အခန်း (၁၂၁-၁၂၃)
Vol. 9 Ch. 121-123
အခန်း (၁၂၁) စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ပထမတပ်ဖွဲ့
သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်သည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ပျံသန်းရေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေလေသည်။ အလိုအလျောက်မောင်းနှင်စနစ်သည် ၁၀ မိနစ်လျှင် အလင်းနှစ်တစ်ထောင်နှုန်းဖြင့် ခုန်ကူးနေ၏။ ဤသို့ အနီးကပ်ခုန်ကူးခြင်းသည် ရန်သူ၏ထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်ရှားရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ မည်သို့မျှ သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်ရက်သာကြာမည့် ခရီးစဉ်သည် ကိုးရက်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့ရသည်။
ရှဖေးသည် သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် ယခင်က သူမြင်ဖူးသော အပြာရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားနှင့် ကွာခြားလှပေသည်။ အပြာရောင်ကျောက်တုံးသည် ထိတွေ့လိုက်လျှင် နွေးထွေးချောမွေ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသော်လည်း ယခုခရမ်းရောင်ကျောက်တုံးမှာမူ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိတွေ့ရသည်မှာ ကြမ်းတမ်းရုံတင်မကဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစိမ့် ထုံကျင်သွားစေသဖြင့် ရှဖေး၏စိတ်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်နေရသည်။
“ နောက်မှပဲ ပြန်ကြည့်တော့မယ် ”
ရှဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ထိုခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားကို သူ၏အာကာသလက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေကာ အသက်ရှူရကျပ်တည်းစေသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့နောက် သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ထွက်သက်ဝင်သက် ထိန်းချုပ်ခြင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်ရာ ၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာမှသာ ကိုယ်တွင်းရှိ အေးစိမ့်သော ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြန်လည်ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။
“ ဖန်တန်… အဲဒီခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း ငါလုပ်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ငါ့အသားအရေက နေလို့မကောင်းဖြစ်လာပြီး စိတ်တိုချင်သလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်၊ အဲဒီနားမှာ ကြာကြာနေရင် ငါ့ရဲ့ စရိုက်တောင် ပြောင်းသွားမလားလို့ သံသယဝင်မိတယ် ” ရှဖေးက တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါ ဘာလို့ ဘာမှမခံစားရတာလဲ၊ ဒါက လူလုပ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဆန်းများလား၊ ငါ့ဆရာ ပြောဖူးတာကတော့ သူတောင်မှ အဲဒီခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူခဲ့ရတယ်တဲ့၊ မင်းက ထိတွေ့တာ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခံစားနေရတာလဲ ” ဖန်တန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြောလေသည်။
“ ငါလည်း ဘယ်သိမလဲ၊ မကောင်းဘူး… နောက်ဆို အဲဒီအရာနဲ့ ထိတွေ့မှုကို လျှော့မှဖြစ်မယ်၊ အဲဒါက ငါ့ကို ဆွဲငင်နေတဲ့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနဲ့ အတင်းတွန်းလှန်နေရတယ် ” ရှဖေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ငါ့အထင်တော့ မင်းအနေနဲ့ အဲဒီကျောက်တုံးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လက်ခံကြည့်သင့်တယ်၊ ဒါက တကယ်ကို လေ့လာဖို့ကောင်းတဲ့ အရာပဲ၊ မင်းက ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်နှလုံးသားကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အမြန်အဟုန်နဲ့ မြှင့်တင်ချင်တာဆိုတော့ အဲဒီအကြောင်းကို ပိုသိထားဖို့ လိုတာပေါ့ ” ဖန်တန်က အလေးအနက် အကြံပြုလိုက်သည်။
ဖန်တန်သည် ဤပြဿနာကို သုတေသနပြုလိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် အကြံပြုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှဖေး ကောင်းစွာသိပေသည်။ ဖန်တန်သည် လူသတ်သမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သုတေသနကိစ္စများတွင်မူ အမြဲတမ်း အလေးအနက်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
“ မလုပ်ဘူး ”
ရှဖေးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနဲ့ တွန်းလှန်နိုင်သေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီလိုမျိုးတော့ စမ်းမကြည့်ချင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပြီး နှောင့်ယှက်တာကို ငါအမုန်းဆုံးပဲ၊ အဲဒါက လူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်တုံးပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲ၊ သူ့မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်ပဲ ရှိနေပါစေ၊ ငါ့ဘက်က အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ် ”
မင်းကို အသက်အန္တရာယ်စတေးခိုင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ နည်းနည်းလောက်တောင် စမ်းမကြည့်ချင်ဘူးလား ” ဖန်တန် သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားပြီး “ထပ်မံမေးမြန်းလေသည်။
“ ငါ အဲဒီအရာကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အထိ စောင့်တာက အကောင်းဆုံးပဲ ” ရှဖေး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ သောက်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
စာရာသည် ရှဖေး၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ခေါင်းလေးပြူပြီး ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ၊ ရှဖေးကြိုက်တတ်တဲ့ ဆော့စ်ဆမ်းခေါက်ဆွဲကို ကျွန်မ လုပ်ထားတယ် ”
ရှဖေးသည် ‘ဆော့စ်ဆမ်းခေါက်ဆွဲ’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေမိသည်။ ထိုခေါက်ဆွဲကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာတော့သည်။ အရသာ မည်သို့ရှိမည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အာကာသထဲတွင် လှည့်လည်ရင်း အရသာအမျိုးမျိုးကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤခေါက်ဆွဲကသာ သူနှင့် အသင့်တော်ဆုံးဟု ရှဖေး ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အခန်းထဲတွင် စက်ကိရိယာများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျယ်ဝန်းသော နေရာမှာ ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။
“ ကဲ… မင်းလုပ်ထားတဲ့ ဆော့စ်ဆမ်းခေါက်ဆွဲကို သွားပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင် ” ရှဖေးသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ စက်ပစ္စည်းများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှုပ်ပွနေသော ပစ္စည်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ စားသောက်ခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ ရှဖေးသည် ယခင်က အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် စက်ကိရိယာများကို နေရာအနှံ့ ပစ်ထားခဲ့သဖြင့် အာကာသယာဉ်အတွင်း နေထိုင်ရသည်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို ယခုမှ သတိပြုမိတော့သည်။ ရှဖေးကဲ့သို့ လျင်မြန်သူအတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သော အယ်လန်အတွက်မူ ထမင်းတစ်နပ်စားရန် ပစ္စည်းများကြားတွင် တက်လိုက်ဆင်းလိုက် လုပ်နေရသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာနေရရှာသည်။
ထမင်းစားပွဲအဖြစ် အသုံးပြုရန် ထိန်းချုပ်ရေးစက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြောင်းလဲထားရသည်။ မူလကရှိသော သစ်မာထမင်းစားပွဲကို စက်ပစ္စည်းများ တပ်ဆင်ရန်အတွက် ဖယ်ရှားလိုက်ရသဖြင့် ဤသို့သာ အသုံးပြုနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစားပွဲပေါ်တွင် အပြာနှင့်အဖြူ ကွက်ကျားစားပွဲခင်းကို ခင်းထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆော့စ်ဆမ်းခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်များကို တင်ထားလေသည်။ စာရာသည် ရှဖေးအတွက် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲသို့ ဆော့စ်များကို အများအပြား ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရှဖေးသည် အနံ့ကို ရှူကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ စာရာ… ဒါက ဘာဆော့စ်လဲ၊ အနံ့က တစ်မျိုးကြီးပဲ ” ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ ဒါတွေ သုံးထားတာလေ၊ ပုလင်းပေါ်မှာ ‘ဆော့စ်’ လို့ ရေးထားတာနဲ့ အကုန်လုံးကို နည်းနည်းစီ ထည့်လိုက်တာပဲ ” စာရာ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ပုလင်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဖြေလေသည်။
ရှဖေးမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုခေါက်ဆွဲထဲတွင် စတော်ဘယ်ရီယို၊ မြေပဲဆော့စ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ် အစရှိသည့် ဆော့စ်အမျိုးစုံ ပါဝင်နေသော်လည်း အဓိက လိုအပ်သော ပဲငံပြာရည်ဆော့စ်မှာမူ ပါမလာခဲ့ပေ။
“ အင်း… အရသာက တကယ်မဆိုးဘူး၊ မင်းတို့ ဇာတိမြေက အစားအသောက်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ ” အယ်လန်ကမူ ထိုဆန်းသစ်သော ခေါက်ဆွဲကို အလွန်သဘောကျနေပြီး ချီးကျူးနေလေသည်။
ရှဖေးမှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် အစားအသောက် အလွန်အမင်း ရွေးချယ်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဗိုက်ဝလျှင် ဖြစ်သည်ဟု သဘောထားသူ ဖြစ်ပေသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ရှဖေးသည် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံအချို့ ရှိတယ်၊ မင်းတို့ လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေထဲ ရောက်လို့ အခက်အခဲရှိရင် ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို ပြန်ဖို့ လက်မှတ်ဝယ်လိုက်ပါ၊ ပိုဒေါစကီး ဆိုတဲ့ လူကို ရှာလိုက်ရင် သူက အရာအားလုံးကို ကူညီပေးလိမ့်မယ် ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူထုပ်များကို ထုတ်ယူကာ အယ်လန်အား ပေးလိုက်သည်။ လူသားမဟာမိတ်အတွင်းရှိ နိုင်ငံသားများသည် များသောအားဖြင့် အီလက်ထရွန်နစ်ငွေကြေးကို အသုံးပြုကြသော်လည်း မဖွံ့ဖြိုးသေးသော ဂြိုဟ်များအတွက် အဆင်ပြေစေရန် ငွေစက္ကူများကိုလည်း ထုတ်ဝေထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုငွေများသည် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး တစ်သန်းခန့် တန်ဖိုးရှိသဖြင့် ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။
“ ငါတို့ မဟာမိတ်နယ်မြေထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နိုင်လို့လဲ ” အယ်လန်က မေးလိုက်ရာ စာရာကလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှဖေးကို ကြည့်နေမိသည်။
“ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါက အစောပိုင်းက နားလည်မှုလွဲပြီး ဝရမ်းထုတ်ခံထားရတာဆိုတော့ စစ်တပ်နဲ့ နည်းနည်း ရှင်းပြစရာ ရှိလို့ပါ ” ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
ရှဖေးသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆုကြေးငွေအတွက် အလွန်အမင်း မစိုးရိမ်ပေ။ အင်းဆက်လူသား သူလျှိုများ လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်၍သာ သူ့ကို အရေးပေါ် ဖမ်းမိန့်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုသင်္ဘောမှာ မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်း ပိတ်မိနေပြီဖြစ်ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာကြီးမည်ဟု မထင်ပေ။ ထို့အပြင် ‘လကြတ်’ အာကာသယာဉ်မှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်သွယ်ရေးစနစ် ချို့ယွင်းသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြပါက စစ်တပ်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ သက်သေပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ရှဖေးသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု လုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ စစ်တပ်၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများက အချိန်ကြာနိုင်သဖြင့် အယ်လန်နှင့် စာရာတို့ကို ပိုက်ဆံပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလူနှစ်ဦးကို ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှ ကယ်ထုတ်လာခဲ့ပြီးနောက် အဆုံးထိ ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ အော်… မင်းက ဝရမ်းပြေးပေါ့ ” စာရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေတွင် ဝရမ်းပြေးများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် သူမအတွက် ဤသည်မှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။
ရုတ်တရက် အာကာသယာဉ်၏ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှဖေးသည် ကွပ်ကဲရေးခန်းသို့ သွားကြည့်လိုက်ရာ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ပထမတပ်ဖွဲ့က ဆက်သွယ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတပ်ဖွဲ့သည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်နှင့် အလင်းနှစ် သုံးထောင်ကျော် ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေလေသည်။
ရှဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်သည် ဆက်သွယ်ရေးကို ပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုတပ်ဖွဲ့သည် ဤနယ်မြေကို စစ်ဆေးရင်း သူ့ကို ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။
စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းသည် လူသားမဟာမိတ်အတွင်းရှိ အင်အားကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူသားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ အင်တာနက်စနစ်ကို ထိုကုမ္ပဏီက ထိန်းချုပ်ထားပြီး မဟာမိတ်အတွင်းရှိ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဆယ်ခုတွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။
မဟာမိတ်အတွင်းရှိ ကုမ္ပဏီကြီးများစွာတွင် ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များ ရှိကြသော်လည်း အစိုးရတပ်နှင့် ကွာခြားချက်မှာ ‘အဓိကစစ်သင်္ဘောကြီး’ များကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အစိုးရသည် ထိုစစ်သင်္ဘောကြီးများကို အထူးတင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အဖွဲ့အစည်းအချို့မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဝယ်ယူခွင့် မရှိပေ။ ချွင်းချက်အနေဖြင့် တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂနှင့် ဟားမစ်အဖွဲ့အစည်း တို့သာလျှင် ထိုသင်္ဘောများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။
ရှဖေးသည် ထိုတပ်ဖွဲ့၏ အလံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ အလံအစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြများ၏ ထောင်ချောက်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း အင်အားကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ တပ်ဖွဲ့က အဘယ်ကြောင့် ဤဘေးအန္တရာယ်များသော ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေသို့ ရောက်လာရသနည်းဟု ရှဖေး စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ခုန်ကူးရန် အသင့်ပြင်ထားရင်း ဆက်သွယ်မှုကို လက်ခံလိုက်လေသည်။
ရှဖေး၏ ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ အလွန်တင့်တယ်သော အသွင်အပြင် ရှိပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်များက မျက်နှာ၏ တစ်ခြမ်းကို ဖုံးအုပ်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ချောမွေ့နေသဖြင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက် အလွန်ပင် လှပလွန်းနေသည်။
“ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း ပထမတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး ဂျန်ဆန် ပါ ” ထိုသူက ခန့်ညားသော အသံဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ရှဖေးပါ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ ” ရှဖေးက ပြုံးပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ ရှဖေး… မင်းက ရှဖေးလား ” ဂျန်ဆန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး အခြားမျက်နှာပြင်တစ်ခုမှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည်စစ်ဆေးနေလေသည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ မင်းက ကမ္ဘာသားလား ” ဟု မေးသည်။
“ ဟုတ်ပါတယ် ”
“ အန်ဒရိုဌာနခွဲက တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂရဲ့ သင်တန်းသားလား ”
“ ဟုတ်ပါတယ် ”
“ အသက် ၁၈ နှစ်၊ လူပျိုကြီးလား ”
ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤလူသည် သူ့ကို လူစာရင်း စစ်နေခြင်းလော။
“ ဟုတ်ပါတယ် ” ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ ကြည့်ရတာတော့ သိပ်မတူသလိုပဲ… ဓာတ်ပုံထဲကလောက်တော့ ချောပုံမရဘူး ” ဂျန်ဆန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း ရှဖေးကမူ အကုန်ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အသွားပြီး ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သံသယဝင်မိတော့သည်။
“ ကဲ… မင်းက ရှဖေးဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးပြီပေါ့၊ မင်းရှိတဲ့နေရာမှာပဲ စောင့်နေပါ၊ ငါ့တပ်ဖွဲ့က နောက်ထပ် ၁၇ မိနစ် ၄၆ စက္ကန့်အတွင်း မင်းဆီကို ရောက်လာလိမ့်မယ် ” ဂျန်ဆန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း (၁၂၂) စတီလက်တို-အဆင့်လား
“ မင်းရှိတဲ့နေရာမှာပဲ စောင့်နေပါ၊ ငါ့တပ်ဖွဲ့က နောက်ထပ် ၁၇ မိနစ် ၄၆ စက္ကန့်အတွင်း မင်းဆီကို ရောက်လာလိမ့်မယ် ” ဂျန်ဆန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ရှဖေးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်များ ပို၍ ကြုတ်လိုက်မိသည်။
“ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ မင်း ငါ့ကို သိလို့လား ”
ဂျန်ဆန်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ရွှေရောင်ဆံပင်များကို အသာအယာ သပ်တင်လိုက်ရင်း
“ မင်းက ငါ့ကိုမသိပေမဲ့ ငါက မင်းကိုသိတယ်၊ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂရဲ့ အရေးပေါ်အဆင့် အကဲဖြတ်ပွဲတုန်းက မင်းရဲ့ မှတ်တမ်းကို ငါကြည့်ဖူးတယ် ”
ရှဖေးသည် ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သူသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း လက်ချောင်းများကမူ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံပေါ်တွင် ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားနေပြီး အလိုအလျောက်မောင်းနှင်စနစ်၏ အနီးကပ်ခုန်ကူးမှုကို အဝေးဆုံး ခုန်ကူးနိုင်သည့် စနစ်သို့ ပြောင်းလဲနေလေသည်။
ခုန်ကူးအင်ဂျင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ကူးရန်အတွက် လုံလောက်သော စွမ်းအင်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြမီးများ ပြသလာသောအခါ ရှဖေးသည် ဂျန်ဆန်နှင့် ဗီဒီယိုဆက်သွယ်မှုကို အသံတိတ်ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်ကို ခုန်ကူးပျံသန်းမှုစနစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။
ရှဖေးသည် ထိုဂျန်ဆန်ဆိုသူကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။
သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုရန် မက်ဆေ့ခ်ျပို့ခဲ့ပုံအရ ဂျန်ဆန်၏ အထောက်အထားမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ အကယ်၍ ဂျန်ဆန်သည် သူ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်လိုစိတ် ရှိပါက ရှဖေးကို ဆက်သွယ်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏တပ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို အသိပေးရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှဖေးသည် ဤအချက်များကို သံသယမရှိသော်လည်း သူ၏ သဘာဝအရ ခေါင်းမာစွာဖြင့်ပင် သံသယပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်တွင် သူသည် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပျက်သွားနိုင်သည့် ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေထဲ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် အသက်ရှင်လိုပါက မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။
ဘလက်မမ်ဘာ ၁၃၀ အင်ဂျင်သည် သာမန်အင်ဂျင်များထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး တစ်ကြိမ်ခုန်ကူးလျှင် အလင်းနှစ် ၆၁,၄၅၀ အထိ ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ပထမတပ်ဖွဲ့ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖုန်မှုန့်ပင် မမြင်ရအောင် ထားရစ်ခဲ့နိုင်လေသည်။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အကြီးစား ခုန်ကူးမှုမျိုးသည် စွမ်းအင်လှိုင်း အမြောက်အမြားကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ အနီးအနားရှိ ပင်လယ်ဓားပြများက ထိုလှိုင်းကို ဖမ်းမိသွားပါက ရှဖေး၏ နောက်ကြောင်းကို လိုက်လာနိုင်သဖြင့် ၎င်းမှာ ရှဖေးနှင့် အဖွဲ့သားများအတွက် အလွန် အန္တရာယ်များပေသည်။
စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း ပထမတပ်ဖွဲ့၊ ဦးဆောင်သင်္ဘောပေါ်တွင်မူ—
ရှဖေးသည် နှုတ်ဆက်စကား တစ်ခွန်းပင် မဆိုဘဲ သတိပေးချက်မရှိဘဲ လစ်ထွက်သွားသဖြင့် ဂျန်ဆန်မှာ ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ကျန်ခဲ့လေသည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။ ရှဖေးသည် သူ့ကို မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ဂျန်ဆန်သည် အမိန့်များကို ဆက်တိုက်ပေးလိုက်တော့သည်။
“ အဲဒီစစ်သင်္ဘောရဲ့ သဲလွန်စတွေကို ချက်ချင်း ရှာဖွေစမ်း၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အဝေးလံဆုံး ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို ဖွင့်ပြီး သခင်မလေးရဲ့ အိမ်တော်ကို ဆက်သွယ်ပေး ”
ဂျန်ဆန်သည် သူ၏ယူနီဖောင်းကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ တစ်ဖက်မှ ဆက်သွယ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အဝေးလံဆုံး ဆက်သွယ်ရေးစနစ် ချိတ်ဆက်မိရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှသာ အသက် ၆၀ အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
“ ဦးလေးဖန်း၊ သခင်မလေး ရှိလားခင်ဗျ ” ဂျန်ဆန်က ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ သခင်မလေးက အခုလေးတင် အိပ်ယာဝင်သွားပြီ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ” ဦးလေးဖန်းဟု ခေါ်တွင်သော ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလေသည်။ သူ၏ သပ်ရပ်လှသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင်လက်အိတ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုတစ်ခု၏ အိမ်စေအရာရှိ ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။
“ ဦးလေးဖန်း… ကျွန်တော် ရှဖေးကို ရှာတွေ့ပြီ ” ဂျန်ဆန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် လန့်ဖျတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ရှင်းပြ၍မရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့တာလား၊ သူ ဘယ်မှာလဲ ”
“ ကျွန်တော် ပထမတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ရှာဖွေခဲ့တာပါ ” ဂျန်ဆန်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။
“ မင်းရဲ့ ညည်းညူသံတွေကို ငါမကြားချင်ဘူး၊ အဓိကအချက်ကိုပဲ ပြောစမ်း ” သက်ကြီးရွယ်အိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ” ဂျန်ဆန်သည် ဦးလေးဖန်းကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို တတွတ်တွတ် ညိတ်လိုက်သည်။ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲနေသည့် တပ်မှူးတစ်ဦးက ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အိမ်စေအရာရှိကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။
“ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မဟာမိတ်နယ်မြေနဲ့ အလင်းနှစ် ၇၃၀,၀၀၀ ခန့် ဝေးတဲ့ ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ ”
ဂျန်ဆန်က သတင်းပို့လေသည်။
“ သူ့ကို မင်းရဲ့တပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေဆီကို ချက်ချင်း လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်ပြီး ခေါ်ခဲ့ပါ၊ သူ့ကို တခြားဘာမှ မပြောနဲ့၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါတို့ရဲ့ သတ္တမတပ်ဖွဲ့နဲ့ ၁၂ ခုမြောက်တပ်ဖွဲ့တွေကိုလည်း ပြန်လာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်တော့၊ ဆက်ပြီး ရှာနေဖို့ မလိုတော့ဘူး ” ဦးလေးဖန်းက မည်သူမျှ မငြင်းဆန်ရဲသော အာဏာရှိသည့်အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
ဂျန်ဆန်၏ မျက်နှာမှာ ခက်ခဲသွားပြီး “ ပြဿနာက ရှဖေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားကို သံသယဝင်သွားတာပဲ၊ သူက အခု ပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကိုဩဒိနိတ်အသစ်ကို ပြန်ရှာဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ သူက လိုက်မလာဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ ”
“ အဲဒီရှဖေးက တကယ်ကို သတိကြီးတာပဲ ” ဦးလေးဖန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ မင်း ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ရှဖေးကို မဟာမိတ်နယ်မြေထဲ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ရောက်အောင်ပဲ လုပ်ပါ၊ ဒီအလုပ်လေးကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်း တပ်မှူးလုပ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး ”
“ နားလည်ပါပြီ ” ဂျန်ဆန်သည် ဦးလေးဖန်းအား စစ်တပ်အလေးပြုလိုက်သည်။
“ ကျွန်တော် ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်၊ ဒါကို သခင်မလေးကို သတင်းပို့ဖို့ လိုမလားခင်ဗျာ၊ သူက သတင်းရတာနဲ့ ချက်ချင်းပြောဖို့ အမိန့်ပေးထားလို့ပါ ”
“ သခင်မလေးက တစ်နေ့လုံး ဆူညံပူညံလုပ်ပြီးမှ အခုမှ အိပ်ပျော်သွားတာ၊ သူ နိုးလာမှ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောလိုက်မယ်၊ မင်းက ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ ” ဦးလေးဖန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
မျက်နှာပြင်မှာ မည်းမှောင်သွားပြီးနောက် ဂျန်ဆန်သည် ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ တပ်မှူးထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီလျက် ထိုင်လိုက်သည်။
“ ရှဖေးနဲ့ သခင်မလေးကြားမှာ ဘယ်လိုပတ်သက်မှု ရှိလို့ ကော်ပိုရေးရှင်းက ဒီလောက်အထိ အရေးတကြီး လိုက်ရှာနေရတာလဲ ”
အသက် ၂၄ နှစ်ဖြင့် စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာသူဖြစ်ရာ ဂျန်ဆန်သည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားသော်လည်း သခင်မလေး သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီနှင့် မိုင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ဝေးကွာသော နေရာမှ သာမန်လူတန်းစားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှဖေးတို့အကြား မည်သည့်ဆက်စပ်မှုမှ မရှိနိုင်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ သူတို့၏ ဘဝများမှာ မည်သို့မျှ ဆုံစည်းနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။
သို့သော်လည်း ထိုသေးငယ်လှသော လူတစ်ယောက်ကြောင့် စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်းသည် ၎င်း၏ တပ်ဖွဲ့ ၁၂ ခုအနက် ၃ ခုကို ထုတ်သုံး၍ လိုက်လံရှာဖွေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားတပ်ဖွဲ့ ၉ ခုမှာ ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေနှင့် အလွန်မဝေးပါက ၎င်းတို့ကိုလည်း စေလွှတ်လိုက်မည်မှာ အသေအချာပင်။
သူရရှိထားသော သတင်းများအရ ရှဖေးကို ရှာဖွေရန်အတွက် ကုမ္ပဏီ၏ နည်းပညာဌာနသည် ကြယ်တာရာအချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရေး အင်တာနက်စနစ်ကို ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေတစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံနိုင်ရန်အထိပင် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း လိုအပ်သော အခြေခံအဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ရန် အချိန်အလွန်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကြယ်တာရာအချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရေး အင်တာနက်စနစ်သည် မရေတွက်နိုင်သော ဆက်သွယ်ရေးစနစ်များနှင့် တည်နေရာပြ ဂြိုဟ်တုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြယ်စုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် တိုးချဲ့ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် စိတ်ပင်မကူးနိုင်သော နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ကုန်ကျစရိတ်များ ရှိပေသည်။
ထိုအချက်များကြောင့် ဂျန်ဆန် ချမှတ်နိုင်သော ကောက်ချက်မှာ ရှဖေးကို မည်သည့်အကြောင်းနှင့်မျှ ရန်မစမိဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူ၏ နောက်ခံအကြောင်းရင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မသိနိုင်သော အရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် သတိထားပြီး ဆက်ဆံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
“ တပ်မှူး… ကျွန်မတို့ အဲဒီသင်္ဘောကို ရှာတွေ့ပါပြီ၊ အခု ကျွန်မတို့ဆီကနေ အလင်းနှစ် ၆၄,၀၀၀ အကွာမှာ ရှိနေပါတယ် ” ရေဒါကို စောင့်ကြည့်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးလေးက အော်ပြောလိုက်သည်။
ဂျန်ဆန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ သေချာရဲ့လား၊ သူက အခုလေးတင် တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အလင်းနှစ် ၆၀,၀၀၀ ကျော်ကို ခုန်ကူးသွားတာလား ”
“ ဟုတ်ပါတယ် ”
“ တော်လိုက်တဲ့ကောင်… တစ်ခါတည်းနဲ့ အလင်းနှစ် ၆၀,၀၀၀ ကျော် ခုန်ကူးနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှဖေးရဲ့ သင်္ဘောမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ခုန်ကူးအင်ဂျင် ပါနေလို့ပဲ၊ ကံကောင်းတာက ငါတို့ဆီမှာ ‘စတီလက်တို-အဆင့်’ သင်္ဘော ပါလာလို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို မျက်ခြေပြတ်သွားမှာ အမှန်ပဲ ” ဂျန်ဆန်က ပြုံးရင်း တွေးလိုက်လေသည်။
ဂျန်ဆန်၏ တပ်ဖွဲ့ကို ရှောင်တိမ်းလာခဲ့သော ရှဖေးသည် အမြန်ပြင်း ခုန်ကူးမှုများဖြင့် လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေလေသည်။
ဘေးအန္တရာယ်များလှသော ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် ရှဖေးသည် တစ်ခဏမျှပင် သတိမလွတ်ပေ။ နောက်ပိုင်း နာရီများစွာအတွင်း သူသည် ကွပ်ကဲရေးခန်းမှ မထွက်ဘဲ အစမှအဆုံးအထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သည့် ပင်လယ်ဓားပြ သို့မဟုတ် လူဆိုးဂိုဏ်းမှ ရှဖေးကို တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူသည် လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အာကာသအတွင်း လုံခြုံရေးအဆင့်မှာလည်း မြင့်တက်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အာကာသယာဉ်တစ်စီးသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်၏ နောက်မှ ကီလိုမီတာ တစ်သောင်းခန့် အကွာအဝေးတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လိုက်ပါလာလေသည်။ ရေဒါစနစ်မှ ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုသင်္ဘောသည် မစ်တယ်ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးမှ ထုတ်လုပ်သော ‘စတီလက်တို-အဆင့်’ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်္ဘော ဖြစ်ပေသည်။
ရှဖေးအနေဖြင့် ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်္ဘောအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အချက်ပြလှိုင်းများ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ၎င်းသည် ဖရီးဂိတ်စစ်သင်္ဘောတစ်စီးနှင့် အရွယ်အစား တူညီသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အမည်ကွဲပြားနေရသနည်းဟု သူ စဉ်းစားနေမိသည်။
“ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်္ဘောလား… မင်း အဲဒီလို စစ်သင်္ဘောမျိုးအကြောင်း သိလား ” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။
“ ဒါ ငါလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ၊ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန် ကြည့်ရတာတော့ ဖရီးဂိတ်နဲ့ သိပ်မကွာလှပါဘူး ” ဖန်တန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် စတီလက်တို-အဆင့် သင်္ဘောသည် ရုတ်တရက် အမြန်မြှင့်လိုက်ပြီး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်၏ ဘေးမှ အမြန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းကာ ရှဖေးအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးနေသကဲ့သို့ ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေလေသည်။
“ အမြန်က တစ်စက္ကန့်ကို မီတာ ၁၄,၀၀၀ ရှိတယ် ” ရှဖေးသည် ရေဒါပေါ်တွင် ပြသနေသော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
၎င်း၏ အမြန်သည် ဘလက်မမ်ဘာ ၁၃၀ အင်ဂျင် တပ်ဆင်ထားသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ထက် နှစ်ဆပိုမြန်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရှဖေးနှင့် ဖန်တန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွင် စွမ်းအင်စုပ်ယူသည့် ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားသဖြင့် စတီလက်တို၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ မကြောက်ပေ။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ အမြန်မှာ အလွန်ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။ ဤစကြဝဠာထဲတွင် ဤမျှ မြန်ဆန်သော စစ်သင်္ဘော ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ၎င်းသည် ထိုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သော အမြန်ကို မည်သို့ ရရှိထားသနည်း။
စတီလက်တို-အဆင့် ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်္ဘောသည် ၎င်း၏ အချက်ပြလှိုင်းများကို မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှုမှ မရှိဘဲ တမင်တကာ ထုတ်လွှင့်နေဟန် တူပေသည်။ ထိုသင်္ဘောသည် စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း ပထမတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်း၏ မှတ်ပုံတင်အချက်အလက်များကိုပါ ရှဖေး သိရှိလိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ရှဖေးအပေါ် စေတနာရှိကြောင်း သိစေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤသင်္ဘောသည် သူ့အပေါ် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မပြုလုပ်ကြောင်း ရှဖေး သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းသည် သက်တော်စောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရှဖေး၏ နောက်မှ အလွန်မနီးမဝေးသော အကွာအဝေးတွင် ဂရုတစိုက် လိုက်ပါပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်မရှိတာလား၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လူလွှတ်ပြီး လိုက်ခိုင်းရတာလဲ ” ရှဖေးသည် မည်သို့မျှ အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရဘဲ စဉ်းစားနေမိသည်။
စာရာနှင့် အယ်လန်တို့မှာလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှဖေးကို မနှောင့်ယှက်ရဲသဖြင့် ကွပ်ကဲရေးခန်း အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြသည်။ စာရာသည် ရံဖန်ရံခါတွင် ရှဖေးအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် လာချပေးတတ်ပြီး ရှဖေး သောက်ပြီးသည်အထိ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေတတ်သည်။ ထို့နောက် ခွက်အသစ်ကို လဲပေးကာ ခွက်ဟောင်းကို ယူသွားတတ်လေသည်။
ရှဖေးသည် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး ထိုအရိပ်ကဲ့သို့ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါနေသော စတီလက်တို-အဆင့် သင်္ဘောနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဤအခြေအနေသည် မဟာမိတ်နယ်မြေ၏ နယ်စပ်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ယာယီ တီကောင်တွင်း လမ်းကြောင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ရှဖေးအနေဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ခုန်ကူးလိုက်ပါက မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစဉ် တစ်ချိန်လုံး သစ္စာရှိစွာ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သော စတီလက်တို-အဆင့် ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရေးသင်္ဘောမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပေးပို့လာသည်။
“ ကံကောင်းပါစေ သူငယ်ချင်း… မင်းကို မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်း လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ရောက်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးရတာ စတားလင့်ကော်ပိုရေးရှင်း ပထမတပ်ဖွဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ ”
ဤနှုတ်ဆက်စကားမှာ ဂျန်ဆန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ ရှဖေးသည် သူ ရန်စရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ယူဆထားသဖြင့် ရှဖေးနှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးဟု သူ တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှဖေး၏ အကူအညီ လိုအပ်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။
ရှဖေးသည် ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြေတစ်ခုကို ပြန်ရေးလိုက်သည်။
“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပြန်မနှုတ်ဆက်တော့ဘူးနော် ”
မိနစ် ၁၀ ခန့် အကြာတွင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်သည် မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှဖေးသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီလျက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ “ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ ”
အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြသော စာရာနှင့် အယ်လန်တို့မှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြလေသည်။
ရှဖေးသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာငယ်ကို ဖွင့်ကာ ကြယ်တာရာအချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရေး အင်တာနက်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က သူ မသန်မစွမ်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သော အင်းဆက်လူသား စစ်သင်္ဘောထဲတွင် ရှောင်ယွီ ရှိမရှိကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ဆက်သွယ်မှု ရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှဖေး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များစွာသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပြင်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ ရှဖေးမှာလည်း ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
အခန်း (၁၂၃) ကမ္ဘာမြေသို့ အပြန်
ရှဖေးသည် ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေတွင် နှစ်လကျော်ကြာ သောင်တင်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏ မဖတ်ရသေးသော မက်ဆေ့ခ်ျများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အီးမေးလ်များမှာ ရူးသွပ်မတတ် စီးဝင်လာပြီး သူ၏ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပေါ်လာကာ စက်ပင် ထစ်သွားရသည့်အထိ ဖြစ်လေသည်။
ရှဖေးသည် သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် နှိပ်ကာ ထိုအချက်ပေးသံများကို ခေတ္တပိတ်ထားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ရှောင်ယွီ၏ ကိစ္စဖြစ်ရာ ကျန်သည့် အီးမေးလ်များကိုမူ နောက်မှသာ ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှဖေးသည် ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းသင်တန်းစခန်းသို့ သူပြန်ရောက်လာကြောင်း ဦးစွာ သတင်းပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့မှသာ ရှောင်ယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများနှင့် သူ့အပေါ် ထုတ်ထားသော ဝရမ်းမိန့်အကြောင်းကို သိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ရှဖေးသည် စာကြည့်တိုက်မှူး တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ရိုက်အထက်လူကြီးမှာ အဖိုးအို ချင်မန် ပင် ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ချင်မန်က ဆက်သွယ်မှုကို လက်ခံလိုက်လေသည်။
“ မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား ” မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချင်မန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ရှဖေး ဘယ်ရောက်နေသည်ကို စိုးရိမ်နေပုံ မရပေ။
“ ဟုတ်ကဲ့… ကျွန်တော် ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေကနေ အခုပဲ ပြန်ရောက်တာပါ ” ရှဖေးက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။
“ ပြန်ရောက်တာ ကောင်းတာပေါ့၊ စာကြည့်တိုက်ကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ၊ မင်းမရှိတုန်းက သန့်ရှင်းရေးလုပ်မယ့်သူ မရှိတော့ နေရာတစ်ခုလုံး ပြန်ပြီး ရှုပ်ပွနေပြီ ” ချင်မန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ကျွန်တော် အိမ်ကို အရင်တစ်ခေါက် ပြန်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် သင်္ဘောသင်္ချိုင်းကိုသွားပြီး သင်္ဘောပြင်ရဦးမှာဆိုတော့ စုစုပေါင်း နှစ်ပတ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ် ထင်တယ် ” ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။
“ အော်… အိမ်ပြန်မယ်ဆိုရင် လုံကျင်းမိုးစက် လက်ဖက်ခြောက် ပိဿာအနည်းငယ်လောက် ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး၊ မင်းမရှိတုန်းက အဲဒီလက်ဖက်ရည်ကို စွဲနေလို့ တခြားဟာတွေ သောက်လို့ကို အဆင်မပြေတော့ဘူး ”
ရှဖေးမှာ ဤတောင်းဆိုချက်ကြောင့် အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားရသည်။ လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက် ပိဿာပေါင်း ရာနဲ့ချီရမည်လား။ ထိုလက်ဖက်ရည် အမျိုးအစားမှာ တစ်နှစ်လုံးမှ ပိဿာအနည်းငယ်သာ ထွက်ရှိသည်ကို သိထားရပေမည်။
“ ပြဿနာမရှိပါဘူး… အဖိုး မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ တခြားလက်ဖက်ခြောက်တွေလည်း ကျွန်တော် ယူလာခဲ့ပါ့မယ် ” ရှဖေးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ ဟိုတစ်ခေါက်က အင်းဆက်လူသား သင်္ဘောကိစ္စ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အဖိုး သိလားခင်ဗျာ၊ အဲဒီပေါ်မှာ ရှောင်ယွီ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ပါလာသေးလား ”
ရှဖေးသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ရှောင်ယွီ၏ သတင်းကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။
“ မပါဘူး ” ချင်မန်၏ အဖြေမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားလှပေသည်။
ရှဖေးသည် ရုတ်တရက် ရင်ထဲတွင် အပ်ဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ နာကျင်သွားရသည်။
‘ ထားလိုက်ပါတော့လေ… ရှောင်ယွီကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတာပဲ ’ ရှဖေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။
ချင်မန်နှင့် စကားပြောရာမှ ရှဖေး သိလိုက်ရသည်မှာ ထိုအင်းဆက်လူသား သင်္ဘောပေါ်တွင် မဟာမိတ်နယ်မြေမှ အကြီးစား ရာဇဝတ်ကောင်အချို့ ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မဟာမိတ်အစိုးရသည် ထိုကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသော လူများကို သေဒဏ်မပေးဘဲ သတ္တုခေါင်းတလားများအတွင်း အအေးခံစနစ်ဖြင့် ခဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုရာဇဝတ်ကောင်များမှာ ရှားပါးသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် နောင်တစ်ချိန် စစ်ပွဲများတွင် အသေခံတာဝန်များ ပေးရန် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇကို ထုတ်ယူရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိပေသည်။
ခုန်ကူးနည်းပညာ မပေါ်ပေါက်ခင်ကပင် လူသားများသည် အဝေးလံဆုံး အာကာသ ခရီးစဉ်များအတွက် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အအေးခံစနစ်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြဖူးသည်။ မဟာမိတ်အစိုးရသည် ထိုနည်းပညာကို ကောင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ပြီး လူတစ်ဦးကို မသေဘဲ အချိန်အကြာကြီး ဤအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေသည်။
ရှဖေးသည် အလွန် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ အင်းဆက်လူသားများက ထိုရာဇဝတ်ကောင်များကို အဘယ်ကြောင့် ခိုးထုတ်သွားရန် ကြိုးစားသနည်း ပြောလိုက်သည်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။
အင်းဆက်လူသား သင်္ဘောကို ဖမ်းမိပြီးနောက် ရှဖေးအပေါ် ထုတ်ထားသော ဝရမ်းမိန့်မှာလည်း အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤသတင်းကတော့ ရှဖေးကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေပေသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ကျင်းရှန်း နှင့် ရောဘတ်တို့ထံမှ ဆက်သွယ်မှုများ ဆက်တိုက် ရောက်လာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံရတော့သည်။ ချန်သုန်း၊ ပေဟိုင် ၊ မန်ကျွင်း နှင့် မွန်းဆောင်းတို့ကလည်း ဗီဒီယိုဖုန်းများ အသီးသီး ခေါ်ဆိုကြလေသည်။
အားလုံးက “ ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ ” ၊ “ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ” ၊ “ ဘယ်လို ပြန်လာတာလဲ ” စသည့် မေးခွန်းများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေကြသဖြင့် ရှဖေးမှာ ဖြေရလွန်း၍ စိတ်ကုန်လာတော့သည်။
အားလုံးကို ဖြေကြားပြီးနောက် ရှဖေးသည် အန်ဒေရကို ဆက်သွယ်ကာ သူပြန်လာမည့်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ အန်ဒရေမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး စာရာနှင့် အယ်လန်တို့အတွက် လိုအပ်သည်များကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးရန် ရှဖေးက ခိုင်းစေလိုက်လေသည်။
အမှန်စင်စစ် စာရာနှင့် အယ်လန်ကို ကမ္ဘာမြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ ရှဖေးအတွက်လည်း အကျိုးရှိပေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အတွေ့အကြုံရှိသော အာကာသယာဉ်မှူးများ ဖြစ်ကြပြီး အယ်လန်မှာ ရေဒါစနစ်များတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများသည် ရှဖေး၏ ကုမ္ပဏီသစ်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှ ဥက္ကာခဲကွင်းအတွင်း ရှဖေး ပိတ်မိနေစဉ်က အယ်လန်သည် သူ၏ SOS အချက်ပြမှုကို ပထမဆုံး တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အယ်လန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စာရာနှင့် အယ်လန်သာ မရှိပါက ရှဖေးသည် ထိုနေရာတွင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေနိုင်ပေသည်။
ရန်သူများကိုမူ အညှိုးကြီးစွာ တိုက်ခိုက်တတ်သော်လည်း သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော စာရာနှင့် အယ်လန်တို့ကဲ့သို့သော လူများကိုမူ အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ရန် ရှဖေး ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြသခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှဖေးသည် လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ သို့မဟုတ် အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွင် ကူညီခဲ့သူများကိုမူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်တတ်သည်။ စာရာနှင့် အယ်လန်တို့သည် ထိပ်တန်းပညာရှင်များ မဟုတ်ကြသော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီး ရှဖေးက သူတို့ကို ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ကုမ္ပဏီတွင် ခန့်အပ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှဖေးသည် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်လျှင် ဘာလုပ်မည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် သူ၏ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရှဖေး ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်မိသည်။
ဤကဲ့သို့ အတင်းအဓမ္မ ဆက်သွယ်လာနိုင်သူမှာ အေဗရယ် မှလွဲ၍ အခြားမရှိပေ။ သူမသည် ရှဖေး၏ ကွန်ပျူတာကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ထားသနည်း မသိသော်လည်း သူမ စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ရှဖေးသည်လည်း ဤထူးဆန်းသော မိန်းကလေးငယ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အေဗရယ်သည် နှုတ်ခမ်းလေး စူထားလေသည်။ သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်လုံးလေးများအောက်တွင် ကွင်းညိုများ ရှိနေကာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိန်သွားပုံ ရပေသည်။
သူမသည် ထိုင်လျက် ရှဖေးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်စများက ဝိုင်းနေဟန် တူ၏။
“ မင်း နေမကောင်းဘူးလား ” ရှဖေးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ နှစ်လလောက် မတွေ့ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတာလဲ ”
အေဗရယ်သည် ခေါင်းခါပြပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သူမသည် ရှဖေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ငိုတော့မည့် ပုံပေါ်နေသည်။
“ ငါ ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှာ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်၊ အဲဒီနေရာက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ နောက်ကျရင် မင်းကိုလည်း အဲဒီကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် ” ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
အေဗရယ်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော လက်ကလေးများဖြင့် အိပ်ယာဝတ်စုံကို ပွတ်သပ်နေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး “ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ အဲဒါတွေက အင်းဆက်လူသား သူလျှိုတွေပဲဟာ၊ မင်းရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး လိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ကလေးကလား ဆန်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှဖေး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ အင်း… ငါ နားလည်ပါပြီ၊ နောက်ဆို တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် မင်းကို ကြိုပြောပါ့မယ် ”
“ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ အဝေးလံဆုံး ဆက်သွယ်ရေးစနစ် အကြီးစားကြီး တပ်ထားရမယ်၊ ဒါမှ မင်း ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတွေ ရောက်သွားသွား ငါ ရှာလို့ရမှာ ”
“ အဲဒီ စက်ပစ္စည်းတွေက စွမ်းအင် အများကြီးစားတယ်၊ ပြီးတော့ သိပ်လည်း အသုံးမဝင်ဘူး၊ အဲဒီအစား တိုက်ခိုက်ရေးစနစ်တွေမှာပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာက ရန်သူကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ် ” ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် အေဗရယ်သည် ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တော့သည်။
“ ရှဖေး… ငါ မင်းကို အမုန်းဆုံးပဲ၊ မင်းအတွက်က တိုက်ခိုက်ဖို့ကပဲ အကုန်လုံးလား၊ မင်း နောက်တစ်ခါ အဝေးကြီးကို ထပ်ပြီး ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ”
“ ငါ မင်းကို မုန်းတယ်၊ မုန်းတယ်၊ မုန်းတယ်၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းသာ မင်းရဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ အဝေးဆုံး ဆက်သွယ်ရေးစနစ် မတပ်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး ” အေဗရယ်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောလေသည်။
ရှဖေးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ ဖန်တန်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ ငါ တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား၊ အဝေးလံဆုံး ဆက်သွယ်ရေးစနစ်က တကယ်ပဲ တန်ဖိုးမရှိတာလေ ”
ဖန်တန်မှာလည်း ရှဖေးထက်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ ဟုတ်တယ်၊ ပစ္စည်းခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစက်ကတောင် အဲဒီထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်သေးတယ်၊ အဲဒီစက်က စွမ်းအင်တွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးတာပဲ ”
ကံကောင်းသည်မှာ ရှဖေးသည် ဤစကားများကို အပြင်ထုတ်မပြောဘဲ အခြားအကြောင်းအရာများ ပြောင်းပြောကာ ဟာသများ ပြောပြလိုက်သည်။ အေဗရယ်သည် ဖြူစင်သူဖြစ်ရာ မကြာမီမှာပင် ငိုနေရာမှ ရပ်သွားပြီး ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှ အကြောင်းအရာများကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းနေတော့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုဖြူစင်သော မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ အဘယ်ကြောင့် ငိုခဲ့သည်ကိုပင် မေ့သွားကာ ရှဖေး၏ အကြောင်းများကို စိတ်ပါလက်ပါ နားထောင်နေလေတော့သည်။
ကမ္ဘာမြေဖက်ဒရေးရှင်း၊ နယူးယောက်မြို့။
သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်အာကာသယာဉ်သည် အန်ဒရေ၏ ကြီးကျယ်လှသော အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အားလုံးအတွက် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ စာရာနှင့် အယ်လန်တို့မှာ အပျော်ဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သော နေရာမှ လာသူများအတွက် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များကို စားသောက်ရခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခု လက်တွေ့ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုညတွင် အယ်လန်နှင့် စာရာတို့ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ရှဖေး၊ အန်ဒရေ၊ ဝူလုံ နှင့် ချာလီ တို့သည် အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ လှပသော လရောင်အောက်တွင် စကားပြောနေကြလေသည်။
“ ရှဖေး… မင်း အာကာသထဲကို ရောက်နေတာ ခြောက်လကျော်ပြီဆိုတော့ ဂလက်ဆီ လူ့အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို တော်တော်လေး နားလည်နေပြီ မဟုတ်လား ” အန်ဒရေက မေးလိုက်သည်။
“ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ ဒီအချိန်ပတ်လုံး နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေတာ၊ စကြဝဠာအကြောင်းကို ပိုပြီး နားလည်လာဖို့ထက် ပိုပြီးတော့တောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရတယ် ” ရှဖေးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ဘာလို့လဲ ” ဝူလုံက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။
“ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီဟာ အလင်းနှစ် ၂၅၀,၀၀၀ ကျယ်ဝန်းပြီး ကမ္ဘာမြေဟာ ဒီဂလက်ဆီထဲမှာ သက်ရှိတွေ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဂြိုဟ်ပဲ၊ အဲဒါကို သိလား၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီဟာ အန်ဒါရို ကြယ်တာရာနယ်မြေထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စလောက်ပဲ ရှိတာ၊ လူသားမဟာမိတ်နယ်မြေထဲမှာ အဲဒီလို ကြယ်တာရာနယ်မြေပေါင်း သုံးရာကျော် ရှိတယ်၊ နယ်မြေတိုင်းက အန်ဒါရိုလောက် ကျယ်ကြတာ၊ ပြီးတော့ တစ်လောကလုံးမှာ လူသားတွေအပြင် တခြားမျိုးနွယ်စုတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ် ”
“ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ စကြဝဠာကြီးကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားလည်နိုင်မှာလဲ၊ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်က ငါတို့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေပြီလေ ” ရှဖေးက အလေးအနက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။