အခန်း (၁၇၇၆-၁၇၈၀)

အခန်း (၁၇၇၆)

ညလေသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ အဝေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားနေစဉ် နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူများစွာသည် အော်ဟစ်ကာ လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ၊ ကျူပီနတ်ဆိုးပုံစံနှင့် အသူရာ ပုံစံများအဖြစ် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြောင်းလဲကာ ထိုက်ကျိနန်းတော်ဘက်သို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်.. တစ်ယောက်မှ မချန်ရဘူး”

မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် အဝေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုစွမ်းအားကြီးသော အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်များကြားတွင် ရောနှောကာ စကျင်ကျောက် လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ နဂါးအစောင့်များဆီသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ချီတက်သွားကြသည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှေ့ရှိ ပေတစ်ရာအတွင်း နေရာသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက အဇူရာသွေးချောင်းစီးသည့် စစ်မြေပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ရွှေရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် အင်အားကြီးမားသော ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် လူသားနံရံတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းကာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ရိတ်သိမ်းရေးလက်နက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဓားချက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်လာသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များကို ရိတ်သိမ်းနေကြသည်။

“အား—”

ဓားချက်တစ်ခု ကျဆင်းသွားသောအခါ အလွန်ကြီးမားပြီး တိုက်ခိုက်လာသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များသည် လူရော မြင်းပါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပြီး သွေးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းအစများ လေထဲတွင် ပျံ့ကျဲသွားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ရန် ထပ်ပေါင်းထည့်ထားသော ခိုင်မာသည့် အကာအကွယ်များ ပါသည့် သံချပ်ကာများသည်ပင် ဤဓားချီကို လုံးဝ ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ စက္ကူကဲ့သို့ နုနယ်နေသည်။ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် ထိုပေတစ်ရာ အကွာအဝေးအတွင်း၌ အင်ပါယာအစောင့်တပ် မည်မျှ သေဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဤ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များ၏ ရှေ့တွင် လူများသည် ပထမဆုံးအကြိမ် နက်ရှိုင်းသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားကြရသည်။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ၊ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကာကွယ်ရေးသည် မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါး သို့မဟုတ် ရေကာတာကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီး တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို အမြဲတမ်း တားဆီးထားသည်။

ဤအချိန်မှသာ လူတိုင်းသည် ဤ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် များသည် အစကတည်းက ရှေ့တန်း စစ်ပွဲများတွင် အဘယ်ကြောင့် ပါဝင်ခြင်း မရှိသည်ကို နားလည်ကြသည်။ အန္တရာယ်အရှိဆုံးနှင့် သူတို့၏ အကူအညီကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်များတွင်ပင် ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရာများတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကြောင့်သာမကဘဲ ဤ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် များအတွက် ထိုအဆင့် စစ်ပွဲများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သေဆုံး ဒဏ်ရာရမှုများ တိုးလာနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အောင်းခနဲ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုန်းကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အရှိန်ဖြင့် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်ပြီး စကျင်ကျောက် လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များဆီသို့ ပျံဝဲသွားသည်။

လှေကားထစ်ပေါ်မှ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်မှ တိုက်ခိုက်မှုသည် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေဝေပေ။ ဓား၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံကို ကြားရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်ပြီး ကြီးမားသော ဓားချီတစ်ခုသည် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားစွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေဟာနယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ကာ လေထဲတွင် လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းလာသည့် အနက်ရောင်ဝတ် လူကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် မယုံနိုင်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

လေထဲတွင် လုဝူ နတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် လှေကားထစ်ပေါ်မှ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံထားရသော သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံဝဲလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းက ရုတ်တရက် လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ထို ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်၏ ညာလက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဒါက...”

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်နှာထား အေးစက်နေသော ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်၏ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ စွမ်းရည်သည် အလွန် မြင့်မားသော်လည်း သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ လူတစ်ဦးသည် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံရပါက သေဆုံးရန် သေချာသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် ပိုင်းဖြတ်ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်၌ ပြင်းထန်သော သက်တမ်းရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီး ချက်ချင်း မသေဆုံးသေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူသည် သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ကို ကြည့်ကာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သူ့ကို သတ်”

လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲထားသည့် ပထမဆုံး အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်၏ ညာလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် နောက်ဘက်မှ လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲထားသည့်၊ ကျူပီနတ်ဆိုးပုံစံ တစ်ဝက်ပြောင်းလဲထားသည့်နှင့် အသူရာပုံစံ ပြောင်းလဲထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းဆုံး ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရပ်ရပ်မှ ပျံဝဲလာကြသည်။

“ဘုန်း”

စကားပြောရန်ပင် အချိန်မရှိဘဲ ထိုအချိန်တွင် အခြားဦးတည်ရာများမှ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် နှစ်ဦးသည် လုံးဝမတွေဝေဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ဓားချီနှစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် လေထဲရှိ ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူ ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်သည် မြေပေါ်သို့ မကျရောက်မီ လေထဲတွင်ပင် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား အနက်ရောင်ဝတ် လူများ ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေသည် ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်အတွက် တဖြည်းဖြည်း အလွန် ဆိုးရွားလာသည်။

“အောင်း”

ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများကြားတွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူ မည်မျှ ထိုက်ကျိနန်းတော် ရှေ့သို့ ပျံဝဲလာသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ နောက်ဘက်တွင် အခြား အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ နန်းတော်နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနေသည်။

ဤ လုဝူနတ်ဆိုးပုံစံ၊ ကျူပီနတ်ဆိုးပုံစံနှင့် အသူရာပုံစံ ပြောင်းလဲထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် တစ်ဦးချင်း စွမ်းရည်အရ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အရေအတွက် များပြားခြင်း၊ အံ့သြဖွယ် သက်တမ်းရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းနှင့် သိုင်းချီကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီးလျှံများ ရှိခြင်းတို့ကြောင့် အသာစီးရနေသည်။ ဤအနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် နဂါးအစောင့်၏ ကာကွယ်ရေးမျဉ်းသည် ချက်ချင်း မပြိုကွဲသေးသော်လည်း အဆက်မပြတ် စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးနေသည်။

နောက်ဘက်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“ဘုန်း”

ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်တစ်ဦးသည် သိုင်းချီ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ထိမှန်ကာ လဲကျသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အနက်ရောင်ဝတ် ကျွမ်းကျင်သူ ရှစ်ယောက်မှ ကိုးယောက်ခန့်သည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံဝဲလာပြီး ထို ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ကို လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် များ၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပေါင်းစည်းတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ပထမဆုံး အသတ်ခံရသော ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတော့ မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များသည် အနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် အဆက်မပြတ် လဲကျနေသည်။

“ဟား ဟား ဟား၊ သတ်ကြ၊ သတ်ကြ၊ သူတို့အားလုံးကို ငါ့အတွက် သတ်ပစ်ကြ”

အဝေးမှ မြင့်မားသော နန်းတော်နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ပထမမင်းသား လီယင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ လဲကျနေသော ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များကို ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။

သွေးသည် လူ၏ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော သဘောကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည်။ လူရှေ့တွင် အမြဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော်လည်း ဤအောင်မြင်မှု ရခါနီးအချိန်တွင် လီယင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ဖိနှိပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်သားတော်၏နဂါးအစောင့်သည် သူ့အတွက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း နေရာသို့ သွားရာလမ်းရှိ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၊ ချီဘုရင်နှင့် နန်းတွင်းမှတပ်မှူးကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်ကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီယင်းသည် ဤ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် များကို ဆွဲဆောင်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူတို့ အညံ့မခံပါက သေဆုံးခြင်းသည်သာ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး နိဂုံး ဖြစ်သည်။

“အား”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျနေသည်။ သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည်လည်း ကြီးမားသော အဖိုးအခကို ပေးဆပ်နေရသည်။ ကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့် တစ်ဦး လဲကျတိုင်း အနက်ရောင်ဝတ် လူများစွာသည် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ပထမမင်းသားအတွက် မည်သူ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိသူများသည် အသေးအမွှာများကို ဂရုမစိုက်ကြ။ ထို့အပြင် ဤအနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် သူ၏ လက်အောက်ခံများ မဟုတ်ပေ။

“ခမည်းတော်၊ ဒီနေ့ကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ စောင့်ခဲ့ရပြီ”

ပထမမင်းသားသည် အဝေးရှိ ထိုက်ကျိနန်းတော်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤကောင်းကင်သားတော်၏ နဂါးအစောင့်များကို သတ်ပစ်နိုင်ပါက သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှု၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါ့ကို ပြင်ဆင်ပေးပါ၊ ငါ ကိုယ်တိုင် သွားတော့မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစောင့်အချို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသည်။ မီးခိုးလုံးများ ထူထပ်နေသည်။ နန်းတော်အတွင်းနှင့် အပြင်၌ အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသာ ရှိနေသည်။

“ခဏလေး”

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုသည် ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအသံသည် မကျယ်လွန်း၊ မသေးလွန်းဘဲ ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားလည်း မရှိပေ။ သို့သော် ဤအသံကြောင့် ပေဆယ်ဂဏန်းကျော် အကွာအဝေးမှ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ခြေလှမ်းများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာလဲ၊ မင်း ပြောစရာ ရှိသေးလား”

ဟိုကျွမ်းကျီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ခက်ထန်နေသည်။ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း သူ လှည့်မကြည့်ပေ။

ဝမ်ချောင် ဘာလုပ်လုပ် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မည့် အမိန့်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရုန်းကန်မှုအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ဒီအလှည့် ကျွန်တော် မကစားရသေးတာ မေ့နေတာလား”

ဝမ်ချောင်၏ အသံသည် နောက်ဘက်မှ ရောက်လာပြီး ချလောက် ချလောက် အသံနှင့်အတူ ဝမ်ချောင် သည် လက်ချောင်းဖြင့် ဘေးနားရှိ ကျားစေ့ခွက်ထဲမှ အဖြူရောင်ကျားစေ့ကို ယူလိုက်သည်။

တောက်

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားပြီး ကျားစေ့ချလိုက်သောအသံကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ပေ ဆယ်ဂဏန်းကျော် လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ နဖူးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မူလ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ နောက်ထပ် လှည့်ကွက် ရှိသေးတာလား”

ဖေယွီဟန်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထောင်သောင်းချီ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤစစ်ပွဲသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ဘက်က အသာစီး ရနေပြီး ထိုက်ကျိနန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် နောက်ဆုံး တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ ဤအခြေအနေ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင် တွင် မည်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိသေးသည်ကို သူ လုံးဝ စဉ်းစားမရနိုင်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင် ၏ စကားကို မည်သူမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဲကြပေ။

အစကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ချောင် ၏ စကားများကို မည်သူမျှ မပေါ့ဆရဲကြတော့ပေ။

“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

အဝေးမှ ဟိုကျွမ်းကျီ သည် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လာပြီး စစ်တုရင်ခုံရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ဒီတစ်ပွဲက အနက်ရောင်ကျားစေ့က အရင်စတာကို မေ့နေတာလား။ အကြီးအကဲ ကစားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မကစားရသေးဘူး”

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ကျားစေ့ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအချိန်မှသာ ဝမ်ချောင် ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး စိုးရိမ်မှု လုံးဝ မရှိကြောင်း လူတိုင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိကြသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသည်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် သူသည် စိုးရိမ်မှု လုံးဝ မပြဘဲ အရာအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ မျက်နှာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင် ၏ အကြည့်များသည် ဟိုကျွမ်းကျီ ပေါ်တွင် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင် သည် ဘာကို ကြည့်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း လူတိုင်းသည် အလိုလို ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များအတိုင်း လှည့်ကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖုန်း…

တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရာစုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် လူများစွာ၏ အကြည့်များအောက်တွင် အနောက်မြောက်ဘက်၌ မြေပြင်မှ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကြီးမားသော မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် တက်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ထို တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် အလွန် စူးရှပြီး ဆယ်မိုင်ကျော် အကွာအဝေးမှပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ”

ထိုကြီးမားသော မီးရှူးမီးပန်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့် အလှည့်ရောက်ပြီ”

ည၏ မှောင်မိုက်မှုတွင် ဝမ်ချောင်၏အသံသည် ပေါ့ပါး လွတ်လပ်နေသည်။ လူများစွာ၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲမှ အဖြူရောင် ကျားစေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းသွားသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရာအားလုံးသည် အသံမဲ့သွားကာ အချိန်သည်ပင် မရေမတွက်နိုင်အောင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံသည် ဝမ်ချောင်နှင့်အတူ ရွှေရောင် စစ်တုရင်ခုံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

******

အခန်း (၁၇၇၇)

“ဘုန်း”

ရွှေရောင် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲမှ အဖြူရောင် ကျားစေ့ကျဆင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေကြီး တုန်ခါ၊ ကောင်းကင် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ မူလက အဆုံးသတ်ပြီးပြီဟု ထင်ရသော စစ်ပွဲအခြေအနေသည် ဝမ်ချောင်၏ ဤကျားစေ့ တစ်လုံးကြောင့် လေတိုက်ခတ်ခြင်း၊ တိမ်များ ရွေ့လျားခြင်း၊ မြေကြီး ပြိုလဲ ကောင်းကင် မှောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်းခနဲ ဒုန်းခနဲ၊ လူများ သတိမထားမိမီ နောက်တစ်ခဏတွင် မြေကြီး တုန်ခါပြီး တောင်များ ပြိုလဲ မြေများ ကွဲအက်ကုန်သည်။ ထိုရွှေရောင် စစ်တုရင်ခုံနှင့် ကျားစေ့များ အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။

ဤမျှသာမကဘဲ ဝမ်ချောင်၏ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရား ဖွဲ့စည်းပုံ နှင့် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သတ်ဖြတ်သော စစ်အစီအမံ တို့သည် မူလက ဆန့်ကျင်ဘက် လည်ပတ်နေသည့် ဂီယာနှစ်ခုကဲ့သို့ ပွတ်တိုက်ကာ စွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် ဆုံးရှုံးနေကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ လူအများ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခု၏ စွမ်းအင်များသည် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းလာသည်။

ကောင်းကင်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပါက အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်တို့မှ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရား ဖွဲ့စည်းပုံသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာပြီး နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ အရှေ့တံခါး၊ အနောက်တံခါးမှ စစ်တပ်များ၊ မြောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ကြီးမားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသော “စက်ဝိုင်း” တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်ကို တွေ့ရမည်။

ထို စက်ဝိုင်း၏ ဗဟိုသည် “နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်၏ အဓိက အနှစ်သာရနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် ဗဟိုချက် တစ်ခုတည်းရှိသော ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခု ဖြစ်သည်

“ဘုန်း”

ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် အပြင်ဘက် တစ်ခုနှင့် အတွင်းဘက် တစ်ခု၊ ကြီးမားသည့် တစ်ခုနှင့် သေးငယ်သည့် တစ်ခု ဖြစ်သော ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခုသည် ချက်ချင်း ပေါင်းစည်းသွားသည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခု၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားရသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မူလ တည်ငြိမ်မှုကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားသည်။

“နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင် တစ်ခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤဖွဲ့စည်းပုံ၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ဟိုကျွမ်းကျီသည် အခြားသူများထက် ပို၍ များစွာ နားလည်သည်။

အခြားသူများက ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါင်းစည်းလာပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ပေါင်းစည်းမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ သို့သော် ဟိုကျွမ်းကျီ ခံစားသိရှိရသည်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခု ပေါင်းစည်းရုံသာမက ပို၍ ရှုပ်ထွေးသည်။

နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်၏ သေးငယ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကြောင်းများသည် ဝမ်ချောင် ၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ချိတ်ဆက်သွားသည်။ အခြားစကားဖြင့် ပြောရလျှင် ဝမ်ချောင် ၏ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရား ဖွဲ့စည်းပုံ လည်ပတ်မှု၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်သည် မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်ကဲ့သို့ပင် “ဘုရင်သုံးပါး ဖွဲ့စည်းပုံ” ဖြစ်လာသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

အဝေးမှ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထောင်သောင်းချီ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲပြီး သူ၏ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်နှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်

ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခု၏ စွမ်းအင်များနှင့် လည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းများကို အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ရန် အခက်အခဲသည် အလွန်ကြီးမားပြီး လက်တွေ့တွင် ဤအချက်ကို လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် နီးပါး ဖြစ်သည်။

သီအိုရီအရ ဤအချက်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်၊ တစ်နေရာ သို့မဟုတ် နှစ်နေရာ ချိတ်ဆက်ရုံမျှပင် ဖြစ်စေကာမူ ဟူကျွင်းကျ ၏ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်ကို အသေးစိတ် သိရှိထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟိုကျွမ်းကျီ ကိုယ်တိုင်ပင် ဤဖွဲ့စည်းပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး တွက်ချက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း မျက်မှောက်မှ ဤမြင်ကွင်းသည် သူ၏ တွက်ချက်မှုတွင် လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် ပထမမင်းသားကို သွားပြောပါ့မယ်”

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖေယွီဟန်သည် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အစောင့်တပ်မှူး ဖြစ်သည့်အတွက် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ “နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်” အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှည့်လိုက်ပြီး နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် များမကြာမီ အသံတစ်ခုက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“မလိုတော့ဘူး၊ နောက်ကျသွားပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤအဆင့်အတွက် အချိန်အကြာကြီး စီစဉ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့ ပြောင်းလဲရန် လျော့တိလျော့ရဲမှုမျိုး ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် တစ်ခေါက်သွားပြီး ပြန်လာသည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးသည် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲ အမှန်ပဲ သိမြင်တတ်တယ်။ နောက်ကျသွားပြီ”

ဝမ်ချောင် သည် စစ်တုရင်ခုံမှ သူ၏ အကြည့်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အဝေးရှိ ဟိုကျွမ်းကျီ ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် မရယ်မပြုံး ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

‘စစ်သည်များကို ရက်တစ်ထောင် ပြုစု၍ တစ်နာရီ အတွက် အသုံးပြုသည်’ဟူသော စကားအတိုင်း သူတို့ အားလုံး နေရာယူပြီး အသင့်ဖြစ်ရန် ဝမ်ချောင်သည် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ အား အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲရန်၊ ဖွဲ့စည်းပုံကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲရန်နှင့် ဤအရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲရန် သူ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

“ချီချင်၊ အချိန်တန်ပြီ၊ နောက်တစ်ခုက မင်းအပေါ် မူတည်ပြီ”

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ အလယ်ဂိတ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရား ဖွဲ့စည်းပုံ၏ ပုံစံများကို သူသည် ရွှီချီချင်အား ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဗျူဟာမြောက် ရည်ရွယ်ချက်များအားလုံးကိုလည်း ရွှီချီချင်က နားလည်ထားသည်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ရမည်ကို သူမ နားလည်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

“ကျွီ”

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်နှလုံးကို တုံ့ပြန်သည့်အလား စူးရှသောအသံတစ်ခုသည် အလယ်ဂိတ်ဘက်မှ ဝေးလံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်…

ဒုန်း

တစ်ချိန်တည်းနီးပါး မြေအောက်မှ တုန်ခါမှု၊ ကြီးမားသော ကျယ်လောင်သံတစ်ခုသည် နန်းတော် ပတ်ပတ်လည်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူများ ခံစားသိရှိနိုင်သည့်အတိုင်း မြေအောက်ရှိ နက်နဲသော နေရာတွင် မူလက ပေါင်းစည်းထားပြီး ခွဲခြားထားသော ဖွဲ့စည်းပုံကြီး နှစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ခွဲထွက်နေသော ဂီယာနှစ်ခုကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဦးတည်ရာများသို့ လည်ပတ်သွားသည်။

ဤဆန့်ကျင်ဘက် လည်ပတ်မှု ပုံစံကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံများ၏ အတွင်းပိုင်းရှိ ကြီးမားပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအင်များသည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလာသည်။

ဝူးးးး

တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရာစုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ဖြင့် အော်ဟစ်သံများ နှင့်အတူ ထိုတစ်ခဏတွင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်တစ်သိန်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ‘နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်’သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းရှိ ကြီးမားပြီး စည်းမစနစ်ကျသော စွမ်းအင်များကြောင့် တောင်ပြိုလဲ ပင်လယ်ရေစီးသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဝုန်းးးးးး

ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် ‘နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်’ တစ်ခုလုံးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဘုန်းခနဲ အသံဖြင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်နှင့် သက်ဆိုင်သော စွမ်းအင်များအားလုံးသည် လူများ ခံစားသိရှိနိုင်သည့်အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဒါ၊ ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ခွန်ဂိတ်ဘက်တွင် အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးနေပြီး သွမ့်ကျူးယန် သည် လီစီယီနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျူယန်နတ်ဆိုးပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြီးမားသော၊ ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားများနှင့်အတူ လေထဲမှ လီစီယီကို ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ်နေသည်။ သို့သော် မည်သည့် လက္ခဏာမှ မပြဘဲ ဘုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ သွမ့်ကျူးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သိုင်းချီများ ပြိုကွဲသွားပြီး ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသည်။

သွမ့်ကျူးယန်၏ စွမ်းရည်သည် မူလက လီစီယီထက် နိမ့်သည်။ ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အားဖြည့်မှုကြောင့်သာ မနည်း လှည့်ပတ် တိုက်ခိုက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် စွမ်းရည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခြင်းကြောင့် သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းရည်ဖြင့် လီစီယီ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည့် အရာမှာ ဤမျှသာ မဟုတ်ပေ။

ချပ် ချပ် ချပ်

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် သံမဏိသံများ သူ၏ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွမ့်ကျူးယန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထူထပ်သော အင်ပါယာ မြင်းစီးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မူလက ဝန်းရံနေသော ဖွဲ့စည်းပုံ အလင်းစက်ဝိုင်း သုံးခုသည် ဖန်မီးအိမ်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကွဲကြေသွားပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်များသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့် အော်ဟစ်နေကြပြီး ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သွမ့်ကျူးယန်၏ နားထဲသို့ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်မှ တောင်ပြိုလဲ ပင်လယ်ရေစီးသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

“ဖွဲ့စည်းပုံ ပျက်စီးသွားပြီ...”

တစ်ခဏတွင် သွမ့်ကျူးယန် သည် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လီစီယီသည် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဧရာမဓားကို မြှောက်ကာ သူ့ဆီသို့ တည့်တည့် ပိုင်းဖြတ်လာသည်။

အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်၊ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်၊ နေရာတိုင်းတွင် အလားတူ အခြေအနေများ ဖြစ်ပွားနေသည်။

ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးသော စစ်ယန္တရားတစ်ခုသည် ဗဟိုထိန်းချုပ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ‘နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်’သည် ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပြိုကွဲသွားသည်။ ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အားဖြည့်မှု မရှိတော့သဖြင့် အင်ပါယာအစောင့်တပ် တစ်သိန်း၏ စွမ်းရည်သည် များစွာ ကျဆင်းသွားပြီး ခုခံရန် ခက်ခဲတော့သည်။

“သတ်”

ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြင်းခွာသံများကြားတွင် ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်တို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျိုးပေါက်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ တပ်ဖွဲ့များသည် အလုအယက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး မြစ်ရေ ပင်လယ်ရေစီးသကဲ့သို့ ဂိတ်တံခါးသုံးခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်သွားသည်။

အဝေးတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဖေယွီဟန် ၏နှင့် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူများသည် ထိုကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားပြီး မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အင်ပါယာအစောင့်တပ် တစ်သိန်းသည် ဝမ်ချောင် ၏ လက်ထဲတွင် အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်”

ဤအချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်နှင့် သူ၏ ကျင်းယန်နန်းဆောင်မှ လူများသည် အပျော်ဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ အခြေအနေသည် ဤမျှ အထိ ပြိုလဲသွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် စစ်ပွဲအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ‘နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်’ ကို တစ်ခဏအတွင်း ချိုးဖျက်နိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

“မင်းသား၊ အရမ်းကောင်းတယ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”

လီကျင်းကျုံးသည် ဘေးမှ ပဉ္စမမင်းသားကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူသည် အခြေအနေ အရပ်ရပ်က ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေသည် သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

“သခင်လေး၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

မီယာစမိ အာရာကာ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး ဤအချိန်တွင် သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

အခြေအနေသည် မည်မျှပင် ဆိုးရွားပါစေ၊ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ပွဲအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည်ဟု သူမသည် အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် သူ၏သခင်‌လေးမဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရာ မရှိပေ။

၎င်းသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ နန်းတော်မှ လူတိုင်း၏ ယုံကြည်ချက် ဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ လျှော့တွက်ခဲ့တယ်”

အဝေးမှ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ကာ အလွန် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ထုံလော့ မြင်းစီးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့ မြို့တံခါးမှာ အတားအဆီး ခံရတုန်းက စစ်ပွဲပြီးတော့ အဲဒီက စစ်တပ်တွေဟာ အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်နဲ့ ခွန်ဂိတ်ဆီ မသွားခဲ့ဘူး။ မင်း သူတို့ကို နန်းတော်ရဲ့ အရှေ့တံခါးဆီ ပို့လိုက်တာလား”

“ ဟုတ်ပါတယ်။ အကြီးအကဲကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး”

ဝမ်ချောင် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်များသည် လေထဲတွင် လှုပ်ခါနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ယုံကြည်မှု၊ မောက်မာမှုနှင့် လေးစားဖွယ်ရာ စိတ်ဓာတ်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင် လူငယ်မျိုးဆက်များထဲ၌ စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီနှင့် တိုက်ရိုက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော၊ အားကောင်းသော စိတ်ဓာတ် ရှိသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤတစ်ခဏတွင် ဖေယွီဟန် နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစောင့်များပင် ဝမ်ချောင်၏ ပုံရိပ်ကို လေးစားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“အကြီးအကဲရဲ့ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်က စွမ်းအင် ပိုများစေဖို့အတွက် လွှမ်းခြုံဧရိယာကို လျှော့ချခဲ့တယ်။ ချီဂိတ်၊ အလယ်ဂိတ် နဲ့ ခွန်ဂိတ်ကနေ ထိုက်ကျိနန်းတော်အထိပဲ အကျုံးဝင်တယ်။ ဒီဧရိယာထဲမှာ နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာအချိန်အတွင်း အကြီးအကဲရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ပြီး အောင်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တခြားနည်းလမ်း ရှာရတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အကြီးအကဲရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ဧရိယာက သေးငယ်တယ်။ နန်းတော်ရဲ့ တောင်ဘက်တံခါး၊ အရှေ့တံခါး၊ အနောက်တံခါးနဲ့ မြောက်ဘက်တံခါး ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပြင်ပ စက်ဝိုင်းအဖြစ် လွှမ်းခြုံပြီး ဘုရင်သုံးပါး ဖွဲ့စည်းပုံကို ဗဟိုအဖြစ် အသုံးပြုကာ အကြီးအကဲရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို အတွင်း စက်ဝိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်။ အတွင်းနဲ့ အပြင် ဗဟိုချက် တစ်ခုတည်းရှိတာကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံ နှစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့တယ်”

ဝမ်ချောင်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးနှင့်အတူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အကြီးအကဲရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးဟာ ချီဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်နဲ့ အလယ်ဂိတ်မှာပဲ ရှိနေတာပါ။ ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်မယ်လို့ပဲ အကြီးအကဲ ထင်ခဲ့တယ်။ တခြားဦးတည်ရာတွေမှာ ကာကွယ်မှု လုံးဝ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အေးအေးဆေးဆေး စီစဉ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ရှိခဲ့တယ်”

ထိုစကားများက ဟိုကျွမ်းကျီ၊ ဖေယွီဟန် နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကို အရောင်မဲ့စေခဲ့သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်ချောင်ကို မကာကွယ်ခဲ့သည်လည်း မဟုတ်၊ မစဉ်းစားခဲ့သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ အလွန် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းသည်။ ‘နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်’၏ အနှစ်သာရကိုပင် မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဖွဲ့စည်းပုံထဲတွင် ဖွဲ့စည်းပုံကို ထည့်သွင်းခြင်း၊ ပြောင်းပြန်ဆွဲယူကာ ပေါက်ကွဲစေခြင်း စသည့် အတွေးအခေါ်မျိုးသည် သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဒဏ္ဍာရီများတွင်သာ တည်ရှိခဲ့သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အစီအစဉ်များတွင် ဤဖြစ်နိုင်ခြေမျိုးကို သူ လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ပေ

ဝမ်ချောင်၏ တိုက်ခိုက်ပုံသည် စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီအတွက်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းသောပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်လူတစ်ဦး လုပ်ဆောင်မည့် တိုက်ခိုက်ပုံမျိုး မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူများ၏ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြင်းများ ပြေးလွှားနေပြီး အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးနေသည်။ လီစီယီ၊ ကျိလိလောင်ဇူနှင့် အခြားသူများသည် မိုဓားတပ်ဖွဲ့၊ ဝူရှန်း သံမြင်းစီးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့ စသည့် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် တိုးဝင်နေကြသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ချမှတ်ထားသော ကာကွယ်ရေးမျဉ်းသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲနေသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးသည် သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လုံးဝ ပြည့်စုံစွာ အကောင်အထည် ပေါ်လာပြီ။

******

အခန်း (၁၇၇၈)

“နောက်တစ်ခုကတော့ ထိုက်ဟယ်နန်းတော်မှာ ပထမမင်းသားက ဖမ်းဆီးထားတဲ့ ဝန်ကြီးမင်းများကိုလည်း အကြီးအကဲ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။”

ဝမ်ချောင်သည် ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် စစ်တပ်များ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်နေပြီး အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ အကျယ်ဆုံးနေရာကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်-

“အကြီးအကဲက စစ်နတ်ဘုရားလို့ နာမည်ကြီးတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုများ ပေါ့ဆရဲပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီတပ်ဖွဲ့ဟာ ထိုက်ဟယ်နန်းတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ သူတို့ဟာ ထိုက်ဟယ်နန်းတော်ရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာပါ”

“ဘာ”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီနှင့် ဖေယွီဟန် တို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ပထမဆုံး စကားပြောသူမှာ ဟိုကျွမ်းကျီ မဟုတ်ဘဲ အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစောင့်တပ်မှူး ဖေယွီဟန် ဖြစ်သည်။

“ထိုက်ဟယ်နန်းတော်မှာ မင်းမှုထမ်းတွေပဲ ရှိတယ်။ နန်းတော်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လည်း ရှိတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုမှ အတွင်းထဲမှာ စစ်တပ် ဖွက်ထားလို့ မရနိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာ လူတွေ ပုန်းနေလို့လည်း မရဘူး”

ထိုက်ဟယ်နန်းတော်ကိစ္စသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။ ပုန်ကန်မှု အောင်မြင်ပြီး နန်းတက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ပထမမင်းသားသည် ပြည်သူများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိရန်၊ တရားဝင် ဖြစ်လာရန်နှင့် စစ်မှန်သော ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်လာရန်အတွက် ဝန်ကြီးများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှု ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားသော ထိုက်ဟယ်နန်းတော်မှ ဝန်ကြီးမင်းများသည် ပထမမင်းသား၏ အစီအစဉ်တွင် မရှိမဖြစ် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ပထမမင်းသားသည် ဤကိစ္စကို ဖေယွီဟန်အား ကိုင်တွယ်ရန် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြောင်းရွှေ့ခံရသော ဝန်ကြီးမင်းများကို ဖေယွီဟန်မှ လူများ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ လူတိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ မင်းတို့ အတွင်းထဲမှာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး”

ဖေယွီဟန်က ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် စကားမပြောဘဲ သူ၏ မျက်နှာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အလေးအနက် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို တိုက်ရိုက် တာဝန်ယူထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဖေယွီဟန်အား ဝမ်ချောင် နှင့် ရင်းနှီးသော ဝန်ကြီးများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရန်နှင့် ဝမ်ချောင် အထဲတွင် တစ်ခုခု မလုပ်နိုင်ရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သီအိုရီအရ ဝမ်ချောင် သည် လုံးဝ အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ၊ ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သူတွေကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ စစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်တော့ ဒီအတွက် ခင်ဗျားတို့ သိပ်အားထုတ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူတွေကိုရော ခင်ဗျားတို့ စစ်ဆေးပြီးပြီလား။ ငါ မှားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ မနက်ခင်း ဘုရင့်ရှေ့မှောက် အစည်းအဝေးကို တိုင်းပြည်ရေးရာ ဆရာကြီး မလာခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်သည် ဖေယွီဟန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ မရယ်မပြုံး ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖေယွီဟန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ ဝမ်ချောင် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ ယနေ့ မနက်ခင်း အစည်းအဝေးတွင် မြို့တော်တစ်ဝှမ်းရှိ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၊ ဌာနပိုင်များနှင့်မြို့စားများ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်းတိုင်းပြည်ရေးရာ ဆရာကြီးသည် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ အဘိုးကြီး တိုင်းပြည်ရေးရာ ဆရာကြီးသည် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားဘက်ကလည်း ဖြစ်သောကြောင့် မလာလျှင်လည်း အရေးမကြီးပေ။

သို့သော် အရေးကြီးသည်မှာ ယနေ့ အစည်းအဝေးတွင် ဖေယွီဟန် မှတ်မိသည်မှာ အဘိုးကြီး တိုင်းပြည်ရေးရာ ဆရာကြီးသည် ကိုယ်တိုင် မလာသော်လည်း နားထောင်ရန် လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဒါဆိုလျှင်...

ဖေယွီဟန်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်၏ မရယ်မပြုံး အမူအရာကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် သရဲကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ နည်းလမ်းများသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်နဲနေကြောင်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ပြန်ဆုတ်တော့”

ထိုအချိန်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏အသံသည် နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် လှည့်သွားပြီး အဝေးရှိ ဝမ်ချောင် ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း (၆၀) ကြာပြီးနောက် မဟာထန်ရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ မင်းလို လူမျိုး ရှိနေတာကို မထင်မှတ်ခဲ့ဘူး။ အဘိုးကြီး တိုင်းပြည်ရေးရာ ဆရာကြီးက ရာထူး အလွန် မြင့်မားပြီး ပထမမင်းသားနဲ့လည်း ရင်းနှီးတယ်။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်နေတာကြောင့် မင်း အခွင့်အရေး ယူလို့ ရသွားတာ။ မထူးဆန်းဘူးဆိုရင် ထိုက်ဟယ်နန်းတော်က ဝန်ကြီးမင်းတွေကိုလည်း မင်း စေလွှတ်ထားတဲ့ လူတွေ ခေါ်သွားပြီးလောက်ပြီ”

“ အဲဒီ တပ်ဖွဲ့က အကြီးအကဲရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ သွားတာပါ။ ကျွန်တော် လျှို့ဝှက် စီစဉ်ထားတဲ့ လူတွေကတော့ သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီးပြီ။ အကြီးအကဲ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး”

ဝမ်ချောင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ပြီး လေးထောင့်နန်းတော်၊ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်နဲ့စုန့်ဘုရင်ရဲ့ နန်းတော်ကိုလည်း အကြီးအကဲ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ အကြီးအကဲရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် စောစောကတည်းက စီစဉ်ထားပြီးပြီ၊ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်လို့ရမှာပါ။ အကြီးအကဲ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်တပ်တွေလည်း ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းကျန့်နဲ့ သူ့တပ်တွေကို အကြီးအကဲ ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး...”

နောက်ဆုံး စကားကို ပြောသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းတော်မှ ဝန်ကြီးမင်းများကို ဝမ်ချောင်က ကယ်တင်ခဲ့လျှင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် နောက်ပိုင်းတွင် အစားထိုးနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ကျန်းကျန့်နဲ့ သူ့တပ်တွေဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းထားရန် ခက်ခဲလာသည်-

“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

နန်းတော်တွင် အဓိကရုဏ်း ဖြစ်ပွားပြီး ဤည ကုန်လွန်ပြီးနောက် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပါက ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခများ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ခေတ်အခါတွင်မဆို မင်းဆက် ပြောင်းလဲခြင်းသည် တရားရုံး၊ ပြည်သူလူထုနှင့် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ကြီးမားသော မငြိမ်မသက်မှုများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဂရုမစိုက်ပါက ပြည်သူ့ ပုန်ကန်မှုပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် နယ်ခြားဒေသနှင့် နယ်စပ်မှ စစ်တပ်များသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။

တရားရုံး၏ အင်ပါယာအစောင့်တပ်သည် နယ်ခြားဒေသမှ စစ်တပ်များနှင့် ပူးပေါင်းမှသာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ကျန်းကျန့်နှင့် မြောက်ပိုင်း အစောင့်တပ် ရောက်ရှိလာမှသာ ပုန်ကန်မှု စတင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ စကားကို နားထောင်ရသည်မှာ ဤကိစ္စသည် ထင်ထားသည်ထက် များစွာ မရိုးရှင်းပုံရသည်။

“အကြီးအကဲ သတိမထားမိဘူးလား၊ အခုချိန်အထိ ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်က မြို့တော်ထဲကို မဝင်သေးတာကို”

ဝမ်ချောင်သည် မဖြေကြားဘဲ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာပုတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဟိုကျွမ်းကျီ၊ ဖေယွီဟန် နှင့် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မှန်သည်။ နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ အစီအစဉ်အရ ကျန်းကျန့်၏ စစ်တပ်သည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေသင့်သည်။ သို့သော် သေချာ နားထောင်ကြည့်လျှင် မြို့တော်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စစ်တပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာပါက ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ မင်းမှာ တပ်ဖွဲ့တွေ ရှိနေသေးတာလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ့မှာ စစ်တပ် ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ကျန်းကျန့်သည် ရွှေနွားတောင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ဦးက တားဆီးပါက မြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ယခုသည် ညဉ့်နက်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိပါက ဤနေရာတွင် မည်သည့် အသံကိုမဆို ကြားရမည်။

“ကျန်းကျန့်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် စစ်တပ် အများကြီး မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က အကြီးအကဲကို စာရွက်တစ်ရွက် ပို့လိုက်တာပါပဲ”

နောက်ဆုံး စကားကို ပြောသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် “စာရွက်တစ်ရွက်” ဟူသော စကား သုံးလုံးကို ကြားသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီနှင့်ဖေယွီဟန်တို့သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပြီး စကားလုံး မပြောနိုင်ဘဲ အကြာကြီး ရပ်နေကြသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း…

ဧရိယာတစ်ခုလုံးသည် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဝမ်ချောင် နှင့် ဟိုကျွမ်းကျီတို့သည် အဝေးမှ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောပေ။ ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် သူတို့၏ အကြည့်များသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။

“မာရ်နတ်က တစ်ပေ တိုးရင် တရားက တစ်ယူဇနာ တက်သည်” ဟူသော စကားအတိုင်း ဤစစ်တုရင်ပွဲတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင် ဖြစ်စေ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် တွက်ဆနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဟိုကျွမ်းကျီ တစ်ဦးတည်းသာ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ သူနှင့် ပထမမင်းသားတို့ လက်ခံရရှိသော ကျန်းကျန့်၏ စာပင်လျှင် အတုအယောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်သည် ဤမျှ အထိ အသေးစိတ်ကျနေခဲ့သည်

သူ၏ တွက်ချက်မှုများသည် ဤစစ်တုရင်ပွဲမစတင်မီကပင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်”

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိပေ။ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေမှုကြားတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကစားပွဲပဲ။ စုကျန်းချန်ရဲ့တပည့် ဖြစ်တာနဲ့အညီ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။ မင်း ကျန်းကျန့်ရဲ့ စာကို အတုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် မြို့တော်ရဲ့ ပြင်ပ တံခါးတွေ အားလုံးလည်း မင်း လက်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ”

ဝမ်ချောင်သည် နှုတ်ခွန်းဆက် စကားမပြောပေ။ ဤကိစ္စကို ဖြေကြားရန် မလိုအပ်တော့ပါ။ သူဖြစ်စေ၊ ဟိုကျွမ်းကျီ ဖြစ်စေ အရာရာကို သေချာ စီစဉ်ထားပြီး ထင်ရှားသော လျော့တိလျော့ရဲမှုမျိုး ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ယခု မြို့တော်၏ ပြင်ပ တံခါးများသည်လည်း မထူးဆန်းပါက သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို ထက်မြက်ပါတယ်။ စွမ်းရည်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါတောင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လေးစား ချီးမွမ်းရမယ်။ စုကျန်းချန်က သူ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တပည့် မထားခဲ့ဘဲ ဘဝ နှောင်းပိုင်းမှာ မင်းလို တပည့်မျိုး ရခဲ့တာ သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ထူးချွန်ပေမဲ့ မှားတဲ့ အဖွဲ့ကို ရပ်တည်လိုက်မိတာပဲ”

တစ်ခဏအတွင်း ဟိုကျွမ်းကျီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လေပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပုံမှန်အနေအထားသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ အမူအရာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

“မင်း ကျန်းကျန့်ရဲ့ စာကို အတုလုပ်ခဲ့ရင်၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့ရင်၊ ထိုက်ဟယ်နန်းတော်က ဝန်ကြီးမင်းတွေကို ကယ်ဆယ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ နန်းတော် အတွင်းဘက်မှာ အင်ပါယာအစောင့်တပ်တစ်သိန်း ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ တားဆီးမှုကို ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး နာရီပေါင်းများစွာ လိုလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ထိုက်ကျိနန်းတော်ကို သွားရာ ချုံ့ရှန့်တံခါး (Chongsheng Gate) မှာ ပိုင်ဟန်ကျိုး ဦးဆောင်တဲ့ စစ်တပ်ကို ငါ ထပ်စီစဉ်ထားသေးတယ်။ အဲဒီနေရာကို တိုက်ခိုက် အောင်နိုင်ဖို့ မင်း ပိုပြီး အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက... မင်းမှာ အချိန် မရှိတော့ဘူး။ မထူးဆန်းဘူးဆိုရင် နန်းတော် အတွင်းဘက်က စစ်ပွဲလည်း မကြာခင် ပြီးတော့မှာပါ။ နဂါးအစောင့်တွေအားလုံး လဲကျသွားတဲ့အခါ အင်ပါယာအစောင့်တပ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်း ဒီလောက် အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ... အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာပဲ”

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သနားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဉာဏ်ပညာသည် အမှန်ပင် အရေးကြီးသော်လည်း အများစုမှာ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်နှင့် ကံတရား သုံးပုံတစ်ပုံအပေါ် မူတည်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းရည်သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ အမြင်တွင် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

“ဒီလောက် ပြောနေတာတောင် အကြီးအကဲ ဒီပွဲကို မနိုင်သေးပါဘူး။ ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။ မဟုတ်ဘူးလား”

ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။

ဟိုကျွမ်းကျီသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေကာ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ဤစကားကို ဝမ်ချောင်၏ပါးစပ်မှ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် လှောင်ပြောင် ရယ်မောပေမည်။ သို့သော် ဤမျှများစွာသော အဖြစ်အပျက်များ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မြင့်မားသော ဟိုကျွမ်းကျီပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် စောစီးစွာ စကားများစွာ ပြောရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

အဝေးမှ ကြေးမီးဖိုထဲတွင် နောက်ဆုံး မီးခိုးငွေ့တစ်လွှာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း နန်းတော်အတွင်းမှ တိုက်ပွဲသည် ဝေးလံစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အဝေးမှ ညလေထဲတွင် ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီစီယီ၊ ကော်ကျစ်ရီ၊ ကျိလိ လောင်ဇူတို့ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်များသည် အံ့မခန်း အရှိန်ဖြင့် ပိုင်ဟန်ကျိုး စောင့်ကြပ်နေသည့် ချုံ့ရှန့်တံခါး (Chongsheng Gate) ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။

အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်၊ ခွန်ဂိတ်တို့၏ နောက်ဘက်ရှိ စစ်တပ်များသည် သူတို့ကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချောင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ လည်း ထို့အတူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဝမ်ချောင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ချုံ့ရှန့်တံခါး (Chongsheng Gate) ကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် သတင်းဖြစ်ပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ထိုက်ကျိနန်းတော်ကို တိုက်ခိုက် အောင်နိုင်သည့် သတင်းဖြစ်သည်။ ဤစစ်ပွဲသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ အဆုံးသတ်နီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း နန်းတော်၏ အတွင်းဘက်တွင် အခြေအနေသည် ယခင်ကထက် ပို၍ တင်းမာနေသည်။

နန်းတော် အတွင်းဘက်၊ ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တံခါး

“အဲဒီ ကောင်လေးကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးပဲ။ ဟိုကျွမ်းကျီ ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကိုတောင် သူ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တယ်”

မြင့်မားသော နန်းတော် နံရံပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်လျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပုံစံသည် အလွန် ထင်ရှားနေသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား…

ဝမ်ချောင်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက စကားပြောနေသူသည် သူ ယခင်က အနိုင်ယူခဲ့သော ထျန်းဖူနတ်ဘုရားဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဝမ်ချောင်၏အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဘဲ သူ၏ စွမ်းရည်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဤနန်းတော် အဓိကရုဏ်းတွင် ကောင်းကင် နတ်ဘုရားသည် ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်ကာ ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တံခါးတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

******

အခန်း (၁၇၇၉)

“ငါက နည်းနည်း နှမြောမိလို့ပါ။ အဲဒီကောင်လေးက အရမ်း ကြောက်တတ်နေတုန်းပဲ။ သူသာ ခုနက ရှေ့ကို နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်း လှမ်းလာခဲ့ရင် ဒီတိုက်ပွဲက ကြာပြီ ပြီးသွားလောက်ပြီ”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အသံ ပြီးဆုံးသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ အခြားအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေချာကြည့်လိုက်လျှင် လေးငါးလှမ်း အကွာတွင် အခြားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် အဝတ်အစား အတူတူ ဝတ်ဆင်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားအောက် မနိမ့်ပေ။

ဤသူသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား ဖြစ်ပေသည်။

ဤနန်းတော် အဓိကရုဏ်းတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တံခါးကို စောင့်ကြပ်ရန် ပိုင်ဟန်ကျိုးကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား ဟူသော သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးကိုပါ အရန်အဖြစ် နေရာချထားခဲ့သည်။ ယခင်က ဝမ်ချောင်သာ အလယ်ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင်၏ ဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လျှင် ထျန်းဖူနှင့် ထျန့်ရှူ နတ်ဘုရား နှစ်ပါး၊ ပိုင်ဟန်ကျိုးနှင့် အခြား ကျွမ်းကျင်သူများကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားလမ်းကြောင်းများမှ အင်အားကြီးသူများပင်လျှင် အကူအညီ ပေးရန် ပြန်လာကြလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်အတွက် သေလမ်းသာ ရှိပေမည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် အလွန် သတိထားတတ်သူဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးအထိ အတွင်းသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။

“ဟူး”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ လူနှစ်ဦးသည် မြင့်မားသော နန်းတော် နံရံပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။ ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး၌ မီးခိုးလုံးများ ထူထပ်နေပြီး မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသည်။ အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးနေပြီး မြင်းခွာသံများသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ထူထပ်ကာ ဤနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လာနေသည်။

လူနှစ်ဦး၏ နေရာမှ ကြည့်လိုက်လျှင် မြင့်မားသော နံရံအောက်တွင် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ကြီးမားသော စစ်တပ်သည် ဤနေရာသို့ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ချီတက်လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အလယ်ဂိတ် ကျိုးပေါက်သွားပြီ။

ချီဂိတ် ကျိုးပေါက်သွားပြီ။

ခွန်ဂိတ် ကျိုးပေါက်သွားပြီ။

ချုံ့ရှန့်တံခါး နှင့် အလယ်ဂိတ်ကြားရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ်အားလုံးသည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲသွားသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မြင့်မားသော နန်းတော် နံရံပေါ်ရှိ နတ်ဘုရား နှစ်ပါး သည် ကြေးနီနှင့် သံမဏိဖြင့် ပုံသွင်းထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

“ဟွန့်၊ ပုရွက်ဆိတ် အုပ်စုတစ်စုပဲ”

“ငါတို့ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ဒီကနေ ဖြတ်သွားလို့ မရဘူး”

စစ်တပ် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အကြည့်များသည် မောက်မာပြီး အေးစက်နေသည်။

“တံခါးပိတ်”

သူတို့၏ အမိန့်များအတိုင်း ချုံ့ရှန့်တံခါး၏ လေးလံသော တံခါးကြီးသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်တပ်တစ်ခုသည် အတန်းလိုက် စတုဂံ ပုံသဏ္ဌာန်များ ဖွဲ့စည်းကာ ဆည်မြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ နောက်ဘက်ကို လျင်မြန်စွာ စောင့်ကြပ်လိုက်သည်။ မြင့်မားသောဂိတ်ပေါ်တွင် ထျန်းဖူနှင့် ထျန့်ရှူ နတ်ဘုရား နှစ်ပါး၏ အကြည့်များသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်ကာ ကျိလိ လောင်ဇူ၊ လီစီယီ နှင့် ကော်ကျစ်ရီ တို့ကို ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် သူတို့၏ အကြည့်များသည် အလွန် အေးစက်နေသည်။

‘မြင်းကို ပစ်မတိုင်မီ မြင်းစီးသူကို ပစ်၊ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းမတိုင်မီ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်း’ဟူသော စကားအတိုင်း ထိုလူများကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင် တိုက်ပွဲမရှိဘဲ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မည်။

“ပိုင်ဟန်ကျိုး၊ မင်း မင်းရဲ့လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး တံခါးကို စောင့်ရှောက်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖြတ်ခွင့် မပြုနဲ့၊ ကျန်တာတွေကို ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို လွှဲပေးလိုက်”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အထက်စီးမှနေ၍ လူအုပ်ထဲမှ ကျိလိ လောင်ဇူ နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းကို သူ၏ မျက်လုံးများမှ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တံခါးကို စောင့်ရှောက်ပြီး သူတို့က ဦးဆောင်သူ စစ်ဗိုလ်များကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင် ဤချုံ့ရှန့်ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်နိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် နံရံပေါ်မှ မြေပြင်သို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

မြင်းခွာသံများ ဆူညံနေပြီး စစ်တပ်သည် သောင်းနှင့်ချီသော လူများ ထူထပ်နေသော်လည်း ထျန်းဖူနှင့် ထျန့်ရှူ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများအတွက်မူ အရေးမကြီးပေ။

“သတိထား”

အဝေးမှ လူသောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီးထဲတွင် ကျိလိ လောင်ဇူ သည် ဖမ်းထားသော မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းသွားကာ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သံကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျိလိ လောင်ဇူ သည် အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံမှု ရှိသူဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားသိရှိနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ချုံ့ရှန့်တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ခဏမှစ၍ နန်းတော် နံရံပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော နတ်ဘုရား နှစ်ပါးကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ နှစ်ဦးသည် သူ့အား အလွန် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

“တုံ့ပြန်မှုက မြန်သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ”

လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အမူအရာသည် အေးစက်နေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ရာ သူ၏ သိုင်းချီသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ လှိမ့်လာပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးနက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မီးခိုးနက်များထဲတွင် တြိဂံပုံ အချွန်အတက်များပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်သော တောင်ဘက် ကြယ်ခုနစ်လုံး ချွန် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲကို မင်း မနိုင်ဘူး။ ချုံ့ရှန့်တံခါးမှာ စစ်တပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ချိုးဖျက်ခဲ့တဲ့ အရှိန်အတိုင်းဆိုရင် ကံကောင်းရင်တောင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက်တော့ ယူရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်တောင် မရှိတော့ဘူး”

အဝေးမှ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏သည် နန်းတော် အတွင်းဘက်မှ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သတ်ပစ်သံများကို နားထောင်ပြီး ရုတ်တရက် စကားစပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲက အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား”

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းမော့ကာ ဟိုကျွမ်းကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်များသည် ကြည်လင်နေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် မရယ်မပြုံး ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“လူငယ်တွေ ယုံကြည်မှု ရှိတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိတာကတော့ မာနကြီးခြင်းပဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင် ၏ စွမ်းရည်သည် သူ့အား အမှန်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ် နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကျိုးပေါက်သွားခြင်းသည် မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် ချုံ့ရှန့်တံခါးသည် လုံးဝ အခြား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ပိုင်ဟန်ကျိုးကို ငါ အမိန့် ပေးထားပြီးပြီ၊ လုံးဝ ကာကွယ်ရေးကို လုပ်ဆောင်ဖို့နဲ့ ငါကိုယ်တိုင် သေချာ လေ့လာထားတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကိုလည်း သင်ပေးထားတယ်။ မင်းရဲ့ စစ်တပ်က ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား မြင့်မားပါစေ၊ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...”

“အား”

သို့သော် ဟိုကျွမ်းကျီ၏စကား မပြီးဆုံးမီ နောက်တစ်ခဏတွင် ချုံ့ရှန့်တံခါးဘက်မှ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုန်းခနဲ ဟူသော ကြီးမားသော အသံနှင့်အတူ အဝေးရှိ ချုံ့ရှန့်တံခါး၏ တံခါးသည် ထိုတစ်ခဏတွင် ချက်ချင်း ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“…”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

“မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာက ပိုင်ဟန်ကျိုးက အစကတည်းက ကျွန်တော့်လူပဲ”

ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ပြုံးလျက် ဤစကားကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် ပတ်ပတ်လည်ရှိ လူတိုင်းသည် ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တံခါး၊ လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကျိလိ လောင်ဇူ နှင့် အခြားသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် ဦးတည်နေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်—

“အား”

သူ၏ နောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်ယင်သွားပြီး ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ မယုံနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်-

ချုံ့ရှန့်တံခါး၏ အပေါ်ဘက်ရှိ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လိမ်ကောက်ပြီး ချွန်ထက်သော ဓားရှည်တစ်ချောင်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်မှ ထိုးထွက်နေသည်။ သူ၏ နောက်ဘက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် သံချပ်ကာ ဝတ်ထားသော ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထိုဓားရှည်၏ ဓားလက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အောက်ဘက်တွင် မူလက နောက်ဘက်၌ ခုခံကာကွယ်ရန် တာဝန်ယူထားသည့် အင်ပါယာအစောင့်တပ်သည် ချုံ့ရှန့်တံခါးကို ဖွင့်ကာ တံခါးမှ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပိုင်ဟန်ကျိုး”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အမူအရာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းပင် ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ပထမမင်းသားဘေးတွင် အားကိုးရဆုံး စစ်သူကြီးဖြစ်သော ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် ဤအချိန်တွင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများကို တိုက်ခိုက်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ဘုန်း”

ဆက်တွေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ လေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိုင်ဟန်ကျိုးကို တည့်တည့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကို ကာကွယ်ကြ”

တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် ပိုင်ဟန်ကျိုး နောက်ဘက်မှ စစ်သည်များစွာသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝိုင်းအုံလာကာ ပိုင်ဟန်ကျိုး (Bai Hanzhou) ဘေးတွင် ရပ်တည်ပြီး ကာကွယ်ရေး တိုက်ခိုက်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံ၏ ပုံစံငယ်ကို အကြမ်းဖျင်း ဖွဲ့စည်းကာ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းသည် ဟိုကျွမ်းကျီမှ ဝမ်ချောင်၏စစ်တပ်ကို တားဆီးရန်အတွက် အထူး သင်ကြားပေးခဲ့သော ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း…

ကျယ်လောင်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ပိုင်ဟန်ကျိုးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စစ်သည်များသည် အော်ဟစ်သံများဖြင့် လဲကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ ထိခိုက်မှု လွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် အားနည်းသွားခြင်းကြောင့် ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် ဤသေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

“ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး”

လေထဲတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းကို ထိုးဖောက်ခံရသော်လည်း သူသည် လုံးဝ မထိခိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

“ငါ့ကို သတ်ရဲတယ်”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး ချီတုံချတုံ မရှိဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဒုန်းခနဲ ဟူသော ကြီးမားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ညာလက်ကို အောက်ဘက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ဆံခြည်မျှင်စာမျှ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ်သည် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် သိုင်းချီဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အစအနများနှင့် မြေသား အုတ်ခဲများ အပါအဝင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ စိတ်နှလုံးသည် ရေအောက်သို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဤလူများသည် ပထမမင်းသားမှ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ နောက်ခံကို ပထမမင်းသားက ဘယ်တုန်းကမှ ရှင်းပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဤလူများသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ပိုင်ဟန်ကျိုးမထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“လူတိုင်း အမြန် လိုက်လာခဲ့”

အဝေးမှ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျိလိ လောင်ဇူ၊ လီစီယီ၊ ကော်ကျစ်ရီ၊ မီယာစမိ အာရာကာနှင့် မြောက်ပင်လယ်မှ သခင်သုံးပါးအပါအဝင် စစ်တပ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများစွာတို့သည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး ချုံ့ရှန့်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

“သတ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော စစ်တပ်များသည် အော်ဟစ်ကာ ဖွင့်ထားသော ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

“မင်းတို့ သေသင့်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ အားလုံး ဒီမှာ သေရမယ်”

လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခြေရင်းမှ အရပ်ရပ်မှ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ချီတက်လာသော စစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်နေသည်။ ဘုန်း၊ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြင်းစီးစစ်သည် ရာပေါင်းများစွာသည် အော်ဟစ်ကာ လေလှိုင်းဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်လာပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ဒီလိုလုပ်ရင် ဒီကနေ ဖြတ်သွားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ သရဲကျွန် ထွက်လာခဲ့”

အခြားတစ်ဖက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တပ်များသည် ချုံ့ရှန့်ဂိတ် ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ နန်းတော်၏ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးမျဉ်းလည်း ကျိုးပေါက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော နန်းတော် နံရံပေါ်တွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် စူးရှပြီး လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ကာ ညလေထဲတွင် အဝေးကြီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ကျွီ”

မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် အရပ်လေးမျက်နှာမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများစွာသည် တုံ့ပြန်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝေးရာနှင့် နီးရာမှ အနက်ရောင် ပုံရိပ်များစွာသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အံ့မခန်း အရှိန်ဖြင့် ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ဆီသို့ အကူအညီပေးရန် ချီတက်လာသည်။

“သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်”

ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသံနှင့်အတူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူများသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဖောင်းပွလာပြီး လျင်မြန်စွာ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲလာကြသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသည် လုဝူတစ်ဝက်၊ ကျူပီတစ်ဝက်နှင့် အသူရာအဖြစ် တစ်ဝက် ပြောင်းလဲလာကြပြီး ငရဲမှ နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အား”

ပြောင်းလဲမှုသည် ဤမျှသာ မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဤရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများထံသို့ ရောက်နေစဉ် ပိုင်ဟန်ကျိုးနောက်ဘက်ရှိ စစ်တပ်ထဲမှ လူမဆန်သော အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဘက် စစ်တပ်ထဲမှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်၏ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော စစ်သား ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် အော်ဟစ်ကာ လျင်မြန်စွာ လုဝူ တစ်ဝက်၊ ကျူပီတစ်ဝက်နှင့် အသူရာအဖြစ် တစ်ဝက်သို့ ပြောင်းလဲလာကြသည်။

******

အခန်း (၁၇၈၀)

ဖွဲ့စည်းပုံ ဖွဲ့နေသည့် အင်ပါယာအစောင့်တပ် စစ်သည်တစ်ဦးသည် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ လူမဆန်သော လက်ဖဝါးတစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ရင်ဘတ်ရှိ သံချပ်ကာ အမာစားပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ထို လက်ဖဝါးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ

“ဒါ ဘယ်လို သတ္တဝါ မျိုးလဲ”

ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး မယုံနိုင်စရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများသည် တသွင်သွင် စီးကျလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်ငွေ့ငွေ့ပင် ကင်းမဲ့သွားသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည် လဲကျသွားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြား စစ်သည်များသည် လူတဝက်၊ သားရဲတဝက် ဖြစ်နေသည့် ထို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများကြောင့် ဆက်တိုက် လွင့်စင်သွားကြသည်။

ထို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများသည် ကျားများ သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သကဲ့သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့ကို တစ်ချက်ချင်းမျှပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိပေ။

“တားကြ”

“တားကြ”

လူတိုင်းသည် ဖွဲ့စည်းပုံများ ဖွဲ့စည်းကာ ထို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများကို အစွမ်းကုန် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း အရေအတွက် များပြားပြီး သရဲကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ထိုလူများရှေ့တွင် လုံးဝ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဟူး…

အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်တစ်ခုသည် လွတ်ထွက်သွားကာ အင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်တစ်ဦးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုလူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် အတွင်းရှိ သိုင်းချီများနှင့်အတူ ထိုအနက်ရောင် မာရာမီးဖြင့် မီးလောင်ကျွမ်းကာ ပြာမှုန်ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် အင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး၊ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ဆက်တိုက် လဲကျသွားကြသည်။ လေဟာနယ်ထဲတွင် မီးလောင်ကျွမ်းသော ပြာမှုန်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများအားလုံးသည် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းလာကြသည်။

“ဒုန်း”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ လှိမ့်တက်လာပြီး လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပျံသန်းလာသော ကျိလိ လောင်ဇူ၊ လီစီယီနှင့် အခြားသူများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ကြီးမားသော လက်ဝါးချက်၏ အရှိန်အဟုန် မရပ်တန့်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ အင်ပါယာအစောင့်တပ် ရာပေါင်းများစွာသည် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု ခံစားရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ကြွေကျနေသော အရွက်များကဲ့သို့ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

“မင်းတို့ သေသင့်တဲ့ သာမန်လူတွေ၊ မင်းတို့ အားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်မယ်။ ပြီးတော့ မင်း၊ ငါ့ကို ထိခိုက်ရဲတဲ့အတွက် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း အစအစ ဖြတ်ပစ်မယ်”

လေထဲတွင် အခြေအနေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် အဝေးရှိ လူအုပ်ထဲမှ ပိုင်ဟန်ကျိုးကို လျင်မြန်စွာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် သူ့ကို နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်ကို သူ မမေ့နိုင်ပေ။ သူသာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပါက၊ သူ၏ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုဖြင့် နောက်ဆုံး ခဏတွင် သူ၏ နှလုံးသားကို နေရာရွှေ့ကာ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ ဓားကို လွဲချော်စေခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့လျှင် ထိုတစ်ခဏတွင် ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ လက်ထဲတွင် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးက လုပ်ကြံခံရပြီး ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို အရှက်ရမှုကို သေခြင်းဖြင့်သာ ဆေးကြောနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း”

လေထဲမှ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့ပြီး ချုံ့ရှန့်တံခါးကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုနတ်ဘုရားများကို လုပ်ကြံခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုင်ဟန်ကျိုးမထင်မှတ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ပြိုင်ဘက်များ၏ စွမ်းရည်သည် သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ပိုင်ဟန်ကျိုး ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း”

အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ စိတ်နှလုံးသည် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာကာ အတွင်းမှ သိုင်းချီများသည် ဆူညံစွာ ပေါက်ကွဲပြီး ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

လျှပ်တပြက် အချိန်အတွင်း ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် အများကြီး တွေးရန် အချိန်မရဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းယိုင်စေကာ ထိုတစ်ခဏတွင် ထောင့်ဖြတ် အနေအထားသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားသည်။

‘ထိုက်ပိုင်၏ အလင်းသုံးခု’

ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဓားချီများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နေထက် အဆပေါင်း ထောင်ချီ ပို၍တောက်ပသော နေတစ်စင်းအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဦးတည်ရာ သုံးခုသို့ ခွဲထွက်ကာ ခုန်ထွက်သွားသည်။

ဤထိုက်ပိုင်၏ အလင်းသုံးခုသည် မူလက ပိုင်ဟန်ကျိုးကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ခဏအတွင်း သုံးကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ပိုင်ဟန်ကျိုးက အသုံးပြုခဲ့သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း”

ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ တောက်ပသော ခွဲထွက်ကိုယ်နှစ်ခုသည် အနည်းငယ်သာ ခုန်ထွက်နိုင်သေးပြီး ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ရိုက်ချက်ကို ထိမှန်ကာ လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ တတိယမြောက် ခွဲထွက်ကိုယ်သည် လေထဲတွင် လိမ်ကောက်သွားပြီး အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းခဲ့သော်လည်း ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ရိုက်ချက်ကို ထိမှန်ခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

“အား…”

ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးအန်ချကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ လေးလံစွာ လွင့်စင်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ ထိုက်ပိုင်၏ အလင်းသုံးခုသည် နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ဖြစ်သွားပြီး ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ မလွဲမသွေ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

ပိုင်ဟန်ကျိုး လွင့်စင်သွားစဉ် ဒုန်း ဒုန်း ဟူသော အသံနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချုံ့ရှန့်ဂိတ်အပြင်ဘက်တွင် လီစီယီ၊ ကျိလိ လောင်ဇူ၊ မြောက်ပင်လယ်မှ သခင်သုံးပါးနှင့် အခြား ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြဘဲ ဆက်တိုက် လွင့်စင်သွားကြသည်။

“ဟွန့်.. မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ၊ ဒီလိုလုပ်ရင် အနိုင်ရမယ် ထင်နေတာလား။ နတ်ဘုရားတွေ ရှေ့မှာ မင်းတို့ဟာ သဲမှုန်လေးတွေပဲ ရှိတယ်”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားတို့၏ အေးစက်သော အသံများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ဒုန်း”

သူတို့ နှစ်ဦးသည် လက်ဝါးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချလိုက်ရာ ဒုန်း ဒုန်း ဟူသော မြေငလျင်လှုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော သိုင်းချီသည် လီစီယီ၊ မြောက်ပင်လယ်မှ သခင်သုံးပါးနှင့် များစွာသော ဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ဝူရှန်းသံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ကောင်းကင်ပြင်မှ သတ္တုအပိုင်းအစများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဤကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ ရှိခဲ့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏ သံချပ်ကာများသည် ကြွပ်ကြွပ် အသံများဖြင့် လိမ်သွားပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကာ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ ထိုဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ထိုထဲမှ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ လုံးဝ အနိုင်ယူလို့ မရဘူး၊ အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ် လူတွေ ဘယ်လို ရှိနေနိုင်တာလဲ”

လီစီယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စီးကျနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေကာ သွားများပင် ကျိုးမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ အားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့ပြီး ‘ငါးပါး ငရဲပြည်မှ နတ်ဆိုး သတ်ဖြတ်ခြင်း’ကိုပင် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ထို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“မဖြစ်ဘူး၊ သူတို့ တားဆီးထားလို့ မရဘူး၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင် လူတိုင်း သေဆုံးရလိမ့်မယ်”

အခြားတစ်ဖက်တွင် မြောက်ပင်လယ်မှ သခင် သုံးပါး သည်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ ချီဘုရင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ သုံးဦးအတွက် အခြေအနေသည် ဆိုးရွားသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ လောကမှ လူများကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိသူမှာ ဝမ်ချောင်သာ ရှိတော့သည်။ ထိုသုံးဦးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ထံသို့ ခိုလှုံကြောင်း အသိပေးရန်အတွက် စွမ်းရည်များကို ပြသလိုသော်လည်း ပြိုင်ဘက်များ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ကိုယ်ခံပညာ လောကတွင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများဖြစ်ပြီး ဆောင်းယွမ်ရီ၊ ရှီကွမ်းထင် တို့ထက်ပင် အဆင့်မြင့်သူများ ဖြစ်သော မြောက်ပင်လယ်မှ သခင် သုံးပါး သည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲ အထင်ကြီးခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးချင်း စွမ်းရည်အရ ကျိလိ လောင်ဇူ အောက် မနိမ့်ပေ။ သို့သော် ဤ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် နတ်ဘုရားများရှေ့တွင် သူတို့သည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားခဲ့ကြရသည်။

ထို စွမ်းအားသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဖြစ်စေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူတို့ သုံးဦး ခံစားမိသည်မှာ ထို နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကို အနိုင်ယူရန် မျှော်လင့်ချက် တစ်စိုးတစ်စိမျှ မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ချောင် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်မြင်နေသည်။

“ပစ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးမှ ချန်ပုရန် သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လေထဲတွင် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လှည်းဖြင့် တပ်ထားသော လေးဆယ်ခုသည် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မြှားများသည် သိုင်းချီများဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လေထဲမှ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သို့သော် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦးသည် လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မထင်ရင် ထင်သလို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း ပေါက်ကွဲသံများ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေပြီး လှည်းဖြင့် တပ်ထားသော လေးဆယ်ခု သည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး အစိတ်အပိုင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျလာသည်။ မြှားပစ် စစ်သည်အုပ်စုသည်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထူထပ်သော စစ်တပ်ကြီးထဲတွင် လူများစွာသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ လွင့်စင်သွားကြပြီး ကိုယ်လက် အပိုင်းအစများ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မြင်းစီးစစ်သည်များ ဖွဲ့စည်းပုံ ဖွဲ့ကာ ဆက်တိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းများ မရှိပါက စစ်တပ်သည် ယခုအချိန်တွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လီစီယီ တို့ပင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ရှင်သန်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဒါက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ ဒီနေ့ မင်းတို့ အားလုံး သေရမယ်”

ကောင်းကင်ယံမှ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံကို ကြားရသည်။ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ ဓားချက်သည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကိုလည်း နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

အစောပိုင်းတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ပိုင်ဟန်ကျိုးကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး ပိုင်ဟန်ကျိုးသာမက ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုရဲ့ အရသာကို ခံစားစေမယ်”

ထို အေးစက်သော အသံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အနက်ရောင် သိုင်းချီ တစ်ခု ကျရောက်တိုင်း မြင်းစီးစစ်သည် ရာပေါင်း သောင်းချီသည် ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး စစ်တပ်၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။ ထျန်းဖူ နှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ချုံ့ရှန့်တံခါးရှေ့တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အသူရာငရဲ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နန်းတော် အတွင်းဘက်တွင် လုဝူ တစ်ဝက်၊ ကျူပီ တစ်ဝက်နှင့် အသူရာအဖြစ် တစ်ဝက် ပြောင်းလဲသွားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများစွာ ပါဝင်လာပြီး မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်လာသောကြောင့် ထိုက်ကျိနန်းတော် ရှေ့တွင် နဂါးအစောင့် များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျနေသည်။

“သတ်၊ သတ်၊ သတ်၊ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်”

ဤအချိန်တွင် မီးတောက်များ လင်းထိန်နေပြီး ပထမမင်းသား လီယင်း သည် နောက်ဘက် အဝေးတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ အမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ပုံပျက်နေသည်။ နဂါးအစောင့်များ၏ စွမ်းရည်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီ လဲကျမသွားမီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများစွာကို သတ်နိုင်သော်လည်း ထိုလူများသည် ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် ချီတက်လာပြီး သေခြင်းကို မကြောက်ဘဲ ရှိနေသောကြောင့် နဂါးအစောင့် များ၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် အလွန် ကြီးမားနေသည်။

“ဒီနေ့ ငါ့ကို ဘယ်သူ တားနိုင်ဦးမလဲ”

ပထမမင်းသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံသည် ညလေကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စစ်တပ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မွေးမြူထားသည်မှာ ယခုလို အချိန်မျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ နောက်ထပ် ခဏအကြာတွင် ထိုက်ကျိနန်းတော်ရှေ့ရှိ နဂါးအစောင့်များအားလုံးကို သတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများ၏ အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သည် သူ့အား အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုဆောင်းခဲ့ရခြင်းအတွက် နောင်တ မရစေပါ။ မည်သည့် တန်ဖိုးကို ပေးရစေကာမူ ဤညတွင် သူသည် ထို အမြင့်ဆုံး ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ကာ စစ်မှန်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်သည်။

“အား”

နန်းတော်ထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာကာ ဝမ်ချောင် ဘက်အတွက် အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်လာသည်။ မီးခိုးလုံးများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ထူထပ်လာပြီး မီးတောက်များသည်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ တောက်လောင်လာသည်။ ထို တောက်ပသော မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို အလင်းပေးနေသည်။ ဓားသံများ၏ ဆူညံသံနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများသည် နန်းတော်မှ အဝေးကြီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အဝေးမှ အခြားတစ်နေရာတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည်လည်း နန်းတော်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိသည်။ အော်ဟစ်သံများ မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံများအရ စစ်ပွဲသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ဘက်သည် အခြေအနေကို ထပ်မံ ဖိနှိပ်ထားကာ တိုက်ပွဲ အောင်မြင်မှုသည် ဆက်တိုက် တိုးချဲ့လာနေသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ အစီအစဉ်လား”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် လှည့်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အင်အားတစ်ခုသည် နည်းလမ်းဆယ်ခုကို ချေဖျက်သည်” ဟူသော စကားအတိုင်း မည်မျှ နည်းလမ်းများ အသုံးပြုပါစေ၊ ဝမ်ချောင် သည် ပိုင်ဟန်ကျိုးကို လက်နက်ချစေကာ ပထမမင်းသားဘေးတွင် နေရာချထားနိုင်ခဲ့သည့်တိုင် (ထိုအချက်ကို သူပင် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ)၊ အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားရှေ့တွင် အရာအားလုံးသည် မြေမှုန့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝမ်ချောင် သည် စကားမပြောဘဲ သူ၏ အမူအရာသည် အလွန် တင်းမာနေသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာသည် ညတစ်ညတည်းတွင် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့် ဝမ်ချောင် သာမကဘဲ အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးပေါင်း မည်မျှ ရှိသည်ကို မသိဘဲ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

နန်းတော်မှ အလွန် ဝေးကွာသော နေရာ၊ စုအိမ်တော်

ဤ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး မြို့တော်မှ လူတိုင်း လေးစားကြည်ညိုသော အိမ်တော်သည် မှောင်မိုက်နေပြီး နောက်ဖေးခြံဝန်းတွင် မှိန်ဖျော့သော မီးအိမ်အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ပျံ့နှံ့နေသည်။ မြို့တော်သူ မြို့တော်သားများ ခံစားရသကဲ့သို့ စုအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသည် မှောင်မိုက်ပြီး ဖိနှိပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် လူများစွာ သတိမပြုမိသည်မှာ စုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်တွင် သက်ကြီး ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒီ ကလေး... မကြာခင် မခံနိုင်တော့ဘူး”

စုကျန်းချန်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။