အခန်း (၁၇၉၆-၁၈၀၀)
Vol. 110 Ch. 1796-1800
အခန်း (၁၇၉၆)
“အွန်း”
လီယင်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်ခါသွားသည်။ လီဟန်ကိစ္စကို သူ အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ထားပြီး သူ၏ ရာဇဝတ်မှုကို ထောက်ပြနိုင်သော သက်သေ အထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေများကို ကြည့်လျှင် သူတော်စင်သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို တစ်ခါမျှ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မရှိသလို အပြစ်လည်း မတင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် လီယင်းသည် သူတော်စင်သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အသေးအဖွဲ့ကိစ္စများကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နေပြီး အမှန်တကယ်တော့ ကြိုတင် သိရှိပြီး ဖြစ်သည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။
“မင်း ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သားတုန်းက ဝမ်ကျုံးစစ်က လုံရှီကို အုပ်ချုပ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန် ဖြစ်တယ်။ မင်းက သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကောင်းအောင် လုပ်ချင်တာနဲ့ သူ့ကို အထူး စည်းရုံးခဲ့ပေမယ့် သူ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ မင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ဩဇာကို လျှော့ချဖို့အတွက် ယွီစန်းအင်ပါယာ နဲ့ လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်းခဲ့တယ်။ လုံရှီရဲ့အခြေအနေနဲ့ ဝမ်ကျုံးစစ်ရဲ့ စစ်အင်အား ဖြန့်ကျက်မှုကို တာ့လုံချင်းလင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ယွီစန်းလူတွေ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ယွီစန်းမှာ ဝမ်ကျုံးစစ်ရဲ့ ကျောက်တုံးခံတပ်လှုပ်ရှားမှုပါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒီကိစ္စကို မင်း ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသား လီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လျှပ်စီးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လီယင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ရှေ့မှ သူတော်စင်သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုနှစ်က ကိစ္စသည် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရင်နာစရာဖြစ်ပြီး သူ အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်ခဲ့ရသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤရာဇဝတ်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ့ကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုရေးရာ ဌာနထဲ ထည့်ကာ ရာဇပလ္လင်ဆက်ခံမည့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည်။
ဤကိစ္စကို သူတော်စင်သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ကြိုတင်သိရှိပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
“ဒီကိစ္စက အဲဒီအချိန်က အရှိန်အဝါရှိနေတဲ့ ဝမ်ကျုံးစစ်ရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ကျဆင်းသွားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မကျေနပ်သေးဘူး၊ မင်းရဲ့အိမ်တော်မှာ ဝမ်ကျုံးစစ်ကို ဖိတ်ပြီး ပွဲတစ်ခု အထူး ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ သူရဲ့ ရိုးသားပြီး သစ္စာရှိတဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို အသုံးပြုပြီး ငါနဲ့ သူနဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို သံသယ ဝင်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက သူတော်စင်သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ခြောက်လှန့်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး သူ့ကို အငြိမ်းစားယူခိုင်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ဆီကို လာပြီး ဝမ်ကျုံးစစ်ကို မင်းရဲ့အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားရဲ့ဆရာ လုပ်ခိုင်းဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။”
“ဒီအထဲက တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ ငါ မှားနေတာ ရှိသေးလား”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျူးထုန်အန်းသည် ကြားရသည်နှင့် ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပထမမင်းသား၏ယုံကြည်ရသူ ဖြစ်သော်လည်း ပထမမင်းသားသည် အရာရာတိုင်းကို သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။
အရှေ့နန်းဆောင်နှင့် ယွီစန်း အင်ပါယာ တို့ အဆက်အသွယ် ရှိသည်ကို သူ ကြိုတင် သိထားသော်လည်း ထို ပူးပေါင်းမှုသည် ထိုအချိန်က စတင်ခဲ့သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ပထမမင်းသားသည် ယွီစန်း အင်ပါယာသို့ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်သည်။
“အဲဒီအချိန်က ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထား မရှိခဲ့သောကြောင့် ငါ ယာယီအားဖြင့် မမေးမြန်းခဲ့ဘူး။ ငါ မင်းကို တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်၊ အခွင့်အရေးများစွာ ပေးခဲ့တယ်။ မင်းမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးပဲ။ ငါ မင်းအပေါ် စွမ်းအားတွေ အများကြီး သွန်းလောင်းခဲ့တယ်။ မင်းမှာ အမှားတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ သားသမီးတွေထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲ။”
“မင်း ဆယ့်ကိုးနှစ်သားတုန်းက ကျန်းနန်မှာ ရေကြီးခဲ့တယ်။ မင်းက သတ္တိရှိရှိ အကျိုးစွန့်ပြီး ရေကြီးမှုကို ခြောက်လကြာ ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်။”
“မင်း နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်သားတုန်းက ပေထင်နယ်ခြားဒေသမှာ ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ မင်းက သတ္တိရှိရှိ အကျိုးစွန့်ပြီး မင်းသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို ခံစားရမယ်၊ နယ်ခြားဒေသနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်ရမယ်၊ ထိုက်ကျုံးနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ပုံစံကို လေ့လာပြီး မျိုးနွယ်ခြားတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။”
“မင်း နယ်ခြားဒေသမှာ တစ်နှစ်ကြာ နေခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်၊ ရှေ့တန်းကို ကိုယ်တိုင် ဝင်တိုက်ခဲ့တယ်။ အနောက်ဘက် တာ့ခ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုလည်း မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး။”
“ဒီအရာတွေကြောင့် ငါ မင်းရဲ့ အရင်က ရာဇဝတ်မှုတွေကို အပြစ်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ မင်းကို အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် မခန့်အပ်ခဲ့ဘူး။”
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လီယင်း၏မျက်လုံးများ ကျယ်နေပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် မရပ်မနား တုန်ယင်နေသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ကလေးဘဝကတည်းက သူ၏နည်းလမ်းများသည် အလွန်သိမ်မွေ့သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ် အပါအဝင် လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အလျှို့ဝှက်ဆုံးသော ကိစ္စများ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ကြိုတင် သိရှိ၊ ထိုးထွင်း သိမြင်နေခဲ့သည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“ဒီတစ်ကြိမ်က ငါ မင်းကို ပေးတဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မင်း ကိုယ်တိုင် ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင် ရာဇပလ္လင်ဆက်ခံမယ့် အခွင့်အရေးကို ဖယ်ရှားလိုက်တာပဲ။ ငါ အရမ်း စိတ်ပျက်မိတယ်။”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မယုံဘူး၊ မယုံဘူး”
“ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ။ ဘာခန့်အပ်ခြင်းလဲ၊ ဘာနောက်ဆုံး အခွင့်အရေးလဲ၊ အားလုံး လိမ်နေတာ”
လီယင်း မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း မှားနေပြီ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က မင်းကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်နေတာပဲ”
ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ ခြေတစ်လှမ်းသည် တံခါးခုံကို ကျော်ကာ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူလဲ”
လီယင်းသည် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နောက်တွင် ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို လီယင်းရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဝမ်ချောင်”
လီယင်း ၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သောအသွင်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် လီယင်း သာမက ကျူးထုန်အန်းနှင့် အခြား နန်းတော် စစ်သည်များပါ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါး စစ်သည်များပင် ရှုပ်ထွေးနေသောအသွင်ဖြင့် ဖြစ်ကာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိတော့ပေ။
အရင်က သတင်းများအရ ဝမ်ချောင်သည် နန်းတော်ပြင်ပတွင် ဟိုကျွမ်းကျီနှင့် အတူ ရှိနေသင့်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နောက်ကွယ်မှ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
ပြောရလျှင် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး၌ ဝမ်ချောင် လုံးဝ မပေါ်လာနိုင်သော နေရာမှာ ဤနေရာ ဖြစ်သည်။
“မင်းပဲ”
သို့သော် ပထမဆုံး အံ့အားသင့်မှုပြီးနောက် လီယင်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများသည် လျှံကျလာခဲ့သည်။
လူများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်သောအသွင်ဖြင့် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် မီးခိုးများ လှိမ့်တက်နေပြီး မီးတောက်များ တောက်လောင်နေကာ နေရာတိုင်းတွင် ရုပ်အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
များစွာသော တန်ဖိုးပေးခဲ့ရသော်လည်း သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပြည်တွင်း ပုန်ကန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းသည် အနည်းဆုံး တန်ဖိုးဖြင့် ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ
“မင်းသား၊ မင်း မှားနေတယ်။”
ဝမ်ချောင်၏ အကြည့်သည် မကြာမီ ရုပ်သိမ်းသွားပြီး လီယင်းအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။
“ ‘စစ်အမိန့်သည် တောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် စကားတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကြီးမြတ်သည်။’ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က မင်းကို လှည့်စားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီလောက် ပြဿနာများများ မလုပ်ဘူး၊ မင်းကို အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး တော်ဝင်တံဆိပ်တော်ကို မပေးဘူး။ တော်ဝင်တံဆိပ်တော်ရဲ့ အရေးပါမှုကို မင်းသား မသိဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။”
ဝမ်ချောင်သည် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်က အမိန့်ပေးထားတဲ့အတိုင်း အသက်ရှည်ပြီး ကြီးပွားပါစေ” တော်ဝင်တံဆိပ်တော်ပေါ်ရှိ စာသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ရှေးခေတ်ကတည်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်သာ ကိုင်စွဲခွင့် ရှိခဲ့သည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက အုပ်ချုပ်သူသည် လက်ရေးမိတ္တူကို ကိုင်စွဲလေ့ရှိပြီး တော်ဝင်တံဆိပ်တော်ကို ပေးလေ့ မရှိပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်သည် သူ့အပေါ် အလေးထားမှုကို ဖော်ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်း လိမ်နေတာ”
“မင်း လိမ်နေတာ”
“ဝမ်ချောင် မင်းသာ မရှိရင် ငါ အောင်မြင်ပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရောက်နေပြီ။ အောင်နိုင်သူက ဘုရင်၊ ရှုံးနိမ့်သူက ခိုးသူ၊ ဒါပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါ အလွတ်မပေးဘူး”
ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်ချောင် မရှိရင် သူ ဒီလို ဖြစ်လာစရာ အကြောင်း မရှိပေ။
ဝမ်ချောင် မရှိရင် သူ လီဟန်ကို ဖမ်းမိပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်ကို သတ်ပြီး ကော်ရှုဟန်ကို နာကျင်အောင် လုပ်စရာ မလိုဘဲ ဒီလို ပြဿနာတွေ အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ ဝမ်ချောင် မရှိရင် သူ စစ်သည် တစ်သိန်းကျော် ကိုင်ထားပြီး စစ်တပ်ကြီး သုံးခုကို ထိန်းချုပ်ထားရင် နေရာတိုင်းမှာ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ပြည်တွင်းနဲ့ ပြည်ပ စစ်တပ်တွေ ပူးပေါင်းလိုက်တာနဲ့ အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်။
သူသာ သူ့ကို ကူညီခဲ့ရင် သူတို့ နှစ်ဦးသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ မြို့စားကိုးယာက်တို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ဘယ်လို ဆက်လက် ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ။
သူသာ မရှိရင် ဒီလို အခက်အခဲတွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။
“သေပေစေ သေပေစေ သေပေစေ”
ပထမမင်းသား မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးကြောများ ထောင်နေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများ၏ သဘာဝအတိုင်း အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ သူ့ထံမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
“ဝမ်ချောင် ငါ မင်းကို သတ်မယ်”
အသံကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခြားသူများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီ ပထမမင်းသား လီယင်းသည် အမြောက်ကျည်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်သွားခဲ့သည်။
“အနက်ရောင် ကောင်းကင် နတ်ဆိုး “
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မီးခိုးများ လှိမ့်တက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် သားရဲ တစ်သောင်းကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယင်း၏နောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် လှည့်လည်သွားပြီး လက်ဆယ့်နှစ်ချောင်းပါသော ဧရာမ နတ်ဆိုး ပုံသဏ္ဌာန်သည် မှိန်ဖျော့စွာ ပေါ်လာသည်။ လီယင်း၏စွမ်းအင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် အဆများစွာ တိုးလာခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် သိုင်းအဆင့်မှ သူတော်စင်အဆင့်၊ သူတော်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်၊ ဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ်အထိ တိုးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနုစိတ် အဆင့်သို့ အကန့်အသတ်မရှိ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီးနောက် ပထမမင်းသားသည် ဤအချိန်တွင်မှ သူ၏ ကြီးမားသော စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ချီဘုရင်ထက်ပင် အဆများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်ခဲ့သည်။
“သစ္စာဖောက် သား… မင်း အခုထိ လမ်းမှားကို ဆက်လျှောက်နေဦးမှာလား”
ထိုအချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသံတစ်ခု ပထမမင်းသား၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပထမမင်းသား၏နောက်ကွယ်တွင် စုစည်းထားသော အနက်ရောင် ကောင်းကင် နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန်သည် မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှပင် မခံဘဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဖိအား အောက်တွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။
ပထမမင်းသား ပြသသော စွမ်းရည်သည် မြင့်မားသော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ် ရှေ့တွင် ပင်လယ်ရေထဲရှိ ရေတစ်စက်၊ ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသော ဖိအားသည် လီယင်းအပေါ်သို့ ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ခွပ်ကနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် ပျော့ကျသွားကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြောင့် သံမှိုစွဲထားသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
လီယင်းသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
“ငါ့ရှေ့မှာ မင်း ရိုင်းစိုင်းချင်သေးတာလား”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ လီယင်းကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။
“ကျွန်တော့်ကို လွှတ်၊ လွှတ် ရာဇပလ္လင်က ကျွန်တော့်ရဲ့…. ရာဇပလ္လင်က ကျွန်တော့်ရဲ့”
လီယင်းသည် သူ၏ အမူအရာ လိမ်ကောက်နေပြီး ရူးသွပ်နေသော အသွင်ဖြင့် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သွေးများ နှလုံးသားကို တိုက်ခိုက်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
“လာခဲ့စမ်း… ပထမမင်းသား လီယင်းကို ခေါ်သွားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်ထား”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သူတော်စင်ဧကရာဇ်”
ဘေးနှစ်ဖက်မှ စစ်မှန်သော နဂါး စစ်သည်အချို့သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီယင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ဝမ်ချောင် ဒီတစ်ကြိမ် ပုန်ကန်မှုကို ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ မင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ပဲ။ ငါ မင်းကို တကယ် မမှားခဲ့ဘူး”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မူလက အေးစက်နေသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပိုမို နူးညံ့လာခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်ဧကရာဇ်မင်း၊ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုချိန်ထိ မြို့တော်မှာ တိုက်ပွဲက လုံးဝ မပြီးသေးပါဘူး။ ကျန်းကျန့်ရဲ့ စစ်တပ်က မြို့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အမြန်ဆုံး ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”
ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အရိုအသေ ပေးခဲ့သည်။
“ကျန်းကျန့်က ပုန်ကန်ရဲတယ်ဆိုရင် ဆက်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူး”
သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဝမ်ချောင်၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းကျန့်သည် အရင်က ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ နန်းတော်၏ ကာကွယ်ရေးမဟာဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်နေသည်။ ပထမမင်းသားက ခန့်အပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မခန့်အပ်သည်ဖြစ်စေ ဤ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရာထူးကို သူ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် နန်းတော်၏ ကာကွယ်ရေးမဟာဗိုလ်ချုပ်ကို မိမိသဘောဖြင့် သတ်ပိုင်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဝမ်ချောင်က သွယ်ဝိုက်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ”
ဝမ်ချောင် သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ခမည်းတော်”
ထိုအချိန်တွင် မြင်းဟီသံနှင့်အတူ အဝေးမှ ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် စစ်တပ် အမြောက်အမြားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ချီတက်လာခဲ့သည်။ ပဉ္စမမင်းသား လီဟနသည် ကျင်းယန်နန်းဆောင်မှ လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် အဝေးတွင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဤနေရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အချက်ပြမီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြင်းခွာသံများသည် ရေစီးသကဲ့သို့ လှိမ့်တက်လာပြီး လီဟန်၏နောက်ဘက်တွင် ထုံလော့ မဟာဗိုလ်ချုပ် အာပုစစ်သည် ထုံလော့ သံရဲတပ် စစ်သည် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်မှ ပြင်းထန်စွာ ချီတက်လာခဲ့သည်။
******
အခန်း (၁၇၉၇) မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှု အဆုံးသတ် (အပိုင်း ၁)
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်”
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်”
...
အာပုစစ်၏ နောက်ဘက်တွင် လူအများအပြားသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင် သည် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ လီကျွင်းရှန်းကို ခေါင်းဆောင်ထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ လူများ၊ လီလင်းဖူနှင့် ယောင်ကွမ်းယီတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်၏မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရင်က တိုက်ပွဲ အလွန်ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ဤလူများအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အခြေအနေအားလုံး ပြေလည်သွားပြီး တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဤလူများအားလုံး ပေါ်လာပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ချောင်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူများစွာ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး သွေးမြေကျခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တကယ်ပဲ မျိုးရိုးကြီးမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ဩဇာအာဏာရှိသူတွေပဲ”
ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
“သူတော်စင်ဧကရာဇ်၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ လုပ်စရာ အချို့ ရှိသေးတာမို့ ခွင့်တောင်းပြီး အရင် ဆုတ်ခွာပါရစေ”
“အင်း၊ သွားပါ”
သူတော်စင်ဧကရာဇ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ကိုယ်ကိုင်းပြီး အရိုအသေပေးခဲ့ပြီး မတ်တပ်ရပ်သောအခါ ထို လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောအသွင် ပေါ်လာသည်။ စကားများများ မပြောဘဲ ဝမ်ချောင် သည် လျင်မြန်စွာ ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဝမ်ချောင် သည် အနောက်တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆရာ ဆုကျန်းချန် မူလက လဲကျခဲ့သော နေရာသည် လူမမြင်ရဘဲ လွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆရာ ဆုကျန်းချန်သည် မည်သည့်အချိန်က ထွက်ခွာသွားသည်ကို ဝမ်ချောင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။
“ဟင်းးးး”
ဝမ်ချောင် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး များစွာပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ အစီအစဉ်ထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့သူမှာ ဆရာ ဆုကျန်းချန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ လုပ်ဆောင်ပုံသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပြီး အန္တရာယ်ရှိပုံရသော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက် ဆရာသည် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင် အနီးတွင် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ ကြောက်ရွံ့မှုသာ ရှိခဲ့ပြီး အန္တရာယ် မရှိခဲ့ပေ။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရှိနေသဖြင့် အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။
ဝမ်ချောင်နှင့်လီဟန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အမှတ်အသား ပေးကာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ရှိသည့် ပုံသဏ္ဌာန်အချို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ဝမ်ချောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဝမ်ချောင် သည် မရပ်မနားဘဲ ရှေ့သို့ တည့်တည့် ဆက်သွားခဲ့သည်။
“သခင်လေး”
ချုံ့ရှန့်ဂိတ်မှ ထွက်လာသောအခါ မီယာစမိ အာရာကာနှင့် ချင်းယန်သခင်လေးတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။
လူအုပ်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ စီးဆင်းသွားသည်။ ဤစစ်ဆင်ရေးကို သူ နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်ခဲ့သော်လည်း လုပ်ဆောင်မှုသည် ဤလူအားလုံးအပေါ် မူတည်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြည့်လျှင် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့သည်။
“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
“ချန်ဗိုလ်ချုပ်တို့ ရှေ့ထွက်လာပြီး ဟိုကျွမ်းကျီကို ခေါ်ဆောင်သွားပါပြီ။ ချန်ဗိုလ်ချုပ်က နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ ရှိနေသရွေ့ သခင်လေးက ဟိုကျွမ်းကျီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး၊ သူ ထပ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ အခွင့်အရေး မရတော့ဘူးလို့ ပြောသွားပါတယ်”
ချင်းယန်သခင်လေးက ပြောသည်။ သူ၏ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ပြီး ချင်းယန်သခင်လေးသည် အလွန်လေးစားမိသည်။ ဤပြည်တွင်း ပုန်ကန်မှုတွင် စစ်တပ် သိန်းပေါင်းများစွာ ကွဲပြားသော အင်အားစုများစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး ထိုက်ကျုံးခေတ်မှ စစ်နတ်ဘုရား ဟိုကျွမ်းကျီနှင့် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ သဘောထားမျိုးရှိပြီး အလွန် နက်နဲသော အဝါရောင် နဂါးမင်း ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်များလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းနီးပါး ဝမ်ချောင်၏ ခန့်မှန်းချက်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ စစ်ခင်းခြင်းထဲမှ မခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ချင်းယန်သခင်လေးသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ပညာနှင့် အကြံအစည်များဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ၎င်းကို အတော်လေး ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ဤကိစ္စတွင်မူ သူ အမှန်တကယ် လေးစားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ထိုမျှလောက် အာရုံစိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ချင်းယန်သခင်လေး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုက်ကျုံးခေတ်မှ လောကကို ရှုပ်ထွေးစေသော မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်ရှိနေပြီး အခြားလူအိုကြီးနှစ်ဦးကလည်း ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ဟိုကျွမ်းကျီသည် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများ ထပ်မံ ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါ့အပြင် မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းကို ကျွန်တော် ကယ်ထုတ်ခဲ့ပြီး ကန်လု နန်းဆောင်မှာ ထားလိုက်ပါပြီ။ ယန်ကျောက်ကို အကြောင်းကြားပြီး မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းကို သွားခေါ်ခိုင်းပါ။ ဒါက သူ့အတွက်လည်း ဂုဏ်ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။ ဤ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုကို အောင်မြင်စွာ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းတွင် ယန်ကျောက်သည်လည်း များစွာသော ဂုဏ်များ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စွမ်းရည် နိမ့်လွန်းသောကြောင့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ သွယ်ဝိုက်၍ ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ချင်းယန်သခင်လေးသည် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ သခင်လေး၊ သတင်း ရထားတာက နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့အခါ အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ ဂိုဂူလျောသိမ်းငှက်ဘုရင်က ရှုပ်ထွေးမှုကြားက ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဒီလူက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပထမမင်းသား ရဲ့ လက်အောက်ခံ ထောက်လှမ်းရေးများစွာကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ သူ့ကို မဖမ်းမိဘဲ ဂိုဂူလျောကို ပြန်ပြေးသွားခွင့် ပေးလိုက်ရင် နောင်မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့နိုင်တယ်”
ထိုအချိန်တွင် မီယာစမိ အာရာကာသည် ရုတ်တရက် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤ နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုတွင် ကင်ယူဆော့ လေ့ကျင့်ပေးထားသော ထောက်လှမ်းရေးများနှင့် မျက်စိများက လူတိုင်းကို ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိစေခဲ့သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤလူသည် အလွန်ကောက်ကျစ်သည်။ ယခု ပထမမင်းသား ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ရာ အလယ်ပြည်တွင် သူ့အတွက် နေစရာ နေရာ မရှိတော့ပေ။
ကင်ယူဆော့သည် ဂိုဂူလျောသို့ ပြေးသည်ဖြစ်စေ၊ အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သည့် နိုင်ငံသို့ပင် ပြေးသည်ဖြစ်စေ ထန်ခေတ်ကို များစွာ ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်သည်။
“စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ သူ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သိမ်းငှက်အိုကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားပြီးပြီ”
ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ သိမ်းငှက်အိုကြီး”
“သိမ်းငှက်အိုကြီးက ဒဏ်ရာရပြီး သတိမေ့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“သူ သတိပြန်ရလာပြီလား”
...
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းများ မော့လိုက်ကြသည်။ မူလက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထားသော မီယာစမိ အာရာကာ၏ မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာပြီး မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေကို ရသောအခါ လူတိုင်းသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ဤကာလအတွင်း မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ အိမ်တော်မှ သူတို့ ကြားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး သတင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“သွားကြစို့”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။ ခဏနားပြီးနောက် သူသည် ဘေးမှ ချင်းယန်သခင်လေးကို လှည့်ကြည့်ကာ
“ဒါ့အပြင် ကျင်းလုံကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြီ၊ ကျန်းကျန့်ကို... သူ စတင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ”
“အင်း”
ချင်းယန်သခင်လေးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိထားသဖြင့် ကျင်းလုံသည် လက်မနှေးတော့ပေ။
ဖလက်…ဖလက်
စာပို့ငှက်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်နှင့်ချင်းယန်သခင်လေးတို့သည် နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
...
ညသည် နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။ မိုးလင်းဖို့ နာရီဝက်ခန့်သာ လိုတော့သည်။
ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံသည် နန်းတော်ပေါ်တွင် ရှိနေချိန်တွင် မြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် ညထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို သတိထားမိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ။ မဟာထန်သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ဘူး”
မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကင်ယူဆော့သည် မြင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လိုက်ပါလာပြီး သူ၏စိတ်နှလုံးသည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏နေမင်းထက် အဆပေါင်း ပိုမိုပြင်းထန်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည့် ဓားချက်သည် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ မတိုင်မီက လူသား၏ စွမ်းအားသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူ လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။
“ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်”
ကင်ယူဆော့သည် သူ၏ မြင်းဗိုက်ကို ပြင်းပြင်း ထိုးဆွလိုက်ပြီး အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လေတိုက်ခတ်နေသည်။ ကင်ယူဆော့သည် သူ၏ခေါင်းစည်းပုဝါကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် များစွာစိတ်ချသွားခဲ့သည်။ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ဤ ပုန်ကန်မှုအတွက် ကင်ယူဆော့သည် ပြင်ဆင်မှု နှစ်မျိုး ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း အနောက်ဘက် နယ်မြေသားများ၏ အဝတ်အစားကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ပြီး မုတ်ဆိတ်အတုကို ကပ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ယခုဆိုလျှင် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူများက သူ့ကို မြင်လျှင်ပင် သေချာပေါက် မှတ်မိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ငါက ဂိုဂူလျောလူမျိုး ဖြစ်တယ်။ သူတို့က အရှေ့မြောက်ဘက်မှာ သေချာပေါက် ကာကွယ်ထားမှာပဲ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မြို့တော်ရဲ့အနောက်မြောက်ဘက်က ပေထင် စစ်တပ်ကြီး စစ်ကြောင်း ချီတက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်တယ်။ စစ်တပ်ကြီးက အခုလေးတင် ဖြတ်သန်းသွားတာကြောင့် လူတွေ သိပ် သတိမထားမိလောက်ဘူး။ ငါ အရင်ဆုံး အနောက်ဘက် တာ့ခ်ကို ဝင်မယ်၊ ပြီးတော့ အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားရင် ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်က ယွီစန်းမြို့တော်ကို သွားမယ်”
“ယွီစန်းရဲ့ဧကရာဇ်ဝန်ကြီး တာ့လုံချင်းလင်းက ဉာဏ်ပညာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး လူတွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးလို့ ကြားတယ်။ ငါ သူ့ကို ခိုလှုံဖို့ သွားရင် ငါ ပေးနိုင်မယ့် အရာတွေကို သူ အလွန် စိတ်ဝင်စားမှာ သေချာတယ်”
ကင်ယူဆော့သည် မြင်းကို စီးနင်းရင်း စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ထောက်လှမ်းရေး တစ်သောင်းကျော်သည် သူ မျိုးနွယ်ခြားများထံ ခိုလှုံရန်၊ နိုင်ငံအသီးသီးနှင့် ဆွေးနွေးရန် အကြီးမားဆုံးသော အင်အား ဖြစ်လိမ့်မည်။
ယွီ……
သူ တွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် မြင်းသည် ကြောက်လန့်တကြား ဟီလိုက်ပြီး နောက်ခြေထောက်ဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာက ကြောက်လန့်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကင်ယူဆော့ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလွန် သတိထားစွာ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“မင်းရဲ့ဈာပနကို ပို့ပေးမယ့်သူ”
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မကြာမီ ရှေ့မှ တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲမှ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်တွင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အလွန် ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။
ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ ကင်ယူဆော့ မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“မင်း”
...
အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လီဟန်သည် နန်းတော်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ပုန်ကန်မှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နေချိန်တွင် မြို့တော်မှ မိုင်တစ်ရာနီးပါး အကွာရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် အနက်ရောင် မီးခိုးများ လှိမ့်တက်နေပြီး အားနည်းသော အသက်စွမ်းအင်သည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။
“အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ အဝါရောင်နဂါးမင်းတောင် သေသွားပြီ”
“ဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ၊ ထင်ရှားတဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုပဲ၊ ဒါက ဘာသာရေးကို စော်ကားသူက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သီးသန့် လုပ်ထားတာ”
ကောင်းကင်ယံတွင် ထျန်းဖူနတ်ဘုရားသည် မြို့တော်၏ အရပ်မျက်နှာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။
ဆုကျန်းချန်၏ ဓားချက်သည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ယခု ထျန်းဖူနတ်ဘုရား တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်များပင် ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထျန်းဖူနတ်ဘုရား သည် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မီးခိုးနက်များ လှိမ့်တက်နေသော မီးခိုးများထဲတွင် နက်မှောင်သော သတ္တု ကံကောင်းခြင်း အမှတ်အသားတစ်ခုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေသည်။ ကံကောင်းခြင်း အမှတ်အသားမှ ထွက်လာသော အနီရောင် အလင်းသည် သူ၏ ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူ၏ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ဤအချိန်တွင် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအားလုံးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
အရာအားလုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သံသယမရှိပေ၊ မဟာထန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူတို့ကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူ အောင်မြင်ခဲ့၏။ အဝါရောင်နဂါးမင်း ကျဆုံးခြင်းသည် နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်းအတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်း တည်ရှိချိန်မှစ၍ ဤအဆင့်ရှိ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး တစ်ခါမျှ ကျဆုံးခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အရမ်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး။ ဒီအရာအားလုံးက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့ တန်ဖိုးပေးရလိမ့်မယ် လီထိုက်ရီ ...ပြီးတော့ အဲဒီ ကောင်လေး”
သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးသည် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထျန်းဖူနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ခါသွားပြီး မရပ်မနားဘဲ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အရှေ့ဘက်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလာခဲ့သည်။ တစ်ညလုံး ဆူညံခဲ့သော နန်းတော်သည် ပဉ္စမမင်းသားနှင့် မဟာမိတ်များ ပူးပေါင်း ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး နန်းတော်နေရာ အနှံ့အပြားရှိ မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးများသည် မကြာမီ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။
အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ မြို့တော်တစ်ဝိုက်ရှိ ဒေသခံများသည် သူတို့၏ အခန်းများမှ ထွက်လာရန် ရဲရင့်လာခဲ့ကြသည်။
မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ဤမကြုံစဖူးသော နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှု၏ ပျက်စီးမှုနှင့် သက်ရောက်မှုသည် မြို့တော်တွင် ယခုမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
မဟာထန်သည် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။ စစ်ပွဲများ အမြဲ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် နယ်စပ်ဒေသများတွင်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မြို့တော်ကဲ့သို့သော ဗဟိုအချက်အချာဒေသတွင် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။
မရေမတွက်နိုင်သော ဒေသခံများသည် စုရုံးကာ ဆွေးနွေးကြသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အသားကျနေသော မြို့တော်သားများအတွက် ဤစစ်ပွဲသည် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။
******
အခန်း (၁၇၉၈)
မြို့တော်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး။ ဤအချိန်တွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သည် စစ်တပ်များဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးများသည် တစ်ညလုံး ထိန်လင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ထိုင်ခုံ မြင့်မြင့်ပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် လီစီယီ၊ ကော်ကျစ်ရီ၊ စုရွှတ်ရွှမ်း၊ ရွှီခဲ့ယီ စသည့် သူ၏ ယုံကြည်ရသူများ ရှိနေသည်။
နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ကာကွယ်ရန် နန်းတော်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိ၊ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် တံခါးဝတွင် မတည်မငြိမ်နှင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူ၏ အဝတ်အစားများ ပျက်စီးနေပြီး သွေးစွန်းနေကာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“ဆရာ”
အံ့အားသင့်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြားသူများ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ကျန်းချွယ်သည် သူ၏အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး ထို ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထောက်မရန် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျန်းချွယ်၏လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
“ငါ နည်းနည်းပဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာ၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေကလည်း ငါ့သွေး မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းချွယ် အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် လျင်မြန်စွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“အရှင် ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကင်ယူဆော့ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါပြီ။ အရှင့်အနေနဲ့ ဒီလူကို ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး”
သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် ပြောရင်း သူ၏နောက်မှ ဧရာမ အထုပ်တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူအုပ်စုသည် ထိုအထုပ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
ဤ နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုတွင် ဂိုဂူလျောလူမျိုး ကင်ယူဆော့သည် သိုင်းပညာ အားနည်းသော်လည်း သူသည် အခြား သိုင်းပညာရှင်များထက်ပင် လူတိုင်းကို များစွာ ပျက်စီးထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤလူသည် အလွန် ကောက်ကျစ်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးခဲ့သည်။
လူတိုင်းက သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် သတိမေ့ရာမှ သတိပြန်ရလာသည်နှင့် လူတိုင်းအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော ဂိုဂူလျော သိမ်းငှက်ဘုရင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“ကောင်းတယ်။”
ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်-
“ဒီတစ်ခေါက် မင်း ပင်ပန်းခဲ့ပြီ။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်လည်း မကောင်းသေးဘူး၊ အရင် ဆင်းပြီး သေချာ အနားယူလိုက်ပါဦး။”
သူ၏ လက်ချောင်းများ ပစ်လိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်သည် လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သိမ်းငှက်အိုကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။ မဟာလော့ဝ်နတ်ဘုရား အောင်မြင်မှု၏အကူအညီဖြင့် သိမ်းငှက်အိုကြီး၏မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာ နီမြန်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ခွန်အား၊ ဒဏ်ရာများပါမကျန် အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
“အရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သိမ်းငှက်အိုကြီးသည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ဂိုဂူလျော သိမ်းငှက်ဘုရင် ကင်ယူဆော့၏ဦးခေါင်းပါသော အထုပ်ကို မကြာမီ ဖယ်ရှားသွားခဲ့သည်။
သိမ်းငှက်အိုကြီးပြီးနောက် ဒုတိယအနေဖြင့် ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်လာသူမှာ ကျင်းလုံ ဖြစ်သည်။
သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် မတူဘဲ ချင်းယန်သခင်လေး၏ လက်အောက်ခံ ဤအစွမ်းထက်ပြီး သစ္စာရှိသော ကိုယ်ရံတော်သည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်လာပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ဝမ်ချောင်၏ ညာဘက်ရှိ ချင်းယန်သခင်လေးအပေါ် ကျရောက်ခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင် ခန်းမဆောင်၏ အပေါ်ပိုင်းရှိ ဝမ်ချောင် ဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်”
လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျင်းလုံသည် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သံချပ်ကာ တုန်ခါသံများနှင့်အတူ သူသည် ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချောင်သည် ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။
“အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ကျန်းကျန့်က ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုခက်ခဲပါတယ်။ မြို့ထဲက တိုက်ပွဲ ငြိမ်သက်သွားတာကို မြင်တော့ သူ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို မိုင် ရာနဲ့ချီအောင် လိုက်ပြီးမှ အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်း နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်မျိုး ပြန်လာတဲ့အခါ ထုံလော့ သံရဲတပ် စစ်သည်လည်း တိုက်ပွဲထဲ ပါဝင်နေပြီ။ ခေါင်းဆောင် မရှိတဲ့ ပေထင် စစ်တပ်ကြီးလည်း လက်နက်ချဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။”
ကျင်းလုံသည် ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ အာပုစစ်နှင့် ထုံလော့သံရဲတပ် စစ်သည်တို့၏ နန်းတော်အတွင်း နှစ်ခါယိမ်းယိုင်မှု၊ အထူးသဖြင့် တိုက်ပွဲ အစပိုင်းတွင် ပထမမင်းသားဘက်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့ခြင်းသည် နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ကုသိုလ်ဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးခြင်း၊ ပြစ်ဒဏ်ဖြင့် ကုသိုလ်ကို ထူထောင်ခြင်းသည် သူ၏တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ မြို့ပြင်တွင် ပေထင်စစ်တပ်ကြီး၏စစ်တပ်ကြီးများစွာ စုဝေးနေသေးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို အာပုစစ်နှင့် ထုံလော့သံရဲတပ် စစ်သည်တို့သည် လုံးဝ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
“မင်း ပင်ပန်းခဲ့ပြီ။ စစ်တပ်ရဲ့ ထိခိုက်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီနှင့် အရှေ့နန်းဆောင်မှ လူများကို လှည့်ဖြားပြီး လျှို့ဝှက် လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကျင်းလုံနှင့် သူ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်သည် အလွန် အရေးပါခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းကျန့်သည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာသောအခါ ကာကွယ်ရေး လုပ်ငန်းအားလုံးသည် ကျင်းလုံနှင့် သူ၏ စစ်တပ်အပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။
“ညီအစ်ကိုတွေ အတော်အတန် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ မြို့ရိုးတွေက မြင့်တယ်။ ဒါ့အပြင် လူတိုင်းက တာလာ့တိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ဆုံးရှုံးမှု အခြေအနေက လက်ခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ ရှိပါတယ်။ အဓိကကတော့ ဒဏ်ရာရသူ များတာပဲ”
ကျင်းလုံက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျင်းလုံ ဦးဆောင်သော စစ်တပ်သည် ပိုးလမ်းမတစ်လျှောက်မှ စုဆောင်းထားသော တောင်ပေါ် ခိုးသားနှင့် မြင်းစီး ခိုးသား များနီးပါး ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူများသည် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်၊ ထွက်ပြေးရန်၊ တွင်းတူးခြင်းနှင့် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းစသည့် စွမ်းရည်များတွင် အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျန့်၏ပေထင်စစ်တပ်ကြီး တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာသည့် လမ်းတွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန်၊ သူတို့ကို အမျိုးမျိုးသော ထောင်ချောက်များထဲသို့ ကျရောက်စေရန်၊ အရှေ့နန်းဆောင်နှင့် ချိန်းဆိုထားသော အချိန်ထက် နာရီဝက်ကျော် နောက်ကျစေရန် ၎င်းတို့သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ စစ်တပ်ထဲက သမားတော် အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးအမြောက်အမြား ဝယ်ထားတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံး စစ်တပ်ဆီ ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒါ့အပြင် ကျန်းကျန့်ရဲ့ဦးခေါင်းကို ငါ မင်းကို အရင်က ပြောထားတဲ့အတိုင်း နန်းတော်ထဲ ပို့ပြီး ပဉ္စမ မင်းသားကို ပေးလိုက်ပါ။”
ဝမ်ချောင်က ပြောသည်။
မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုတွင် ကျန်းကျန့်သည်လည်း အဓိက ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ အရှင်အဖြစ် ရာထူးတက်နေပြီး ရာထူးပေးစရာ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းကျန့်သည် ဝမ်ချောင်အတွက် အကူအညီ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပဉ္စမ မင်းသားလီဟန် အတွက်မူ ဤစစ်ပွဲသည် အလွန် လိုအပ်နေသည်။
အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ထပ် အမိန့်အချို့ကို ပေးခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် လူတိုင်းသည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရာ ခန်းမဆောင်တွင် ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“သတင်းပို့…အရှင် ပဉ္စမ မင်းသား ရောက်ရှိလာပါပြီ”
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိ၊ စစ်သည် တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ဝမ်ချောင် ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ငါ ပြောပြီးပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ လုပ်လို့ရတယ်”
တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေသံနှင့်အတူ ပဉ္စမ မင်းသားသည် နဂါးထိုး ရွှေဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ကာ လီကျင်းကျုံးတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။
“လာပြီ။”
ဝမ်ချောင်သည် လီဟန်ပေါ်လာမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ထွက်သွားတော့”
ဝမ်ချောင်သည် ခန်းမဆောင်အောက်ရှိ စစ်သည်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ထိုသူသည် သဘောတူကြောင်း ပြောကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို စောင့်နေတာလား”
လီဟန်သည် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ပြုံးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အဖြေမပေးပေ။
“မနေ့ညက ဒီလို ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားတာ၊ မင်း စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ မရှိဘဲ ငါ့ဆီ မလာဘူးဆိုရင်ပဲ ငါ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေမှာပဲ။”
မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် ဝမ်ချောင်တို့ကို ဖယ်ထုတ်ပြီးလျှင် လီယင်း၏အကြီးမားဆုံးသော ပစ်မှတ်သည် လီဟန်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလုံးကို စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ကြိုတင် သိရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။
လီဟန်သည် အလယ်တွင် ပါဝင်နေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။ ယခု ကိစ္စပြီးသွားပြီ ဖြစ်၍ လီဟန် မနေနိုင်တော့သည်မှာ ဆန်းကြယ်စရာ မရှိပေ။
လီဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ခမည်းတော် သတိပြန်ရလာတာ မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်လား”
လီဟန်သည် ဝမ်ချောင်ကို မော့ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေစဉ် ဘေးမှ လီကျင်းကျုံးသည်လည်း မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ဝမ်ချောင်ကို အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှု တစ်ခုလုံးတွင် အဓိက အချက်မှာ သံသယမရှိဘဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဓားချက် ထုတ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းသည် မကြုံစဖူး တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပထမမင်းသား လီယင်း သည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူအများအပြားက သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် လုံးဝ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးသည် လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လီဟန်သည် ထိုမျှ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ဖျားနာနေပြီး သတိမေ့နေသည်ဟု မသေချာပါက အစ်ကိုကြီးသည် ပုန်ကန်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
လီဟန်သည် ခမည်းတော်သည် ထိုမျှ လန်းဆန်းစွာ ပေါ်လာနိုင်ခြင်းမှာ ဝမ်ချောင်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဟု ခံစားမိသည်။
အမှန်စင်စစ် ဤကိစ္စတစ်ခုလုံး၏ အမှန်တရားကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ဝမ်ချောင်သာ သိရှိပေလိမ့်မည်။
“ငါ နည်းနည်းလေးပဲ အားထုတ်ခဲ့ရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်ပါပဲ”
နှစ်ဦးသား၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့၏ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ”
ထိုနှစ်ဦးသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လို လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ ချင်းယန်သခင်လေးကို မျက်နှာဖုံးနဲ့ လုပ်ထားတာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်က အစောင့်အလွန်များတယ်၊ အပြင်မှာလည်း အစ်ကိုကြီးရဲ့လူတွေက တံတိုင်းလို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားတာ။ ငှက်တောင်မှ ဖြတ်ကျော်လို့ မရဘူး။ အရင်က ငါ့အပါအဝင် မင်းညီမင်းသားတွေနဲ့ နန်းတွင်း အရာရှိတွေအားလုံး ခမည်းတော်ကို အရိုအသေပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမယ့် အားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။”
“ဒါ့အပြင် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ရဲ့ မီတာ တစ်ရာ အတွင်းမှာ ခမည်းတော် ချထားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ နဂါး စစ်သည်တွေနဲ့ သံရဲတပ် စစ်သည်တွေက အစွမ်းထက်ရုံသာမက သံမဏိမျက်နှာတွေနဲ့ ဆွေမျိုးမေ့သူတွေလည်း ဖြစ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးတောင် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ်နဲ့ ဝင်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ တခြားသူတွေအကြောင်း ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။ မင်း ဘယ်လို ဝင်သွားခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဘယ်လို ဝင်သွားနိုင်ခဲ့တာလဲ”
လီဟန်က မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သောအသွင် ရှိနေသည်။ သူ နန်းတော်သို့ ရောက်လာပြီး ဝမ်ချောင် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲက ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟန်သည် အလွန် အံ့အားသင့်ခဲ့ပြီး ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ စံအိမ်ဖြစ်ပြီး အစောင့်အကြပ် အတင်းကြပ်ဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင် အတင်းအကြပ် ဝင်ရောက်ခဲ့လျှင် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားမှု ရှိရုံနှင့် ပထမမင်းသား ဘက်က သတိထားမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အခြေအနေများကို ကြည့်လျှင် အရှေ့နန်းဆောင်သည် အစကနေ အဆုံးထိ ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် လုံးဝ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင် သည် မည်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ လူများစွာအတွက် မဖြေရှင်းနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သိချင်စိတ်သည် ကြောင်ကို သေစေတတ်သည်။ ဤမေးခွန်းသည် လီဟန် အတွက်သာမက တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုရေးရာ ဌာနတွင် အကျဉ်းချခံထားရသော ပထမမင်းသား အပါအဝင် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေမည့် မေးခွန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“တကယ်တော့ မင်းတို့ ထင်ထားသလောက် ခက်ခဲတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တော့ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တည့်တည့် လျှောက်ဝင်သွားခဲ့တာပါ”
ဝမ်ချောင် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လီဟန်စကား မပြောနိုင်မီ ဘေးမှ လီကျင်းကျုံးသည် အာမေဋိတ် စကား ထွက်လာသည်။ သူ ပြောသလို ရိုးရှင်းတယ်ဆိုရင် ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်သည် အချိန်အတော်ကြာကြာကတည်းက ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး အခုလို ပြဿနာများစွာ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
“ဒီ ရာထူးနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းရဲ့ ရာထူးနဲ့တော့ မသေချာဘူး။”
ဝမ်ချောင် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်း ”
သခင်နှင့် အစေခံ နှစ်ဦး၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် မကြာမီ လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး လီဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်လှုပ်သွားကာ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမူအရာသည် အလွန် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။
“မင်း…ဝမ်ချောင် ၊ မင်း ဆိုလိုတာက မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး နဂါး စစ်သည်တွေနဲ့ သံရဲတပ် စစ်သည်တွေရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြတ်ကျော် ခဲ့တာလား”
သူ၏ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ လီဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထန်လာခဲ့သည်။
******
အခန်း (၁၇၉၉) ရာထူး အဟောင်း ပြန်လည် ရရှိခြင်း
“တကယ်ပဲ၊ တကယ်ပဲ... ဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး”
ဝမ်ချောင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် မလာမီ လီဟန်သည် အဖြေများစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အဖြေသည် ဤမျှ ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် နီးစပ်ရန် သူရော၊ ပထမမင်းသားပါ နည်းလမ်းများစွာကို ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံး တစ်ခုမကျန် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။
နဂါး စစ်သည်များသည် သံမျက်နှာများ ရှိကြပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းအား ရှိကြသဖြင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ဝင်ခွင့် မပြုခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ တည်ရှိမှုသည် လူတိုင်းကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် လုပ်ဆောင်ထားသော ခိုင်ခံ့သော တံတိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အချစ်ဆုံး ကြင်ယတော်ထိုက်ကျန်းပင် ဝင်ခွင့် မရနိုင်ပါက အခြားသူများအကြောင်း ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် မသိစိတ်အရ ပထမမင်းသား အပါအဝင် လူတိုင်းသည် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်သို့ လုံးဝ ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လူတိုင်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြင်ယတော်ထိုက်ကျန်း ဝင်ခွင့် မရနိုင်သော်လည်း ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူ တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။ ထိုသူမှာ ပဟေဠိဖြစ်နေပြီး အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသော မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်း ဖြစ်သည်။ နန်းတော်၏ မိန်းမစိုးချုပ်အဖြစ်နှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်ရသူအနေဖြင့် မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းသည် အခြားသူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။
မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် မကွာမကွာ ရှိခဲ့ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်စားပြုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နဂါး စစ်သည်နှင့် သံရဲတပ် စစ်သည်များသည် သူတို့၏ တာဝန်ကြောင့် ကြင်ယတော်ထိုက်ကျန်းကို ဝင်ခွင့် မပြုနိုင်သော်လည်း နဂါး စစ်သည် အားလုံးသည် မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းကို သိကြပြီး သူ့ကို မည်သူမျှ တားမြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ချုံခိုနေသော အရှေ့နန်းဆောင်၏ ကိုယ်ရံတော်များက အနည်းငယ် ပြဿနာ ရှိနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအားဖြင့် ညဘက်တွင် သူတို့ကို မသိမသာ ရှောင်ရှားရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ ဝမ်ချောင်သည် အပြင်ဘက်တွင် အလှည့်ကျ စောင့်နေသော တော်ဝင် အစောင့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ရောနှောဝင်ရောက်သွားသည်မှာလည်း လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဤအတွေးများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လီဟန်သည် သူ၏ရှေ့မှ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏မျက်နှာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်ပြီး အရေးမပါသော ကိစ္စလေးတစ်ခုကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုးသားသော လေးစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဤအရာအားလုံးသည် ပြောရ လွယ်ကူသော်လည်း လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထိုအချိန်က မြို့တော် အတွင်းအပြင်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တင်းမာမှုများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် မည်မျှ ဖိအားများ ခံယူခဲ့ရသည်ကို မသိပေ။ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအနေအထားတွင် ရှိသော ပုံမှန်လူတစ်ဦးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ ဖိအားများကြောင့် ပြိုလဲသွားနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် အေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ရုံသာမက ချင်းယန်သခင်လေးကို သူကိုယ်တိုင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်စေကာ ဟိုကျွမ်းကျီ နှင့် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန်၊ အခြား အသေးစိတ် အစီအစဉ်များကို စီစဉ်ရန်၊ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ထဲသို့ လျှို့ဝှက် ဝင်ရောက်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အရာအားလုံးတွင် အမှား အနည်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိရုံနှင့်ပင် အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ရလဒ်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားသွားနိုင်သည်။
ကိစ္စတစ်ခုလုံးသည် သူ ပြောသလောက် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ နန်းတော် အတွင်းအပြင်တွင် ဟိုကျွမ်းကျီ ဖြစ်စေ၊ အရှေ့နန်းဆောင်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် သူ၏ "စစ်ခင်းခြင်း" ပေါ်တွင် အလွန် တိကျစွာ တွက်ချက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး အခြေခံအားဖြင့် အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ဒါနဲ့ နန်းတော်က ဘာပြောလဲ”
ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
သူသည် ထိုမျှလောက် များစွာ စဉ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုအောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခု နန်းတော်ဘက်ကို စိတ်ပူနေသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် နန်းတွင်းဝန်ကြီးတွေ အားလုံး အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အနားယူဖို့ ပြန်သွားကြတယ်။ ဒီနန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြဘူး။ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန် အများကြီး ယူရဦးမယ် ထင်တယ်”
ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားသောအခါ ပဉ္စမမင်းသား၏စိတ်သည် လှုပ်ခါသွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်-
“ဒါနဲ့ ခမည်းတော် မထွက်ခွာခင်က ငါ့ကို ကျင်းယန် နန်းဆောင်ကနေ ယွီလုံ နန်းဆောင်ကို ပြောင်းဖို့ အမိန့်ချမှတ်ခဲ့တယ်။”
နောက်ဆုံး စကားများ ပြောသောအခါ လီဟန်၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မင်းသားကို ဂုဏ်ယူပါတယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်လည်း ဝမ်းမြောက်မိသည်။ ဤ နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုတွင် ပထမမင်းသား၊ ဒုတိယ မင်းသား၊ တတိယ မင်းသားတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် အအေးနန်းဆောင်သို့ ပို့ခံရပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ဆက်ခံမှုအတွက် အရည်အချင်း မရှိတော့ပေ။ အနည်းဆုံး ထိုက်ဟယ် နန်းဆောင်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသော နန်းတွင်း ဝန်ကြီးများသည် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ စတုတ္ထ မင်းသားသည်လည်း ရွှယ်ယန် နန်းဆောင်ကိစ္စကြောင့် ရာထူး အနိမ့်ခံခဲ့ရသည်။
ထိုသို့ ဖြစ်လာသောအခါ ပဉ္စမမင်းသားလီဟန်သည် ယခုအခါ ပထမဆုံးသော ဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်။ ဤနန်းတွင်း ပုန်ကန်မှု၏ အဆုံးသတ်တွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို အရာအားလုံး အပြည့်အဝ လွှဲအပ်ခဲ့ခြင်းသည် ဤရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ထို့အပြင် ပထမမင်းသား ရာထူးကျသွားပြီး အရှေ့နန်းဆောင်သည် ဗလာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် လီဟန်ကို အရှေ့နန်းဆောင်သို့ မပြောင်းရွှေ့စေဘဲ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ယွီလုံ နန်းဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ခြင်းသည် သူ၏ သဘောထားကို ပြသနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျင်းယန် နန်းဆောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယွီလုံ နန်းဆောင်သည် ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်နှင့် ပိုမို နီးကပ်သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ယွီလုံ နန်းဆောင်သည် ရာထူး နိမ့်သော်လည်း ၎င်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ချူမင်းသားအဖြစ် ရာထူး မရမီက နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ လီဟန်ကို ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်တွင် သူ့ကို ရာထူး တိုးပြီး ပြန်လည် အသုံးပြုမည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှု တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ပိုင်ရှင်သည် ပုန်ကန်မှုကို အောင်မြင်စွာ ငြိမ်းသတ်ပြီး ကြီးမားသော ပုန်းကွယ်နေသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာ စွမ်းအင် ၃၀၀,၀၀၀ ကို ဆုချပါမည်။ ထို့အပြင် နဂါး စစ်ဆင်ရေးတွင် ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ရှိလာသည်။ ကံကြမ္မာ စွမ်းအင် ၂၀၀,၀၀၀ ကို ထပ်ဆောင်း ဆုချပါမည်။”
...
ထိုအချိန်တွင် ကံကြမ္မာ ကျောက်တုံး၏ ရင်းနှီးသော အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤအသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပဉ္စမမင်းသားလီဟန်သည် ဝမ်ချောင်၏အိမ်တော်တွင် ခဏတာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် အချို့သော ကိစ္စများ ဆွေးနွေးပြီးနောက် မကြာမီ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လီဟန်ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလာရသည်။ ဤ နန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်နှင့် ဟိုကျွမ်းကျီ၏လုပ်ဆောင်မှုများကို ခန့်မှန်းရုံဖြင့်ပင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ခွန်အားကို များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။
ယခု အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၍ ဝမ်ချောင်သည် အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားမိသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင် အနားယူရန် အခန်းသို့ ပြန်လာတော့မည့်အချိန်တွင် လေပြေအေးနှင့်အတူ နောက်ထပ် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဟားဟား၊ အရှင်ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဝမ်းသာစရာပါ၊ ကြီးမားသော ဝမ်းသာစရာပါ”
လူကို မမြင်ရမီ အသံကို အရင် ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ပိန်သွယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ဖုန်မှုန့် သုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိုးတိမ် ပုံစံပိုးထည် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ အားရပါးရ အပြုံးဖြင့် လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
“ပျန့်လင်းချန်”
ထို ပိုးထည်ဝတ် မိန်းမစိုးကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ပျန့်လင်းချန်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည် ဖြစ်နိုင်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်”
ဝမ်ချောင် စကား မပြောနိုင်မီ ပျန့်လင်းချန်သည် သူ၏ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို ခါးကို ကုန်း၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သတင်း ရှိလား”
ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။
မူလ သမိုင်းကြောင်းတွင် ပျန့်လင်းချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အင်ပါယာ၏ ကျောက်တိုင်ကောင်းရှန်းကျစ်ကို သေဆုံးစေခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူလည်း ကောင်းမွန်စွာ အဆုံးသတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသော သစ္စာမဲ့ ဝန်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤဘဝတွင် သူ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် ပျန့်လင်းချန်သည် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤ မင်းသားသုံးပါး ပုန်ကန်မှုတွင် သူသည် သတင်းများစွာ ပေးပို့ခဲ့ပြီး နေရာများစွာ ထူထောင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် သူ့အပေါ်တွင် ယခုအချိန်တွင် အယူအဆ တစ်စုံတစ်ရာ မထားရှိတော့ပေ။
“ဟဲဟဲ ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်း ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။ မကြာသေးမီက မင်းသားလီဟန်၊ ကျန်းချိုးခေါင်းဆောင်ကြီး၊ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ အာပုစစ် ဗိုလ်ချုပ် တို့က သူတော်စင်ဧကရာဇ်ထံ အရှင်နဲ့ ကောင်းကျိုးတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တွေကို ကြီးမားတဲ့ဆုလာဘ်တွေ ချီးမြှင့်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ကြတယ်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သဘောတူခဲ့ပြီး ဝန်ကြီးချုပ်၊ နန်းတွင်း ဆရာကြီးနဲ့ နန်းတွင်း အကြီးအကဲတို့ကို အမိန့်ရေးဆွဲရန်နဲ့ အရှင့်အား ချီရှီ ဗိုလ်ချုပ် ရာထူး၊ အကြံပေး ရာထူးကို ပြန်လည် ပေးအပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ”
“ဒီသတင်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ထုတ်ပြန်လာပါလိမ့်မယ်”
ပျန့်လင်းချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောရင်း ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ပျန့်လင်းချန်သည် ဝမ်ချောင်၏ ဖိအားကြောင့်သာ နာခံခဲ့ပါက ယခုအခါ ပျန့်လင်းချန်သည် ဝမ်ချောင်ကို အမှန်တကယ် သစ္စာရှိရန် စတင် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မြတ်နိုးမှုကို ရရှိခဲ့သော ဝမ်ချောင်သည် နိုင်ငံခြား နာမည်ဖြင့် အရှင်အဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့ပြီး မဟာထန်တွင် ဤအခြေအနေသည် သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူး ဖြစ်သည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယခု ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ခြင်း၏ ကြီးမားသောအကျိုးကို ထပ်မံ ထူထောင်ခဲ့ပြီး နန်းတော်နှင့် နန်းတော်ပြင်ပတွင် မည်သူမျှ သူ၏ အနေအထားကို မကိုင်လှုပ်နိုင်တော့ပေ။
“အာ…”
ဝမ်ချောင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ ဆုချမည်ကို သိသော်လည်း ဆုလာဘ်သည် ဤမျှ မြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ “ချီရှီ၏ဗိုလ်ချုပ်” သည် ရာထူးဟောင်းကို ပြန်လည် ရရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ရာထူး မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် အာဏာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ယခုအခါ ရာထူး အမြင့်ဆုံး ဝန်ကြီးဖြစ်ပြီး ရာထူး ချီးမြှင့်စရာ မရှိတော့ပေ။
ပုံမှန် အခြေအနေတွင် ရာထူး အလွတ် တစ်ခုသာ ပေါင်းထည့်လိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော အာဏာ အစစ်အမှန်ဖြင့် ချီးမြှင့်ခြင်းသည်ကြီးမားသော ကျေးဇူးဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အလေးထားမှုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။
နန်းတော်၏ ဆုလာဘ်သည် ဝမ်ချောင် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို လျင်မြန်ခဲ့သည်။ တစ်ရက်အကြာတွင် မဟာထန် မြို့တော်မှ စာပို့ငှက်များစွာသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင် တရားဝင် ဆုချခံရခြင်း၊ ရာထူးဟောင်းကို ပြန်လည် ရရှိခြင်းနှင့် ချီရှီ စစ်တပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်ရာထူးကို ပြန်လည် ရယူခဲ့ကြောင်း သတင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အင်ပါယာအားလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး နိုင်ငံဖြစ်သည့် အင်ပါယာ၏ အထင်ရှားဆုံး လူငယ် စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော ဝမ်ချောင် နှင့် မဟာထန် မြို့တော်ရှိ ဤနန်းတွင်း ပုန်ကန်မှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုအာရုံစိုက်ခံခဲ့ရသည်။
...
အနောက်ဘက် တာ့ခ်၊ စန်းမီ တောင်၊ တောင်ထိပ်ရှိ ကြီးမားသော တဲ အတွင်းတွင် ရှားပိုလော့ခန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး သူ၏ သိုင်းပညာကို တဲအတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် မြွေဖြူ များကဲ့သို့ စုစည်းကာ လှည့်ပတ်နေသည်။
“သတင်းပို့”
ရုတ်တရက် အစောင့်တစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ အရမ်း လောစရာ မလိုဘူး”
တဲအတွင်းရှိ ရှားပိုလော့ခန်းသည် သူ၏ အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး အသံတိုးဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“အရှင်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ မဟာထန်မြို့တော်မှ သတင်း ရောက်လာပါပြီ။ မဟာထန်၏ ပထမမင်းသား လီယင်း အကြောင်းပါ”
ထိုအစောင့်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
အွန်း… လီယင်း ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ရှားပိုလော့ခန်း၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တဲအတွင်းရှိ လေထုသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။
“ရွတ်”
ထိုအချိန်တွင် အာဏာရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းသည် ရှားပိုလော့ခန်း၏အသံ မဟုတ်ပေ။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ရွှေရောင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး စစ်နတ်ဘုရား ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်မှ ဖြစ်သည်။
ဝူနိုရှီပိ
အနောက်ဘက် တာ့ခ်ခန်းနိတ်၏ နေမင်းဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး ယွီစန်း၏မဟာ ဗိုလ်ချုပ် ဘုရင် ရှီးနော့လော့ကုန်းလူ နှင့် ရာထူး တူညီသူ ဖြစ်သည်။
ရှားပိုလော့ခန်း၏ တဲအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ စကားဖြတ်နိုင်ပြီး ရှားပိုလော့ခန်းကို ဂရုမစိုက်စေနိုင်သူမှာ အနောက်ဘက် တာ့ခ်တွင် ဤနေမင်း ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုအစောင့်သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။
“မဟာထန်မြို့တော်မှ ထောက်လှမ်းရေးများ ပေးပို့သော သတင်းများအရ လီယင်းသည် မနေ့ညက ပုန်ကန်မှု စတင်ခဲ့ပြီး တော်ဝင် အစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်၍ ထိုက်ကျီ နန်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ စစ်ပွဲ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် မဟာထန် သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သူ့ကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုရေးရာ ဌာနတွင် အကျဉ်းချထားသည်”(စာမှာပါတဲ့ အကြောင်းအရာကို ရွတ်ပြတာပါ)
“ဒါ့အပြင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဝမ်ချောင်သည် ရာထူးဟောင်းကို ပြန်လည် ရရှိပြီး ချီရှီ စစ်တပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်ရာထူးကို ပြန်လည် ရယူခဲ့ပြီ”
အွန်း
ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနောက်ဘက် တာ့ခ်မှ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှားပိုလော့ခန်းသည် ဒေါသအလျောက် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။
“လူမိုက် သူ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ”
ရှားပိုလော့ခန်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် ထွက်ပေါ်လာကာ အရိုးများ၏ အဆစ်များသည် အသံမြည်လာခဲ့သည်။
******
အခန်း ၁၈၀၀ မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း
ရှားပိုလော့ ခန်းနှင့် ပထမမင်းသား လီယင်းတို့သည် အဆက်အသွယ် အလွန်အမင်း မရှိသော်ငြားလည်း၊ လီယင်း လက်ထဲတွင်မူ အနောက်တာ့ခ် ခန်နိတ်နိုင်ငံနှင့် မဟာထန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အသင့်အတင့် အေးချမ်းမှုရှိခဲ့သည်။
ပိုအရေးကြီးသည်မှာ မဟာထန်၏ အင်အားကြီးမားလွန်းမှုကြောင့် အနောက်တာခ့်၊ ဂိုဂူလျော အင်ပါယာနှင့် ယွီစန်းအင်ပါယာတို့သည် ပူးပေါင်းကာ မဟာမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုမဟာထန်မှ ပထမမင်းသားနှင့်လည်း မသိမသာ လျှို့ဝှက် မဟာမိတ် ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။
ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်းသည် မဟာထန် မြို့တော်ရှိ ပထမမင်းသားသာ အာဏာရရှိပါက နိုင်ငံအားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးရလဒ် ဖြစ်လာမည်ဟု ကြိုတင် ပြောဆိုထားခဲ့သည်။
ရှားပိုလော့ ခန်းကို ဒေါသထွက်စေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေသော အကြောင်းအရာမှာ ထိုအချက်မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင် ဟူသော နာမည်နှစ်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယင်း၏ စစ်အာဏာသိမ်းမှုကို မည်သူက ဖျက်ဆီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချောင် က ဖျက်ဆီးခြင်းထက် ပို၍ သူ ဒေါသထွက်မည်မဟုတ်ပါ။
ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို ပေါ်တင် ခြိမ်းခြောက်ပြီး ယခုအခါ အရပ်ဒေသအားလုံးက လှောင်ပြောင်ခံနေရသည့် စာကို ရှားပိုလော့ခန်း ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် ယခုတစ်ဖန် အနောက်တူရကီ ခန်နိတ်နိုင်ငံ၏ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ထိုလူတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးလိုက်ပြန်ပြီဖြစ်သည်။
ရှားပိုလော့ ခန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ချောင် သည် သူ အသတ်ချင်ဆုံး လူများထဲတွင် ထိပ်ဆုံးမှ ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုတောင်မှ သူ ရှုံးနိမ့်သွားတယ်ဆိုတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ”
နောက်ဘက်တွင် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့် ဝူနူရှီဘီသည်လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“မဟာထန်ရဲ့ စစ်အင်အားက ငါတို့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ အရင်က ပထမမင်းသား လီယင်းနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ဂိုဏ်းတို့ရဲ့ ဖိအားပေးမှုကြောင့်သာ ငါတို့က မဟာထန် ရဲ့ စစ်အင်အား တစ်ဝက်ကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့တာ။ အခု လီယင်း စစ်အာဏာသိမ်းမှု မအောင်မြင်တော့ မဟာထန်ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေ ပြန်ပြီး အသာစီးရလာတော့မှာ သေချာတယ်။”
“ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းတာက လက်ရှိ အခြေအနေအရ ထို ဝမ်ချောင် ဟာ မဟာထန်ရဲ့ စစ်ကို ဦးဆောင်လိုသူ ဖြစ်တယ်။ ဒီစစ်အာဏာသိမ်းမှုအပြီးမှာ သူက အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ရခဲ့တယ်။ သူ့ရာထူးဟောင်းဖြစ်တဲ့ ချီရှီး နယ်ခြားစောင့်ရာထူးကို ပြန်ရပြီး အာဏာကို ပြန်လည်ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ သြဇာအာဏာနဲ့ အင်အားဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြီးမားလာမှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖိနှိပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
စကားဆုံးသောအခါ ဝူနူရှီဘီ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
ဝူနူရှီဘီ သည် မည်သည့်ရန်သူကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ထို မဟာထန် မှ လူငယ် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်မှာမူ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုလူငယ်၏ ယခင် စစ်ပွဲမှတ်တမ်းများကို သေသေချာချာ လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုမဟာထန်မှ လူငယ်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မဟာဗျူဟာသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်။ ဝူနူရှီဘီသည် အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် စမ်းသပ်တွက်ချက် ကြည့်ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က သူသာ ထိုနေရာတွင် ရှိပါက၊ မဟာထန် မှ ခြေလျင်တပ်သားများကို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ပိုအားကောင်းသည့် အနောက်တူရကီ မြင်းစီးတပ်သားများဖြင့် အစားထိုးလိုက်လျှင်ပင် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုလူငယ်တွင် အလွန်ထက်မြက်သော အလိုအလျောက် သိနိုင်စွမ်းကို ဝူနူရှီဘီက တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် အန္တရာယ်ကို အမြဲတမ်း ကြိုတင်သိရှိနိုင်ပြီး ပြင်ဆင်ထားနိုင်ပုံရသည်။ ဤထူးခြားသော စွမ်းရည်ကို ဝူနူရှီဘီ ပင်လျှင် အံ့ဩ၍ တိတ်တိတ်ကလေး ထိတ်လန့်ခဲ့ရသည်။
ယခု မဟာထန်၏မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် စစ်အာဏာကို ပြန်လည်ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း၊ လက်ရှိ အနောက်တူရကီ နှင့် မဟာထန်တို့၏ "ချစ်ကြည်ရင်းနှီးသော" ဆက်ဆံရေးသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားဖွယ်ရှိပြီး စစ်အင်အားကိုလည်း တိုးမြှင့်စုဆောင်းလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေသည် အနောက်တူရကီ ခန်နိတ်နိုင်ငံ အတွက် အဆိုးဆုံးရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ခန်းမင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ တက်ကြွစွာ စစ်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်သင့်ပါပြီ။”
ဝူနူရှီဘီ က ပြောပြီး သူ့ရှေ့မှ ရှားပိုလော့ ခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရှားပိုလော့ ခန်းသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တဲတစ်ခုလုံး သုဿာန်လို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မိုးကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေသည့် ယွီစန်း ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်ရှိ မြို့တော်တွင် ဖြစ်သည်။ မုဆိုးသိမ်းငှက်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မှ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဝန်ကြီးချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”
မြို့တော်နန်းတော်အတွင်း၌ မီးခိုးများ လေထဲသို့ တလူလူတက်နေသည်။ ထိုစစ်ဗိုလ်၏ အသံနှင့်အတူ နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုဿာန်လို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
နန်းတော် အပေါ်ပိုင်းတွင် မီးခိုးငွေ့များကြား၌ ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်း၏ ပုံရိပ်တစ်ခုကို မှေးမှိန်စွာ မြင်နေရသည်။ သူသည် ကျယ်ပြန့်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားကာ ထိုအနေအထားအတိုင်း လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယွီစန်း စစ်ဗိုလ်အားလုံးတို့၏ မျက်နှာများသည် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြပေ။ လီယင်း စစ်ရှုံးနိမ့်မှုသည် မဟာထန် ကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သလို မဟာထန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်ဒေသအားလုံးကိုလည်း လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်း နှင့် ယွီစန်း စစ်ဗိုလ်များကို ပိုမိုစိုးရိမ်ပူပန်စေသည့် သတင်းမှာ နောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဝမ်ချောင်သည် ရာထူးပြန်လည်ရရှိပြီး ချီရှီး နယ်ခြားစောင့်ချုပ် ပြန်ဖြစ်လာခြင်းပင်။
နန်းတော်အပြောင်းအလဲတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်ချောင်သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အင်အားကြီးမားစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယွီစန်းအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးအတွက် ဧရာမ သတင်းဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မဟာထန်၏ထိပ်တန်း စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံးထဲတွင် ထိုသူသည် ယွီစန်း လူမျိုးများ အတွေ့ရဆုံး မလိုချင်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ ထိုလူက ယွီစန်းကို ပေးခဲ့သည့် ထိခိုက်နစ်နာမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မဟာထန်၏ အစောဆုံးမျိုးဆက် စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်သည့် ဝမ်ကျုံးစစ် ပင်လျှင် သိပ်စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ကျုံးစစ် သည် ယွီစန်း တစ်ခုလုံး၏ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အာရီ နယ်မြေကို မြေဩဇာမကောင်းသော အရပ်ဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့သလို သံမဏိမြို့တော်ကိုလည်း ယွီစန်း ကုန်းပြင်မြင့် ပေါ်၌ မတည်ဆောက်ခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် တြိဂံနယ်မြေကို သူ၏ အမြဲတမ်းနယ်မြေအဖြစ် မသိမ်းပိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့ထက် ပို၍လည်း ယွီစန်းကပင် အလွန်စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသည့် အာရေဗျအင်ပါယာကို လုံးဝ မချေမှုန်းခဲ့သလို ထိုကြီးမားသော အင်ပါယာကို အလောင်းပေါင်း တစ်သန်းနီးပါး သေဆုံးစေခြင်း၊ သွေးချောင်းစီးစေခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါ။
“ဝန်ကြီးချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဟာလည်း မကြာခင် ပျက်ပြားသွားတော့မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်သင့်ပါတယ်။”
ဖိအားပေးသော အခြေအနေကြားတွင် ယာကျွဲလုံမျိုးနွယ်မှ ဗိုလ်ချုပ် နန်ရီစုန်ထျန့်က မနေနိုင်ဘဲ စကားစပြောလိုက်သည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းဖြင့် ယွီစန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အင်ပါယာအပေါ် ဤမျှကြီးမားသော ဖိအားမျိုးကို ပေးနိုင်သူမှာ ဝမ်ချောင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
“ဝန်ကြီးချုပ်၊ ကျွန်တော် အခုပဲ စစ်တပ်တွေကို စုရုံးပြီး ကာကွယ်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ခိုင်းရမလား။”
“မလိုအပ်တော့ပါဘူး”
ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုသည်။ သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် အပေါ်သို့ ကြည့်နေသည်။
“ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ မဟာထန် ရဲ့ စစ်အင်အားကို ငါတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုသေးပါဘူး။”
“ပေထင် မြို့က သူ့ကို အနည်းငယ်တော့ ဆွဲထားနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူး။ ဒီလူဟာ ငါတို့ ယွီစန်း ရဲ့ ရင်ထဲက ဆူးပဲ”
ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်း က ပြောသည်။
ယွီစန်းအင်ပါယာတွင် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကျော်ကြားသော ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်း သည် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရသလို ခံစားချက်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ထို မဟာထန် မှ လူငယ်ကို ဘယ်တော့မှ ထိန်းချုပ်နိုင် သို့မဟုတ် စီမံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
“လူခေါ်… ဒီစာကို မဟာထန် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ဆီ ပို့လိုက်ပါ။ ဒီအချိန်မှာတော့ ငါတို့ သူတို့နဲ့ ရန်သူမဖြစ်သင့်သေးဘူး။”
ဝန်ကြီးချုပ် ချင်းလင်း သည် အဆိုပါစကားကို ပြောဆိုရင်း သူ့လက်မှ အိတ်ထဲမှ ကြိုတင်ရေးထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် လီယင်း ၏ စစ်အာဏာသိမ်းမှု အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးနိမ့်သည်ဖြစ်စေ သူ၏ ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။
“ဒါ့အပြင် ငါ့အတွက် ပြင်ဆင်ပါ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဆီးနှင်းကြီး တောင်ကို သွားပြီး တွေ့ဆုံဖို့ ရှိတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့”
...
ဖာမီယာ တောင်တန်း အနောက်ဘက်၊ ဆာမာခန်နှင့် ခိုရာစန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယခုအချိန်ရှိ အာရေဗျအင်ပါယာတွင် ဖြစ်သည်။
“သေစမ်း”
ဘဂ္ဂဒက် မြို့တော်နန်းတော်ထဲတွင် ဝမ်းဗိုက်ပူသော အာရေဗျ (အာရပ်) ဧကရာဇ် ခါလီဖ် သည် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများသည် ရုတ်တရက် ဆုပ်မိသွားကာ သူ့လက်ထဲရှိ စာကို ချက်ချင်းပင် အမှုန်အမွှားဖြစ်အောင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
“အဲဒီ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တွေ၊ ငါ သူတို့ကို ဒီလောက် ယုံကြည်ခဲ့တာတောင်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ဝမ်ချောင်ကို စစ်အာဏာ ပြန်ပေးလိုက်ပြီ”
ဝမ်ချောင်
ခါလီဖ်သည် ထန်ဘာသာစကားကို မတတ်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးကို မည်သို့ ရွတ်ဆိုရမည်ကို သူပင် သင်ယူထားသည်။ ထိုမဟာထန်မှ လူငယ်ခေါင်းဆောင်၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော ကုတိုင်ဗဟ်နှင့် စစ်သားတစ်သန်းတို့အကြောင်း တွေးလိုက်တိုင်း ခါလီဖ်၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှု ခံစားရသည်။
သူ၏ လက်အောက်တွင် အလွန်အားကောင်းခဲ့သော ဤကြီးမားသော အင်ပါယာသည် တစ်ချိန်က ရန်သူတပ်သားများ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဘဂ္ဂဒက် အင်ပါယာ မြို့တော်အနီးသို့ အတင်းဖိအားပေး ခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ မကြုံစဖူးသော အရှက်ရစရာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှက်ရမှုကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပါ။
“မဟာ ပုရောဟိတ်၊ ငါ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ပြီ။ ငါ ဘယ်တော့မှ ဒီအရှက်တရားကို ဆေးကြောနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်တော့မှ အရှေ့တိုင်းက မဟာထန် ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပြီး သူတို့ ကမ္ဘာကြီးကို နင်းချေပစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက သူတို့ရဲ့ နိမ့်ကျပြီး အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ ဘာသာစကားကို ဒီမှာ ဆက်ပြီး အသုံးချခွင့် ပေးရဦးမှာလား။”
ခါလီဖ် သည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ဘေးနားတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင် မီးခိုးများ လှိမ့်ထွက်နေသဖြင့် မျက်နှာပင် မမြင်ရသော ဘုရားကျောင်းတော် မဟာ ပုရောဟိတ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယခုအခါ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်များ သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အာရေဗျ (အာရပ်) တွင် ထန် ဘာသာစကားကို ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ထိုစစ်ပွဲ ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် အာရေဗျ (အာရပ်) သည် မဟာထန် ရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အလွန်နိမ့်ကျသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာသောကြောင့် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင် အများအပြားသည် အာရေဗျ (အာရပ်) သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စာသင်ကျောင်းများ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ရာ အာရေဗျ (အာရပ်) အင်ပါယာ အတွင်း ထန် ဘာသာစကား သင်ယူသူ အရေအတွက်သည် မဟာထန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားနိုင်ငံများထက်ပင် ပိုများခဲ့သည်။
ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်များကို အာရေဗျ (အာရပ်) သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုစဉ်က ဤအခြေအနေကို သူ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။
ယခုမူ သူ တားမြစ်လိုသော်လည်း မတားမြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ တားမြစ်ပါက မဟာထန် နှင့် စစ်ကြေညာခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ လက်ရှိ အာရေဗျ (အာရပ်) သည် စစ်တိုက်ရန် လုံးဝ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။
နန်းတော်ထဲတွင် ခါလီဖ် ဒေါသထွက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံများနှင့် အစောင့်များအားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။ ဘုရားကျောင်းတော် မဟာပုရောဟိတ်သည် ထိုနေရာတွင် သစ်သားတုံးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။ သူသည် အသက်ရှူသံပင် မကြားရဘဲ လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“အချိန်တန်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး စောင့်မျှော်နေသော မုန်တိုင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ”
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ရဘဲ ခါလီဖ် သည် သည်းမခံနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် မဟာ ပုရောဟိတ် ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံသည် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် စိတ်ခံစားမှု မရှိသော အသံတစ်ခုက ဝတ်ရုံအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အား”
ခါလီဖ် ၏ အမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီပင်—
“ဝုန်း”
ရုတ်တရက် မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ဘဂ္ဂဒက် နန်းတော် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်တောင်ဘက် အရပ်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်သွားသည်။ ထိုပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများသည် ဝေးကွာသော နေရာများအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရာ ဘဂ္ဂဒက် နန်းတော် ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ခါမှုကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါ…ဒါက…”
လေဟာနယ်ထဲမှ ထိုရင်းနှီးသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ အာရေဗျ (အာရပ်) သူတော်စင်ဧကရာဇ် မူတာဆင်မ်သုံးသည် မျက်လုံးများကို အားရဝမ်းသာ ဖွင့်လိုက်သည်။
“မဟာသူတော်စင်၊ သင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီ”
“မဟာသူတော်စင်” ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောဆိုသောအခါ မူတာဆင်မ်သုံး၏ အမူအရာသည် ဘေးနားမှ မဟာ ပုရောဟိတ်ကိုပင် မချန် အလွန်လေးစားမှု ရှိနေခဲ့သည်။
လေဟာနယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိလိုက်ရဘဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ ခန့်ညားပြီး လေးနက်သော အသံတစ်ခုသည် လေဟာနယ်၏လှိုင်းလုံးများကြားမှ နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“အရှေ့တိုင်းက ကိစ္စတွေကို ငါ သိပြီ။ ငါ လုံးဝ ထွက်လာဖို့ ခြောက်ရက် လိုသေးတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ပြည့်မြောက်စေရမယ်”
“ကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါကိုယ်တိုင် မဟာသူတော်စင်ကို ကြိုဆိုမယ်”
ထိုအချိန်တွင် မူတာဆင်မ်သုံး သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
မဟာသူတော်စင်…
အာရေဗျ (အာရပ်) လူမျိုးတိုင်းသည် ဤစကားလုံး သုံးလုံးကို မသိသူမရှိပေ။ ဤသူသည် သာမန်ဘဝဖြင့် နန်းအာဏာထက် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော တစ်ဦးတည်းသော အမြင့်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
တာ့လာ တိုက်ပွဲမတိုင်မီ အချိန်ကဆိုလျှင် မူတာဆင်မ်သုံးသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ် ပြန်ပေါ်လာသည်ကို လုံးဝလိုလားမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာသူတော်စင် ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးသည် နန်းအာဏာအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ မတူတော့ပါ။ ဝမ်ချောင် ဟူသော မဟာထန် စစ်နတ်ဘုရား ကို ချေမှုန်းနိုင်ပြီး အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးကာ၊ အရှေ့တိုင်း မျိုးနွယ်ခြားတို့၏မြို့တံခါးဝသို့ စစ်ရောက်လာခဲ့သည့် အရှက်ရမှုကို ဆေးကြောနိုင်မည်ဆိုပါက ကျန်သည့် အရာအားလုံးကို မူတာဆင်မ်သုံးသည် အရေးမလုပ်တော့ပေ။
အရှေ့တိုင်း မျိုးနွယ်ခြားတို့၏ဖိနှိပ်ခြင်း ခံရသည့် အရှက်တရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မဟာသူတော်စင်သည် နန်းအာဏာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေသော်လည်း အရေးမကြီးတော့ပေ။
“ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်ပါ။ ခြောက်ရက်အကြာတွင် ဘုရင်ခံများ၊ ဒုတိယဘုရင်ခံများအားလုံး ငါနှင့်အတူတကွ မဟာသူတော်စင် ကို ကိုယ်တိုင် ကြိုဆိုကြစေ”