အခန်း (၁၇၈၁-၁၇၈၅)

အခန်း (၁၇၈၁)

ဟူး..

လေတိုက်သံ ဖြတ်သွားပြီးနောက် ခြံဝန်းထဲတွင် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ စုကျန်းချန်၏ သက်ပြင်းချသံမှလွဲ၍ မည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရပေ။

“သခင်ကြီး၊ တကယ်ပဲ... သွားတော့မှာလား”

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အသက်ကြီးရင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဘက်မှ စုအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်းအဘိုးကြီးသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခါးကို ကုန်းကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှစ်လှမ်း လှမ်းလာသည်။ သူသည် စုကျန်းချန်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယနေ့ သခင်ကြီးသည် ပုံမှန်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ မူလက တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ရေကန်သည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် သခင်ကြီးတွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သခင်ကြီး ဤခြံဝန်းထဲမှ ထွက်ခွာပြီး ‘စိတ်ထုံး’ ကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် အချိန်တန်သောအခါ သူ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။ ဤတစ်ခဏတွင် သူသည် သခင်ကြီးအတွက် ကောင်းသည်၊ ဆိုးသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

“အဲဒီ ကလေးမှာ ထမ်းပိုးထားရတာတွေ များလွန်းတယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါက သူ့ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ တိုက်ပွဲ မဖြစ်သင့်ဘူး”

စုကျန်းချန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် ကိုယ်တိုင် မပါဝင်သော်လည်း အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စစ်သား တစ်သောင်းမျှဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားသော ပထမမင်းသားကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုလို အဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခြင်းသည်ပင် အလွန်အံ့မခန်း ဖြစ်သည်။

ကျန်တာတွေကိုတော့ သူ့လို ဆရာသမားက ကူညီပေးသင့်ပြီ။

“အင်းးး”

နောက်ဘက်တွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သံနှင့်အတူ အိမ်တော်ထိန်းအဘိုးကြီးသည် စုကျန်းချန်၏ ရွေးချယ်မှုကို နားလည်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အိမ်တော်ထိန်းအဘိုးကြီး၏ အကြည့်များကြားတွင် စုကျန်းချန်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ စုကျန်းချန်၏အော်ရာသည် မူလက ငြိမ်သက်နေပြီး သာမန် အဖိုးအို တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခဏတွင် မြေပြို၊ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ကြီးမားသော စွမ်းအင်သည် မတ်မတ်ရပ်နေသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ စုကျန်းချန်ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင် အရောင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်။ အရှင့်အား ပေးထားသည့် ကတိကို ကျွန်တော် ချိုးဖောက်ရတော့မယ် ထင်ပါတယ်”

လေထဲတွင် တိုးညှင်းသော လေသံတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီးနောက် နောက်တစ်ခဏတွင် စုကျန်းချန်၏ ပုံရိပ်သည် စုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝန်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ထိုအချိန်တွင် စုကျန်းချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သည့် ဓားချီတစ်ခုသည် စုအိမ်တော်မှ ထိုးထွက်လာသည်။ ထို အားကြီးသော ဓားချီသည် တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် ထိတ်လန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

ထိုဓားချီ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏ၌ပင် လောကတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နန်းတော် အတွင်းနှင့် အပြင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များသည် ထို အံ့မခန်း ဓားချီကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။

ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား နှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားတို့သည် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်နေပြီး မည်သူမျှ သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူတို့ ရှေ့တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ထူထပ်သော အလောင်းပုံများ စုပုံနေသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျိလိ လောင်ဇူ၊ ပိုင်ဟန်ကျိုး ၊ လီစီယီနှင့် အခြားလူများ အားလုံးသည် ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေကြသည်။

—သူတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုနှစ်ဦး၏ ပြိုင်ဘက်များ လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ ပိုင်ဟန်ကျိုးသည် ယခင်က ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားကို နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်း မရှိပါက ဤလူများအားလုံးသည် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့သူတွေ၊ အားလုံး သေရမယ်”

လေထဲတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားတို့သည် သတ်ဖြတ်ပွဲကို စတင်ကာ ကျိလိ လောင်ဇူ ၊ လီစီယီ တို့ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ နန်းတော်၏ တောင်ဘက်ရှိ စုအိမ်တော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ”

ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သည့် ဓားချီကို ခံစားမိသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦး၏ မျက်ခွံများ တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရောက်ရှိနေပြီဆိုလျှင် သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးစိုက်ခံရသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ သူတို့ ပြောသည့်အတိုင်း သာမန်လူများသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို ဓားချီသည် သူတို့ နှစ်ဦးကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားစေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထို စွမ်းအင်သည် သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာနေသည်ကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း”

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်း ထိုအံ့မခန်း ဓားချီသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ရှိသလို၊ မရှိသလို ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်နေသော သက်တံ့ကဲ့သို့ ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် နန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

“စုကျန်းချန်”

အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော စွမ်းအင်ကို ခံစားမိသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ရုတ်တရက် ခုန်သွားကာ မျက်နှာသည် အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်။

“အဘိုးကြီး၊ မင်း အပြင်မထွက်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

စုကျန်းချန်သည် ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား ပေးထားသည့် ကတိကို ချိုးဖောက်ပြီး တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက် စုကျန်းချန်ကို အမြဲ ဖိအားပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ယခင်က စိတ်ကူးများသာ ဖြစ်သည်။

ဤစစ်ပွဲတွင် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည်မှာ စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် စုကျန်းချန်ကို ထွက်ပေါ်လာစေလိုသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သို့မဟုတ် ဤနည်းလမ်းဖြင့် လုံးဝ မဖြစ်စေလိုပေ။

“ဆရာ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည်လည်း စုကျန်းချန်၏ စွမ်းအင်ကို ခံစားမိပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

နန်းတော် တံခါးဝ။

“ချွမ် ချွမ် ချွမ်”

ရာပေါင်းများစွာသော ပြစ်မှုထောင်ဒဏ်ဌာနမှ စစ်သားများသည် နန်းတော်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ရုတ်တရက် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှိဘဲ သူတို့၏ ခါးရှိ ဓားများနှင့် ဓားရှည်များသည် လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် သန်ဓားအိမ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာများပင် ချွမ်ချွမ် မြည်အောင် တုန်ခါလာသည်။

“ဒါ၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

လူတိုင်းသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ မသိကြပေ။

“မြန်မြန် ကြည့်၊ အဲဒါ ဘာလဲ”

အမှောင်ထဲရှိ ပြစ်မှုထောင်ဒဏ်ဌာနမှ တပ်သားတစ်ဦးသည် အဝေးကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ လေတိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခုသည် နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့ အလယ်မှ ပွတ်တိုက်သွားပြီး နန်းတော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သတ်”

ဤအချိန်တွင် နတ်ဘုရား-နတ်ဆိုး တစ်သိန်း သုတ်သင်ရေးအစီအရင် ပျက်စီးသွားပြီး အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်နှင့် ခွန်ဂိတ် သုံးနေရာလုံး ကျဆုံးသွားသော်လည်း ပြန့်ကျဲသော တိုက်ပွဲများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို မသိသော စစ်သည်များသည် အဝေးမှ ရောက်ရှိလာပြီး ချုံ့ရှန့်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်နှင့် အလယ်ဂိတ် ဘက်သို့ အကူအညီပေးရန် ချီတက်လာကြသည်။

“ဟူး….”

အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်နှင့် အဖြူရောင် ဆံပင်ရှိသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် သာမန် အဝတ်အစားဖြင့် ရုတ်တရက် နန်းတော်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ပထမမင်းသား၏ သစ္စာရှိသော အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များသည် ဓားများ၊ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ဘက်သို့ အကူအညီပေးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ဤ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများ အေးစက်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘယ်က အဘိုးကြီးလဲ”

“ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကို သတ်”

ယနေ့ည နန်းတော်သည် နဂါးလှိုဏ်ဂူနှင့် ကျားဂူကဲ့သို့ အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာသူသည် မိတ်ဆွေမဟုတ်လျှင် ရန်သူသာ ဖြစ်သည်။ မျက်မှောက်မှ အဖိုးအိုသည် လက်နက်ကိုင်ရန် ခွန်အားမရှိသူကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူတို့အတွက်မူ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခြင်းသည် သေလမ်းသာ ဖြစ်သည်။

ချွမ် ချွမ် ချွမ်၊

အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များ အုပ်စုသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ခါးရှိ ဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို ကိုင်ကာ ဤမူရင်းဇာစ်မြစ် မသိသော အဖိုးအိုကို အသားလွှာအဖြစ် ခုတ်ထစ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့၏ အကြည့်များကြား၌ ထိုပုံရိပ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်မျှသာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရာပေါင်းများစွာသော အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရဘဲ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဘေးဘက်ရှိ နန်းတော် နံရံများသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လဲကျသွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုအဖိုးအိုသည် တိုက်ခိုက်မှု ပြုခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိပင် မသေချာမီ လူတိုင်းသည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအဖိုးအိုက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို တစ်ချက်စောင့်နင်းလိုက်ကာ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လူများကြားမှ ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အား ငါ့ဓား”

“ငါ့ သံချပ်ကာ”

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရှေ့နန်းဆောင်မှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သန်ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားရှည်သည် မည်သည့်အချိန်က ကွဲကြေသွားသည်ကို မသိလိုက်ရပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချလပ်လပ် ဟူသော အသံများနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာများသည် စက္ကူများကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ကာ ပြုတ်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ”

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်းသည် ထိုအဖိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နန်းတော် အတွင်းဘက်၊ အလယ်ဂိတ်၊ ချီဂိတ်နှင့် ခွန်ဂိတ်တို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည်။

“သတ်…”

ဝမ်ချောင်၏ စစ်တပ်မှ ချေမှုန်းခံခဲ့ရသော်လည်း နန်းတော်ထဲတွင် အင်ပါယာအစောင့်တပ်အရေအတွက် အတော်အတန် ရှိနေသေးသည်။

လီစီယီတို့သည် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ယခုအခါ တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် အရပ်လေးမျက်နှာမှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များစွာသည် ပြန်လည် နိုးထလာပြီး အော်ဟစ်ကာ ဤနေရာသို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

“ဝုန်း”

အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး ခဏအတွင်း စုကျန်းချန်သည် နေရာများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤ ပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ပွဲ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“သူ့ကို သတ်”

စုကျန်းချန်ကို မြင်သောအခါ အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်အချို့၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်ပြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်း စဉ်းစားမနေဘဲ ဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လျက် စုကျန်းချန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် ကိုယ့်လူ မဟုတ်သည်ကို သေချာပါက ချက်ချင်း သတ်ပစ်ကြသည်။

ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်များကို မြင်သောအခါ စုကျန်းချန် ၏ အကြည့်များသည် အေးစက်သွားပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဘုန်း….

မည်သည့် သိုင်းချီလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသော်လည်း ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ် စစ်သည်များသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်မီ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားကြပြီး နောက်ဘက်ရှိ အင်ပါယာအစောင့်တပ် အုပ်စုထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်သွားကြသည်။

“အား”

ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝင်တိုက်သွားသော အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များသည် အမြောက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အင်ပါယာအစောင့်တပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

“သတ်”

ဤနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်ရာပေါင်းများစွာသည် ဦးတည်ရာကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲကာ စုကျန်းချန်ဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

“အား”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာသည် ပေအတော်အတန် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း မမြင်ရသော စွမ်းအင် နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှုသည် စစ်မြေပြင်တွင် ပို၍များသော လူများကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“သတ်…..”

တစ်ခဏအတွင်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပို၍များသော စစ်သည်များသည် စုကျန်းချန်၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အတွင်းမှအခြေအနေကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပြိုင်ဘက်များစွာ ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“ဘုန်း…”

ကျယ်လောင်သော ပြိုကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြင်းများအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟီးကြပြီး စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် မချဉ်းကပ်နိုင်မီ ကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းလုံးတစ်ခုနှင့် ထိမှန်သကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ပေအတော်အတန် အကွာအဝေးမှ စက္ကူများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုလုံးတွင် စုကျန်းချန်သည် မျက်လုံးပင် မလှုပ်၊ လက်ပင် မလှုပ်ဘဲ သိုင်းချီ လှုပ်ရှားမှုပင် မရှိပေ။ ထိုစစ်သည်များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိုးတိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

******

အခန်း (၁၇၈၂)

“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သူတို့ အင်အားဖြည့်တပ်တွေ ထပ်ရောက်လာတာလား”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှေ့တိုးပြီး သတ်ပစ်ကြ”

...

စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားသောအခါ စစ်မြေပြင်၏ တောင်ဘက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို မရေမတွက်နိုင်သော တပ်သားများ ချက်ချင်း သတိပြုမိကြသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူးတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်းကို ညှပ်၍ ထို မငြိမ်မသက်မှု ဖြစ်ရာ နေရာသို့ လူများကို ဦးဆောင်ကာ အပြေးအလွှား တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် သူ အဝေးသို့ မရောက်မီ ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူးသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဓားလျော့ရဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ သူ့ကို အဖော်ပြုခဲ့သော ထိုဓားရှည်သည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ရုန်းထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူးသည် အလိုအလျောက် ဆွဲကိုင်လိုက်သော်လည်း မဖမ်းမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ချွမ် ချွမ် ချွမ်…

ပြင်းထန်သော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များ တုန်ခါသံများသည် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်တောကဲ့သို့ ထူထပ်နေသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူး၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်များကြားတွင် စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များသည် လူများ၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အသက်ရှိသကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ပေအတော်အတန် အကွာအဝေးတွင် လေဟာနယ်၌ ဝဲပျံနေကာ ဓားများနှင့် ဓားရှည်ပင်လယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

“ဒါ၊ ဒါ ဘာ နတ်ဆိုးပညာလဲ”

ထို အင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ မှိန်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို ကြည့်ကာ မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်နေသည်။

သူသည် ထိပ်တန်း ခွန်အားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ယံရှိ ဝဲပျံနေသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များ၏ စွမ်းအင်များသည် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်လျက် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ သူ၏ ခံစားချက်အရ ၎င်းတို့သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ဧရာမ နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ သေးငယ်သည်ဟု အလိုအလျောက် ခံစားလာရသည်။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍စိုးရိမ်ပူပန်စေပြီး ကြောက်ရွံ့စေသည်မှာ အရှေ့တောင်ဘက်၊ လူအုပ်နောက်ကွယ်မှ ဤဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို ထိန်းချုပ်နေသူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသူကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုသူ၏ စွမ်းအင်သည် တောင်တန်းများနှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆပေါင်း မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထိုနှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်သည် ညအမှောင်ထဲမှ ပိုးစုန်းကြူးနှင့် လမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုသူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးပင် သူ မပေါ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဘယ်သူလဲ၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဘက်မှာ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခွန်အားရှင် ဘယ်လို ရှိနေနိုင်တာလဲ။ အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်... မဟုတ်ဘူး... အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်တွေနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူး”

ထိုတစ်ခဏတွင် ထိုအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှူးနှင့် အရှေ့နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များစွာ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်ယင်သွားပြီး ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။

“စစ်နတ်ဘုရား…သူက ထန်မင်းဆက်ရဲ့ စစ်နတ်ဘုရား စုကျန်းချန် ဖြစ်တယ်”

ရုတ်တရက် အခြားဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များထဲတွင် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ သားသမီးများလည်း ပါဝင်သည်။ စုကျန်းချန်သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အပြင်မထွက်ခဲ့သောကြောင့် လူများစွာသည် သူ၏ရုပ်သွင်ကို မသိကြသော်လည်း အမွေအနှစ် ကြွယ်ဝသော ထိုမိသားစုများမှ သားသမီးများအတွက်မူ စုကျန်းချန်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ မှတ်မိသွားကြသည်။

ဓားပညာတွင် ဤမျှ အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲက ရုပ်သွင်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသူမှာ ထန်မင်းဆက်၏ စစ်နတ်ဘုရား စုကျန်းချန်မှလွဲ၍ မည်သူ ရှိနိုင်မည်နည်း။

စုကျန်းချန် အသက်ရှင်သေးသည်ဟူသော ကောလာဟလများ မြို့တော်တွင် ကြာကြာကတည်းက ပျံ့နှံ့နေသည်။ လူများက မယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သံသယ ဝင်စရာ မရှိတော့ပေ။

တစ်ခဏအတွင်း မြို့တံခါးဝရှိ နတ်ဆိုးကဲ့သို့ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာမှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များစွာသည် လေးစားသမှုဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးအတွက် စုကျန်းချန်၏ ဒဏ္ဍာရီများကို နားထောင်ပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် သူသည် ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ်မင်းမြတ်ခေတ်က စစ်နတ်ဘုရား၊ ထူးချွန်သော မှူးမတ်နှင့် တစ်ရွေ့တည်းသော အလယ်ခေတ်၏ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်အတွင်းတွင် လူများစွာသည် သူ့ကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ သူရဲကောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး တစ်သက်တာလုံး လိုက်နာကျင့်သုံးရန်နှင့် သင်ယူရန် စံနမူနာအဖြစ် မှတ်ယူထားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ တပ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပထမမင်းသား၏ အမိန့်ကြောင့် သူတို့ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤဒဏ္ဍာရီလာ စစ်နတ်ဘုရားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သူက ဓားထုတ်ကာ ရင်ဆိုင်ရဲမည်နည်း။

“စစ်နတ်ဘုရားကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“စစ်နတ်ဘုရားကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

...

ကျယ်ပြောသော စစ်မြေပြင်တွင် တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များသည် လေးစားကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြရာ မူလက ပြင်းထန်သော စစ်မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် စုကျန်းချန်သည် ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အကြည့်များသည် ထိုမြင့်မားခမ်းနားသော ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

လေထဲတွင် သွေးမြူများ ထူထပ်နေပြီး လီစီယီတို့သည် မခုခံနိုင်တော့ပေ။

ဝုန်း….

စုကျန်းချန်သည် စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံရှိ အဆုံးမဲ့ ဓားများနှင့် ဓားရှည်ပင်လယ်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာပြီး အဝေးရှိ ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

‘ချွင် ချွင် ချွင်’

ပေါက်ကွဲသံများသည် လောကတခွင်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ဓားချီများသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး လေထဲရှိ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားရုံသာမက လုဝူတစ်ဝက်၊ အသူရာတစ်ဝက်နှင့် ကျူပီတစ်ဝက်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူများကိုပါ ဝိုင်းရံဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

“အား…”

လုဝူတစ်ဝက် ပြောင်းလဲထားသော အသက်ဓာတ် အလွန်အားကောင်းသည့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦးသည် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီ ဓားရှည်တစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏နဖူးကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ဓားရှည်သည် ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်ကာ ဦးနှောက်နောက်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားပြီး ပါးစပ်မှ ဂလုဂလု မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ကင်းမဲ့သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျူပီတစ်ဝက် ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူအချို့သည် ကျားများကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ သူတို့၏ခွန်အားကြီးသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မီးတောက်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးသူရဲ၊ မိုဓား စစ်သည် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ သားသမီးများကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် ဓားအလင်းတန်းများ လျှပ်ပြေးသွားပြီး ထိုလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဓားများနှင့် ဓားရှည်များ လည်ပင်းကို ဖြတ်သွားခြင်းကြောင့် သူတို့၏ခေါင်းများသည် လည်ပင်းမှ ပြုတ်ထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

“သတိထား”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် ခွန်အားရှင်တစ်ဦးသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ အန္တရာယ်ကို ခံစားမိပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကာ အခြားသူများကို သတိပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ အခြားအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခွန်အားရှင်အချို့နှင့်အတူ ထို ပျံသန်းလာသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို ရှောင်ရှားရန် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုလူများ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး လေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းသည် ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို အသုံးပြုသောအခါ လူ့မျက်စိဖြင့်ပင် မလိုက်နိုင်ပေ။ သို့သော် စုကျန်းချန်ရှေ့တွင် သူတို့သည် သေးငယ်သော ပုရွက်ဆိတ်များသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခုခံမှုများအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

စွပ် စွပ် စွပ်…

ဓားများနှင့် ဓားရှည်များသည် အောက်သို့ ပစ်ချလာပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ နေရာအချို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူများသည် ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာကြပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ သစ်တုံးများကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

ထိုပျံသန်းလာသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များသည် အရေးကြီးသော အကြောနေရာများကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသောကြောင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဤလူများသည် အသက်ဓာတ် အလွန်အားကောင်းသော်လည်း ဤတစ်ခဏတွင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

“အရူး”

လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားတို့သည် မိုးသီးများကဲ့သို့ ပျံသန်းလာသော ဓားများနှင့် ဓားရှည်များကို အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်နေကြသည်။ ဤ မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

“အဘိုးကြီး၊ လက်ဆောင် ပေးလိုက်တာကို လက်ဆောင် ပြန်မပေးရင် မကောင်းဘူး။ မင်း ငါ့လူတွေကို သတ်ရဲရင် ငါ မင်းလူတွေကို အားလုံး သတ်ပစ်မယ်”

လေထဲတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဒေါသထွက်ကာ ရဲရင့်လာသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ဇစ်မြစ်ကို မသိသော်လည်း ထိုသူသည် ထန်စစ်တပ်ကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာသည်မှာ သေချာသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း ယဉ်ကျေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းကို အရင် ဓားစာခံ လုပ်ရမယ်”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး လူအုပ်ထဲမှ လီစီယီကို ဦးစွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ဤဧရာမစစ်သည်ကြီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မသိရသော သံချပ်ကာကို အားကိုးကာ ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေသော်လည်း မသေစေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအကြောင်းကြောင့်သာ ဤနေရာရှိ လူများသည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း”

လျှပ်တပြက် အချိန်အတွင်း ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းယိုင်စေကာ ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သတိထား”

အချိန်နှောင်းတော့မည်၊ လီစီယီသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ လက်ထဲတွင် အသက်ဆုံးရှုံးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ လှံချွန်များသည် ပစ်ထွက်သွားပြီး လီစီယီ၏ ရှေ့ဘက်နေရာသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားသည်။

တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ လှံချွန်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်စဉ် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းယိုင်စေပြီး ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားနှင့် ပူးပေါင်းကာ တူညီသော နေရာသို့ တိုက်ခိုက်သွားသည်။

“ဒုန်း”

အချိန်နှောင်းတော့မည်။ သူတို့ နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မှိန်ဖျော့ရာမှ ထင်ရှားလာပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ရာမှ အစစ်အမှန်သို့ ပြောင်းလဲကာ လီစီယီရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော သိုင်းချီများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပြင်းထန်သောလေများ တိုက်ခတ်၍ သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်သွားသည်။ စုကျန်းချန်သည် သာမန်ဝတ်ရုံဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း ထျန်းဖူနှင့် ထျန့်ရှူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားပြီး လေထဲတွင် အဆင့်များစွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် တုန်ယင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုဆံဖြူအဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ အမူအရာများသည် အလွန်တင်းမာသွားသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပြိုင်ဘက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ခြေထောက်ကို မြေ၌ စွဲစွဲမြဲမြဲ ရပ်တည်ထားကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် လေဟာနယ်တွင် ဝဲပျံနေသောကြောင့် အားသာချက် မရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤမျှလျင်မြန်သော အချိန်အတွင်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူတို့ နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခြင်းသည် ထိုအဖိုးအိုသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

အစွမ်းထက်တယ်…

အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်…

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏အမူအရာသည် အလွန်တင်းမာနေသည်။ သူတို့၏အဆင့်အတန်းရောက်ရှိသော ခွန်အားရှင်များသည် ကြီးမားသောစွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားများနှင့် ဘုရားများကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသည်။ သူတို့၏အသက်ကို ကန့်သတ်ထားသော မွေးရာပါ ကန့်သတ်ချက်များ၊ သေခြင်းပင်လျှင် သူတို့အတွက် အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။

နတ်ဘုရားတိုင်း၏ သက်တမ်းသည် အကန့်အသတ်မရှိနီးပါး ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို နတ်ဘုရားနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လောကီလူသားများနှင့် ကိုယ်ခံပညာ ခွန်အားရှင်များကို ပုရွက်ဆိတ်များအဖြစ် သဘောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအဖိုးအို၊ မြေပြင်ပေါ်မှ ဤလူသား ဓားပညာရှင်သည် သူတို့ကို မကြုံစဖူးသော အန္တရာယ် ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။

“လူသား၊ မင်း ဘယ်ကလဲ။ မင်းလို အဆင့်အတန်းမျိုး ဘယ်သူမှ မရောက်နိုင်ဘူး”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဒီစစ်ပွဲက ငါတို့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စစ်ပွဲပဲ၊ ဝင်မပါနဲ့။ မင်း သစ္စာခံမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ငါတို့ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့် ပေးမယ်”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားဖြစ်စေ၊ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားဖြစ်စေ၊ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အထင်ကြီးကြသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ရှည်လျားသော သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် လူသားများကို ဘယ်သောအခါမျှ အလေးမထားခဲ့ပေ။ အလွန်သစ္စာရှိသော လူသားများသည်ပင် အဖွဲ့ထဲ ဝင်ရောက်ရန် “ကျွန်သာသာ” သာ ဖြစ်နိုင်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။

သို့သော် မျက်မှောက်မှ ဤလူသားအတွက် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အထူးခွင့်ပြုလိုက်သည်။

‘ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်း’ သည် နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး လောကီ လှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်များထက် များစွာသာလွန်သည်။ ဝမ်ချောင် ခိုးယူသင်ယူခဲ့သော မဟာလေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းပင်လျှင် ၎င်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် မျက်မှောက်မှ ဤလူသားသည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ စစ်မှန်သော ဓားပညာဖြင့် ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် မျက်မှောက်မှ လူသားသည် ခေါ်ယူရန် တန်ဖိုးရှိသည်။

“ဒီအဘိုးအိုရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ မရှိဘူး”

စုကျန်းချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

******

အခန်း (၁၇၈၃)

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်-

“ပုရွက်ဆိတ်သည် ပုရွက်ဆိတ်သာ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းကို သေရာ ခရီးပို့လိုက်ရုံပဲ”

“ဝုန်း”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ဝုန်း၊ ကောင်းကင်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ မှောင်မိုက်လာပြီး လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြယ်ခြောက်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုကြယ်ခြောက်လုံး၏နောက်တွင် ကြယ်ပေါင်း တစ်သောင်း ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး တောက်ပသော ကြယ်များသည် လောကတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

“စန်းရော့ တားမြစ်ခြင်း

၎င်းသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားနှင့် မတူဘဲ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် ရှေ့တည့်တည့်မှ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် တားမြစ်ခြင်းနည်းပညာများကို ပို၍ကျွမ်းကျင်သည်။ ကြယ်အလင်း၏ အကူအညီဖြင့် ထျန့်ရှူ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသူကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားမှ ဆက်သွယ်မှုကိုပါ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

၎င်းသည် ထိပ်တန်း လူသား ခွန်အားရှင်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ အထူးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ ခွန်အားရှင်များပင်လျှင် တားမြစ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်ပါက သူတို့၏ စွမ်းအား သိသိသာသာ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်သို့ပင် ကျဆင်းသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ဤဖွဲ့စည်းပုံသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအင် အလွန်အမင်း လိုအပ်သောကြောင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် ၎င်းကို အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

“ထျန့်ရှူ၏ ပြစ်ဒဏ်”

ထျန့်ရှူ၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်ကို ဆန့်တန်း ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် အနက်ရောင် မီးခိုးများ လှိမ့်တက်လာပြီး ကြယ်ပေါင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်လုံးမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ စုကျန်းချန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ၏ ကြီးမားသော ပုံရိပ်ခြောက်ခုသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဖွဲ့စည်းပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ စုကျန်းချန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝန်းရံ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထိုချည်နှောင်မှု ကျရောက်သည့် ခဏ၌ပင် လေဟာနယ်ပင်လျှင် ဖန်ကဲ့သို့ ခဲသွားပြီး စုကျန်းချန်ကို ထိုထဲတွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ဤအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့် ခဏ၌ပင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်သွားပြီး မင်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော၊ တောင်တန်းကဲ့သို့ ဧရာမ လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုသည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ စုကျန်းချန်အပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဤ လက်ဖဝါးချက်သာ ကျရောက်ပါက စုကျန်းချန်သည် မည်သည့် ကိုယ်ခံပညာ အခြေခံမျိုး ရှိပါစေ၊ ပြာမှုန်ဖြစ်သွားရမည်။

သာမန်လူသည် သာမန်လူသာ ဖြစ်သည်။

ပုရွက်ဆိတ်သည် ပုရွက်ဆိတ်သာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားများရှေ့တွင် မာနကြီးခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သေစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခု နတ်ဘုရားများကို စော်ကားခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမည်။

“သေ”

ထိုတစ်ခဏတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ အမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

“အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်”

ဤအချိန်တွင် အဖိုးအို အသံတစ်ခုသည် မကျယ်လွန်း၊ မတိုးလွန်းဘဲ တိမ်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ရုတ်တရက် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် အလွန် သေးငယ်ပြီး မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ အကွာအဝေးမှ လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်၌ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ဤလူသား၏ တွဲကျနေသော လက်ဖဝါးသည် ရုတ်တရက် နှစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

‘ဘုန်း…’

လျှပ်စီးနှင့် မီးကျောက်ကြား၌ ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားချုပ်တည်းထားသော လေဟာနယ်သည် မမြင်ရသော ဧရာမ လက်သည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း ကွဲအက်နေသော မှန်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများစွာ ကွဲသွားသည်။

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဤအံ့မခန်း အပြောင်းအလဲကို ခံစားရသောအခါ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ “စန်းရော့ တားမြစ်ခြင်း”သည် သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ ခွန်အားရှင်များကိုပင် ချုပ်တည်းနိုင်သည်၊ သို့သော် ဤလူသားသည် သူ၏ တားမြစ်ခြင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို တစ်ခဏအတွင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤမျှသာမကပေ။ ပြိုင်ဘက်သည် တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင် လှိုင်းများ မရှိခဲ့ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

“သေးငယ်တဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုမှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင် ဘယ်လို ရှိနိုင်မှာလဲ”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ခွန်အားသည် သူ၏ စိတ်ကူးထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

“သတိထား”

ဤအချိန်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ထိတ်လန့် အော်ဟစ်သံသည် နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ တုံ့ပြန်မှုသည် မနှေးကွေးပေ။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသတိပေးသည့် ခဏ၌ပင် သူသည် ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ မူလနေရာမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ဆယ်ပေမျှအကွာတွင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား ပေါ်လာသည်နှင့် နောက်တစ်ခဏတွင် အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကြီးမားသော ဓားချီသည် လေဟာနယ်ကိုပင် ပိုင်းဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး တောင်ပြို၊ ပင်လယ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ မြေအောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ၎င်း၏ အရှိန်သည် သူ၏ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကိုပင် ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေသည်။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် လေဟာနယ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ အဝေးမှ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော စုကျန်းချန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏လည်ချောင်းမှ ဂလုဂလု မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူ ဘယ်သူလဲ။ သူ့စွမ်းအားက ငါတို့ နတ်ဘုရားတွေထက် ဘယ်လို ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပုရွက်ဆိတ်လို သာမန်လူ တစ်ယောက်လက်ထဲမှာ အသေခံလို့ မဖြစ်ဘူး”

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေပြီး တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော ထက်မြက်သည့် ဓားချီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အား…

ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားချီများစွာသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ပခုံး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ဦးခေါင်း၊ နားနှစ်ဖက်၊ ဝမ်းနှင့် ကျောတို့မှ ပန်းထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော ဓားချီ၏ ဆူညံသံနှင့်အတူ ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း ရှည်လျားသော အသားတုံးများအဖြစ်သို့ ကွဲထွက်သွားပြီး ထပ်မံ၍ သေးငယ်သော အမှုန်အမွှားများအဖြစ်သို့ ပြိုကွဲကာ ပြာမှုန့်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိတ်လန့်ခြင်း…

ဤ ၏မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာမှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်စစ်သည်များ အားလုံးသည် ရန်သူ၊ မိတ်ဆွေ မခွဲခြားဘဲ မိုဓားအဖွဲ့၊ ဝူရှန်း သံချပ်ကာ မြင်းစီးသူရဲနှင့် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ သားသမီးများ အပါအဝင် အားလုံးသည် စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို မြင်ဖူးကြသည်။ ပိုင်ဟန်ကျိုး၏ လုပ်ကြံမှုကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားသည် အလွန် ကြီးမားနေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ဝါးချက် တစ်ချက် ကျရောက်တိုင်း လူ ရာပေါင်းများစွာကို ဒဏ်ရာရစေကာ လုံးဝ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျိလိ လောင်ဇူနှင့် လီစီယီ တို့ပင် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်သော်လည်း သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် စုကျန်းချန်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကိုပင် မထုတ်သုံးဘဲ ဤအလွန် ခွန်အားကြီးသော ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

“ထန်မင်းဆက်မှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိသေးတာလား”

ကျိလိ လောင်ဇူသည် စုကျန်းချန်ကို မသိသောကြောင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဤအချိန်တွင် အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသူမှာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားဖြစ်သည်။

ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ ခြောက်လုံးထဲတွင် သူသည် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်တွင် ရှိသည်။ အခြား နတ်ဘုရားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွင် ထင်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်များကို တားဆီးခြင်းတို့ကိုသာ အဓိကထားသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် စစ်မှန်သော သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသည် စုကျန်းချန်၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်၊ သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ

“အရူးကောင်”

“ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး”

ခဏတာအတွင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး လက်ဖမိုးပေါ်မှ သွေးကြောများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြည်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်မှောက်မှ ဤလူသား မည်သူဖြစ်ပါစေ၊ မည်မျှ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားအပေါ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာများအတွက် သူသည် သေလမ်းသာ ရှိသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းတွင် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျဆုံးသွားခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။

“သေစမ်း”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ဖန်ကဲ့သို့ လက်ချောင်း ငါးချောင်းသည် အောက်ဘက်ရှိ စုကျန်းချန်ကို ဝေးလံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပျက်လာသည်။

ဝုန်း

အလင်းရောင် မှိန်သွားပြီး ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပေထောင်ချီ အကွာအဝေး တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် အလွန်မှောင်မိုက်သွားသည်။ နန်းတော် နံရံပေါ်ရှိ မီးတုတ်တိုင်များသည် အမှောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် လောင်ကျွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလင်းရောင် တစ်စက်မျှပင် မထုတ်လွှတ်တော့ပေ။ ဤနေရာသည် လုံးဝ အမှောင်ထု၏ ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် လူတိုင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ဘုန်းဘုန်း မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများစွာသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိကြသော်လည်း အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ကိုပင် လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြပေ။ ၎င်းသည် အကြွင်းမဲ့ အမှောင်ထု ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအား

၎င်းသည် တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ ခြောက်လုံးထဲတွင် အဆင့်မြင့်ဆုံးသူ အချို့သာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

တောင်ဘက် ကြယ်တာရာသည် ညအချိန်တွင်သာ လင်းထိန်သည်။ အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအားသည် ဤ ရည်ရွယ်ချက်ကို စုပ်ယူကာ ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ နယ်ပယ်အတွင်းတွင် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ အာရုံခံစားမှုသည် အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော ကိုယ်ခံပညာရှင် အချို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ရူးသွပ်သွားပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအား၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိပ်တန်း ကိုယ်ခံပညာ ခွန်အားရှင်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအားနယ်ပယ်ထဲသို့ ကျရောက်သည်နှင့် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားရှင်များ၏ အာရုံခံစားမှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်တို့သည် ဖိနှိပ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ထိခိုက်နိုင်သည်။

ဤ စွမ်းအားသည် ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်မှ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည်ပင် ၎င်းကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘဲ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားသေဆုံးပြီးနောက် သူသည် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤလူသားသည် သေရမည်။

ဘုန်း…

အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအားသည် ပြန့်ကျဲသွားပြီး ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်ချိန်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ စုကျန်းချန်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုရာတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ထျန့်ရှူနတ်ဘုရားထက် ပို၍ ကျွမ်းကျင်သည်။ လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ လေသည်ပင် ရေကန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လှိုင်းများ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ဒုန်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်သည့် ထူထပ်သော အနက်ရောင် စွမ်းအင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုထူထပ်သော အနက်ရောင် အလင်းသည် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေဟာနယ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးပင် ရောယှက်သွားကာ မှန်ကွဲသံများကဲ့သို့ မြည်လာသည်။ ဤ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံရပါက သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ ခွန်အားရှင်များပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး မခံနိုင်ဘဲ ရှိလိမ့်မည်။

“ဒုန်း”

အချိန်နှောင်းတော့မည်၊ စုကျန်းချန်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာများ ဖြစ်ပျက်လာသည်။

စုကျန်းချန်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ သူ၏ ညာလက်ကို ကျောဘက်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့တွင် အတားအဆီးအဖြစ် ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

ဒုန်း…

ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ တောင်ပြို၊ ပင်လယ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ထိုးထွက်လာသော ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် ဧရာမ လှိုင်းလုံးတစ်ခု ကျောက်ဆောင်နှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လုံးဝ တားဆီးခံလိုက်ရကာ တစ်လက်မပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။

“…”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ခွန်အားကြီးသော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စုကျန်းချန်သည် တိမ်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေပြီး မည်သည့် စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။ စွမ်းအား နှစ်ခုကြား ကွာခြားမှုမှာ လွန်စွာသိသာသည်။ အမှန်တရားမှာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မည်မျှပင် အစွမ်းကုန် အားထုတ်ပါစေ၊ စုကျန်းချန်ကို လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏အမူအရာ အေးစက်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အခြား ဦးတည်ရာမှ ပြန်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း…

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် စုကျန်းချန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရောက်ရှိလာပြီး မည်းနက်သော သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့် စွမ်းအင်သည် သူ၏ ညာလက်ဖဝါးမှ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

******

အခန်း (၁၇၈၄)

သို့သော်လည်း မြေအောက်မှ ထက်မြက်သော ဓားချီများသည် သစ်တောကဲ့သို့ ထူထပ်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အကာအကွယ် ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်မံ တားဆီးလိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်... ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ နေရာသည် မတည်မငြိမ် ပြောင်းလဲနေသည်။ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မတူညီသော နေရာတစ်ခုတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကြိုတင်၍ မည်သည့် အော်ရာမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ နေရာ မည်မျှပင် ပြောင်းလဲပါစေ၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ စုကျန်းချန်သည် သူ ပေါ်လာမည့် နေရာကို အချိန်မီ ကြိုသိနေပုံရသည်။

“သေစမ်း တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ”

လျှပ်တပြက် အချိန်အတွင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သံမဏိကဲ့သို့ မည်းမှောင်သော ကြယ်တာရာတစ်ခုသည် သေးငယ်ရာမှ ကြီးမားလာပြီး အမှောင်ထု နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှ ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာကာ စုကျန်းချန်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သည်။

ဝုန်း…

ပြောမလောက် မြန်ဆန်လှသည့် အချိန်၌ပင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအား အားလုံးကို ထည့်သွင်းထားသော ဤတစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ ပေါ်လာသည့် ခဏ၌ပင် စုကျန်းချန်၏ မျက်ခွံများ တုန်ယင်သွားပြီး မူလက မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလွန်တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအား အားလုံးလား”

စုကျန်းချန်၏ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အသံသည် ချုံ့ရှန့်ဂိတ် ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံ မဆုံးမီ—

ဘုန်း…

စုကျန်းချန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ၏ ညာလက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်သည့် ထို တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ ကို ချက်ချင်း ထိမှန်လိုက်သည်။

ထိုတစ်ခဏတွင် အချိန်သည်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏အကြည့်များကြားတွင် ကျောက်ပျဉ်ကြီး အရွယ်အစားအထိ ဖောင်းကားလာပြီး မျက်နှာပြင်တွင် ထောင့်ချိုးများ ထင်ရှားနေသော ထိုတစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ သည် ရုတ်တရက် အလယ်မှ ပိုင်းဖြတ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသည်။ ထို့နောက် မမြင်ရသော ဓားချီ တစ်ခု ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

နှစ်ပိုင်း ခွဲထွက်သွားစဉ် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထက်မြက်သော ဓားချီသည် ဤ တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ ကို ဘေးတိုက် ထပ်မံ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်... ခဏတာအတွင်း မူလက ပေါက်ကွဲထွက်သင့်သော တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ သည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံရသည်။

အရာအားလုံးသည် ချက်ချင်း ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ထို တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ သည် ပေါက်ကွဲမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပေ။

ဒုန်း

ဤ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးမှ ထို ကျောက်ပျဉ် အရွယ်အစားရှိသော တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ သည် လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သို့သော် ပေါက်ကွဲမှု၏ ပြင်းအားသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ လျော့နည်းနေသည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ ကို ဘယ်သူကများ ပိုင်းဖြတ်နိုင်တာလဲ”

ဤတစ်ခဏတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်ပေ။

တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ အတွင်းပိုင်းသည် သံမဏိနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အလွန် ထူထပ်သော သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့် စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပြိုင်ဘက်သည် သူ၏ တစ်သက်တာ မူလ ကြယ်တာရာ ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်းကို မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူ၏ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုသည် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

“ဒီလူသားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါနဲ့ထျန်းရှူထက် သာလွန်နေပြီ”

လျှပ်တပြက် အချိန်အတွင်း အတွေးတစ်ခု သူ၏ခေါင်းထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အေးစက်သော လေကို ရုတ်တရက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်ခဲ့ရပါက ဤ လောကီ မင်းဆက်များတွင် သူတို့ထက် ကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

“ပြေး”

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန် လျင်မြန်သည်။ ဤ ဆံပင်ဖြူသော အဖိုးအို၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ကြီးမားသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအင်သည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် ပေ ရာချီ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားသည်။

ဤ လုပ်ဆောင်ချက်သည် ကြိုတင်၍ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ စုကျန်းချန်ပင်လျှင် ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်ခွံများ တုန်ယင်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် မကြာမီ စုကျန်းချန်သည် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

“လာပြီးမှတော့ ဘာလို့ အလျင်စလို ထွက်ပြေးချင်တာလဲ”

စုကျန်းချန်၏သံသည် သတိမပြုမိလောက်အောင် သိမ်မွေ့သော်လည်း စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သိုင်းချီသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်လာသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ သိုင်းချီကို ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားသည်။

ပေ ရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ အရှိန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ချုံ့ရှန့်ဂိတ်သည် သူ၏ နောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်တွင် အဖိုးအို၊ ခံစားချက် ကင်းမဲ့ပြီး ကြီးမားသော အသံတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သူ၏ နားတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သုတ်... သတ်... သက်... သက်

ရိုးရှင်းသော စကားလုံး လေးလုံးသာ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မည်းမှောင်သော ဓားချီတစ်ခုသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်စွာ နောက်ဘက်မှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာသည်။ ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လေဟာနယ်ကို ပိုင်းဖြတ်သွားပြီး ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားကာ သူ၏ ရင်ဝမ်းတွင် ဇလုံအရွယ်အစား အပေါက်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ထိုမည်းမှောင်သော ဓားချီသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန် လုံးဝ မလျော့သွားဘဲ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအပေါ်ရှိ ညကောင်းကင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းသို့ တိမ်းစောင်းကာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

“အား”

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ “အဆုံးစွန်သော အမှောင်စွမ်းအား” ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဤအံ့မခန်း ဓားချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်များသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ကျိလိ လောင်ဇူ ၊ လီစီယီ၊ မြောက်ပင်လယ် သခင်သုံးဦး အပါအဝင် အခြားသူများပင်လျှင် အလွန် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ထိပ်တန်း ဓားပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဓားချက် တစ်ချက်ဖြင့် ပေ ရာပေါင်းများစွာအထိ ပိုင်းဖြတ်နိုင်ခြင်းသည် အံ့သြစရာ မဟုတ်သော်လည်း စုကျန်းချန်၏ ဤ ဓားချက်သည် ဓားချီသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာထက် မည်မျှ ပို၍ ရှည်လျားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဓားချီ ဖြတ်သွားပြီးနောက် လေဟာနယ်တွင် ရှင်းလင်းသော ဓားရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လူအချို့သည် ကိုယ်ခံပညာတွင် အလွန် ထူးချွန်ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိကြသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချီကို ဘယ်သောအခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓားချီ ဘယ်လို ရှိနိုင်မှာလဲ”

လေထဲတွင် စုကျန်းချန်၏ ဓားချက်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသော ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် လေဟာနယ်၌ ရပ်တန့်နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သည့် ဓားချီကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး အမူအရာသည် တုန်ယင်နေသည်။

ဤဓားချက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အသက်ဓာတ်ကို ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးကာ အပိုင်းပိုင်း ဖြိုခွဲနေကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။ ထို့အပြင် ဤ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းသည် ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်း၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတိုင်း၊ သွေးနှင့် အသား အပိုင်းတိုင်း၊ ဆဲလ်တစ်ခုစီတိုင်းသို့ စိမ့်ဝင်လျက် ရှိသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ရင်ဘတ်ရှိ အပေါက်သည် ဤ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကြောင့် ဆက်တိုက် ချဲ့ထွင်နေသည်။

ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း နတ်ဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က သူ့ကို အနိုင်ယူခဲ့သော်လည်း ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ့ကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆံပင်ဖြူသော အဖိုးအိုသည် သူ၏ ကြယ်အလင်း တိမ်းရှောင်ခြင်းကို သိရှိရုံသာမက အရှိန်သည် သူ့ထက် ပို၍ မြန်နေသည်။ သူ၏ ဓားချီသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သိမ်မွေ့နက်နဲသောအဆင့်၏ တောင်ဘက် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

မည်သည့် ကဏ္ဍတွင်မဆို သူသည် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ဤ အတွေးသည် သူ၏ ခေါင်းထဲမှ ဖြတ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် သူ၏ လက်ခြေ၊ သွေးနှင့် အသားများကို ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲစေလိုက်သည်။ အဆုံးမဲ့ သွေးများသည် ပက်လက် ပန်းထွက်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေစဉ် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေဝက်ခန့် ရှည်လျားသော၊ ရွှေရောင် တောက်ပသည့်၊ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထို သတ္တု အဆောင်လက်ဖွဲ့ ၏ မျက်နှာပြင်တွင် နေ၊ လ၊ ကြယ်များနှင့် တိမ်များ၏ ပုံစံများစွာ ပါရှိပြီး မြင့်မြတ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေါ်လာသည်နှင့် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော သွေးများ၊ အရိုးများနှင့် အသားတုံးများ အားလုံးကို ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော ရွှေအနီရောင် သွေးအလင်းကို ပေါက်ကွဲထွက်စေသည်။

“ဒုန်း”

ထို ရွှေအနီရောင် သွေးအလင်းသည် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကို လေထဲတွင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အရမ်း မြန်လိုက်တာ”

စုကျန်းချန်သည် မျက်လုံးများကို နှစ်ချက် မှိတ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သော်လည်း မကြာမီ ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းရည်သည် အလွန် ထူးဆန်းသည်။ ထို ဆန်းကြယ်သော သတ္တု အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် လောကီ ကိုယ်ခံပညာကို လုံးဝ ချိုးဖောက်နေသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို စုပ်ယူထားသောကြောင့် စုကျန်းချန်သည်ပင် ယခုအခါ လိုက်မီရန် ခက်ခဲနေသည်။

တစ်ခဏအတွင်း စုကျန်းချန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အခြား အင်ပါယာအစောင့်တပ်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချွမ် ချွမ် ချွမ်…

လက်နက်များစွာသည် သူတို့၏ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။ စုကျန်းချန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရား နှစ်ဦးပင်လျှင် တစ်ဦး သေဆုံးကာ တစ်ဦး ဒဏ်ရာရရှိပြီး သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။ လူတိုင်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး စုကျန်းချန်ရှေ့တွင် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် မည်သူကမှ မရဲတော့ပေ။

“စစ်နတ်ဘုရားရှေ့မှာ မင်းတို့ ဒူးမထောက်ကြသေးဘူးလား အဲဒီ ပုန်ကန်သူတွေနဲ့ ဆက်ပြီး ပုန်ကန်ချင်သေးလား”

ထိုအချိန်တွင် ကော်ကျစ်ယီသည် အချိန်ကိုက် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါပြီ”

“ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါပြီ”

တစ်ခဏအတွင်း ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ရှေ့တွင် ဆက်လက် ခုခံနေဆဲ၊ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော အရှေ့နန်းဆောင်မှ အင်ပါယာအစောင့်တပ်များ အားလုံး၊ အချို့သော အရှေ့နန်းဆောင်အစောင့်များ အပါအဝင် အားလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လူများသည် ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြခြင်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် အထက်အမိန့်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ထင်မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ခေါင်းဆောင် မရှိတော့ဘဲ အခြေအနေ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် မည်သို့ ရဲရဲတင်းတင်း ရှိနိုင်မည်နည်း။

“အားလုံး နားထောင်ကြ၊ ထန်မင်းဆက် ဥပဒေအရ ပုန်ကန်သူသည် သေဒဏ်နှင့် မျိုးနွယ်စု ကိုးခုအထိ အပြစ်ပေးခံရမည်။ အခု ငါက မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်။ လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့အတူ မမှန်မကန် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အခြေအနေကို ပြုပြင်ပြီး အပြစ်ကို ကုသိုလ်နဲ့ ပြန်လည် ဆပ်ကြပါ။ မသေချင်သူများ ငါနဲ့အတူ လာကြ”

ဤအချိန်တွင် နတ်ဘုရားလို လီစီယီသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝုစ် သံမဏိ ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ထားသည်။ သူ၏ ကြီးမားထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းကို အလွန် ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ပေးခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် နောက်ကို လိုက်ပါရစေ”

“ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီး နောက်ကို လိုက်ပါရစေ”

ချုံ့ရှန့်ဂိတ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ လီစီယီ ပြောသည့်အတိုင်း သူတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းကာ ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး လမ်းဖြစ်သည်။

ဘေးဘက်တွင် ကော်ကျစ်ယီသည် သဘောပေါက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ တပ်သားများကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပြီး လီစီယီ နှင့် ပူးပေါင်းကာ လက်နက်ချသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်များကို စုဆောင်း စည်းရုံးရန် စီစဉ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒီကလေးက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ် တချို့ကို ခေါ်ယူထားတာပဲ”

ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စုကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပြီး သတိမပြုမိလောက်အောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် နတ်ဘုရားအနက် နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ လက်နက်ချသော အင်ပါယာအစောင့်တပ်များကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်း၊ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် အလွန်လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ခံများသည် ဤနှစ်များအတွင်း ခွန်အားကြီးသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်များစွာကို ခေါ်ယူထားကြောင်း ပြသနေသည်။

“ဒီ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ငါ အရမ်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး”

စုကျန်းချန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဤ အတွေးသည် ဖြတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှိ ထိုက်ကျီ နန်းတော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် တိုက်ပွဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် စုကျန်းချန်သည် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဒါက…”

စုကျန်းချန်သည် ထိုနေရာကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

******

အခန်း (၁၇၈၅)

“သတ်”

ဤအချိန်တွင် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း၌ တိုက်ပွဲသည် ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ အမြောက်အမြားသည် ထိပ်တန်း အင်ပါယာအစောင့်တပ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ နဂါး အစောင့်အရှောက်များဆီသို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နဂါး အစောင့်အရှောက် အမြောက်အမြား ဆက်တိုက် ကျဆုံးနေကြပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မကြာမီတွင် ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကို အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ ဒီလိုပဲ၊ ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကို လုံးဝ ဖြိုခွဲဖို့ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်”

စစ်တပ်၏ နောက်ဘက်တွင် ပထမမင်းသား လီယင်း၏ ဆံပင်ရှည်များ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး သူ၏ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကာ မျက်လုံးများတွင် အံ့မခန်း တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။

နောက်ဘက်မှ စစ်တပ်သည် ဆက်လက် ချဉ်းကပ်လာပြီး ချုံ့ရှန့်ဂိတ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူသည် ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကိုသာ ဖြိုခွဲနိုင်ပါက နောက်ကွယ်တွင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို သက်ရောက်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သူအားလုံး သေရမယ်”

အဝေးမှ ဆက်တိုက် ကျဆုံးနေသော နဂါး အစောင့်အရှောက်များကို ကြည့်ကာ ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း”

ပြောမလောက် မြန်ဆန်လှသည့် အချိန်၌ပင် နောက်ဆုံး ခုခံကာကွယ်ရေး လိုင်းသည် လုံးဝ ကျိုးပေါက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရုတ်တရက် ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ကျီ နန်းတော်အတွင်း၌ မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ရွှေရောင် နဂါးပုံစံများနှင့် တောင်ပုံစံများ ထွင်းထုထားသော အနက်ရောင် သံမဏိ စစ်ဖိနပ်တစ်ရံသည် နန်းတော်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရိုးရှင်းသော ခြေလှမ်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ခြေထောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကို ဗဟိုပြု၍ မြေကြီး တစ်ပြင်လုံးသည် ပင်လယ်လှိုင်းများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဤအနက်ရောင် စစ်ဖိနပ်ကို လုံးဝ မခံနိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝုန်း…

ဤပြင်းထန်သော လှိုင်းဂယက်ကို ခံစားရသောအခါ အရပ်လေးမျက်နှာမှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူနှင့် ထိပ်တန်း အင်ပါယာအစောင့်တပ်များသည် စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူအများ၏ အမြင်တွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်ထားသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့်၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ တောင်တန်းကြီးနှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုက်ကျီ နန်းတော်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် လှမ်းထွက်လာသည်။

ထိုက်ကျီ နန်းတော်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မူလက စွမ်းအား အမြင့်ဆုံးမှာ ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေသော၊ ရုပ်တုများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော နဂါး အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤ အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်ရှေ့တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး နဂါး အစောင့်အရှောက်များ၏ စွမ်းအင်ပင်လျှင် အကြီးအကျယ် နိမ့်ကျသွားပြီး နှစ်ဦးကြား ခြားနားချက်မှာ ကလေးငယ်နှင့် သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ကွာခြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေသောအရာမှာ ဤမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။

ဘုန်း…

တုန်ခါသွားပြီးနောက် အခြား ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြား ဦးတည်ရာမှ အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် အပြည့်အစုံ လက်နက်စုံ ဝတ်ဆင်ကာ နန်းတော်အတွင်းမှ ထပ်မံ လှမ်းထွက်လာသည်။

ထို့နောက် တတိယ၊ စတုတ္ထမြောက် စသည်ဖြင့် ဤလူအုပ်စုသည် သုံးယောက် တစ်တွဲဖြင့် နန်းတော်အတွင်းမှ ဆက်တိုက် လှမ်းထွက်လာသည်။ ခဏတာအတွင်း လေးတွဲ၊ စုစုပေါင်း အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးသည် ထိုက်ကျီ နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

ဤလူများသည် ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အမူအရာများ ရှိကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်သည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။ လူ တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးသည် ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကို မြဲမြံစွာ ကာကွယ်ထားရင်း စက်ဝိုင်းပုံစံ ရပ်နေကြသည်။

ထိုနတ်ဆိုးများကဲ့သို့သော အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အစွမ်းထက်ဆုံးသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများပင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

“အန္တရာယ်ရှိတယ်”

“အလွန် အန္တရာယ်ရှိတယ်”

ဤလူများသည် တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးသာ ရှိသော်လည်း နဂါး အစောင့်အရှောက်များအားလုံး စုပေါင်းထားသည်ထက် ပို၍ အန္တရာယ်များပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိကြောင်းကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများက ခံစားခဲ့ကြရသည်။

“သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ”

အင်ပါယာအစောင့်တပ်တစ်ဦးသည် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလွန် ထက်မြက်သည့် စွမ်းအင်ကို ခံစားမိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် အပ်ဖြင့် ထိုးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်”

ဤအချိန်တွင် အဝေးမှ ပထမမင်းသား လီယင်းသည် အလွန်ဆုံး တုန်လှုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ ထီးနန်းတက်လှမ်းရေးတွင် အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီးမှာ နဂါး အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလူတွေ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား”

ထိုတစ်ခဏတွင် လီယင်းသည် သူ၏ ငယ်ဘဝက ကြားခဲ့ရသော ကောလာဟလတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထိုက်ကျီ နန်းတော်၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်များတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏အစောင့်အရှောက် ဆယ့်နှစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် ဧကရာဇ်၏ သစ္စာအရှိဆုံး အစောင့်အရှောက်တော်များ ဖြစ်ကြပြီး ဧကရာဇ်ထီးနန်းတက်စဉ်က ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျေးဇူးများ ရယူခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ထိုလူ ဆယ့်နှစ်ဦးသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမည်များကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သူတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် မွေးဖွား၊ အမှောင်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထဲတွင် သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။

လီယင်းသည် သူ မွေးဖွားချိန်မှစ၍ သူတို့၏ အကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ မျက်စိဖြင့် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် ၎င်းသည် မှားယွင်းသော သတင်းများသာ ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ရန် မသင့်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ဤအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အချိန်မဆွဲဘဲ မြန်မြန် ရှင်းပစ်”

ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ကျီ နန်းတော်ရှေ့တွင် မူလက ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူအမြောက်အမြားသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် နဂါးနှင့် ကျားကဲ့သို့ စစ်မက်လိုလားသော စွမ်းအင်များဖြင့် ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ နဂါး အစောင့်အရှောက်များနှင့် စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်တော်များဆီသို့ ထပ်မံ တိုက်ခိုက် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

လုဝူတစ်ဝက်နှင့် ကျူပီတစ်ဝက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာများဖြင့်၊ သွေးကြောများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ လှိမ့်ထွက်ကာ သိုင်းချီများ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူတို့သည် အံ့မခန်း အရှိန်ဖြင့် ဦးစွာ ထိုအနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်ဆယ့်နှစ်ဦးထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ အရှိန် မြန်သော်လည်း သူတို့ထက် ပို၍ မြန်သူများ ရှိသေးသည်။

“အသူရာ ညဓား”

လေတိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များ၏ အဆင့်ဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်များဆီသို့ ဦးစွာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးသွားကြသည်။

ဘုန်း…

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် သူ၏ ဘယ်လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သန့်စင်ပြီး အမှောင်ဆုံးသော မာရ်မီးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိမှန်လိုက်သည်။

မူလက လက်သီးအရွယ်အစားသာ ရှိသော မာရ်မီးသည် ဤအနက်ရောင် သံချပ်ကာ အစောင့်အရှောက်ကို ထိမိပြီးနောက် ချက်ချင်း တောက်လောင်နေသော ကြီးမားသည့် မီးလုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူသည် ထိုစစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်၏ ညာဘက် အပေါ်ပိုင်းသို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိလာသည်။

“သေ”

ထိုအသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် လေးပေခန့် ရှည်လျားပြီး အလွန် ကွေးညွှတ်သော မည်းမှောင်သည့် ဓားသွားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုဓားသွားသည် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ပါဝင်ပြီး စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြိုတင်၍ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဓားချက် တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်တွင် နှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ဓားရိပ်သေးသေးလေးများ ပေါ်လာသည်။ ထိမှန်ပါက သံမဏိပင် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ပြောမလောက် မြန်ဆန်လှသည့် အချိန်၌ပင် ဓားစွမ်းအင် မခုတ်ချမီ ခဏ၌ ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်၏ ကိုယ်တွင်းမှ သိုင်းချီ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မာရ်မီးများသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲကာ အပိုင်းအစများစွာအဖြစ် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ထူထဲသော သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခိုင်မာသော လက်ဖဝါးတစ်ခုသည် တည့်တိုး ဆန့်ထွက်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ပေ အနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေသော အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်းဖြင့် လည်ချောင်းကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကလစ်…

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူသည် သတိမထားမိမီတွင်ပင် ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်က လည်ပင်းကို ရက်စက်စွာ ဖျစ်ညှစ် ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူသည် သူ၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များ တွဲကျနေပြီး အဝတ်စုတ်အိတ်ကဲ့သို့ လေဟာနယ်တွင် လှုပ်ယမ်းနေကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအင်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်သည် မည်သည့် လက်နက်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

…

ထိုတစ်ခဏတွင် ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော အရပ်လေးမျက်နှာမှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ များအားလုံးသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများသည် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှ ခွန်အားကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်သည် ကြီးမားပြီး သိုင်းချီသည် ထူထဲသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းသည် အလွန် ခိုင်မာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်တွင်း၌ မီးသုံးမျိုးတွင် အဆိုးဆုံး ဖြစ်သော မာရ်မီးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

ပုံမှန် အခြေအနေတွင် အရေးကြီးသော နေရာများတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့သည် ထိုမျှ လွယ်ကူစွာ သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်များသည် လက်ချောင်း ငါးချောင်းဖြင့်ပင် သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းသည် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

“ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားပဲ”

အစပိုင်း တုန်လှုပ်မှုများပြီးနောက် လူအများက အသူရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများ အားနည်းသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထို စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်တော်ဆယ့်နှစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို မကြာမီ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

“ပထမမင်းသားရဲ့ အမိန့်တော်အရ သူတို့ကို သတ်နိုင်ရင် ဆုလာဘ် အကြီးအကျယ် ချီးမြှင့်မယ်”

“သတ်”

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ထူထပ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများသည် ထိပ်တန်း အင်ပါယာအစောင့်တပ်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများသည် မသေမျိုးကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ကြသူများ ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာအစောင့်တပ်များအားလုံးသည် ပထမမင်းသား၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသဖြင့် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိပေ။

ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းချီ အမျိုးမျိုးနှင့် ဓား၊ လှံ၊ မြှားများ၏ မိုးရေကဲ့သို့သော လှိုင်းလုံးများသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ နဂါး အစောင့်အရှောက်တော်နှင့် စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်တော်များဆီသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။

ထိုထူထပ်သော တိုက်ခိုက်မှုများသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကြီးမားခမ်းနားသော ထိုက်ကျီ နန်းတော်ပင်လျှင် လှိမ့်ဆင်းလာသော သိုင်းချီများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ချွင်”

ပြောမလောက် မြန်ဆန်လှသည့် အချိန်၌ပင် ဓားအိမ်မှ ဓားဆွဲထုတ်သံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ဓားသွားသည် ဓားအိမ်အတွင်းမှ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွားနှင့် ဓားအိမ်ပွတ်တိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် အသံသည် လူတို့၏ နားစည်ကိုပင် ပိုင်းဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ခဏတာအတွင်း ထိုက်ကျီ နန်းတော်ရှေ့တွင် လူအများ၏ အမြင်တွင် ကြီးမားခမ်းနားသော အနက်ရောင် ဓားအလင်းတစ်ခုသည် ဧရာမ လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာပြီး ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ရောင်စုံ သိုင်းချီများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်း၏ အစွမ်းသည် မလျော့သေးဘဲ ရှေ့ဘက် ပေ ရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးရှိ ပစ်မှတ်များ အားလုံး၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူနှင့် အင်ပါယာအစောင့်တပ်များ၊ လှိမ့်ဆင်းလာသော သိုင်းချီလှိုင်းများနှင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဟစ်အော်နေသော မြှားမိုးများ အားလုံးကို ပြာမှုန်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ဤ ဓားအလင်းရှေ့တွင် လူတိုင်းသည် လေတိုက်ခတ်ရာတွင် စုတ်ပြဲသွားသော စက္ကူများကဲ့သို့ အလွန် ပျက်စီးလွယ်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ အစပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…

လျှပ်တပြက် အချိန်အတွင်း ကျယ်လောင်သောဆူညံသံ ဆယ့်နှစ်ချက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်း တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတိုင်း ခမ်းနားသော ထိုက်ကျီ နန်းတော်သည် တစ်ကြိမ် တုန်ခါသွားသည်။ ဓားအလင်း ဆယ့်နှစ်ချက်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ကျဆင်းလာသည်။

ဓားစွမ်းအင် ကျဆင်းလာသောအခါ မြေကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေသော အော်ဟစ်သံများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုက်ကျီ နန်းတော်ရှေ့တွင် စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက် ဆယ့်နှစ်ဦး ရပ်နေသော နေရာမှ အစပြု၍ အလွန်ကျယ်ပြန့်သော ဓားရာ ဆယ့်နှစ်ချက် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။

ဓားရာ များသည် လမ်းမကြီးများကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေပြီး စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဓားချီ နယ်ပယ်အတွင်းတွင် အပိုင်းအစများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစအဆုံး ကျန်ရစ်သော အလောင်း တစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ နှင့် အင်ပါယာအစောင့်တပ် ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးသည် လုံးဝကြေမွသွားခဲ့ပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းသည် အသူရာ ငရဲ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ခြင်း…

ထိုက်ကျီ နန်းတော်ရှေ့တွင် တစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အရူးသွပ်ဆုံး၊ သွေးဆာအရှိဆုံးနှင့် အကြမ်းဖက်ဆုံးသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များ ရှေ့တွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော၊ တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက် ဆယ့်နှစ်ဦးသည် ဤတစ်ခဏတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ရှေးဟောင်း တောင်တန်း ဆယ့်နှစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မသေမျိုးကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများပင်လျှင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ လူ ဆယ့်နှစ်ဦးသာ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။