အခန်း (၁၇၉၁-၁၇၉၅)

အခန်း (၁၇၉၁)

ဘုန်း…

နောက်မှ ဆက်တိုက် ရောက်လာသော ပဉ္စမမြောက် အချိန်နှင့် အာကာသကွင်းသည် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအားပါဝင်သော ထိုဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားသည် ဆုကျန်းချန်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သိုင်းချီ အားလုံးကို ချက်ချင်း တုန်ခါ၍ ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စဉ်သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်သွားပြီး မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာသည်။

“အွန်း”

ဆုကျန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုန်းကန်ကာ မတ်တပ် ရပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် လက်ဖဝါးဖြင့် တောက်လိုက်ရာ ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအား ပါဝင်သည့် ဆဋ္ဌမမြောက် အချိန်နှင့် အာကာသ ကွင်းသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘုန်း ဟူသော အသံဖြင့် ဆုကျန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံး သိုင်းချီကို လုံးဝ ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ကို လွင့်စဉ်သွားစေကာ ပို၍ ဝေးရာသို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်လာသော မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များသည် ပေရာချီအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

“ဆရာ”

ထိုအချိန်တွင် နန်းတော် တံခါးဝ အရပ်မှ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ဝေးလံစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှ အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိသော ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲ စတင်ကတည်းက သူသည် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှ တိုက်ပွဲကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် အလွန်ခွန်အားကြီးမားသည်။ သူ၏ သက်တမ်းတစ်ခုတည်းကပင် မင်းဆက် အများအပြား၏ စုစုပေါင်း သက်တမ်းထက် သာလွန်နေပြီး သာမန်လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ ဆရာပင်လျှင် ဤ ဝါရင့် နတ်ဆိုးကို အနိုင်ရရန် ခက်ခဲသည်။

“ကောင်လေး၊ မင်း ပြောဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ငါ ကြားဖူးတယ်။ ‘ဗိမာန်တော်တွင် အစီအစဉ်များ များသူက အနိုင်ရပြီး အစီအစဉ်များ နည်းသူက ရှုံးသည်’ လို့ ဆိုတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းနဲ့ဆုကျန်းချန်တို့ကို မင်း တွက်ချက်ခဲ့ပြီးပြီလား”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုသည် အလွန် ခိုင်မာပြီး ဝမ်ချောင်ကို သူ့အား ကျော်လွန်ကာ နန်းတော်သို့ ကယ်ဆယ်ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ဒီပွဲ မင်း ရှုံးပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ တင်းမာနေသော မျက်ခုံးများသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ အမူအရာသည်လည်း အေးချမ်းသက်သာသွားခဲ့သည်။ ဤ “စစ်ပွဲ” ကို ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ သူရော ဝမ်ချောင်ပါ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ဖဲချပ်များကို ထုတ်ပြခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံး ရလဒ်အရ သူသာ ပို၍ သာလွန်ခဲ့သည်။

ဤတွင် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီအတွက်မူ ၎င်းသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွန်အား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနိုင်ရနိုင်သရွေ့ မည်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည်၊ မည်သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြုသည်ကို ဟိုကျွမ်းကျီ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် စကား မပြောဘဲ အမူအရာ လေးနက်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှိ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း နှင့် ဆုကျန်းချန် တို့၏ တိုက်ပွဲသည်လည်း လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအားဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ထိမှန်ခံရပြီးနောက် ဆုကျန်းချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံ မတ်တပ် ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုသည် ဆုကျန်းချန် ပင်လျှင် ကျော်လွန်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဟွန်း၊ သာမန်လူသားက သာမန်လူသားပဲ။ နတ်ဘုရားတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ ရှိတယ်”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ ခံစားချက် ကင်းမဲ့ပြီး ကြီးမားသော အသံသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“အခု မင်းကို သေခြင်းတရား ပေးကမ်းဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြင်းထန်စွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းပြီး ဤလူသား မင်းဆက်တွင် မကြားဖူးသော ကျွမ်းကျင်သူကို လုံးဝ သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း တစ်လှမ်းသာ လှမ်းလိုက်ရသေးသည်။

တက်…

သူ၏ နဖူးမှ တစ်စုံတစ်ရာ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ အမူအရာသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ ကြည့်လိုက်ရာ ကျဆင်းလာသော အရည်သည် ဆန်စေ့ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကွဲအက်နေသော ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင် အသွင်ကို ပြသနေပြီး ရွှေရောင် အရည်တစ်စက်ကဲ့သို့ အလွန် ထင်ရှားနေသည်။

ဆုကျန်းချန်ဆီသို့ လှမ်းတက်ရန် ပြင်နေသော စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ ခြေလှမ်းသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ဖြူ စင်္ကြံထစ်များပေါ်ရှိ ရွှေရောင် အရည်ကို ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သွေး…

၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးတစ်စက် ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး အရေးမပါသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ သွေးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးသည်ပင် လူသားများ၏ သွေးနီရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ရွှေဝါရောင် ဖြစ်နေခြင်းသည် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း က သူ့ကိုယ်သူ နတ်ဘုရားဟု မှတ်ယူရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါတစ်ဦးအနေဖြင့် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း သည် ဤနေရာတွင် လူသား စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာ ရရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

သာမန် လူသားတစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့သည်မှာ မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်သည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးက သူ မည်သည့်အချိန်က ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိခြင်းပင်

သူသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အချိန်နှင့် အာကာသ ကွင်းလေးခုဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကာကွယ်ခဲ့ကြောင်း သေချာစွာ မှတ်မိသည်။

“လူသား၊ မင်းကို ငါ အထင်သေးခဲ့တယ်”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် အဝေးရှိ ဆုကျန်းချန် ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မူလက ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ရှိနေသော်လည်း ဤတစ်ခဏတွင် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသကဲ့သို့ ထို ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ငါ့ကို ဒဏ်ရာ ရအောင် လုပ်နိုင်တာ၊ ဒီအချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်း ဂုဏ်ယူဖို့ လုံလောက်ပြီ”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း သည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ဆုကျန်းချန် ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့မှ ထိုက်ကျီ နန်းတော် ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှမ်းတက်သွားသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“ဘုန်း”

စစ်မှန်သော နဂါး သံမဏိ အစောင့်အရှောက်ခြောက်ဦးသည် သံချပ်ကာ လေးလံသော အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေကြသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း သည် သူတို့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ကြီးမားသော အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအားသည် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် မြေကြီးကို လှန်ပစ်သကဲ့သို့ သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

“ဟွန်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကို ရောက်ပြီ၊ နတ်ဘုရားကို စော်ကားသူ”

သူ၏ ရှေ့မှ မှောင်မိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ထိုက်ကျီ နန်းတော် ကို ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းကနဲ ဖြစ်သွားပြီး လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် အရှိန်မြှင့်၍ ပြေးဝင်သွားကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့တောင်ဘက်၊ နန်းတော် တံခါးအနီးတွင်...

“တိုက်ပွဲ ပြီးသွားပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်-

“မင်းဆီက အံ့အားသင့်စရာ တစ်ခုခုကို ငါ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာလိုပဲ ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတယ်”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ပြောရင်း ခေါင်းခါပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ စစ်နတ်ဘုရား ၏ “စစ်ပွဲတိုင်း အနိုင်ရသည်” ဟူသော ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ဖန် ဆက်လက် တည်တံ့ခဲ့ပြီး သူသည် စစ်ပွဲတွင် ဘယ်သောအခါမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဟိုကျွမ်းကျီ မပြင်ဆင်ခဲ့ပေ။ ဤစစ်ပွဲတွင် သူ အနိုင်ရခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လီယင်း နန်းတက်သောအခါ ဝမ်ချောင်နှင့် ဝမ်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အဆုံးမဲ့သော လိုက်လံ နှိပ်စက်မှုများသာ စောင့်ကြိုနေမည် ဖြစ်ပြီး သူ့ကို သတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မသတ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။

“ဟဲဟဲ”

မမျှော်လင့်ဘဲ ညဘက်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ စကားကို ကြားလိုက်သော ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာကို ရယ်တာလဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ အထက်တန်းအဆင့်ကတော့ ဉာဏ်ပညာဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အောက်တန်းအဆင့်ကတော့ စစ်တပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်တယ်။ ဒီ ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ဖွဲ့စည်းမှုတွေ ပြင်ဆင်ထားပါစေ၊ စစ်သည် ဘယ်လောက် စုဆောင်းထားပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် စစ်တပ် ဘယ်လောက် ခေါ်ခဲ့ပါစေ၊ ဖွဲ့စည်းမှုကို ချိုးဖျက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မချိုးဖျက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒီစစ်ပွဲမှာ အရေးအကြီးဆုံး အရာက ဘာလဲဆိုတာ အကြီးအကဲ သိပါသလား”

ဝမ်ချောင်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ယခင်က တင်းမာမှုနှင့် လေးနက်မှုတို့နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားစွာ အေးချမ်း သက်သာနေသည်။

“အရေးအကြီးဆုံး အရာ”

ဤ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်သောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်သည် ကျဉ်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်း လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံသည် ပြက်ရယ်ပြုခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်-

“ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ ဆရာ ဆုကျန်းချန် လား”

“ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပါ”

ဝမ်ချောင်သည် ဟိုကျွမ်းကျီ ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးရယ်ရင်း ထို စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် မူလက လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အွန်း ဟူသော အသံဖြင့် ချက်ချင်း မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် အတွေးများစွာသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုန်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်တွင် မိုးကြိုး ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ နားထဲတွင် ထိုက်ကျီ နန်းတော် အရပ်မှ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမည့် အသံ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရသည်-

“ဘုန်း”

မိုးကြိုးတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤတစ်ခဏတွင် ယိုကျိုးမှ အရှေ့ဘက်၊ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများအထိ အနောက်ဘက် တစ်ခုလုံးရှိ မဟာထန်မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး လေထဲတွင် မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မြေအောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွင် စီးဆင်းမှုများ လှုပ်ရှားနေသည်။ လူများ မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် မဟာထန်တစ်ခုလုံး၏ မူလက ပင်လယ်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ရွှေဝါရောင် နဂါး စွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြို့တော်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤတစ်ခဏတွင် လူများ၏ အာရုံခံစားမှုတွင် မူလက မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော၊ အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုက်ကျီ နန်းတော် မှ ကြီးမားသော ရွှေရောင် အလင်းတိုင် တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပေ ထောင်ပေါင်းများစွာ နက်ရှိုင်းသော လေဟာနယ်သို့ တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လေဟာနယ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး လေနှင့် မိုးတိမ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထို ကြီးမားသော ရွှေရောင် အလင်းတိုင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည့် ခဏ၌ပင် မဟာထန် မြေအောက်တွင် ဝပ်တွားနေသော ရွှေဝါရောင် နဂါး စွမ်းအင်သည် ပင်လယ်လှိုင်းများကဲ့သို့ မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ၏ ခေါ်ဆိုမှုကို ရရှိသကဲ့သို့ အလင်းထက် ပို၍ လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားရှိ ထို တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတိုင် ထဲသို့ စုစည်းသွားခဲ့သည်။

ချန်း….

ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမည့် ဓားအော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးများနှင့် သတ္တုများကို ခွဲခြမ်းကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိ သတ္တဝါများ၏ နားထဲတွင် ထို အသံသည် မြည်ဟည်းသွားပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေကာ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့၏ ဝိဉာဉ်များပင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်လေးမျက်နှာရှိ သက်ရှိ သတ္တဝါအားလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိဘဲ ဓားအော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်ရာ အရပ်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘဝတွင် အမှတ်မရနိုင်ဆုံး၊ နတ်ဘုရားတို့၏ အံ့ဖွယ် အမှုဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်-

ထို ကြီးမားသော လေဟာနယ်တွင် အဆုံးမဲ့သော ရွှေဝါရောင် နဂါး စွမ်းအင်သည် ပင်လယ်ကဲ့သို့ စုစည်းသွားပြီး လေဟာနယ်တွင် ပေ ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ မဟုတ်၊ ပေ သန်းချီအထိ ရှည်လျားကာ ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်ထားသည့် ရွှေရောင် ဧရာမ ဓားတစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အွန်း

ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်မှ ထူထပ်သော မိုးတိမ်များကို ခွဲခြမ်းလိုက်ပြီး မိုးတိမ်များကို ဖယ်ရှားကာ လပြည့်ဝန်းနှင့် အဆုံးမဲ့သော ပြင်ပ အာကာသကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤ ဓားချက်သည် လူသားတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် သာလွန်ပြီး မည်သည့် သိုင်းပညာ၏ နယ်ပယ်ထက်မဆို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထို ဓားချက် ရှေ့တွင် နတ်ဆိုး များပင်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ နိမ့်ကျနေသည်။

“ဒါ၊ ဒါက... ဧကရာဇ်၏ ဓား”

သူ၏ စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုအာရုံခံစားမှုအရ ဝေးလံသော အမှောင်ထု နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွင် အေးစက်သော ရွှေရောင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လေဟာနယ်ရှိ ထို ရွှေရောင် ဧရာမ ဓားကို မြင်လိုက်သောအခါ အလွန် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော အမူအရာကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဧကရာဇ်ဓားတော်…

မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု

ဤဓားသည် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ဓာတ် ကို ကျောရိုးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ပြည်နယ် ကိုးခု၏ နဂါး စွမ်းအင်ကို ဓားသွားအဖြစ် စုစည်းထားကာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားချက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် ပြည်နယ် ကိုးခု၏ အပြင်းအထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး လူသားတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းလိုလိုပင် ထို ဧရာမ ဓားပုံပေါ်လာသည့် ခဏ၌ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ နဂါး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအင်သည် ဘာမှ မရှိခြင်းမှ စတင်ကာ နေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လျင်မြန်စွာ တိုးလာပြီး လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေကာ လက်နက်ချစေမည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ တောက်ပသော နေမင်းသည် လူ့ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

******

အခန်း (၁၇၉၂) အမြင့်ဆုံးသို့၊ ကောင်းကင်

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တစ်ခဏအတွင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းကနဲ ဖြစ်သွားကာ ခုနကမှ ပြေးဝင်သွားသော စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် သူသွားသည့် အရှိန်ထက် ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည် ပစ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးသွားရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပေ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်း လွတ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါက မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ”

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညား၊မြင့်မြတ်ကာ ကြီးကျယ်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံ မပြီးဆုံးမီ လေဟာနယ်ရှိ ကြီးမားသော ဓားကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ပိုင်းဖြတ် ကျရောက်လာသည်။ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင် လေဟာနယ်၌ ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် လုံးဝ ပိုင်းဖြတ်ကျရောက်လာပြီး လေဟာနယ်ကိုပင် နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်း…

နေမင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဓားချီသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားပြီး မျက်စိစူးရှသော အလင်းရောင်ကြောင့် လူတိုင်း မျက်လုံး ဖွင့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ထို ဓားချက်သည် ထိုက်ကျီ နန်းတော်မှ စတင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်း၏ အရှည်သည် ပေ သန်းချီ ရှိသည်။

ကောင်းကင်မှ အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထို ကြီးမားသော ဓားချီသည် ပြည်နယ် ကိုးခုလုံးကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဓားချီသည် အရှေ့ဘက် ပင်လယ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် အနောက်တောင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများအားလုံး တုန်ခါနေခဲ့သည်။

ထိုမျှသာမက ဓားချီ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် နန်းတော် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှိ ထိုက်ကျီ နန်းတော်မှ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထိုဖိအားသည် တောင်များကဲ့သို့ လေးလံပြီး ခိုင်မာနေကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ လူများ၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေပြီး မတ်တပ် ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိအောင် ဖြစ်စေသည်။

မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အင်ပါယာ အစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော်များသည် ဤ ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ချလိုက်ကြသည်။

“သူတော်စင် ဧကရာဇ်မင်း”

အဝေးမှ အရှေ့ နန်းဆောင် အစောင့်အရှောက်တပ်မှူးဖေယွီဟန်သည် မျက်နှာတွင် ချွေးများ စီးကျနေပြီး ဘုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေသည်။ ဤ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်၏ အစွမ်းကဲ့သို့သော စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သူမှာ လက်ရှိ မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင် ဧကရာဇ်မင်း သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်နှာသည်လည်း အလွန် အရုပ်ဆိုးနေသည်။

ဤအချိန်တွင် မြို့တော် ကောင်းကင်ယံ၌...

“အား… မဟုတ်ဘူး”

ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ထို ကြီးမားသော ဓားချီသည် နောက်မှ စတင်ခဲ့သော်လည်း ပို၍ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး လေထဲရှိ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိလိုက်သည်။

အွန်း…

အချိန် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ လူများ၏ အမြင်တွင် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရှိ ကြီးမားသော၊ နက်နဲသော၊ အစွမ်းထက်သော အချိန်နှင့် အာကာသ ကွင်းဆယ့်နှစ်ခုသည် ချက်ချင်း အမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်စက္ကန့်၏ တစ်ဝက်ပင် မကြာမီ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အသားအရေ၊ သွေးသားများသည် အပြင်မှ အတွင်းသို့ အလွှာလိုက် ကွဲအက်ကာ အမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ အဖွဲ့အစည်းတွင် ဤအချိန်အထိ ရာထူး အမြင့်ဆုံး ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါသည် ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး အမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“လီထိုက်ယီ ၊ မင်းကို ငါ လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။. မြင့်မြတ်သူ ငါ့ကို ကယ်ပါ”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူ၏ ဝိဉာဉ်ကျန်နေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ချီ ကြာရှည်သော လေ့ကျင့်မှုကြောင့် သူ၏ ဝိဉာဉ်၏ အရင်းခံနှင့် စိတ်ဆန္ဒသည် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီး သာမန်လူများထက် ဆယ်သန်းပေါင်းများစွာ သာလွန်ကာ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား မြင့်မြတ်သော သူတော်စင် ဧကရာဇ်မင်း၏ ဓားချက် ထိမှန်ပြီးနောက် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ ပုံပျက်နေသော ဝိဉာဉ်သည် အပျက်အစီးများကဲ့သို့ ဆက်လက် ကွာကျနေသည်။

မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း၏ ဓားချက်၏ သဘောတရားသည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက သူ၏ဝိဉာဉ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းသို့ပင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက ခဏတာ ရှင်သန်နိုင်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နန်းတော် အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ အခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ပြောသည်ကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပေ။

လီထိုက်ယီ

၎င်းသည် လက်ရှိ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းကို ရည်ညွှန်းနေပုံရသော်လည်း မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း၏ အမည်သည် လီထိုက်ယီမဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ နောက်ဆုံး စကားကိုမူ ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပေ။

အွန်း…

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ဝိဉာဉ်သည် အံ့သြဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ကွဲအက် ကွာကျနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးစတစ်စခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်များ စုဝေးလာပြီး မြစိမ်းရောင် တောင်ထွတ်ကဲ့သို့သော ရွှေရောင် လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် မိုးတိမ်များထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ ဝိဉာဉ် အကြွင်းအကျန်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မြင့်မြတ်သူ”

လေဟာနယ်တွင် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းသည် မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း၏ “ဧကရာဇ်၏ ဓားချက်” ကြောင့် ထိမှန်ခံရပြီး မလွဲမသွေ သေရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ထို ရွှေရောင် လက်ကြီးနှင့် ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားသည်။ ရေနစ်တော့မည့်သူ တစ်ဦးသည် နောက်ဆုံး ကယ်ဆယ်ရေး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ကျန်ရှိနေသေးသော အချိန် အနည်းငယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လေထဲရှိ ရွှေရောင် လက်ကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည် သွားခဲ့သည်။

ဤ ကမ္ဘာ လေးထောင့်စွန်းနှင့် ပင်လယ်လေးခုတွင် ဤ မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ် လက်ထဲမှ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်သူမှာ ထိုတစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်းထက် ပို၍ နားလည်သူ မရှိပေ။

သို့သော် စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ ဝိဉာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် လှုပ်ရှားရုံသာ ရှိသေးသည်...

“ဘုန်း”

မှောင်မိုက်သော ထိုက်ကျီ နန်းတော် အတွင်းမှ ရွှေရောင်ဖိနပ်တစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤ ရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်သည်ပင် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုတစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဤခြေထောက်၏ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ၏ဝိဉာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် ထို ရွှေရောင် လက်ကြီး၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျရောက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ဤရွှေရောင်ဖိနပ် ပေါ်လာသောအခါ ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူး”

စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထို ရွှေရောင် လက်ဖဝါးနှင့် တစ်လက်မသာ ဝေးသော နေရာတွင် ချက်ချင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လေထဲရှိ ရွှေရောင် လက်ကြီးသည်လည်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပျက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

“ကောင်းကင်၊ ငါတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ကြပြီ”

ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ရွှေဝါရောင် ရုပ်ခန္ဓာသည် နဂါး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သာမန်အတိုင်း ရပ်နေရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အဆုံးမဲ့သော အာဏာသည် ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်။

တစ်ခဏတွင် ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တောင်များ၊ မြစ်များ၊ နေ၊ လ၊ ကြယ်များသည် ထို ပုံသဏ္ဌာန် ရှေ့တွင် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ပင်လျှင် ဤ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် သေးငယ်နေသည်။

ဤသူသည် မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး မဟာထန်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခေတ်ကို ဖန်တီးခဲ့သူ ထာဝရ ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။

“လီထိုက်ယီ၊ မင်းကို ငါ တကယ် အထင်သေးခဲ့တယ်။”

တစ်ခဏမျှသာ ကြာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း အဆုံးမဲ့သော ရာစုနှစ်များစွာ ကြာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ ခန့်ညားပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အသံတစ်ခုသည် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“...ငါ့ကို ထွက်ပေါ်လာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ပြဇာတ်ကို စီစဉ်ရတာ၊ မင်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ရှေးခေတ်နဲ့ ယနေ့ခေတ်မှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မတူတဲ့ မြင့်မားတဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကြီးမားသော ဓားချီ တစ်ခုက ၎င်းကို ချက်ချင်း ကြိုဆိုခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ရှိ ကြီးမားသော ရွှေရောင် လက်ဖဝါးကို အမှုန့် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မှ မိုးတိမ်များအားလုံးပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်နှင့် အာကာသ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှ အေးစက်သော ဟစ်အော်သံတစ်ခု အမှတ်မထင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်သည် မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းခံရပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ထပ်မံ မရပ်တန့်တော့ပေ။

နန်းတော် အတွင်းနှင့် အပြင်၊ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ လူတိုင်းသည် စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် သူတို့၏ သိမြင်မှုထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ ထိုလက်ကြီးသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ စကားများသည် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆိုလိုသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ နားမလည်ကြပေ။

ကောင်းကင်မှ မိုးတိမ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း တစ်ဦးတည်းသာ နဂါး ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်၍ ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လောကကို မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

“မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း အား ဂါရဝပြုပါသည်”

“အရှင်မင်းကြီး အသက် ထောင်သောင်းချီ အသက်ရှည်ပါစေ”

တစ်ခဏအတွင်း ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့မှ ပုန်ကန်သော အင်ပါယာ အစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော်အားလုံးသည် စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်ပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာများဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက် ချလိုက်ကြကာ တစ်ဦးချင်းစီ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ယခင်က ပထမမင်းသား အုပ်ချုပ်စဉ်တွင် မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း သတိလစ်နေကြောင်းနှင့် မကြာမီ ကွယ်လွန်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း နန်းတော် အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နန်းတော်ရှေ့ရှိ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းကို မြင်တွေ့ရပြီး ထို ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားချက်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

“သွား မြန်မြန် သွား”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားပြီး ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ နန်းတော် အပြင်ဘက်သို့ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြသည်။

“အားလုံး နားထောင်ကြ၊ မကောင်းဆိုးရွားများကို သတ်ကြ၊ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေနဲ့”

ထိုအချိန်တွင် အင်ပါယာ အစောင့်အရှောက်တပ်မှူး တစ်ဦးသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့ရှိ မြင့်မြတ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်းသည် အပြစ်တင်သည့် အမူအရာ မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ထိုသူများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ပထမမင်းသားကို လိုက်နာ၍ ပုန်ကန်ခြင်းသည် သေဒဏ် ထိုက်သော ပြစ်မှု ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း ကောင်းစွာ သိကြသည်။ သူတို့၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောရန် ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း အင်ပါယာ အစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော် အားလုံးသည် အော်ဟစ်ကာ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူများဆီသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

နန်းတော်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ အားလုံး အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေကြပြီး အဝေးမှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ကျိလိ လောင်ဇူ၊ လီစီယီနှင့် ကော်ကျစ်ရီ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်များသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နန်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေသည် လုံးဝ ပြတ်သားသွားခဲ့သည်

...

“မင်း ရှုံးသွားပြီ”

လေညှင်း တိုက်ခတ်လာပြီး ဝေးလံရာမှ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ရှေ့မှ ဟိုကျွမ်းကျီ ကို ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နန်းတော်အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ ကောင်းကင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ စစ်တပ်များ ရှိနေသည်။ ဤ နန်းတော် ပုန်ကန်မှုသည် ဤအချိန်တွင်မှသာ အမှန်တကယ် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုသည် လေးနက်နေပြီး ဖေယွီဟန်နှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေသည်။ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း သေဆုံးပြီး ပထမမင်းသား စစ်ရှုံးသွားသောကြောင့် သူတို့အား စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ် ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟဲဟဲ...”

လေထုသည် အလွန် ဖိစီးနေချိန်တွင် ရယ်သံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ ဆံပင်များ လှုပ်ရှားနေပြီး သူသည် သူ၏ ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ကောင်လေး၊ မင်း နိုင်ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီပွဲမှာ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အောင်မြင်ပြီးသားပဲ”

“ဟိုကျွမ်းကျီ၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ဝမ်ချောင်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ မီယာစမိ အာရာကာ နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း သေဆုံးပြီး ပထမမင်းသား စစ်ရှုံးသွားသောကြောင့် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ပြန်လှန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် မည်သို့မျှ ရယ်မောနေသင့်သည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ အလွန် ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

“ဟားဟားဟား၊ ကောင်းတဲ့ ကောင်လေး၊ ဆုကျန်းချန်ရဲ့တပည့်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက ငါတို့က ဘယ်တုန်းကမှ စစ်ပွဲတစ်ခုတည်းကို ကစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာလို့ လီယင်းကို ကူညီတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ကတိတွေကို လိုချင်လို့၊ သူပေးတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို လိုချင်လို့၊ ဒါမှမဟုတ် နဂါးကို လိုက်နာခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို လိုချင်လို့လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူ၏ လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးသည် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။

“အရူး၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရှေ့ နန်းတော်မှ လူဟောင်းများဖြစ်စေ၊ နောက်ဘက်မှ မီယာစမိ အာရာကာ နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်စေ အားလုံး မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာသည်လည်း အလွန် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်…

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ပထမမင်းသား ကို ကူညီခြင်းကို လူတိုင်းသည် အတွင်းစိတ်မှ သဘာဝအတိုင်း လက်ခံထားကြပြီး အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။ တစ်ဦးက စစ်ပွဲတိုင်း အနိုင်ရသော စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဦးက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော ပထမမင်းသား ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ကောင်းကင်က ဖန်တီးပေးသည့် သဘာဝ အိမ်ထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ထိုက်ကျုံးခေတ်မှ နာမည်ကြီး အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လင်းယန် ပြခန်း၏ ထူးချွန်သော အမတ် နှစ်ဆယ့်လေးဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းဆက် တည်ထောင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အကျိုးအမြတ်များသည် ပထမမင်းသား ယခု ပေးနိုင်သည်ထက် ပို၍ များသည်။ ထိုအချက်မှ ကြည့်ပါက ပထမမင်းသား ပေးနိုင်သည့် ဆွဲဆောင်မှုသည် ဟိုကျွမ်းကျီ ကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် ထိုမျှ ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှု မရှိသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

သို့သော် ဤအရာအတွက် မဟုတ်ပါက ဟိုကျွမ်းကျီ သည် အဘယ်ကြောင့် ပထမမင်းသား ၏ ဘက်တွင် ပါဝင်ပြီး သူ့ကို ကူညီခဲ့သနည်း။

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် အလွန် လေးနက်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ဤကိစ္စသည် အပေါ်ယံတွင် မြင်ရသည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

******

အခန်း (၁၇၉၃) ဟိုကျွမ်းကျီကို လှည့်ဖြားခြင်း

“မင်းသား အချင်းချင်း ရန်ပွဲဆိုတာ ဘာလဲ၊ နဂါးကို လိုက်နာခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပထမမင်းသားကို နန်းသိမ်းဖို့ ကူညီဖို့ မဟုတ်ဘူး။ လီထန်မင်းမျိုးမင်းနွယ် အဖေနဲ့သား အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြဖို့၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမချင်း ရန်ဖြစ်ကြဖို့က ငါ့ရဲ့ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ပဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ အဝတ်အစားများ လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ် ဘာဖြစ်ဖြစ်၊ ဖခင်နိုင်ပါစေ၊ သားနိုင်ပါစေ၊ ငါ လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ကို ရရှိပြီးသားပဲ။ လီယောင် နဲ့ လီဂျူး အတွက်တော့ ငါ လီယင်းကို စည်းရုံးပြီးပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် ရှိနေသရွေ့ သူ့ ရာဇပလ္လင်အတွက် အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သွေးသား ဆက်နွှယ်နေတဲ့ ဖခင်နဲ့သားတောင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်သေးရင် ညီအစ်ကိုချင်း ဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာ မဖြစ်ခဲ့ရင် လီယောင် နဲ့ လီဂျူး တို့ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ”

သူ၏ စွမ်းအင်သည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ခုနကပင် လီယောင် နဲ့ လီဂျူး တို့၏စွမ်းအင်သည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သံသယဖြစ်စရာ မရှိ၊ သူ၏ အစီအစဉ်သည် အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးစီးခဲ့ပြီ။ နိုင်လည်း နိုင်၊ ရှုံးလည်း နိုင်၊ သူ ပြောခဲ့သလိုပဲ အစကနေ အဆုံးအထိ သူနဲ့ ဝမ်ချောင်ဟာ စစ်ပွဲ တစ်ခုတည်းကို ကစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။

“ဒီ လူမိုက်”

ထိုတစ်ခဏတွင် လူတိုင်းသည် လျှို့ဝှက်စွာ မုန်းတီးနေကြသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ပထမမင်းသားကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကူညီနေသည်ဟု လူတိုင်း ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤမျှ ယုတ်မာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ တွေးမထားခဲ့ပေ။

ဤမျှ ယုတ်ညံ့သော လူတစ်ဦး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

နောက်ဘက်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏ စကားကို ကြားပြီး သူ၏ ရယ်မောနေသော ပုံစံကို မြင်ရသောအခါ မီယာစမိ အာရာကာသည် စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ မုန်းတီးနေသည်။ သူမသည် အလယ်ပြည်မမှ မဟုတ်သော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ဤလုပ်ရပ်မျိုးကို သူမ စိတ်ထဲမှ လေးစားမှု မရှိပေ။

“အကြီးအကဲ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ မင်းသား လီယောင် နဲ့ လီဂျူး သေဆုံးသွားတာဟာ သူတို့ဘေးမှာ ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ လီကွေယွမ်နဲ့ ဝေမိသားစုမှ ဝေဝူလျန်ကို ဆိုလိုတာဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမလို ဖြစ်နေပြီ”

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော ကြီးမားသည့် ခံစားချက် အတက်အကျ မရှိပေ။

“လီကွေယွမ်နဲ့ ဝေဝူလျန်ဟာ ပထမမင်းသားက လီယောင် နဲ့ လီဂျူး တို့ ဘေးမှာ ချောင်းမြောင်းထားတဲ့ သူတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မြို့အနောက်ဘက်က လီ မိသားစုနဲ့ မြို့တော်က ဝေမိသားစုတို့ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ခံဟောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆွေ မင်းဆက် ကုန်ဆုံးခါနီးမှာ ခင်ဗျားနဲ့အတူ တောင်ပိုင်းနဲ့ မြောက်ပိုင်းမှာ စစ်တိုက်ခဲ့ကြတယ်လို့ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်”

“အွန်း”

ဝမ်ချောင်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထို မျက်လုံးများသည် အလွန် အေးစက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး၊ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

လီကွေယွမ်နဲ့ ဝေဝူလျန်တို့၏ ကိစ္စသည် အလွန် လျှို့ဝှက်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်ချောင်က ဤ လူမသိသူမသိ ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးကို အကြောင်းမဲ့ သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ဤတစ်ခဏတွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောချင်တာက ခေတ်ကြီး ပြောင်းသွားပြီ၊ အရာအားလုံးလည်း ပြောင်းသွားပြီ ဆိုတာပဲ။ ဒီမိသားစု နှစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ခင်ဗျား ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ သစ္စာ မဖောက်တော့ပါဘူး၊ ခင်ဗျား ခေါ်ရင် အချိန်မရွေး အမှုထမ်းပါမယ်လို့ ကတိသစ္စာ ကြီးကြီးမားမား ပြုခဲ့ကြပေမယ့် အဲဒါက သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေကိုပဲ ကိုယ်စားပြုပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မြေးတွေကတော့ အဲဒီလို ကတိသစ္စာမျိုး မပြုခဲ့ပါဘူး”

“လက်ရှိ မဟာထန်မှာ နိုင်ငံတော်က ငြိမ်းချမ်းပြီး ပြည်သူတွေက ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ်။ အလယ်ပြည်မရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်နဲ့ နေရာတိုင်းကို ဖိနှိပ်ထားပြီး လူမျိုးခြားတွေအားလုံး ကြောက်ရွံ့ ခစားနေကြတယ်။ ဒါဟာ ရရှိဖို့ မလွယ်ကူတဲ့ အခြေအနေကောင်းတစ်ခုပါ။ သူတို့ဟာ ခင်ဗျားရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် နိုင်ငံတော်ရဲ့ တရားမျှတမှုကို၊ ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အကြီးအကဲရဲ့ အချို့ အမိန့်တွေကို သူတို့ လိုက်နာဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်”

ဝမ်ချောင် သည် အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ နည်းလမ်းများကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေသည်။

“ကျိန်စာသင့်တာ၊ သူတို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြမ်းတမ်းနေသည်။

လီကွေယွမ်နဲ့ ဝေဝူလျန်တို့သည် သူ စီစဉ်ထားသော အရေးကြီးသော စစ်ကူနှစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ၏ သစ္စာဖောက်မည့် အလားအလာ လုံးဝ မရှိသော လက်အောက်ခံဟောင်းများ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤအရာကိုပင် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးခဲ့မိပေ။

ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။

“ကောင်လေး၊ ဒါ မင်း ကိုယ်တိုင် ရှာတာပဲ”

တစ်ခဏအတွင်း ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ဤအခွင့်အရေးကို မနည်း ရခဲ့သော်လည်း တစ်ညအတွင်း ဝမ်ချောင့်လက်ထဲတွင် အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဤအရာက သူ့ကို မည်သို့ ဒေါသထွက်စေမည်နည်း၊ ဝမ်ချောင်အပေါ် သတ်လိုစိတ် မရှိဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။

“မင်း ငါ့ကို အကြီးအကဲလို့ ခေါ်တဲ့အတွက် အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းကို နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးမယ်။ မင်း သိလား၊ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်က အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကို မလွယ်ကူစွာ မဝင်သင့်ဘူး ဆိုတာပဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အရိုးများ အသံမြည်လာပြီး သူ၏ သိုင်းချီသည် သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ အလွန်မာနကြီးသော ဉာဏ်ပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ အင်အားသုံး၍ အခြားသူကို အနိုင်ယူရန်လည်း စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင် အတွက် သူသည် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ တစ်ကြိမ် ချွင်းချက် ပြုလုပ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲကို ကျွန်တော် အကြံပေးချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ခင်ဗျား ရှုံးနိမ့်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ”

ဝမ်ချောင်သည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ ဘာလုပ်တော့မည်ကို သူ ကြိုတင် သိထားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး ဟိုကျွမ်းကျီ မလုပ်ဆောင်နိုင်မီ ချက်ချင်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံထွက်သွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

“ရှပ်”

ဝမ်ချောင်သည် စကားပြောရင်း သူ၏လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို အလွန် လျင်မြန်စွာ ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံး တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဤ ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အခြားသော ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသေးပြီး ဝမ်ချောင် နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝ လူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။

“ဒါ့အပြင် အကြီးအကဲအနေနဲ့ ဒေါသ ထွက်မလာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်လေးက နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်တွေ အားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်လို့ပါ”

ထိုသူသည် စကားပြောရင်း ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့် အကွာအဝေးကို ချဲ့ထွင်ရန် နောက်သို့ ပြေးဆုတ်သွားသည်။

“…”

“မင်း ဘယ်သူလဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင် ကို ဖမ်းဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်သည် ဆုကျန်းချန်လောက် မကောင်းသော်လည်း များစွာ မကွာခြားပေ။ သို့သော် သူ၏ ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် အခြား မျက်နှာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး မယုံနိုင်စရာ မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဝမ်ချောင် နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စစ်ပွဲကစားခဲ့သော်လည်း သူသည် ဝမ်ချောင် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်းကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဝမ်ချောင် မဟုတ်လျှင် အမှန်တကယ် ဝမ်ချောင် က ဘယ်မှာလဲ။

“ဟားဟား၊ အကြီးအကဲ၊ စော်ကားမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော့် နာမည် လီယွမ်တင်းပါ။ ချင်ယန် သခင်လေးလို့ လူသိများပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်ခံပါ”

ချင်ယန် သခင်လေးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်-

“မီယာ၊ အစီအစဉ်အတိုင်း အားလုံး အောင်မြင်ပြီးစီးပြီလို့ သခင်လေးကို အသိပေးလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့”

မီယာစမိ အာရာကာသည် မတ်တပ် ရပ်ကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားသည်။

“အရူး ဝမ်ချောင် ဘယ်မှာလဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပေါ်လာသည်။ ဤမျှကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဝမ်ချောင် ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။ ဤအရာက ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ မျက်နှာကို မည်သို့ ချေဖျက်စေမည်နည်း။ စစ်နတ်ဘုရားသည် စစ်ပွဲတိုင်း အနိုင်ရသူဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။

“ဘုန်း”

တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် ဗဟိုချက်သည် တုန်ခါသွားကာ သိုင်းချီသည် ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလာသည်။ ရွှေရောင် အဆင့်မြင့် အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများသည် ရွှေရောင် ရေစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချင်ယန် သခင်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားသည်။

အနုစိတ်နယ်ပယ် အဆင့်

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး အသေးစိတ် လေ့လာမှု အဆင့် သို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ကယ်ပါ”

ချင်ယန် သခင်လေး သည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ချင်ယန် သခင်လေး သည် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘေးတိုက်မှ လေတိုက်ခတ်လာပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံကာ တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပစ်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ သိုင်းချီ နှင့် တိုက်မိသွားသည်။

“ဘယ်သူ တားရဲလဲ၊ သေ”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော မျှော်လင့်ချက်များ တစ်ညအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအရာကို သူ မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ရှေ့မှ လူသည် အမှန်တကယ် ဝမ်ချောင် ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သေရမည်။

“မျောက်ဖြူလေး”

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤ ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအသံ ထွက်ပေါ်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူသုံးဦးသည် တစ်တန်းတည်း ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် ပွပွရွှဲရွှဲ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာများကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သို့သော် ခဏတာအတွင်း ထိုသုံးဦးသည် သူတို့၏ ခေါင်းစွပ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချွတ်လိုက်ရာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော ဦးခေါင်းသုံးခု ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့.. မင်းတို့ ဖြစ်နေတာ ဘယ်လိုလဲ”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မယုံနိုင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှ လူသုံးဦးသည် သူနှင့် တစ်ခေတ်တည်းက ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

“မျောက်ဖြူလေး၊ ငါတို့ မင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ မင်း လမ်းမှားကို အလွန်အမင်း ရောက်သွားခဲ့ပြီ”

ချန်ကျီကျီသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် တစ်ချိန်က သူနှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ၊ အရက်သောက်ဖော် သောက်ဖက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ မျက်ခုံးများတွင် အဆုံးမဲ့သော မုန်းတီးမှုနှင့် နာကျင်မှုများကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

ယခု သူသည် လက်စားချေရန်အတွက်သာ အသက်ရှင်နေသူ ဖြစ်သည်။

“မျောက်ဖြူလေး၊ အရာအားလုံးက ကံကြမ္မာရဲ့ ပြဋ္ဌာန်းချက်ပါ၊ လက်လျှော့လိုက်ပါ။ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ၊ အခု ထိုက်ကျီ နန်းတော် ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အဲဒီနှစ်က ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ခေတ်က ကြာရှည်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ သွားသင့်ပြီ ထိုက်ကျုံးက တကယ်တော့...”

အခြားသူများလည်း စကားပြောလာကြသော်လည်း သူတို့၏ စကားကို တစ်ဝက်တွင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

“တကယ်တော့ ဘာလဲ။ ငါ ပုန်ကန်ဖို့ လုပ်တယ်လို့ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့တာကို နောင်တရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကတိဖျက်ပြီး ငါ့ မိန်းမနဲ့ သားကို သတ်ခဲ့တာလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြီးမားသော မုန်းတီးမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူ ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ သူ ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ ငါ သေလည်း နောင်တ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ယွဲ့အာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ထိုက်အာကို မသတ်သင့်ဘူး”

“ငါ မသွားဘူး။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ရဲ့သားမြေး မြေးမြစ်တွေဟာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အဆုံးမရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်နေကြတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်၊ အဆုံးမရှိဘူး”

ဤတစ်ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ၏အမူအရာသည် ရူးသွပ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံး၊ မသိနိုင်ဆုံးသော ဘက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ သူ၏ ယခင် နတ်ဆိုး ဘုရင်၊ စစ်နတ်ဘုရား၏ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

“အရှင်၊ ခင်ဗျားမှာ စိတ်ပူစရာ တစ်ခုခု ရှိလား”

နူးညံ့ပြီး နားလည်တတ်သော အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော အတွေးများကြားတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ အတွေးများသည် ဝေးလံသော ခေတ်ကာလသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို ထာဝရ မှတ်မိနေစေသော အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးသည် တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးသော အနီရောင် အလင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို တစ်ဖန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရွှေဆံညှပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မှင်နက်ကဲ့သို့ လှပသော ဆံပင်များသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဆင်းကျလာကာ သူမ၏ လမင်းဖြူသော ပခုံး၊ လက်မောင်းနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ထို နက်ရှိုင်းသော၊ ဆောင်းဦး ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အမူအရာကို ပြသနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော နှုတ်ခမ်းနီများသည်လည်း နူးညံ့ပြီး ပြည့်တင်းနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်သည် သူမ၏ အလှပဆုံး အရွယ် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမူအရာတိုင်းသည် တောက်ပသော ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုအချိန်က သူသည် အခြားအရာများဖြင့် မိုက်မဲနေခဲ့ပြီး သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“ဘာကိစ္စ ရှိရမှာလဲ၊ အဲဒါတွေက နိုင်ငံတော် ကိစ္စတွေပဲ၊ မင်းလို မိန်းမတစ်ယောက်က ဝင်ပါစရာ မလိုပါဘူး။”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် စိတ်မရှည်စွာ ဘေးသို့ စောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက နိုင်ငံတော် အမတ်တစ်ယောက်၊ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ခင်ဗျား နိုင်ငံတော်ကို ပြစ်မှားတဲ့ အရာတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘုရင့်ရှေ့မှာ ဝန်ခံပြီး ပြစ်ဒဏ် ခံယူသင့်တယ်။ ဒါမှသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မှာ။”

သူမ၏ ဘေးမှ ချစ်သူသည် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုအချိန်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အကျိုးအမြတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

******

အခန်း (၁၇၉၄) - ဟိုကျွမ်းကျီ သွားရာ အရပ်

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ ထိုက်ကျီ နန်းတော် တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရှေ့အနီးတွင် သူ တစ်သက်လုံး အစေခံခဲ့သော၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန် လေးစားခဲ့သော၊အရပ်ရပ်မှ လူများက ကောင်းကင်၏ခန်းဟု ချီးမြှင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရသော ထိုက်ကျုံးအရှင်မင်းကြီး ရပ်နေသည်။ သူသည် နဂါး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို ကျောခိုင်း၍ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

“မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ မင်း ငါ့ကို အရမ်း စိတ်ပျက်စေတယ်။”

ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် အလွန် အထီးကျန်နေပုံရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အားလုံး ကျွန်တော့် အမှားပါ၊ ကျွန်တော့် အမှားပါ ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီး ကို ပြစ်မှားခဲ့ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး သတ်ချင် သတ်ပါ၊ အပြစ်ပေးချင် ပေးပါ၊ ဟိုကျွမ်းကျီ လုံးဝ မကျေမနပ် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယွဲ့အာနဲ့ ထိုက်အာ တို့က အပြစ်ကင်းပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီး နဲ့အတူ စစ်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့တာကို ထောက်ရှုပြီး သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဟိုကျွမ်းကျီ သေပြီးနောက်မှာတောင် အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ ကျေးဇူးကို အမြဲတမ်း အောက်မေ့နေမှာပါ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ အရူးအမူး ခေါင်းငုံ့ကာ ဂါရဝပြုနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ချောမွေ့သော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သူ၏ နဖူးကို ညစ်ပတ်စေကာ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကိုလည်း စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။

“မင်း သွားပါတော့၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးတယ်”

နောက်ဆုံးတစ်ခဏတွင် ထိုသူသည် လှည့်ကြည့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ”

...

ကျယ်ဝန်းပြီး အေးစက်သော နန်းတော်ခန်းမထဲတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်းသာမျက်ရည်များဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေပြီး မထရပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မျက်စိရှေ့မှ အလင်းရောင်များစွာ လည်ပတ်သွားပြီး မကြာမီ ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ထိုအချိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းကင်၏ အမိန့်ကို ခံယူသော ဧကရာဇ်က အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်သည်”

“စစ်နတ်ဘုရားဟိုကျွမ်းကျီ သည် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပုန်ကန်မှုနှင့် သစ္စာဖောက်မှုများကို ကြံစည်ခဲ့ကြောင်း တာ့လီတရားရုံးနှင့် အခြား တရားရုံး သုံးခုမှ စစ်ဆေးမှုများအရ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိဘဲ အတည်ပြုနိုင်ပါသည်။ သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများသည် ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာ မရှိသောကြောင့် ဥပဒေအရ သေဒဏ် စီရင်ရမည်။ ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် မြို့အနောက်ဘက် လူစည်ကားရာ နေရာ၌ ခေါင်းဖြတ် ကွပ်မျက်ရမည်”

မြင့်မားသော ကျောက်ဖြူ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အင်ပါယာ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ဧကရာဇ် အမိန့်တော်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာနေသည်ကို ဟိုကျွမ်းကျီ ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည် အကျဉ်းသား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသည်။ ထိ ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် ထိုက်အာကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ဝမ်းနည်းနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“အရှင်၊ ကျွန်မတို့ နောက်ဘဝမှ ဆုံကြရတော့မယ်”

“ဖေဖေ၊ သား ဖေဖေနဲ့ မခွဲချင်ဘူး”

ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် နုနယ်သော မျက်နှာဖြင့် သုံးလေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီး၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ကာ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

ထို သေးငယ်သော အသက်ကို ပွေ့ဖက်ထားစဉ် ထိုတစ်ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် မြှား ထောင်ပေါင်းများစွာ ထိုးစိုက်ခံရသကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားခဲ့သည်။

သူ မှတ်မိသလောက် ၎င်းသည် သူ၏ ယွဲ့အာနှင့် ထိုက်အာတို့ကို နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သေဒဏ် စီရင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တ များများစားစား မရှိပေ။

အောင်နိုင်သူသည် ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သူသည် ခိုးသူ ဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် သူ၏ အပြစ် ဖြစ်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ မကြာသေးမီက ထိုက်ကျီ နန်းတော် မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း စိတ်ချ လက်ချ သွားပါတော့၊ မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားကို ရာဇဝတ်ကောင်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် လင်နန်ကို ပို့ဆောင်မှာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေဟာ ထိုနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး ပြည်မနယ်မြေထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ငါ မင်းကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွင့်လွှတ်မှုပဲ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် သုံးကြိမ် ဒူးထောက် ကိုးကြိမ် ဂါရဝပြုပြီး အလွန် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

လင်နန်သို့ အပို့ခံရသော်လည်း သူသည် လုံလောက်သော ငွေကြေးများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မရနိုင်တော့သော်လည်း သာမန်လူများအဖြစ် အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

သူ နောင်တရစရာ မရှိတော့ပေ။

...

“ပုန်ကန်သူ”

“သစ္စာဖောက်”

“သူ့ကို သတ်”

...

ကွပ်မျက်သည့်နေ့တွင် သူသည် အကျဉ်းလှောင်ရထားပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ လမ်းဘေးတွင် ဒေါသထွက်နေသော လူအများအပြား ပြည့်နှက်နေပြီး အရွက်များ၊ ကြက်ဥများ မိုးသီးကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်နေကြသည်။

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုသူများ ကွပ်မျက်ရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့်အချိန်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ရုန်းကန်နေခဲ့သော်လည်း ထိုသူများက သူ့ကို ဆိုးရွားသော သတင်းကို ပြောပြသည့်အချိန်အထိ ဖြစ်သည်။

“ဟိုကျွမ်းကျီ မင်းကို သတင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်၊ မင်း အားတင်းထားနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်။ မကြာသေးမီက ငါတို့ သတင်း ရခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားဟာ လင်နန်လမ်းကို ဖြတ်ကျော်နေတုန်း ဒီ ကိစ္စကို တာဝန်ယူရတဲ့ ဖန်ကျိန်းက သတ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့အတွက် နန်းတော်က သူတို့ကို အပြစ်ပေးလိုက်တာပဲ။”

တုန်လှုပ်ခြင်း

မယုံကြည်နိုင်ခြင်း

ထိုက်ကျုံးသည် သူ၏ ကတိကို တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မည်သို့ ချိုးဖောက်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် သူ ယွဲ့အာကို ပေးခဲ့သော ကျောက်လက်ကောက်နှင့် ထိုက်အာ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ရမချင်း ဟိုကျွမ်းကျီသည် နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခံရသကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရသည်။

ထို သေးငယ်သော ရုပ်အလောင်းနှင့် အေးစက်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထို ရင်းနှီးသော ကျောက်လက်ကောက်ကို ထိတွေ့ရင်း ဟိုကျွမ်းကျီ သည် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း အမှတ်ရစရာများစွာ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

“အရှင်”

ဝါးကုလားထိုင်တွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည့်နေ့ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ရွှေရောင် ချိန်ခွင်တံဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ထို မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

“ယွဲ့အာ မင်းထက် ငါ အသက်ပိုကြီးလို့ စိတ်ဆိုးလား”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ပြုံးရယ်ကာ နောက်ပြောင်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ယွဲ့အာထက် ဆယ်နှစ်ကျော် ပိုကြီးခဲ့သော်လည်း နောက်ပြောင်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် သပ်ရပ်ပြီး လေးနက်သော ဦးညွှတ်မှုကို ပြုခဲ့သည်-

“ယွဲ့အာရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အရှင်က အမြဲတမ်း အငယ်ဆုံးပါ။ နောက် ဘာဖြစ်ဖြစ် ယွဲ့အာက အမြဲတမ်း အရှင့်ဘေးမှာ ရှိနေမှာပါ”

ထိုတစ်ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး သူ၏ ရှေ့မှ မိန်းမပျိုကို ကြည့်ရင်း စကား မပြောနိုင်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့သည်။

...

သစ်ရွက်များ ကြွေကျနေသည်။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူသည် နယ်ခြားဒေသမှ အစီရင်ခံစာများကို တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် စစ်ဆေးနေစဉ် ပင်ပန်းလာသည့် ခံစားလာရသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ တံခါးသံမြည်သံနှင့်အတူ ထို ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာကာ သူ၏ ဘေးသို့ ညင်သာစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

“အရှင်၊ ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ကျွန်မ စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် လုပ်ထားပါတယ်။ ညဉ့်နက်ပြီး ဆီးနှင်းကျနေပြီ၊ စောစော အနားယူပါတော့”

ထို ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ အစီရင်ခံစာကို ညင်သာစွာ ယူဆောင်သွားကာ ဘေးသို့ ချလိုက်သည်။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျွန်များပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်များက သူ၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုနွေးထွေးနေသော စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ရင်း၊ နားထဲမှ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော စကားများကို နားထောင်ရင်း၊ ရိုးသားသော်လည်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများကို ကြားရင်း၊ စစ်မြေပြင်မှ သတ်ဖြတ်မှုများ၊ အေးစက်သော သံချပ်ကာများကို အသားကျနေသော ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ နှလုံးသားသည် ထိုတစ်ခဏတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။

...

“အရှင်၊ ရှင့် မျက်နှာမှာ မှင်စွန်းနေတယ်”

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မရှိပါဘူး”

“ဘယ်မှာလဲ”

“ဒီမှာ”

ချစ်သူသည် သူမ၏လက်ချောင်းကို ဆန့်တန်းပြီး သူ၏ နှာခေါင်းပေါ်သို့ အသာလေး ထိလိုက်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီသည် အံ့သြနေပြီး စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ရှေ့မှ ချစ်သူသည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို ပြန်ရုတ်သိမ်းသည့်အခါ ရယ်မောနေပြီး ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အရင်က မရှိဘူး၊ အခုတော့ ရှိသွားပြီ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ချစ်သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ မှင်အစက်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

“မင်း ငါ့ကို လှည့်စားတာ”

ဟိုကျွမ်းကျီသည် အတုအယောင် ဒေါသဖြင့် လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ချစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်-

“ငါ မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

...

“ဖေဖေ၊ ဖေဖေ၊ ပွေ့ပါဦး...”

“ဖေဖေ၊ သားနဲ့ ဆော့ပေးပါဦး”

“သား အဲဒါ လိုချင်တယ်၊ အဲဒါ လိုချင်တယ်...”

...

သူသည် သူ စကားစပြောတုန်းက၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်တတ်စက၊ သူနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန် ခဏခဏ လာတောင်းဆိုသည့် ရက်များကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူသည် သူ့ကို မှီခိုနေပုံ၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေပုံတို့ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

အရာအားလုံးသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သော်လည်း အားလုံးသည် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သေးငယ်ပြီး အေးစက်နေသော ရုပ်အလောင်း၊ ထို ကျောက်လက်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း ထိုတစ်ခဏတွင် ဟိုကျွမ်းကျီသည် မျက်ရည်များ ကျလာပြီး နှလုံးသားသည် ပြာကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွား၍ ငိုကြွေးခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

လူတစ်ဦးသည် ဆုံးရှုံးသွားမှသာ တန်ဖိုးထားတတ်သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးသည် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ထိုအချိန်မှစ၍ ညပေါင်းများစွာ သူသည် သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသော ဘဝကို ရှင်သန်ခဲ့ရပြီး အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုနှင့် နောင်တများထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်က သူ့ကို ပေးသော အပြစ်ဒဏ် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ဘာမှ မရှိတော့သည့် ခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းခဲ့ရသည်။

သူ သေလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကတိကို ဖျက်ပြီး သူ ချစ်ရသူကို ယူသွားရတာလဲ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ အသက်နှစ်ချောင်းကို ဘာလို့ ယူသွားရတာလဲ။

သူ လက်စားချေရမယ်၊ သူ သေချာပေါက် လက်စားချေရမယ်

“ဘာလို့ ဘာလို့လဲ”

“လီချန်ကျန်းက အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား၊ ရာဇပလ္လင်ရဲ့ ပထမဆုံး အမွေခံပဲ။ အစက သူ့ကို ကူညီဖို့ ငါ့ကို စေလွှတ်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ သူ ဒီလောက် စိတ်မရှည်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်လို တွေးမိမှာလဲ။ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား နန်းတက်တာ သဘာဝကျတာပဲ၊ ငါ ဘာ အမှား လုပ်ခဲ့လို့လဲ”

“ဘာလို့ ဘာလို့ နန်းတော်က ငါ့ရဲ့ ယွဲ့အာနဲ့ ထိုက်အာကို သတ်ရတာလဲ၊ ယွဲ့အာက အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ၊ ထိုက်အာက လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူတို့က နိုင်ငံတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား”

“ထိုက်ကျုံးက ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တာ၊ သူ ဘာလို့ ကတိဖျက်ရတာလဲ သူ ငါ့အပေါ် မတရားရင် ငါလည်း သူ့အပေါ် မတရားဘူး။ လီထန်မင်းမျိုးမင်းနွယ်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ၊ သားမြေးတွေ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြပါစေ၊ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှု အရသာကို သူတို့ ခံစားရပါစေ”

ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူသုံးဦးကို ကြည့်ပြီး ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အရူးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“မျောက်ဖြူလေး ထိုက်ကျုံး က ဒီလို အမိန့်မျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မထုတ်ပြန်ခဲ့ဘူး”

လူသုံးဦးသည် သူတို့၏ ရှေ့မှ ဟိုကျွမ်းကျီ ကို ကြည့်ပြီး နက်နဲစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အဲဒီနှစ်က ထိုက်ကျုံး အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ဘယ်လောက် အလေးထားလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေအတွက် ထိုက်ကျုံးဧကရာဇ်က မင်းရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ရင်တောင် လွန်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး။ ထိုက်ကျုံးအရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားအရ သူတို့ကို သတ်ချင်ရင် ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ရမှာလဲ။”

“ဒါ့အပြင် မင်းကို မမြင်ဖူးတဲ့ သူတွေက မင်းကို ဘာလို့ ကယ်တင်ရတာလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား။ သူတို့ တရားမျှတမှုအတွက် တကယ် လုပ်နေကြတာလား”

လူသုံးဦးထဲမှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ပုံသဏ္ဌာန်သည် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်ရာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ မည်းနက်သော ရွှေတံဆိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ကွပ်မျက်ရာ နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သား လင်နန်လမ်းမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ထိုက်ကျုံး ရတဲ့အခါ သူလည်း အရမ်း နောင်တရခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းကို ကွပ်မျက်ရာ နေရာမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရလို့ ထိုက်ကျုံးက အနာဂတ်မှာ တရားရေး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုကို ငါတို့ကို ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး က ဘယ်လို အမှားမျိုးပဲ ကျူးလွန်ပါစေ၊ ဒီ တံဆိပ်ကို ကိုင်ထားရင် သေဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရမယ်လို့ ကြိုပြောခဲ့တယ်။”

ဟိုကျွမ်းကျီ သည် ထို သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူတို့ ငါ့ကို လိမ်ညာမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

“ဟန်ဆောင်ကောင်းလိုက်တာ မင်းတို့ ငါ့ကို လိမ်နေတာ မင်းတို့ အားလုံး လိမ်နေတာ”

ပါးစပ်က ပြောနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေသည်။ ထိုက်ကျုံး၏ အနီးကပ် အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် နန်းတော်၏ တံဆိပ်များကို အလွန် ရင်းနှီးသည်။ ထို သုံးဦး၏ လက်ထဲမှ မည်းနက်သောတံဆိပ်သည် အခြားသော သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် တံဆိပ်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ၎င်းသည် ထိုက်ကျုံး ၏ အနီးကပ်ဆုံး တံဆိပ် ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ မည်သူမျှ အတု မပြုလုပ်နိုင်ပေ။

“မျောက်ဖြူလေး အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ၊ ထိုက်ကျုံး အရှင်မင်းကြီး တောင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ မင်း ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်းရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ အားလုံး ပြေပျောက်သွားသင့်ပြီ။”

ပြင်းထန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဟိုကျွမ်းကျီကို ကြည့်ရင်း လူသုံးဦးသည် သက်ပြင်းချကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ သည် သူ၏ စွမ်းအားများ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံခြင်း မရှိတော့ပေ။ လူသုံးဦးသည် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဟိုကျွမ်းကျီ ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဟိုကျွမ်းကျီ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ကျသွားကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့သခင်လေး ကို ပြန်သွားပြီး စိတ်ချပါလို့ ပြောလိုက်ပါ။ ဟိုကျွမ်းကျီကို ငါတို့ ခေါ်သွားပြီ။ အခုကစပြီး သူ ထပ်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ခန္ဓာကိုယ် အကြီးဆုံး ချန်ကျီကျီသည် အနီးအနားမှ ချင်ယန် သခင်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး လိုက်နာပါ့မယ်”

ချင်ယန် သခင်လေး သည်လည်း ဤ လူသုံးဦး၏ နောက်ခံကို အနည်းငယ် သိနေပုံရပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

လူသုံးဦးသည် နောက်ထပ် စကား မပြောတော့ဘဲ ဟိုကျွမ်းကျီ ကို ဘေးတစ်ဖက်စီမှ ပွေ့ပိုက်ကာ နန်းတော်မှ ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကြသည်။ ခဏအတွင်း သူတို့သည် နန်းတော် တံခါးဝမှ ထွက်ခွာ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ”

မနီးမဝေးတွင် လီဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဘေးမှ ချင်ယန် သခင်လေးကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်မှာလဲ”

******

အခန်း (၁၇၉၅) ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်၊ ဖခင်နှင့်သား

ဝမ်ချောင်သည် မဟာဗျူဟာကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် အလွန် ထူးချွန်ပြီး သူ၏ ဉာဏ်ပညာသည် ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသည်။ လီဟန်သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေခဲ့သော်လည်း ဤဝမ်ချောင်သည် အတုအယောင် ဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ အပြောအဆို၊ အပြုအမူနှင့် စရိုက်လက္ခဏာများသည် အလွန်တူညီလွန်းလှသဖြင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

သို့သော် လီဟန် အတွက် သူ အလေးထားဆုံးမှာ ဝမ်ချောင်သည် ဤနေရာတွင် မရှိပါက အမှန်တကယ် ဝမ်ချောင် သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်းဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးက ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ အိမ်ရှေ့စံအနေနဲ့ ထိုက်ကျီ နန်းတော်ကို ချက်ချင်း သွားပါ၊ အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။”

လီဟန် သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“လူတိုင်း နားထောင်၊ ငါနဲ့အတူ ထိုက်ကျီ နန်းတော် ကို အရှိန်အဟုန် အပြည့်နဲ့ ချက်ချင်း သွားကြ”

မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီဟန် နှင့် အဖွဲ့သည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

...

နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အခြေအနေ အားလုံး ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော နန်းတော် စစ်သည်အများအပြားကို ကြည့်ရင်း ပထမမင်းသား လီယင်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ရေခဲလှောင်အိမ်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မည်သို့ပင် ထိုက်ကျီ နန်းတော်ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာခံရသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။

သူ့တွင် စစ်သည် တစ်သိန်းကျော် ရှိသည်။ စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီက ကူညီခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အရပ်သားနှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ၊ ထို နက်နဲသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများ၊ စစ်မှန်သော အဝါရောင် နဂါးမင်း ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားများက ကူညီခဲ့သည်။ ဒါဆို ဘာလို့ ရှုံးနိမ့်ရတာလဲ။

ဒါ့အပြင် ခမည်းတော်သည် သတိမေ့နေသည် မဟုတ်လော။ သူသည် နေ့စဉ် အစားအစာထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသော၊ ရောဂါကို ပိုဆိုးစေသော ဆေးဝါးများစွာ ထည့်ထားခဲ့သည်။ အခြေအနေတိုင်းကို ကြည့်လျှင် ခမည်းတော်သည် အမှန်တကယ် ဆိုးရွားစွာ ဖျားနာနေခဲ့သည်။

ဘာလို့ သူ နိုးလာတာလဲ၊ ဘာလို့ သူ အဆင်ပြေနေတာလဲ၊ ဘာလို့ သူ အဲဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့ ဓားချက်ကို ထုတ်နိုင်ရတာလဲ။

ဒါ့အပြင် သူ ဒဏ်ရာ မရခဲ့ရင် ဘာလို့ သူ့ကို အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ သူ စစ်သည်စုဆောင်းတာကို မျက်စိမှိတ် ကြည့်နေပြီး ပုန်ကန်မှုကို မတားဆီးဘဲ ထားခဲ့တာလဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလို ပြိုလဲမှု ဖြစ်သွားတဲ့အထိပေါ့။

“သစ္စာဖောက် သား၊ မင်း ငါ့ကို အရမ်း စိတ်ပျက်စေတယ်”

ထိုအချိန်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာရာ လီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်ဖြူ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ့ရှေ့သို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။

“ငါ မင်းကို အရမ်း အလေးထားခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသား ၏ အမူအရာ မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ သတ္တိများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ကျသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လဲကျသွားသည်။

သူ၏ ဆံထုံးသည် မည်သည့်နေရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို မသိတော့ဘဲ သူ၏ ဆံပင်များ ကျဆင်းလာကာ ပခုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသည်။

“ခမည်းတော်၊ သားတော်...”

ပထမမင်းသားသည် ကြောက်ရွံ့နေသောအသွင်ဖြင့် ဒူးထောက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် စစ်သည် တစ်သိန်းကျော် စုဆောင်းခဲ့ပြီး နယ်ခြားဒေသမှ စစ်တပ်ကြီး သုံးခုကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုန်ကန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဧကရာဇ်ကို မြင်သောအခါ ထိုဗီဇ ကြောက်ရွံ့မှုသည် စိတ်ထဲသို့ တစ်ဖန် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကလေးဘဝကတည်းက သူ့အတွက်ရော၊ အခြား မင်းသားများအတွက်ပါ ဧကရာဇ်သည် မြင့်မားပြီး၊ သူ၏ ကောင်းကင် စွမ်းအင်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ် အပေါ် ထားရှိသည့် ထို ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏ အရိုးအကြောထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ဖြစ်သောကြောင့် လီယင်းသည် ပုန်ကန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုအကြာ ဧကရာဇ် သတိမေ့နေသော၊ အားအနည်းဆုံး အချိန်တွင်သာ လုပ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ် သည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဒဏ်ရာ တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ အသက်ရှင်လျက် ရပ်နေသည်။ လီယင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သတ္တိအားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယခင်က သူ၏ ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်နှင့် ရည်မှန်းချက်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိတော့မည်နည်း။

“ခမည်းတော်၊ သားတော်လည်း တခြားသူတွေရဲ့ သွေးဆောင်မှု ခံရပြီး ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားတာပါ။ ခမည်းတော် ခွင့်လွှတ်ပါ”

ပထမမင်းသား ၏ မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဧကရာဇ် ရှေ့တွင် ခေါင်းပင် မဖော်ရဲပေ။

“သွေးဆောင်မှုလား”

ဧကရာဇ် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသောအသွင်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

“ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်ကလည်း သွေးဆောင်ခံရတာလား”

“သားတော်...”

လီယင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်သည် ဧကရာဇ်၏ အချွေအရံဖြစ်သည်။ သူသည်ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်ကို အသုံးပြု၍ မင်းသားလီဟန်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ကြံစည်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်သေများ မရှိစေရန် လူသတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်ပြီး ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဧကရာဇ် သည် သူ့ကို သေဒဏ် စီရင်နိုင်ခဲ့သည်။

“ကော်ရှုဟန်က နန်းတော်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်၊ နန်းတော်အတွက် ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ ဆောင်ယူပေးခဲ့တယ်။ မင်းက ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး နိုင်ငံတော်ကို၊ မဟာထန်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာလည်း သွေးဆောင်ခံရလို့လား”

ဧကရာဇ် ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာရာ လီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်လာပြီး တစ်ခုခုကို ခုခံချင်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“ငါ မင်းကို အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး နိုင်ငံတော် ကိစ္စတွေကို ငါ့ကိုယ်စား စီမံခန့်ခွဲစေတယ်။ ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးလို့ အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့ပြီး မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးသွမ်းပါစေ ဒီအဆင့်အထိတော့ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကျိုးစီးပွားကို အလွန်အမင်း တောင့်တပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို အရမ်း စိတ်ပျက်မိတယ်”

ဧကရာဇ် သည် စကားပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

“ခမည်းတော်၊ သားတော် မှားပါတယ်၊ သားတော် မှားပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သားတော့်ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးပါဦး၊ သားတော် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်ရဲပါဘူး သားတော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို ရွေးချေဖို့အတွက် သုံးနှစ် တံခါးပိတ် အပြစ်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

လီယင်းသည် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး ကြက်သွန်ဖြူကို ထုထောင်းသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တိုက်ချလိုက်သည်။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူ စိတ်ထဲမှာ သိနေသည်။

“နောက်ကျသွားပြီ”

ဧကရာဇ် သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်း သိလား၊ ဒီတစ်ကြိမ်က ငါ မင်းကို စမ်းသပ်ခဲ့တာ။ မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်မှာ”

“မင်းသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိတာ ကောင်းတယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့တယ်။ နိုင်ငံတော်ကို ထိခိုက်မှု မရှိသရွေ့ မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီ အတိုင်းအတာထက် အများကြီး ကျော်လွန်သွားခဲ့တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။”

“ခမည်းတော်၊ သားတော်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ခွင့်လွှတ်ပါ သားတော် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး သားတော် နောင်ဘဝအထိ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး”

လီယင်းသည် ရေနစ်နေသောသူကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသောအသွင်ဖြင့် ဧကရာဇ် ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

“သားတော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျူးလွန်တာကို ထောက်ရှုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးပါဦး”

ဤတစ်ခဏတွင် လီယင်းသည် အာဏာကို စွန့်လွှတ်ကာ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သော ယခင်က ပုံစံ တစ်စက်မျှ မရှိတော့ပေ။

ကြီးမားသော ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဧကရာဇ် သည် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် တုန်ယင်နေသော၊ ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လီယင်းကို ကြည့်ပြီး သူ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားခဲ့သော်လည်း ခဏအတွင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

“လာ ပထမမင်းသား ကို ခေါ်သွား၊ မျိုးနွယ်စုရေးရာ တော်ဝင်ဌာနကို ပေးအပ်လိုက်၊ ဒီနေ့ကစပြီး မျိုးနွယ်စုရေးရာ တော်ဝင်ဌာနက အပြည့်အဝ တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲပါစေ”

ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံသည် နန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အသံ ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နဂါး စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ခမည်းတော် မဟုတ်သေးဘူး”

ပထမမင်းသား၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သောအသွင်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

“မင်း ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ၊ နန်းတော်ထဲမှာ သွေးတွေ ချောင်းစီးနေပြီ၊ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘယ်သူက အခွင့်အရေး ပေးမှာလဲ”

“မင်းက အာဏာကို ကလေးကစားစရာလို့ ထင်နေတာပဲ”

ဧကရာဇ် ၏ ခြေထောက်အောက်မှ သိုင်းချီ လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပထမမင်းသား ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထို့နောက် နဂါး စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီယင်းကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ကယ်ဆယ်ရေး ကြိုးသည် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

လီယင်း၏ စိတ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်းလည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

ကြီးမားသော သိုင်းချီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နဂါး စစ်သည်နှစ်ဦး၏ လက်မှ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းထွက်သွားသည်။

“ခမည်းတော်၊ ခမည်းတော် တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရက်စက်မှာလား”

လီယင်းသည် ပေအနည်းငယ် အကွာမှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးနောက် ဧကရာဇ် ၏ အကာအကွယ် မရှိဘဲ မျိုးနွယ်စုရေးရာ တော်ဝင်ဌာန သို့ အပ်နှံခံရပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူ့ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။

“သစ္စာဖောက်သား၊ မင်း အခုထိ နောင်တ မရသေးဘူးလား”

ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

“သစ္စာဖောက် သား၊ ဟားဟားဟား... သစ္စာဖောက် သား”

ဧကရာဇ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီယင်း၏ ပခုံးများ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးပါ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟား၊ တကယ်ပဲ ဒီလိုပါပဲ၊ ခမည်းတော် မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ အမြဲတမ်း သစ္စာဖောက် သားတစ်ယောက်ပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား”

“ခမည်းတော်က ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲလို့ မေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

“အခု ခမည်းတော်ကို ပြောပြမယ်၊ ဒီအရာအားလုံးဟာ ခမည်းတော် သားတော်ကို သင်ပေးခဲ့တာ”

“ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို အလေးထားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် အချိန်ကြာတဲ့အထိ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် မခန့်အပ်ရတာလဲ”

“လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သံသယတွေကို ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တာ”

လီယင်းသည် ရူးသွပ်နေသော အသွင်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မုန်းတီးမှုများ၊ မကျေနပ်မှုများ အားလုံးသည် ဤတစ်ခဏတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်-

“ခမည်းတော်ရဲ့ အလေးထားမှုကြောင့် မင်းသား ၄ က ကျွန်တော့်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တယ်၊ မင်းသား ၅က ကျွန်တော့်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တယ်။ မင်းသား ၇၊ မင်းသား၉၊ လူတိုင်း ကျွန်တော့်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြတယ်။”

“ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို အုပ်ချုပ်သူလုပ်ခွင့် ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ ဘာလို့ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် အတည်ပြုဖို့ ဆန္ဒ မရှိရတာလဲ။ ဒါက ခမည်းတော်ရဲ့ အလေးထားမှုလား။ ခမည်းတော် မပေးချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ယူရုံပဲ ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် ခမည်းတော်ရဲ့ ရာထူးကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကြောက်ရွံ့မှုထက် ဒေါသက လွှမ်းမိုးနေသည်။ လီယင်းသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ လည်ချောင်းမှ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်-

“ခမည်းတော် လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ”

လီယင်း၏ ပုန်ကန်သော စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးနှစ်ဖက်မှ နဂါး စစ်သည်၊ နန်းတော် စစ်သည် အားလုံးနှင့် နောက်ဘက်မှ ကျူးထုန်အန်းသည် ကြောက်ရွံ့နေသောအသွင်ဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

မဟာထန်တွင် လူတိုင်း သိကြသည်မှာ ဧကရာဇ် သည် ထိုစဉ်က သားအကြီးဆုံး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အကြီးဆုံးကို အရင်တင်မြှောက်ခြင်း၏ အစဉ်အလာအရ ဧကရာဇ် သည် နန်းတက်ရန် အလှည့် မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် မဟာထန်၏ ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လီယင်းသည် ဤမျှ သတ္တိရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ဘဲ ဧကရာဇ် ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် စွပ်စွဲရဲခဲ့သည်။

“မင်းသား၊ မလုပ်ပါနဲ့”

ကျူးထုန်အန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေပြီး အလွန် ထိတ်လန့်နေသည်။ ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် လီယင်းသည် မူလက အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ် ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရနိုင်ချေ ရှိနေသေးသည်ဆိုလျှင် ယခု မျှော်လင့်ချက်သည် အလွန် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုက်ကျီ နန်းတော် ရှေ့တွင် လီယင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အလွန် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော အရာမှ အေးခဲသော စွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မိုင် ထောင်ချီအတွင်း လေထုသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားကာ လူတိုင်းသည် အေးခဲသွားပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပို၍ပင် ငုံ့ထားခဲ့ကြသည်။

“မင်း ဆက်ပြော”

ထို အသံသည် အလွန် အေးစက်ပြီး ခံစားချက် တစ်စက်မျှ မပါဝင်ပေ။

“ဟားဟားဟား၊ မဟုတ်ဘူးလား”

လီယင်းသည် ခေါင်းကို မော့ပြီး ဧကရာဇ် ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိပေ။

“မင်း သိချင်ရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။”

“မင်း ငါးနှစ်သားတုန်းက ရုံမင်းသား ရဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ ကျောက် ဆန္ဒပြည့် ရတနာကို သဘောကျခဲ့တယ်။ သူ မပေးချင်တဲ့အတွက် သူ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို နောက်ဥယျာဉ်ကို လှည့်စားခေါ်ဆောင်ကာ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးတွေ စီးကျပြီး လက်စားချေခဲ့တယ်။”

“မင်း ငယ်သေးတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့ပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။”

“မင်း ကိုးနှစ်သားတုန်းက စတုတ္ထမင်းသား မွေးဖွားလာတယ်။ သူရဲ့ မျက်နှာက ချောမောပြီး ချစ်စရာ ကောင်းတာကို ငါ ချီးမွမ်းခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းက သူ့အမေက ဟူလူမျိုးဖြစ်တာကို အကြောင်းပြပြီး တခြား မောင်နှမတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ သူ့ကို ဝိုင်းဖယ်ဖို့ စည်းရုံးခဲ့တယ်။”

“မင်း ဆယ့်သုံးနှစ်သားအရွယ်မှာ အာဏာကို သိလာပြီး အုပ်စုဖွဲ့တာ၊ သီးသန့် အကျိုးစီးပွား ရှာဖွေတာကို သိလာတယ်။ မင်း ဒုတိယမင်းသား နဲ့ တတိယ မင်းသားတို့ကို စည်းရုံးပြီး နန်းတော် အပျိုတော်နဲ့ မိန်းမစိုးတွေကို လာဘ်ထိုး ပဉ္စမ မင်းသားကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ပဉ္စမမင်းသားက ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ကွန်ဝူစစ်ရေး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ဝင်ရောက်သွားတဲ့အထိ မင်း သူ့ကို မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ မျက်နှာပေါ်မှာ တတိယမင်းသား က လုပ်ကြံသူတွေကို စေလွှတ်ခဲ့ပေမယ့် အမှန်တကယ် ဦးဆောင်သူက မင်းပဲ”

ဧကရာဇ်သည် စကားပြောရင်း လီယင်းကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။