှောင်သည် ဓားအိမ်မှ နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ထူးခြားမှုကို ပြသတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရတာ ကြာပြီ”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အတွေးတစ်ခုသည် ဟိုကျွမ်းကျီ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤစစ်ပွဲတွင် သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် သူ့ကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရပေ။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် အသံမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခုမှပင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့်ဟိုကျွမ်းကျီ တို့သည် မျက်လုံးချင်းဆိုင်နေကြပြီး မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်၊ စကားလည်း မပြောကြပေ။ ထို “အသံမရှိသော နေရာတွင် မိုးခြိမ်းသံကို မြင်ရခြင်း” ဟူသော အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဘေးမှ လူများကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

“ဒီလူနှစ်ယောက်... တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ”

နောက်ဘက်တွင် ညလေအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး ဖေယွီဟန်၏ဆံပင်များ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူ၏နားထင်မှ ချွေးစေးအေးများ အလိုအလျောက် စီးကျလာသည်။ တစ်ခဏတာအတွင်း၌ပင် ဤမြို့တော်တွင် စစ်တပ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် စုရုံးပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း သူ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ စစ်သားများသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်တုရင်ပွဲတစ်ခု၊ လူနှစ်ဦးသည် လက်ကို လှန်လိုက်ရုံဖြင့် တိမ်တိုက်ဖြစ်လိုက်၊ မိုးဖြစ်လိုက် လုပ်နိုင်ပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အပြောင်းအလဲကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ လူတိုင်း၏ အသက်သည် သူတို့၏ စိတ်ကူးပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။

ကျားစေ့ငယ်လေးများ၊ တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ဒရမ်သံကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။

“တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပါတယ်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက သူရဲကောင်းတွေဟာ လူငယ်တွေထဲက ပေါ်ထွက်လာတာ။ နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို တွန်းပို့တယ်။ ဒီတစ်ချက်နဲ့ပဲ မင်းရဲ့ စစ်နတ်ဘုရား နာမည်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင် မင်း အခြေအနေကို မချိုးဖျက်နိုင်သေးဘူး။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ မင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”

“ဒါ့အပြင် အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် အခု အချိန်တန်ပါပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ပြုံးချင်ယောင် ဆောင်နေသည်။

“အွန်း”

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကို ကြားသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်း မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မီယာစမိ အာရာကာ၊ လီဟန်၊ လီကျင်းကျုံး တို့၏ မျက်နှာများလည်း တင်းမာလာပြီး မကောင်းသော ခံစားချက်များ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထုံလော့ လူမျိုးများ ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု လူများက ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီ၏ တုံ့ပြန်ပုံအရ ဤအရာအားလုံး မပြီးဆုံးသေးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကျားစေ့ခွက်ထဲမှ စတုတ္ထမြောက်ကျားစေ့မဲ တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ မီးတောက်များ ထိုကျားစေ့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ပေါက် လင်းလက်သွားသောအခါ ထိုတစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး မူလက တင်းမာနေသော လေထုသည် အဆုံးမရှိ တင်းမာလာခဲ့သည်။

တပ်…

အခြားသူများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ လက်ထဲမှ ကျားစေ့သည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရာရာသည် အသံမဲ့သွားကာ အချိန်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤကျားစေ့ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက် နက်နဲသော နေရာမှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့၏ တိုက်ပွဲသံများကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့အပြင် မီးတောက်များလည်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်လာသည်။

“သတင်းပို့”

ထိုအချိန်၌ပင် ကောင်းကင်မှ ငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းကျလာပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ ဘက်ရှိ စစ်တပ်၏ အဆုံးဘက်တွင် အင်ပါယာအစောင့်တပ် တစ်ဦးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။

“အကြီးအကဲ၊ နောက်ဘက်မှ သတင်းရောက်လာပါတယ်။ ရှန်ဝူစခန်းကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”

ရိုးရှင်းသော စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်လုံး ကျလာသကဲ့သို့ စစ်တပ်အတွင်း၌ လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ဘာ…”

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ရှန်ဝူစခန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ကျသွားရတာလဲ”

စစ်တပ်အတွင်းရှိ ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်သည် သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မူလက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ပင် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားသည်။

ရှန်ဝူ စခန်းသည် ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှေ့ရှိ အရေးကြီးသော အတားအဆီးဖြစ်သည်။ ရှန်ဝူ စခန်း၏ အကာအကွယ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ပါက သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း၏ အခြေအနေသည် ချက်ချင်း အလွန် မကောင်းဖြစ်သွားတော့မည်။

“မင်းသား”

ထိုအချိန်တွင် လီကျင်းကျုံးသည်လည်း စိတ်ပူပန်မှုများ ခံစားရပြီး လီဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ထောက်မလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရှိနေသဖြင့် ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့် ပထမမင်းသားတို့ကို တန်ပြန်နိုင်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေအရ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို ဝမ်ချောင်က ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ အန္တရာယ်သည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှန်ဝူ စခန်းသည် ဤအချိန်တွင် အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက် ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရပြီ

“သတ်”

အဝေးမှ နန်းတော် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မြေပြင်ကို တုန်ခါစေသည်။ ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်တို့၏ တိုက်ခိုက်သံများကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်။ ဓားများနှင့် ဓားမြှောင်များ ရိုက်ခတ်သံများသည် မပြတ် ကြားနေရပြီး ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ထိုနေရာ၏ အခြေအနေကို မမြင်ရသော်လည်း ရှန်ဝူစခန်းသည် ဤအချိန်တွင် တောင်ကုန်းပြိုကျသကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လူများ စိတ်ကူးနိုင်သည်။

သူတို့၏ စစ်အင်အားသည် ပထမမင်းသားထက် အင်အားနည်းနေပြီး ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အားကိုးကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ခံနိုင်ရည်ရှိစေကာမူ အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိသည်။ သံသယမရှိပါ၊ ရှန်ဝူ စခန်း၏ ခံနိုင်ရည်သည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ချောင်သည်လည်း မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အမူအရာသည် အလွန်လေးနက်နေသည်။

******

အခန်း (၁၇၇၄)

“ဝမ်ချောင်၊ မင်းအတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ အခု ရှန်ဝူ စခန်း (Shengwu Camp) ကျိုးပေါက်သွားပြီ။ မင်း ထုံလော့လူမျိုးတွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သလိုပဲ ဒီစစ်ပွဲကို ကယ်တင်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မလားဆိုတာ မသိဘူး”

ဟိုကျွမ်းကျီ က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် လေထုသည် အလွန်လေးလံနေပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ဝမ်ချောင် ထံသို့ စုစည်းသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အဝေးမှ ထိုက်ကျိနန်းတော်သို့ သွားသော နန်းတော်လမ်းကြားတွင်-

“သတ်”

အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသည်။ မီးရှူးတိုင်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သွေးများသည် စမ်းချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး လေထဲတွင် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

နန်းတော်လမ်းကြားတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျိုးပဲ့နေသော လှံများ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားများ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် သွေးများပေကျံနေသော အလောင်းများ အများအပြား ရှိနေသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်နှင့် ရှန်ဝူ စခန်းမှ စစ်သည်များ နှစ်မျိုးလုံး၏ အလောင်းများ ပါဝင်သည်။

နန်းတော်လမ်းကြား၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော သတ္တုသံများ၊ ချီစွမ်းအင်၏ ပဲ့တင်သံများနှင့်အတူ ရွှေရောင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်တပ်တစ်ခုသည် ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေသည်။ သူတို့ နောက်ဆုတ်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရှောင်ရှားရန် အချိန်မရဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြီးအပိုင် လဲကျသွားသည့် လူများစွာ ရှိသည်။

ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အထောက်အပံ့ မရှိတော့ခြင်းနှင့် ပြင်းထန်သော အင်အားမမျှတမှုတို့ကြောင့် ရှန်ဝူ စခန်းသည် တောင်ကုန်းပြိုကျသကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်နေသည်။

“ချပ်”

ထိုအချိန်တွင် စစ်တပ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်း၊ မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံတစ်ခုပေါ်၌ ရွှေရောင် နဂါးပုံစံ ဘွတ်ဖိနပ်တစ်ရံ လေထဲမှ ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်သည်။ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ပထမမင်းသားသည် သံချပ်ကာအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော ရွက်ဖျင်တဲနှင့်အတူ မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံပေါ်တွင် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုနေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အနိုင်ရတော့မယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ပထမမင်းသားသည် အဝေးရှိ ရင်းနှီးသော ထိုက်ကျိနန်းတော် ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် လရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ စူးရှသောအလင်းရောင်သည် နေမင်းထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေသည်။

“ထိုက်ကျိနန်းတော်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ရင် ငါဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်က စစ်မှန်တဲ့ ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ပထမမင်းသားသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များနှင့် ရွက်ဖျင်တဲသည် ညလေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ ထုံလော့လူမျိုးများ ရှုံးနိမ့်သွားပါစေ၊ သူသာလျှင် နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရသူ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ပြီးနောက် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သူ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ သွင်းယူပြီး သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ဖူးသူတိုင်းကို ၎င်းအတွက် ပေးဆပ်စေမည်

ဝမ်မိသားစု အပါအဝင်

“အားလုံး နားထောင်၊ အင်အားအပြည့်နဲ့ တိုက်ခိုက်”

ချွမ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပထမမင်းသားသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားထိပ်ကို အဝေးရှိ ထိုက်ကျိနန်းတော်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် ပထမမင်းသား၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး အဆုံးမဲ့ စစ်တပ်ကြီးသည် ပင်လယ်ရေကဲ့သို့ ပထမမင်းသား၏ အမိန့်အတိုင်း ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားသည်။

အချိန်များသည် တစ်စက်စက် ကုန်လွန်နေသည်။ လေထုထဲတွင် အသက်ရှူရခက်သည့် လေထုတစ်ခု ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ဟိုကျွမ်းကျီ အပါအဝင် ဝမ်ချောင်ထံသို့ စုစည်းနေသည်။

“အဟင်း”

တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရာစုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ဟိုကျွမ်းကျီမှ ရွှေရောင် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အကြီးအကဲ ရှန်ဝူ စခန်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အသုံးမဝင်ပါဘူး”

“အွန်း”

ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်မှ လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဝမ်ချောင် ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် လူတိုင်း မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏စကားသည် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆိုလိုသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ဝူ စခန်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူးလား။

ရှန်ဝူ စခန်း သည် တောင်ကုန်းပြိုကျသကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်နေပြီ။ ရှန်ဝူ စခန်း၏ တားဆီးမှု မရှိတော့လျှင် ပထမမင်းသားကို မည်သူ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

“သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

လူအုပ်ထဲတွင် ဖေယွီဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ အခြားသူ တစ်ဦးက ထိုသို့ ပြောပါက သူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိမည် ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောသူမှာ ဝမ်ချောင်၊ ထန်မင်းဆက်၏ မျိုးဆက်သစ် စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် အရှက်ရခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ စကားတွင် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ အော်ဟစ်သံများ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးနေသော်လည်း ဤနေရာတွင် လူတိုင်း မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီအခြေအနေ ရောက်နေပြီတောင် မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ပြုံးချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်က တစ်ဝက်စာ မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်သည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီး မဝေးသော ကြေးနီမီးဖိုတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမီးဖိုထဲတွင် လက်သည်းအရွယ်အစားခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာသည် လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ၎င်းကို ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အကြံပေးချက်ဖြင့် အရှေ့နန်းဆောင် အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက မည်သည့်အချိန်က တင်ထားသည်ကို မသိပေ။

“သြော်၊ ဒီလိုကိုး”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အဝေးရှိ ကြေးနီမီးဖိုမှ နံ့သာတိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အရေးမထားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်-

“မင်း ဒီလို စိတ်ကူးထားတာဆိုရင် မင်းကို အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်လည်း ဘာဖြစ်မှာလဲ”

ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်နှင့် ယခု နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်း နက်နဲသော နေရာအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်တွင် နောက်ထပ် လှည့်ကွက်များ ကျန်သေးသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သေခါနီး ရုန်းကန်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချောင်တွင် ဤမျှသာ စွမ်းရည်ရှိပါက နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာအချိန် ပိုပေးရုံသာမက အချိန်ပိုပေးရင်တောင် သူ ရှုံးနိမ့်ရုံသာ ရှိပြီး ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင် စကားမပြောပေ။ ဟိုကျွမ်းကျီ၏အမူအရာသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် မငြင်းခုံခဲ့ပေ။

အမှန်တရားသည်... စကားလုံးများထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သည်

ဝမ်ချောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးသည် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်၊ ထိုက်ကျိနန်းတော်ဘက်သို့ မသိမသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“သတ်”

ရှည်လျားသော နန်းတော်လမ်းကြားကို ဖြတ်ကျော်ကာ သောင်းနှင့်ချီသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်သည် ပင်လယ်ရေကဲ့သို့ တောင်ကဲ့သို့ ခမ်းနားသော ထိုက်ကျိနန်းတော်ဆီသို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ လှည့်ဖြားခံရသည်ဖြစ်စေ မခံရသည်ဖြစ်စေ ယခုည၏ လှုပ်ရှားမှုသည် မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။

ပုန်ကန်မှုသည် မျိုးနွယ်စုကိုးခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည်။ ဤအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ဘဲ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားသော ရဲစွမ်းသတ္တိများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလုအယက် ရှေ့သို့ အသည်းအသန် သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

မြင်းများ ပြေးလွှားနေသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်တစ်ဦးသည် သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အလင်းစက်ဝိုင်းကို နင်းကာ မြင်းနှင့် လူသား ပေါင်းစည်းကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ စစ်တပ်ကြားမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဘုန်း၊ လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်နေသည့် ရှန်ဝူ စခန်းမှ သံချပ်ကာ စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်ခံရကာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုသူသည် သွေးများ ပန်းထွက်ကာ ဥက္ကာခဲကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှန်ဝူ စခန်းမှ သံချပ်ကာ စစ်သည်များစွာသည်လည်း တုတ်များကဲ့သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်သည်။

ကျန်ရှိသော ရှန်ဝူ စခန်းစစ်သည်များသည် ခြောက်ရာမှ ခုနစ်ရာခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ထိုက်ကျိနန်းတော် ဆီသို့ ဆုတ်ခွာနေကြသည်။ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့ကို ဖြတ်ကျော်ပါက အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ အထင်ရှားဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည့် ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှိသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုက်ကျိနန်းတော်ပတ်လည်တွင် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော စကျင်ကျောက် လှေကားထစ်များတစ်လျှောက် အတန်းလိုက် ရပ်နေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးအစောင့်များရှိသည်။ ထိုက်ကျိနန်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိသော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းကို ကာကွယ်သော ဒဏ္ဍာရီလာ၊ အစွမ်းထက်သည့် ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များအကြောင်းကို နန်းတွင်းရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ်အားလုံး ကြားဖူးကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစမှ ယခုအချိန်အထိ ထိုနဂါးအစောင့် အားလုံးသည် ရွှံ့စိုင်ရုပ်တုများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ပွဲများအတွင်း၌ပင် သူတို့သည် မြေပြင်တွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေကြသည်။ မျက်မှောက်မှ တိုက်ပွဲသည် သူတို့နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့ တကယ်ရှိနေကြောင်း မသိပါက ထိုနဂါးအစောင့်များသည် အသက်မဲ့နေသည့် ပန်းပုရုပ်များသာ ဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်နိုင်သည်။

“ခမ်းနားတဲ့ နဂါးအစောင့်ဆိုတာ ဒီလောက်ပဲလား”

သောင်းနှင့်ချီသော တိုက်ခိုက်လာသည့် စစ်တပ်များကြားမှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်တစ်ဦးသည် ထိုနေရာကို မော့ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နဂါးအစောင့်များအပေါ် အင်ပါယာအစောင့်တပ်အားလုံးသည် လေးစားမှုရှိကြသော်လည်း နဂါးအစောင့်များသည် ဤမျှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေရုံသာ သိကာ မည်သည့်တိုက်ပွဲတွင်မှ မပါဝင်ပါက ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် တစ်ရာအောက်သာ ရှိသော နဂါးအစောင့်များသည် သောင်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည်လော။

“သတ် ဒီနေ့မှာ အောင်ပွဲခံပြီး ရာထူး ဂုဏ်ထူး ရရှိမယ်”

ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်သည် ချွမ် ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ မြင်းကို အလျင်အမြန် စီးနင်းလိုက်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြားတွင် သူသည် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။

ဒုန်းခနဲ၊ ထိုတစ်ခဏတွင် ကမ္ဘာမြေ တုန်ခါသွားသည်။ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်များ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်သောအခါ ထိုအရှိန်အဟုန်သည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တောင်များကို ဖြိုဖျက်ကာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရှန်ဝူ စခန်းမှ စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာသည် လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲသွားသည်။ ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်သည် စစ်တပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော စကျင်ကျောက် လှေကားထစ်များတစ်လျှောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် နဂါးအစောင့်တစ်ဦးဆီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ဦးတည်သွားသည်။

ဆယ်လှမ်း၊ ကိုးလှမ်း၊ ခြောက်လှမ်း၊ ငါးလှမ်း...

အကွာအဝေးသည် ပို၍ နီးကပ်လာသော်လည်း စကျင်ကျောက် လှေကားထစ်များပေါ်မှ နဂါးအစောင့်သည် သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် အရှေ့တောင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် ပန်းပုရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သုံးလှမ်း၊ နှစ်လှမ်း

ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်သည် သူ၏ သိုင်းချီ တစ်ကိုယ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြည့်ဖြင့် ခံစားနေရချိန်တွင် နောက်တစ်ခဏ၌ ချွမ် ခနဲ အသံ၊ သတ္တု ပဲ့တင်သံတစ်ခုသည် ကြားရခက်စွာ ရုတ်တရက် နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်၏ စိတ်နှလုံးသည် အေးစက်သွားပြီး အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို နဂါးအစောင့်၏ ခါးနေရာတွင် လက်တစ်ဖက်သည် အရိုးများ ပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်နေပြီး ကျယ်ပြန့်ပြီး အားကောင်းသည်။ ထိုလက်သည် ခါးမှ ဓားရှည်၏ လက်ကိုင်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုလှည့်ခြင်းနှင့်အတူ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ရွှံ့စိုင်ရုပ်တုကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သော နဂါးအစောင့်လည်း လှည့်လာသည်။

သူ၏ မြင်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ထိုနဂါးအစောင့်၏ မျက်လုံးများကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော မျက်လုံးများ ဖြစ်ပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်။

ထိုမျက်လုံးများက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ရေခဲတွင်းထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“…”

ထိုတစ်ခဏတွင် ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားပြီး သေခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် လှေကားထစ်များပေါ်မှ နဂါးအစောင့်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေ။ ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည့်အခါ လေဟာနယ်သည် တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေမင်းထက်ပင် ပို၍ တောက်ပသော အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းချီသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

ထိုတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရာရာသည် အသံမဲ့သွားသည်။ ထို ကြောက်မက်ဖွယ် သိုင်းချီသည် စစ်မြေပြင်မှ အော်ဟစ်သံများကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အချိန်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဓားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်သည် လေဟာနယ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော ဓားချီသည် သူနှင့် သူ၏မြင်းကို တစ်ချိန်တည်းတွင် အလယ်မှ ထက်ဝက် ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။

ထို ဓားချီသည် ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်ကို ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန် မကျဘဲ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ စစ်တပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဓားချီသည် ပေတစ်ရာအထိ ရှည်လျားပြီး လေဟာနယ်ကိုပင် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှသာ အချိန်သည် ပြန်လည် စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

******

အခန်း (၁၇၇၅)

အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည် ရာပေါင်းများစွာတို့သည် အော်ဟစ်ငြီးငြူကာ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် လူရောမြင်းပါ ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်လွင့်ကုန်ကြသည်။ သွေးများနှင့် အလောင်းအစိတ်အပိုင်းများသည် ဓားချီ၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။

“သတိထား”

“ကာကွယ်”

နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ပန်းပုရုပ်များကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သော နဂါးအစောင့်သည် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် နဂါးအစောင့်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟုလည်း မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လူအများ ကြောက်ရွံ့စရာမှာ ဤမျှသာ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနဂါးအစောင့်စတင် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှေ့ရှိ နဂါးအစောင့်အားလုံးသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် စူးရှပြတ်သားကာ ခါးမှ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ဓားချီများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များဆီသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဓားချီများသည် အလွန် ပြင်းထန်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် တက်သွားသည်။

“အား…”

အဝေးမှ လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး လူအများ ခံစားသိရှိနိုင်သည့်အတိုင်း နန်းတော်၏ အတွင်းဘက် ထိုက်ကျိနန်းတော်ဘက်တွင် မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ ထိုနေရာမှ နာကျင်မှုနှင့် ပြည့်နေသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ည၏ မှောင်မိုက်မှုတွင် ထိုအသံများသည် အလွန်ဝေးလံစွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများမှ သေခါနီး ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုကို လူတိုင်း ခံစားမိနိုင်သည်။

“ဒါ၊ ဒါ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှန်ဝူ စခန်း ပြိုကွဲမသွားဘူးလား။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များသည် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အလွန် စိတ်မချမ်းမြေ့ကြပေ။

စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းသည် ပုံမှန်ကိစ္စများဖြစ်သည်။ သတ်ခြင်းဖြစ်စေ၊ အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်စေ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။ သူတို့သည် လူများ သေဆုံးချိန်တွင် အော်ဟစ်သံများကို ကြားဖူးကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်မှ အော်ဟစ်သံများသည် နာကျင်မှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပို၍ ဖော်ပြနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှင့်ရန် သူတို့ ဘာတွေ ကြုံတွေ့နေရလဲဆိုတာကို မည်သူမျှ မသိပေ။

လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများသည် လူတိုင်းကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ မီယာစမိ အာရာကာနှင့် အခြားသူများသည် ထိုက်ကျိနန်းတော်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ မြင်နေရသည့် ရှုထောင့်မှ ဓားချီများသည် နန်းတော်နံရံများကို ကျော်လွန်ကာ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

အဝေးမှ အခြေအနေကို မသိရသော်လည်း ဝမ်ချောင် ၏ မှန်းဆချက်သည် မှန်ကန်သည်မှာ သံသယမရှိပေ။ ရှန်ဝူ စခန်းကို ချိုးဖျက်ခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသား သည် ထိုက်ကျိနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ နောက်ဆုံး အတားအဆီးတွင် သူတို့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားသော အတိုက်အခံနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

မီယာစမိ အာရာကာ ဘေးနားတွင် ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်နေပြီး တစ်ခုခုကို မှန်းဆနေပုံရသည်။

“ဒါ နဂါးအစောင့်ပဲ”

တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အားကိုးရာက နဂါးအစောင့်လား”

“ရှန်ဝူ စခန်း ပြိုကွဲသွားပေမဲ့ အကြီးအကဲလည်း မနိုင်သေးဘူး မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ် ကျားစေ့တစ်စေ့ကို ယူကာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အနက်ရောင် နဂါးနောက်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်ကျားစေ့ အနည်းငယ်ဘေးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် နောက်ဆုံး၊ အားနည်းသော အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ ဤကျားစေ့ကို ချလိုက်ခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုများ၊ လှိုင်းဂယက်များ ရှိနေပြီး အန္တရာယ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ပြင်းထန်သည်။

စစ်တုရင်ပွဲသည် ယခုအချိန်အထိ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး တစ်လှမ်းသာ ကျန်တော့သည်။

စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန် အန္တရာယ်များနေသည်။ ကျားစေ့တစ်စေ့ မှားယွင်းချလိုက်ပါက တစ်ပွဲလုံး ရှုံးနိမ့်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားမည့် အပြောင်းအလဲများ မည်သည့်အချိန်မဆို ဖြစ်လာနိုင်သည်။

“ဟား၊ ဒီအခြေအနေ ရောက်နေပြီတောင် မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား”

ဟိုကျွမ်းကျီက ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဝေးမှ ပေါက်ကွဲသံများသည် ပို၍ ထူထပ်လာပြီး အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ကျယ်လောင် နာကျင်လာသော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်မည်မျှ သေဆုံးသည်ကို သူ အရေးမစိုက်ပုံရသည်။

“နဂါးအစောင့်က ထိုက်ကျိနန်းတော်ရဲ့ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးတပ်ပါ။ လူဦးရေကလည်း ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ လူ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မလဲ။ တစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်း၊ ဆယ်သောင်းလား”

“ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ခွန်အားကုန်ဆုံးမယ့် အချိန်တော့ ရှိမှာပဲ”

“မင်း နဂါးအစောင့်ကို အချိန်ဆွဲဖို့ အသုံးပြုချင်တာ။ မင်း ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သတ်ဖြတ်သော စစ် အစီအမံကို တန်ပြန်ဖို့ မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်က တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စုစည်းခဲ့သလိုမျိုးပဲ။ ဒါက မင်း အချိန်ဆွဲဖို့၊ ရှုံးနိမ့်မယ့် အချိန်ကို နှေးကွေးစေဖို့ပဲ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခွန်အား မမျှတမှုကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်သလို မင်း ရှုံးနိမ့်မယ့် အဆုံးသတ်ကိုလည်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟိုကျွမ်းကျီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် အသေးစိတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး အလွန် နက်နဲသည်။ ဝမ်ချောင် ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြိုတင် မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးအချိန် မရောက်မချင်း ဘယ်သူက နောက်ဆုံး အနိုင်ရသူဖြစ်မလဲဆိုတာ အကြီးအကဲ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ”

ဝမ်ချောင် သည် ခေါင်းမော့ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ပျက်စရာပဲ၊ ငါ မင်းကို အထင်ကြီးလွန်းသွားပုံရတယ်။ ထိုက်ကျိနန်းတော်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နဂါးအစောင့်တွေ စောင့်နေတာ ဒီလို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကိစ္စကို ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ငါ မတွက်ချက်ဘဲ နေပါ့မလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

“နဂါးနဲ့ မြွေတွေ ထကြွပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး အရှင် ပြောင်းလဲမယ်ဆိုတဲ့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမှာ အရှေ့နန်းဆောင်က ဘာမှ မပြင်ဆင်ဘဲ လွယ်လွယ်နဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

နဂါးအစောင့်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိပေ။ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်မှ အခြေအနေအရ သူတို့၏ စွမ်းအားသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဤအချက်များကိုပင် တွက်ချက်ထားသည်ဆိုပါက သူတို့ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် ခဏလေးအတွင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျွီ

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ရုတ်တရက် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်မှ နားကွဲမတတ် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဓားသွားကဲ့သို့ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် တက်သွားပြီး မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် အလွန်ဝေးလံစွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

“အကြီးအကဲ၊ အကြီးအကဲ အမိန့်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သူတို့ အားလုံး နေရာယူပြီး ပြင်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ”

ထိုအချိန်တွင် ဖေယွီဟန် ဘေးနားတွင် သံချပ်ကာအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို မှောင်မိုက်မှုတွင် ဖုံးကွယ်ထားကာ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သော အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်ကို မြင်သောအခါ ဖေယွီဟန်၏ စိတ်ထဲတွင်ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤလူသည် သူ၏ဘေးတွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့သော်လည်း ဤလူသည် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ တပ်သားဖြစ်သည်ကို သူပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“အချိန် တန်လောက်ပါပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကျားစေ့ခွက်ထဲမှ ကျားစေ့တစ်လုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ယူလိုက်သည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် မီယာစမိ အာရာကာ၊ လီကျင်းကျုံး၊ လီဟန်တို့၏ နှလုံးသားများ တင်းမာလာပြီး အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလက်မအရွယ် ကျားစေ့သည် ပေါင်ချိန် ထောင်ပေါင်းများစွာ လေးလံနေပြီး နေမင်းနှင့် လထက်ပင် ပို၍ တောက်ပကာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး၏ အထင်ရှားဆုံးအရာ ဖြစ်လာသည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်သည်ပင် မရေမတွက်နိုင်အောင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ဘုန်း…”

လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်လုံး ကျသွားသကဲ့သို့ ထိုလက်မအရွယ် ကျားစေ့လေးသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေးလံစွာ ကျရောက်သွားသည်။

၎င်းသည် သာမန် အနက်ရောင်ကျားစေ့တစ်စေ့သာ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ကမ္ဘာမြေ တုန်ခါသွားသည်ဟု လူတိုင်း ခံစားရပြီး ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ဤကျားစေ့ ကျလာချိန်တွင် အရောင်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျွီ

အဝေးမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အချက်ပြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ စူးရှသော အသံများသည် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူတိုင်း ခံစားသိရှိနိုင်သည့်အတိုင်း အကြမ်းဖက်ပြီး ရူးသွပ်သော အရှိန်အဟုန်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် မိုးရေပမာ နန်းတော်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဦးတည်ရာ တစ်ခုတည်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

“ဟိုမှာ ကြည့်”

ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင် ဘေးမှ ကျင့်ယန်နန်းဆောင်မှ သံချပ်ကာ စစ်သည်တစ်ဦးသည် မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး အဝေးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များအတိုင်း လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မှိန်သော မီးတောက်များ၏ အကူအညီဖြင့် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်များ လေထဲတွင် ခုန်ပျံနေပြီး မယုံနိုင်စရာ အရှိန်ဖြင့် ထိုနေရာဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လူများကို တုန်လှုပ်စေသည့် အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုကျင့်ယန်နန်းဆောင်မှ သံချပ်ကာ စစ်သည်၏ အကြည့်များအတိုင်း လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ဦးသည် လေထဲတွင် ခုန်ပျံနေစဉ် ရုတ်တရက် နန်းတော်နံရံပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံပျက်သွားပြီး ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးရွားကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထိုးထားသည့် ဘောလုံးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် မူလအရွယ်အစားထက် အဆများစွာ ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် လူသားနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်...

ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံပြောင်းလဲသွားသည့် ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူများ ပို၍ များလာသည်။ အချို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ဟစ်ကာ နံရံမှ ခုန်ချကာ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြပြီး ည၏ မှောင်မိုက်မှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“ဒါ ဘာတွေလဲ”

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ် များဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများကို သူတို့ မမြင်ဖူးကြပေ။ သိုင်းချီပြောင်းလဲခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံကို ပြောင်းလဲစေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် လူသားတို့၏ ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေပြီး အလွန် ထူးဆန်းသည်။

“အစီအစဉ်ချမှတ်မှသာ အောင်ပွဲခံနိုင်တယ်။ မင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ကျားစေ့ကို ချပြီးနောက် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက်ခါကာ စစ်တုရင်ခုံရှေ့မှ နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောင်ကြီးနှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အရှိန်အဟုန်သည် တုန်ခါနေပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် အလွန် စိုးမိုးနေသည်။

“ဒါ့အပြင် မင်းလူတွေကို ထိုက်ဟယ်ခန်းမကို စေလွှတ်လိုက်တာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ အစီအစဉ်ချပြီးသား။ လူအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားပြီ။ မင်းလူတွေက ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုကိုပဲ အဲဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်”

“ဒါ့အပြင် ငါတို့ စစ်တုရင် ကစားနေတုန်းမှာ အရှေ့နန်းဆောင်က လူတွေဟာ စီဖန်ခန်းမ ၊ စုန့်ဘုရင်နန်းတော်နဲ့ မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစုဆီ သွားနေပြီ။ နန်းတွင်းမှာ ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်သူတွေဆီကိုလည်း စစ်တပ်တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ။ မင်း အခု ပြန်သွားရင် လျင်မြန်ရင် အမီလိုက်နိုင်ချင် လိုက်နိုင်လိမ့်မယ်”

“မထူးခြားရင် ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်လည်း မြို့တော်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ မကြာခင် ဝင်လာတော့မယ်။ ထိုက်ကျိနန်းတော်၊ ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်နဲ့ မြို့တော်... မင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အထက်စီးကနေပြီး သူ၏ ရှေ့မှ ဝမ်ချောင် ကို မောက်မာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစစ်တုရင်ပွဲ သည် အစအဆုံး ဝမ်ချောင် ၏ တုံ့ပြန်မှုတိုင်းကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။ ပင့်ကူအိမ်ထဲ ကျသွားသော ပိုးကောင်ကဲ့သို့ ဝမ်ချောင် သည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝမ်ချောင် သည် နောက်ဆုံးတွင် များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။

“မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က မင်းရဲ့အသက်အရွယ်အတွက် အံ့မခန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက စစ်မြေပြင်မှာ အနိုင်နဲ့ အရှုံးပဲ ရှိတယ်။ အသက်အရွယ်ကို ခွဲခြားမထားဘူး”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဟိုကျွမ်းကျီသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် မနေတော့ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုသည် ချက်ချင်း လူတိုင်းဆီသို့ လှည်းလုံးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မီယာစမိ အာရာကာ၊ လီကျင်းကျုံးနှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်း မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသည် ရေလှိုင်းပမာ သူတို့၏ ခေါင်းထဲသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။

သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး

လီကျင်းကျုံး၏ ခြေထောက်များသည် အားလျော့သွားပြီး ဘေးမှ လီဟန်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ထောက်မပေးလိုက်သည်။ လီဟန်သည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်နေပြီး အဆုံးမရှိသော ဘဝ၏ ခါးသီးမှုများကို ခံစားနေရပုံရသည်။

ထိုဖိအားကို ခံစားရသောအခါ ဖေယွီဟန်သည် အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ့ရှေ့တွင် အလွန်ခမ်းနားသော ဘီလူးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူသည် ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့်အတူ ရပ်တည်နေခြင်းကို အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။