အခန်း (၁၂၇-၁၂၉)

အခန်း (၁၂၇) အံ့အားသင့်စရာ

စာကြည့်တိုက် အပေါ်ထပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် လက်ထဲတွင် သော့နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြေအောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

မြေအောက်ထပ်တွင် အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။ ဘယ်ဘက်အခန်းတွင် ရှဖေး အရင်ကတည်းက သိထားသည့် စက်ရုပ်ကုဒ်ရေးနည်း လမ်းညွှန်စာအုပ် အဖိုးတန်စာအုပ်ကြီး ရှိပြီး ညာဘက်အခန်းထဲတွင် ဘာရှိမှန်းကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

စက်ရုပ်ကုဒ်ရေးနည်းစာအုပ်မှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှရာ ချင်မန်က ရှဖေးအား ဤအခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခွင့်ပေးသည်မှာ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤမျှ အရေးကြီးသော သော့များကို ပေးအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှဖေးသည် ဦးစွာ ဘယ်ဘက်အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် အခန်းအလယ်တွင် စာအုပ်ကြီး ရှိနေသည့် ဖန်ဗီရိုကြီး ရှိနေလေသည်။

ထို့နောက် တံခါးကိုပိတ်ကာ ညာဘက်အခန်းသို့ လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အရင်အခန်းနှင့် အကျယ်အဝန်း တူသော်လည်း ပို၍ ရှုပ်ပွနေကာ စားပွဲဟောင်းများ၊ ထိုင်ခုံများနှင့် အခြားအရာများ စုပုံထားလေသည်။

ရှဖေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ဤအခန်းထဲတွင်လည်း ရှားပါးစာအုပ်အချို့ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သာမန် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူသည် အခန်းကို အမြန်ကြည့်ကာ ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ပြန်စီလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်စုပ်စက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူ နေရာတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားရသည်။

“ ဘာဖြစ်လို့ ရပ်နေတာလဲ ” ဖန်တန်က မေးလိုက်သည်။ ရှဖေးက ပြန်မဖြေဘဲ အခန်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ကာ ခြေလှမ်းအရေအတွက်ဖြင့် အခန်း၏ အကျယ်အဝန်းကို တိုင်းတာကြည့်နေသည်။

“ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား ” ဖန်တန်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“ ဒီအခန်းနှစ်ခန်းက အကျယ်ချင်း မတူဘူး ” ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ရှဖေးသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ လမ်း၏ အရှည်ကို တိုင်းကြည့်သောအခါ ပို၍ ထူးဆန်းနေကြောင်း တွေ့ရသည်။

“ လမ်းက ခြေလှမ်း ၆၇ လောက် ရှည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခန်းနှစ်ခန်း ပေါင်းလိုက်ရင် ခြေလှမ်း ၄၅ လှမ်းပဲ ရှိတယ်၊ နောက်ထပ် ၂၂ မီတာလောက် ပျောက်နေတယ် ” ရှဖေးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖန်တန်လည်း ထိုအခါမှ ဘာဖြစ်နေမှန်း ရိပ်မိသွားသည်။ လမ်း၏ အရှည်မှာ အခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းထက် ပိုရှည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ထပ်တွင် မတွေ့သေးသော အခြားအခန်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းလော။

ရှဖေးသည် တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်တံခါးကို ရှာတွေ့လိုဇောဖြင့် နံရံကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ် စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။ နံရံမှာ ချောမွေ့နေပြီး လျှို့ဝှက်တံခါး ရှိနိုင်မည့် အထောက်အထား မရှိပေ။ ဆေးအရောင်မှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ရာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးသုတ်ထားပုံ ရသည်။

ရှဖေးသည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် နှစ်ခေါက်ခန့် လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှာဖွေမှုကို လက်လျှော့ကာ သံသယများစွာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ပစ္စည်းများကို ပြန်သိမ်းပြီးနောက် ချင်မန်ထံသို့သွားကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ရင်း အနားယူလိုက်သည်။

“ သင်္ဘောသင်္ချိုင်းက အဘိုးအို ပေါ်တာကော နေကောင်းရဲ့လား ” ချင်မန်က မေးလိုက်သည်။

“ သူက လုပ်စရာ ရှိလို့ သင်္ဘောသင်္ချိုင်းကနေ ထွက်သွားပါပြီ၊ သူ့ရဲ့ စက်ရုံကိုလည်း ရောင်းဖို့ တင်ထားတယ်၊ သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ် ”

ရှဖေးသည် ပေါ်တာ၏ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သော်လည်း သူ့ထံတွင် အဝေးလှမ်း ဆက်သွယ်ရေး လက်ခံစက် ရှိသည်ကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုလက်ခံစက်မှာ တစ်ဖက်သတ်သာ ဖြစ်သဖြင့် ပေါ်တာကသာ ရှဖေးကို ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး ရှဖေးကမူ သူ့ကို ဆက်သွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ အင်း… ” ချင်မန်က စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ အော်… ဒါနဲ့ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့နေတာ၊ နောက်လ တစ်ရက်နေ့ကျရင် မင်း အတွင်းဌာနကို ပြောင်းရမယ် ” ချင်မန်က ရုတ်တရက် သတိရကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သောက်လက်စ တာဟုန်ဖောင်း လက်ဖက်ရည်ပင် သီးမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

“ အဖိုး… ကျွန်တော်က အတွင်းဌာနကို ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်တယ် ”

“ ကျွန်တော် လျှောက်လွှာလည်း မတင်ရသေးဘူး၊ ဘာစာမေးပွဲမှလည်း မဖြေရသေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရွေးလိုက်ရတာလဲ ”

ရှဖေးမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းဌာနသို့ ဝင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်ဟု သိထားရာ ဘာမှ မလုပ်ရဘဲ သူ ရွေးချယ်ခံရခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ‘နေက အနောက်ကနေ ထွက်လာတာလား’ ဟုပင် သူ တွေးမိသည်။

“ အတွင်းဌာန ဝင်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်ရမယ်၊ စာမေးပွဲ ဖြေရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ ဒါက နိုင်တဲ့သူ ဝင်ရတဲ့ ရန်ပွဲလို့ ထင်နေတာလား ” ချင်မန်က ရှဖေးကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ မင်း မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ရှောင်ရှန်းဇီ … မဟုတ်ဘူး… စခန်းမှူးရဲ့ကို မင်း ငြင်းလိုက်တယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်မယ် ”

ဤသည်မှာ ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသဖြင့် ရှဖေးမှာ ယုံရခက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အတွင်းဌာန ဝင်ခွင့်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော အခြေအနေများကို ထားလိုက်ဦး၊ ထူးဆန်းသော စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးဌာန တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ရှဖေးကို စိတ်ဝင်စားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ထိုလေ့ကျင့်ရေးခန်းများသည် ဝိညာဉ်နှလုံးသားထဲရှိ စွမ်းအင်များနှင့် တူညီအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆေးကြွင်းများကို စုပ်ယူရာတွင် အမြန်မြှင့်ပေးမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုးတက်မှုကို များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်ရှိသူ မည်သူမဆို ဤအခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ နေပါဦး အဖိုးရဲ့… ကျွန်တော်က ငြင်းမယ်လို့ မပြောပါဘူး၊ သေသေချာချာ သိချင်လို့ မေးတာပါ ” ရှဖေးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ကာ ချင်မန်အား လက်ဖက်ရည် ထပ်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

ချင်မန်က ခေါင်းခါရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။

“ အတွင်းဌာန ဝင်ဖို့ဆိုတာ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မင်း မသိတာက ရွေးချယ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်က သင်တန်းစခန်းကို စရောက်ကတည်းက စတာပဲ၊ လစဉ်လတိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က အတွင်းဌာန ကို ဝင်ခွင့်ရသလို တစ်ယောက်ယောက်ကလည်း ထွက်ရတယ် ”

“ မင်း ဘယ်လို ရွေးခံရလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်လကစပြီး မင်း စာကြည့်တိုက်ကို လာစရာ မလိုတော့ဘူး၊ အတွင်းဌာန မှာပဲ လေ့ကျင့်ရေးကို အာရုံစိုက်တော့ ”

ရှဖေး ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ အတွင်းဌာန ကို သွားမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဖိုးဆီကိုတော့ အရင်အတိုင်း နေ့တိုင်း လာပါ့မယ် ”

ချင်မန်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“ ဘာလို့လဲ… မင်းက စာကြည့်တိုက်မှူး လုပ်ရတာကို စွဲလမ်းနေတာလား၊ တခြားလူတွေ ကဲ့ရဲ့မှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား ”

“ စာကြည့်တိုက်မှူး လုပ်ဖို့က ကျွန်တော့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ ကျွန်တော် နောင်တမရပါဘူး၊ ပြီးတော့ တခြားလူတွေ ဘာတွေးတွေး ကျွန်တော့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလေ ” ရှဖေးက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ စာကြည့်တိုက် အလုပ်က မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကို နှောင့်နှေးစေမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား ” ချင်မန်က မျက်လုံးမှေးရင်း စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် အတွင်းဌာန ကို ရောက်ဖူးပါတယ်၊ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးက စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးဌာနပဲ၊ အဲဒီမှာ လေ့ကျင့်ရတာ ကောင်းပေမဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဌာနထဲမှာ အကြာကြီး နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်၊ လူဆိုတာ ပုလင်းတစ်လုံးလိုပဲ… ရေဆံ့တဲ့ ပမာဏက အကန့်အသတ် ရှိတယ်၊ ရေတွေ အများကြီး လောင်းထည့်ရင် အပြင်ကိုပဲ လျှံထွက်သွားမှာပဲ၊ လေ့ကျင့်ရေးဌာနမှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ဝင်လာတဲ့အခါ အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ် ”

“ ကျွန်တော်က ညဘက်ဆိုရင် အဲဒီမှာ လေ့ကျင့်ပြီး နေ့ဘက်ဆိုရင်တော့ စာကြည့်တိုက်မှာ စာဖတ်ရင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ချင်တာပါ၊ ပြီးတော့ အဖိုးက ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းနေတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လို စိတ်နဲ့ ထွက်သွားရမှာလဲ ”

ရှဖေးသည် ချင်မန်ကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်ရာ ချင်မန်မှာ ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

“ ကောင်းပါပြီ ကောင်လေးရာ… မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ ငါ့ကို မခွဲနိုင်လို့ ဆိုတာကတော့ မဟုတ်တန်ရာဘူး၊ မင်းက ဒီစာအုပ်ပင်လယ်ကြီးထဲမှာပဲ ဆက်နေချင်တာ မဟုတ်လား ”

“ ဟားဟား… အဖိုးကတော့ ကျွန်တော့်ကို သိနေပြန်ပြီ ” ရှဖေးက ပြုံးလျက် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော့်အထင် ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ခွန်အားရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ အဘိုးအို ပေါ်တာ ပေးခဲ့တဲ့ သင်္ဘောပြုပြင်နည်း လမ်းညွှန်စာအုပ်သာ ကျွန်တော် မဖတ်ခဲ့ရင် အဲဒီပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆိုရင် အတွင်းဌာန ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ပြီးတော့ အာကာသစခန်း အရေးပေါ် လမ်းညွှန်စာအုပ်သာ မရှိရင် လွန်ခဲ့တဲ့ မစ်ရှင်တုန်းက ကျွန်တော် သေနေလောက်ပြီ၊ ဒါကြောင့် ခွန်အားရှိရုံနဲ့ မပြီးဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတာ၊ သတ္တိပဲ ရှိပြီး အသိပညာ မရှိတဲ့လူက ခဏလေးပဲ ခံမှာလေ၊ အသိပညာနဲ့ သီအိုရီသာ မရှိရင် အားမာန်တွေက အလဟဿပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

ချင်မန်၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ အားမာန်တွေ အလဟဿ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ ငါ သဘောကျတယ် ”

“ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ မဟာမိတ်နယ်မြေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အယူအဆတစ်ခု ရှိလာတယ်၊ စစ်သည်တော်တွေက ပိုပြီး အဆင့်မြင့်လေလေ၊ စက်ကိရိယာတွေကို ပိုပြီး အထင်သေးလေလေပဲ၊ သူတို့က ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို အောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာ ”

“ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက လူတစ်ယောက်မှာ အံ့မခန်း ခွန်အားလည်းရှိပြီး နည်းပညာ အသိပညာလည်း ရှိမယ်ဆိုရင် ပိုပြီး မတောင့်တင်းဘူးလား၊ မင်းက အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းကို ပိုပြီး အစွမ်းထက်စေမယ့် နည်းပညာတွေကို ဘာလို့ ဖယ်ထုတ်ထားမှာလဲ ”

ရှဖေးက ရယ်လိုက်ပြီး “ ဟဲဟဲ… ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုက သူတို့ဖန်တီးတဲ့ အရာတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့တာဆိုတော့ လူတွေက နည်းပညာကို ကြောက်နေကြတာ နေမှာပါ ”

“ ဟာသပဲ ” ချင်မန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု ပျက်စီးရတာက သူတို့ စည်းကျော်သွားလို့ပဲ၊ သဘာဝတရားက လူသားတွေကို အသက်ပေးခဲ့တယ်၊ လူသားတွေက စက်ပစ္စည်းတွေကို အသက်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုက သဘာဝတရားရဲ့ နေရာကို ဝင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ အပြစ်ပေးခံရတာပေါ့၊ ဒါက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ ”

ချင်မန်၏ ဤအတွေးအခေါ်များမှာ ပြင်ပတွင်ဆိုလျှင် သစ္စာဖောက်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပေသည်။ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်သည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးများကို အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားကြပြီး သူတို့၏ အမှားများကို ဝေဖန်ခြင်းမှာ မရှိသလောက် ရှားလှသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ချင်မန်က ရှဖေးအပေါ် အလွန် ယုံကြည်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှဖေးက သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု မစိုးရိမ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ ချင်မန်သည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ မင်းက စာကြည့်တိုက်မှူး လုပ်ဖို့ ဆန္ဒပြုတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သင်တန်းသားပဲ၊ ငါ မျှော်လင့်တာကတော့ မင်း တခြားလူတွေလို အသိဉာဏ် မကင်းမဲ့ဖို့ပဲ၊ မှတ်ထားပါ… စစ်သည်တော်တစ်ယောက်က ပိုပြီး အဆင့်မြင့်လေလေ၊ တခြားလူတွေထက် အသိပညာနဲ့ နည်းပညာတွေကို ပိုပြီး တတ်မြောက်ထားသင့်လေလေပဲ ”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ ဟုတ်ပါတယ်… အဖိုး၊ ကျွန်တော်သာ တခြားသူတွေလို ခွန်အားပဲ သိတဲ့လူဆိုရင် အဖိုးလည်း ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ နေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

ချင်မန်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ရှဖေး၏ စကားကို တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှဖေးသည် နောက်လဆန်းတွင် အတွင်းဌာန သို့ ဝင်ရန် အကြောင်းကြားစာကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုစာတွင် အတွင်းဌာန သို့ ရောက်သောအခါ မည်သည့်နေရာတွင် အစီရင်ခံရမည်ကိုသာ အကျဉ်းချုပ် ရေးသားထားလေသည်။

အာကာသစခန်းတွင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း၊ အင်းဆက်ယာဉ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းနှင့် ကြယ်ရိုင်းနယ်မြေမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်များ ပြီးနောက်တွင် ရှဖေး၏ ဘဝမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် စာကြည့်တိုက်တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်၊ စာဖတ်သည်၊ ညဘက်တွင် အေဗရယ် နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ပုံမှန် လေ့ကျင့်ရေးများဖြင့် နေ့ရက်ကို ကုန်ဆုံးစေသည်။ သူ၏ နေ့ရက်များမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ပြည့်စုံလှပေသည်။

နှမြောစရာ တစ်ခုမှာ ချန်သုန်း နှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ အတွင်းဌာန သို့ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ထမင်းစားချိန်များတွင် ရှဖေး၊ မန်ကျွင်း နှင့် ပေဟိုင်တို့သာ ရှိတော့သည်။ အမြဲ အမိန့်ပေးတတ်သော မွန်းဆောင်း မရှိသဖြင့် ထမင်းဝိုင်းမှာ ငြိမ်သက်နေလေသည်။

အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ ရှဖေး အတွင်းဌာန သို့ အစီရင်ခံရမည့် နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေ့ မနက်တွင် ရှဖေး စောစော နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အတွင်းဌာန သို့ သွားရန် သူ၏ အမြန်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

အဝေးမှနေ၍ အတွင်းဌာန အတွင်းရှိ ကျောက်ဖြူ ကုန်းတံတားပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မြစ်ထဲသို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီးနောက် စီးဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ညာလက်တွင် သခွားသီးအကြီးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အားရပါးရ ကိုက်စားနေလေသည်။

ရှဖေးက ပြုံးလျက် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ မွန်းဆောင်း… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

မွန်းဆောင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဖေးကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ “ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းကို စောင့်နေတာ မဟုတ်တာ သေချာတယ် ”

မွန်းဆောင်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဒေါသကြီးသော ပုံစံ မပြောင်းလဲသေးပေ။ ရှဖေးက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ရှဖေးက သူမကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မွန်းဆောင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ သူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာတွင် အတွင်းဌာန သင်တန်းသား ၅၀ ခန့်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် စုဝေးနေကြပြီး အများစုမှာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“ အော်… သူတို့က စီ-အဆင့် ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးနေရာ တွေကို သွားရှာဖွေကြမလို့လေ ” မွန်းဆောင်းက ပြန်ဖြေသည်။

“ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေ ဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်တယ်… အပျက်အစီးတွေ ရှာဖွေတာက အတွင်းဌာန ရဲ့ အခွင့်ထူးတွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ မကြာခင် ဒီနှစ် အတွင်းဌာန ကို ဝင်တဲ့ သင်တန်းသားတွေ အလှည့်ရောက်တော့မှာဆိုတော့ မင်းလည်း အခွင့်အရေး ရလိမ့်ဦးမှာပါ ” မွန်းဆောင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အတွင်းဌာန တွင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးမျိုး ရှိသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး ပြောလိုက်သည်မှာ ရှေးဦးလူသား ယဉ်ကျေးမှုမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာများကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် တန်ဖိုးရှိလှရာ ရှာဖွေစူးစမ်းရန် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ရှဖေး၏ ရှေးဟောင်း စက်ကိရိယာ ‘ရွှေပုစဉ်း’ မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော အပျက်အစီး တစ်ခုမှ တူးဖော်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအပျက်အစီးများကို အကျယ်အဝန်းနှင့် ရှာဖွေပြီးသည့် အကြိမ်အရေအတွက်အလိုက် အဆင့်များ ခွဲခြားထားရာ အေ-အဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး အီး-အဆင့်မှာ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် အေ-အဆင့် အပျက်အစီးများသည် အန္တရာယ် အရှိဆုံး ဖြစ်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း အများဆုံး ဖြစ်ပြီး အီး-အဆင့်မှာမူ အဘေးကင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ပစ္စည်းရရှိရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။

မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ အပျက်အစီး အများစုကို အင်အားကြီး နိုင်ငံများ သို့မဟုတ် တရားစီရင်သူအဖွဲ့ကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများက ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။ သာမန်လူများအတွက်မူ ရှာဖွေစူးစမ်းရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများမှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်များမှာ ဥပဒေမဲ့ သူခိုးများကို ဆွဲဆောင်လျက် ရှိပေသည်။ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို ရရှိရန်အတွက် သူတို့သည် အန္တရာယ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုအပျက်အစီးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကြကာ ချမ်းသာရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

ဤသင်တန်းသားများသည် စီ-အဆင့် အပျက်အစီးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ် အရှိဆုံး မဟုတ်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း များစွာ ရှိနေသေးသည်။ ထိပ်တန်း လက်နက် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုလောက် ရှာတွေ့ရုံနှင့်ပင် သူတို့ ချမ်းသာသွားနိုင်ပေသည်။

ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုမှာ ယခုခေတ် လူသားများထက် များစွာ ပိုမို တိုးတက်ခဲ့သည်ကို သိထားသင့်သည်။ လက်နက်များ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ခံပညာများ ဖြစ်စေ သူတို့သည် ယနေ့ခေတ် လူသားများထက် များစွာ သာလွန်ခဲ့ကြပေသည်။

“ ဒီလူတွေကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ၊ ငါတို့လည်း နောက်ပိုင်းမှာ အပျက်အစီးတွေကို သွားရှာဖွေဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ” ရှဖေးက မွန်းဆောင်းကို မေးလိုက်သည်။

မွန်းဆောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ အတွင်းဌာန မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းက ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရကြတာပါပဲ၊ ပထမနှစ်တွေက အီး-အဆင့်ကို တစ်ခါ သွားခွင့်ရတယ်၊ ဒုတိယနှစ်နဲ့ တတိယနှစ်တွေကတော့ ဒီ-အဆင့်ကို သွားခွင့်ရတယ်၊ အခု ဒီလူတွေကတော့ စတုတ္ထနှစ် ဒါမှမဟုတ် ပဉ္စမနှစ်တွေ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါကြောင့် စီ-အဆင့်ကို သွားခွင့်ရတာ ”

“ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံး အချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား ” မွန်းဆောင်းက လျှို့ဝှက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အတွင်းဌာန က အပျက်အစီးတွေကို ရှာဖွေခွင့် ရှိသည်ပြောလိုက်သည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ ကျန်သည့်အရာများကိုမူ သူ မသိနိုင်ပေ။

“ အဲဒီ အပျက်အစီးတွေက တရားစီရင်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သီးသန့်နယ်မြေတွေပဲ၊ ဘယ်သူမှ သေသေချာချာ မရှာဖွေရသေးဘူး၊ ဆိုလိုတာက အဲဒီနေရာတွေက အပျိုစင် နယ်မြေတွေပေါ့ ”

မွန်းဆောင်းသည် ‘အပျိုစင်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို တမင်တကာ အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရှဖေးသည် ဤအမျိုးသမီးက မှောင်မိုက်ပြီး လေတိုက်နေသော ညတစ်ညတွင် အပြစ်မဲ့ မိန်းကလေး တစ်ဦးအပေါ် လက်ဆန့်တန်းနေသည်ကို မြင်ယောင်မိသွားကာ ကြက်သီးများပင် ထသွားရလေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၈) ဝိညာဉ်ကို ရောင်းချသည့် စာချုပ်

ဂါယန် ကတ်တလစ်’ အဆင့် ဖျက်သင်္ဘော အချို့သည် အတွင်းဌာန ၏ သီးသန့်ဆင်းသက်ကွင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြပြီး ထိုသင်တန်းသားများကို စီ-အဆင့် ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

“ သူတို့ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရပြီး ဘာတွေ ရလာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ ” ရှဖေးက အနည်းငယ် မနာလိုသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသူ မည်သူမဆို ထိုနေရာသို့ သွားချင်စိတ် ပေါက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုသည် လူသားမျိုးနွယ်သမိုင်းတွင် အတိုးတက်ဆုံးသော ခေတ်ကာလ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လူသားများသည် အတိုးတက်ဆုံး နည်းပညာနှင့် အင်အားအရှိဆုံးသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

အခြား မည်သည့်မျိုးနွယ်စုကမျှ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု ရောက်ရှိခဲ့သော အဆင့်အတန်းကို မမှီခဲ့ကြပေ။ ထိုခေတ်ကာလတွင် လူသားနှင့် အင်းဆက်များကြား စစ်ပွဲဟူသည်မှာလည်း ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က လူသားများသည် စကြဝဠာအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော နည်းပညာနှင့် အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မည်သူကမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော ယဉ်ကျေးမှုသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့်ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှဖေးသည် ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများသို့ ရှာဖွေစူးစမ်းရန် ထွက်ခွာသွားသော ကံကောင်းသည့် သင်တန်းသားများကို ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် မွန်းဆောင်းနှင့်အတူ အတွင်းဌာန သို့ ဝင်ခွင့်ဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

“ မင်း နေကောင်းရဲ့လား ” ရှဖေးက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

မွန်းဆောင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် တိုင်တောလေတော့သည်။ “ မင်းက မေးရက်တယ်နော်၊ မင်းရဲ့ တုန်ခါဗုံး ကြောင့် ငါ့ပုခုံး အဆစ်ပြုတ်သွားတာ၊ မန်ကျွင်းရဲ့ နှာခေါင်းကတော့ ခုနစ်ချက်တောင် ချုပ်လိုက်ရတယ်၊ အဲဒီ အရူး ချန်သုန်းကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံး ဒဏ်ရာရခဲ့ကြတာ ”

“ အာကာသစခန်း ပေါက်ကွဲတဲ့အချိန်မှာ ဘိုစင်ဝါရဲ့ သင်္ဘောက ပေါက်ကွဲမှု အမြန်ကြောင့် ကီလိုမီတာ ထောင်ချီ လွင့်ထွက်သွားပြီး အပြင်းအထန် ပျက်စီးသွားခဲ့တာ၊ ကံကောင်းလို့ နားက ဖြတ်သွားတဲ့ သတ္တုတူးဖော်ရေး သင်္ဘောတစ်စီးက ငါတို့ရဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အခုလို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ” သူမက ဆက်လက် ငြီးတွားနေသည်။

“ မင်း ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ကျန်နေခဲ့ရမှာ၊ အဲဒီ အင်းဆက်သင်္ဘောနောက်ကို လိုက်သွားတာထက်စာရင်ပေါ့ ”

“ တောင်းပန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် အရာပဲ၊ အဲဒီ အခြေအနေမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြုံရင်လည်း ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပါ ” ရှဖေးက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပါသွားဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိခဲ့တာ၊ တစ်ဖက်မှာလည်း မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးက သူမထက် အများကြီး ပိုများခဲ့တယ်၊ ငါသာ အဲဒီသင်္ဘောကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါ့သူငယ်ချင်း သေသွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ် ”

ရှဖေး၏ စကားများမှာ အေးစက်သော်လည်း အမှန်တရားများ ဖြစ်ပေသည်။ မွန်းဆောင်းတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်မှာ ရှောင်ယွီ နှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး လျော့နည်းလှသဖြင့် ရှဖေးက သူတို့ကို ထားခဲ့ပြီး အင်းဆက်သင်္ဘောနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ယွီမှာ ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် ပါမလာခဲ့သဖြင့် ရှဖေးအတွက် ရေရှည် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

မွန်းဆောင်းသည် ရှဖေးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စတိုင်ဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေး အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ နေ့လည်စာ အတူတူ သွားစားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဝယ်ကျွေးရမှာနော် ”

ကျယ်ပြောလှသော အတွင်းဌာန မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် အကြောင်းကြားစာပါ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အဆောက်အအုံ၏ တတိယထပ်သို့ သွားကာ ရုံးခန်းတစ်ခု၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အံ့အားသင့်စရာမှာ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကင်စတန် တစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ကျင်းရှန်း လည်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရဲ့ရှောင်ဟန် နှင့် အခြားသော နည်းပြများဟု ထင်ရသူ အချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ အတွင်းဌာန ဝင်ရောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးပုံ ရပေသည်။

“ ထိုင်ပါ ” ကင်စတန်က ရုံးခန်းအလယ်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ရှဖေးကလည်း ဟန်ဆောင်မှုများ မလုပ်ဘဲ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

“ ရှဖေး… မင်း ဒီနေ့ကစပြီး အတွင်းဌာန မှာ လေ့ကျင့်လို့ ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ငါ မင်းကို မေးစရာ အချို့ ရှိတယ် ” ကင်စတန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖောင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နေရပ်လိပ်စာနှင့် အတွေ့အကြုံ အစရှိသော သာမန် မေးခွန်းအချို့ကို မေးပြီးနောက် ကင်စတန်က အဓိက အကြောင်းအရာသို့ တန်းဝင်လိုက်လေသည်။

“ အတွင်းဌာန မှာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ်၊ မင်း အတွင်းဌာန ကို တစ်ခါ ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ငါတို့မှာ အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ရေးနေရာဖြစ်တဲ့ စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးဌာန ရှိတာကို မင်း သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ၊ အဲဒီဌာနအတွက် နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်ကျနေတာဆိုတော့ အဲဒီက အဆောက်အအုံတွေကို သင်တန်းသားတိုင်းအတွက် အခမဲ့ ပေးမထားဘူး၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာပဲ ဆက်နေပြီး အလုပ်လုပ်မယ့် လူတွေပဲ အဲဒီက ပစ္စည်းတွေကို စိတ်ကြိုက် သုံးခွင့်ရှိတာ ” ကင်စတန်က ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူသည် အပိုစကား ပြောတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ ကျွန်တော် သိပ်နားမလည်လို့ပါ၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာပဲ ဆက်နေမယ် ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ ” ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

ရဲ့ရှောင်ဟန်က ဝင်ရောက် ရှင်းပြသည်။

“ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သင်တန်းသားတွေကို ပျိုးထောင်ဖို့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး သုံးစွဲထားတာ၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက သဘောတူစာချုပ် တစ်ခုကို လက်မှတ်ထိုးရတယ်၊ အဖွဲ့အစည်းက မင်းကို ဘယ်ဌာနမှာမဆို တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ လိုအပ်လာရင် မင်းအနေနဲ့ ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိဘူး ”

“ မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူတို့ ပျိုးထောင်ပေးလိုက်တဲ့ လူတွေကို အမြဲတမ်း အလေးထား စောင့်ကြည့်နေမှာ၊ ဒါက အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ၊ မင်းအနေနဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ အမာခံဌာနမှာ ပါဝင်ခွင့်ရပြီး အနာဂတ်မှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရေးကြီး တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ခွင့် ရနိုင်လိမ့်မယ် ” ရဲ့ရှောင်ဟန်က ရှဖေးကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တရားစီရင်သူ သမဂ္ဂဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်များ၏ လွတ်လပ်သော အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တရားစီရင်သူ တိုင်းမှာ အဖွဲ့အစည်းအတွက်ပဲ သီးသန့် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုပေ။

အများစုမှာ လက်မှတ် ရရှိပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းကို အမည်ခံမျှသာ ထားရှိကာ မိမိတို့ စိတ်ကြိုက် အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့အစည်းမှ အရေးပေါ် အမိန့်များမှလွဲ၍ ကျန်သည့် အချိန်များတွင် ထိုတရားစီရင်သူများသည် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။

သို့သော် ဤစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါက ရှဖေးသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမြဲတမ်း အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က တစ်စုံတစ်ခု ကူညီရန် လိုအပ်လာပါက ရှဖေးကို တာဝန်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုတောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိတော့ပေ။

“ ဆိုလိုတာက ကျွန်တော် ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ် မထိုးဘူးဆိုရင် အတွင်းဌာန ကို ဝင်ခွင့်မရဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား ” ရှဖေးသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤစာချုပ်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ရောင်းချလိုက်ရခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ရာ ရှဖေးသည် ဤကဲ့သို့သော တင်းကျပ်သည့် စာချုပ်မျိုးကို မနှစ်သက်ပေ။ တရားစီရင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သွားလာရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုတော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံသို့ မရောင်းချချင်ပေ။

“ အဲဒါတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း စာချုပ် လက်မှတ် မထိုးလည်း အတွင်းဌာန ကို ဝင်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးဌာနမှာ လေ့ကျင့်ခွင့်ကတော့ တစ်လကို နာရီ ၉၀ ပဲ ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီထက် ပိုသုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံ ထပ်ပေးရလိမ့်မယ် ” ဟု ရဲ့ရှောင်ဟန်က စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှဖေးအား စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးစေချင်သော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေလေသည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကင်စတန်သည် ရဲ့ကျင်းရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ ဘာမှ မသိသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ မင်း ချက်ချင်းကြီး မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့ဦး၊ ဒါက စာချုပ်ရဲ့ နမူနာပဲ၊ မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ ငါ့ကို ပြန်ပြောပါ ” ကင်စတန်က တမင်တကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာမူ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးလိုက်လျှင် တရားစီရင်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမာခံဌာနတွင် အလုပ်ရနိုင်ပြီး တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိလာနိုင်သော်လည်း ရှဖေးက ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တရားစီရင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်နှင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒအရသာ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး စာချုပ်တစ်ခုခုဖြင့် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

စာချုပ် လက်မှတ် မထိုးခြင်းကြောင့် ရရှိမည့် တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ လေ့ကျင့်ရေးဌာနတွင် လေ့ကျင့်ချိန် နည်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် မူလကတည်းက ထိုနေရာတွင် တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူ၌ အခြားသော နည်းပညာများကို လေ့လာရန် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မည်သည့်အရာမဆို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိသာ ကောင်းမွန်လှသည်။ စွမ်းအင် အလွန် ထူထပ်သော နေရာတွင် တစ်နေကုန် နေထိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မကောင်းနိုင်ပေ။ သေသေချာချာ သတိမထားပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် မပြုပြင်နိုင်သော ထိခိုက်မှုများပင် ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်။

ရှဖေးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ စဉ်းစားမနေတော့ပါဘူး… ကျွန်တော် စာချုပ် လက်မှတ် မထိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ ”

ရုံးခန်းအတွင်းတွင် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ အတွင်းဌာန မှ တာဝန်ရှိသူများမှာ ဤအရာကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ တရားစီရင်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမာခံဌာနတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းနှင့် ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်များသာ အသုံးပြုနိုင်သော လေ့ကျင့်ရေးဌာနကို စိတ်ကြိုက် သုံးခွင့်ရခြင်းမှာ လူအများ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်နေရသော အခွင့်အရေးများ ဖြစ်ပေသည်။

အခြားလူသာဆိုလျှင် တွေဝေမနေဘဲ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးကြမည်မှာ သေချာသည်။ ရှဖေးမှာလည်း တွေဝေခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာမူ ဤကြီးမားသော အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကျပ်အတည်း အကဲဖြတ်ပွဲ ပြီးကတည်းက ရှဖေးပြောလိုက်သည်မှာ ပြဿနာများနှင့် ဒွန်တွဲနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရာနေရာတိုင်းတွင် ခေါင်းခဲစရာများကို ယူဆောင်လာတတ်ပေသည်။

သင်တန်းစခန်းသို့ ရောက်ကတည်းကလည်း ရှဖေးသည် သူတစ်ပါးနှင့် မတူသော နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အခြား ဌာနများကို ငြင်းပယ်ပြီး စာကြည့်တိုက်မှူး လုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယခုလည်း အဖွဲ့အစည်း၏ အမာခံ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်မည့် အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ပြီး လွတ်လပ်သော တရားစီရင်သူ အဖြစ်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ပြန်သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းထားဟန်ဖြင့် အသံတစ်ချက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကင်စတန်သည် ရဲ့ကျင်းရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်လှသော တပ်ရင်းမှူးမှာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခေါင်းကို မလိုလားအပ်စွာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ကင်စတန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့… မင်းက အတွင်းဌာန သမိုင်းမှာ စာချုပ် လက်မှတ် မထိုးတဲ့ ဒုတိယမြောက်လူပဲ၊ မင်းက ဒီနေ့ကစပြီး အတွင်းဌာန သင်တန်းသား ဖြစ်သွားပြီ၊ ကျန်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကိုတော့ တခြားလူတွေ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ် ”

“ ကျွန်မပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ် ” သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ရဲ့ရှောင်ဟန်က ထရပ်ကာ ဆန္ဒပြုလိုက်သည်။

ကင်စတန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် ရှဖေးနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားသော နည်းပြများလည်း အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ထွက်သွားကြရာ ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ပိန်လှီသော ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကင်စတန်နှင့် ရဲ့ကျင်းရှန်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ကင်စတန်က ရဲ့ကျင်းရှန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့… ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့မှာလား ”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့… မင်း သွားလို့ ရပါပြီ၊ ငါ့ကို ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း နေခွင့်ပေးပါ ”

ကင်စတန်သည် ထရပ်ကာ အပြင်သို့ သတိထား ထွက်လာရင်း သူ့ဘာသာ တွေးနေမိသည်။

‘ ကောင်းပါပြီ… အခုတော့ အတွင်းဌာန မှာ စာချုပ် လက်မှတ်မထိုးတဲ့ ဒုတိယမြောက် သင်တန်းသား ရှိလာပြီပေါ့၊ သူက ကြယ်တာရာနယ်မြေ အဆင့် ကိုတောင် မရောက်သေးဘဲ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ပထမဆုံးလူလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်၊ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သူ ဘာလို့ ရှဖေးကိုမှ အတင်းအကျပ် ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ ’

ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ရဲ့ကျင်းရှန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိန်းထားရသော ဒေါသများကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် အလွိုင်းစားပွဲကို ဒေါသတကြီး ထိုးချလိုက်လေသည်။

သူသည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ ပြန်စီလိုက်ပြီး ဗီဒီယိုဖုန်း ခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သည်။ ထိုဖုန်းကို လက်ခံလိုက်သူမှာ စာကြည့်တိုက်မှ ဝတုတ်တုတ် အဘိုးကြီး ချင်မန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ ဆရာ… ” ရဲ့ကျင်းရှန်းက ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ချင်မန်နှင့် စကားပြောရာတွင် တစ်ခါမှ ထိုင်ပြီး မပြောဖူးဘဲ အမြဲတမ်း ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ကာ တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖြင့်သာ ပြောဆိုလေ့ ရှိသည်။

“ ဘာကိစ္စလဲ ” ချင်မန်သည် ခြေထောက်ချိတ်လျက် ‘ပိလော့ချွန်း’ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ရှဖေး ပေးခဲ့သော နေကြာစေ့များကို အေးအေးလူလူ စားနေလေသည်။ ရှဖေး၏ လက်ဆောင်များမှာ ချင်မန်၏ အကြိုက်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ထိုထက်မြက်သော လူငယ်လေးကို စိတ်ထဲမှ ပို၍ သဘောကျနေမိသည်။

ချင်မန်သည် ပိုက်ဆံကို တစ်ခါမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ရှဖေး၏ လက်ဖက်ခြောက်နှင့် နေကြာစေ့များကမူ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန် သေးငယ်သော လက်ဆောင်များမှာ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းများထက် ပို၍ ထိရောက်တတ်ပေသည်။

“ ရှဖေးက စာချုပ်ကို သဘောမတူဘူး ” ရဲ့ကျင်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ ” ဟု ချင်မန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ ဆရာ… ဆရာလည်း သိသားပဲ၊ သူသာ စာချုပ် လက်မှတ် မထိုးဘူးဆိုရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါဆိုရင် ဆရာ သူ့ကို မြှင့်တင်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒက အလကား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား ”

ချင်မန်က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ မင်းက တကယ့် အရူးပဲ၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာလို့ ငါ ထင်တယ်၊ သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အမြဲတမ်း အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်မလား၊ မဖြစ်ဘူးလား ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ၊ အဲဒီအရာ နှစ်ခုကြားမှာ ဆက်စပ်မှု ရှိရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ အချုပ်ကတော့ ငါ ပြောထားတဲ့ အတိုင်းသာ လုပ်ပါ၊ မင်း အများကြီး မေးခွန်းထုတ်နေစရာ မလိုပါဘူး ”

“ နားလည်ပါပြီ ” ရဲ့ကျင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ချင်မန်သည် ရင်ခွင်ထဲရှိ ကြောင်နက်ကြီးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ မဆိုးပါဘူး… သူက ဘာကို လက်ခံရမလဲ၊ ဘာကို ငြင်းပယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသားပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေ အလကား မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး ”

အခန်း ၁၂၉ - ဆောင်းကုန်၍ နွေဦးသို့

ရှဖေးသည် ရဲ့ရှောင်ဟန်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ အတန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်သော အမူအရာက ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးအနေနှင့် သူမနှင့် စကားပြောစရာ များများစားစား မရှိဟု ယူဆသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

“မင်းပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မင်း သေချာပေါက် သေပြီလို့ ငါထင်ထားတာ” ရုတ်တရက် ရဲ့ရှောင်ဟန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခါမျှ မပြုံးဖူးသူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ခြင်းမှာ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ရှဖေးမှာ ရဲ့ရှောင်ဟန်၏ အပြုအမူကြောင့် လုံးဝ ထူးဆန်းအံ့သြသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ ပြည့်စုံလွန်းပြီး လေသံထဲတွင် နူးညံ့မှု အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေသော်လည်း လုံးဝ အတုအယောင်ကြီးဟု ခံစားနေရပေသည်။

ရှဖေးသည် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ရင်သွားကာ “ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ကံကောင်းသွားလို့ပါ” ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလို့ စာချုပ်ကို သဘောမတူခဲ့တာလဲ။ လူအများစုက သမဂ္ဂရဲ့ အဓိက ဌာနတွေထဲကို ဝင်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေကြတာ မင်းလည်း သိသားနဲ့” ရဲ့ရှောင်ဟန်က ပြုံးလျက် ဆက်မေးသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အလွန် ထူးဆန်းသွားသော ထိုအမျိုးသမီးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ရှဖေးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ သူမ ပြုံးတာကို ငါ မမြင်ချင်တော့ဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရှဖေးသည် အထုပ်အပိုးများကို အမြန်ဖြေပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှ ထွက်လာသော သင်တန်းသား အုပ်စုကြီးမှာ ထမင်းစားခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အမြန်ဝယ်ယူကာ သူတို့၏ အချိန် တစ်စက္ကန့်ကိုမျှ အဖြုန်းမခံလိုဘဲ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။

စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ၏ အထူး အကျိုးကျေးဇူးများက ထိုသင်တန်းသားများ၏ အာရုံကို အပြည့်အဝ ဖမ်းစားထားပေသည်။ မူးယစ်ဆေးဝါးကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ စွဲလန်းသွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအပေါ် ပို၍ ပို၍ မှီခိုလာနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။

ရှဖေးအတွက်မူ ထိုသင်တန်းသားများသည် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များ နှင့် တူနေပြီး စက်ရုပ်များကဲ့သို့ သက်မဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှဖေးသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းကို မဖြစ်စေလိုပေ။

သူ အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ သူ၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာကြသည်။ မွန်းဆောင်းမှာ အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေး ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပုဆိန်နှစ်လက် ပုံသဏ္ဌာန်အား သူမ၏ လက်နက်များအလား ထိုးနှံထားသည်။ ချန်သုန်းမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် ဘောင်းဘီတိုမှအပ ဘာမှ ဝတ်မထားပေ။

“မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ” ရှဖေးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မွန်းဆောင်းက မေးလိုက်သည်။

“လက်နက်တွေကိုပါ” ရှဖေးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ပုဆိန်များကို ညွှန်ပြလျက် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေသည်။ ထိုဟာသက အောင်မြင်သွားသဖြင့် ခံစားချက် မရှိလှသော ချန်သုန်းပင်လျှင် ရယ်သံကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။

“မင်းက ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ လူအ” မွန်းဆောင်းက ချန်သုန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူမသည် ရှဖေးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော်လည်း ချန်သုန်းကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာမူ ယုံကြည်မှု ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချန်သုန်းမှာ ရယ်သံကို အမြန် ထိန်းလိုက်ပြီး ရှဖေးကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

အတွင်းဌာနသို့ ရောက်သည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ အခြားသူများကဲ့သို့ စက်ရုပ်မဆန်ကြသေးဘဲ အရင်အတိုင်း ခံစားချက်များ ရှိနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အစားအစာ အချို့ကို မှာယူပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးမှာ စားသောက်ရင်း စကားပြောခဲ့ကြသည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတွင်းဌာနကို ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် စကားပြောတုန်းက ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောတာလဲ” အမဲသားတုံးကြီးကို မြိုချရင်း ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“မွန်းဆောင်းနဲ့ ငါ အတွင်းဌာနကို ရောက်တာ တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြိုင်ပွဲတုန်းက မင်းကို ဝင်တိုက်ခဲ့တဲ့ ပိုင်ရဲ့ ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လည်း ငါတို့နဲ့ အတူတူပဲ။ အတွင်းဌာနက လူတစ်စု ထွက်သွားလို့ သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ငါတို့ကို ရွေးလိုက်တာလို့ ကြားတယ်” ချန်သုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါက အမှန်ပဲ။ အတွင်းဌာနက အမြဲတမ်း လူငါးရာပဲ ထားတာ။ အုပ်စုတစ်စု ထွက်သွားရင် နောက်တစ်စု ဝင်လာတာပဲ”

“ဪ” ရှဖေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး “မင်းတို့က ဝင်ခွင့်အတွက် ဘာစာမေးပွဲမှ မဖြေခဲ့ရဘူးလား”

“မဖြေရဘူး၊ ရိုးရိုး အကြောင်းကြားစာပဲ ရတာ။ စာမေးပွဲ တစ်ခုခု ရှိမယ် ထင်ထားတာ၊ လုပ်ငန်းစဉ်က ဒီလောက် ရိုးရှင်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ” ချန်သုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ရှဖေး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် တူညီသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံ ရသည်။ အတွင်းဌာနမှ ရွေးချယ်ခံရသူ မည်သူမဆို ပါဝင်နိုင်ပေသည်။ ရှဖေးသည် ယခင်က တစ်စုံတစ်ခု မသင်္ကာစရာ ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝင်ခွင့်မှာလည်း အခြားသူများနည်းတူ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့ သုံးဦး အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ချန်သုန်းမှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို ရှဖေး သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ကြွက်သား သန်မာသူ ဖြစ်သည့်အတွက် လေ့ကျင့်ရေး ပြန်ဆင်းရန် အလျင်လိုနေမည် ဖြစ်ရာ ရှဖေးက အကြောင်းပြချက် ပေးပြီး ထမင်းစားပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

အတွင်းဌာနသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘဝမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် နေ့တိုင်း စာကြည့်တိုက်သို့ အချိန်မှန် သွားရောက်ပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ငန်းများ ပြီးစီးပြီးနောက်တွင် စာဖတ်ရန် ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ပြန်ချိန် ရောက်သောအခါ သူသည် ညဘက် ဖတ်ရန်အတွက် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို အဆောင်သို့ ယူဆောင်သွားလေ့ ရှိသည်။

စာကြည့်တိုက်နှင့် အတွင်းဌာနကြား အကွာအဝေးမှာ မနည်းလှဘဲ ကီလိုမီတာ လေးရာခန့် ကွာဝေးသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရှဖေးတွင် အမြန်စွမ်းရည် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးမှာ မည်သည့် အမြန်စွမ်းရည် အသုံးပြုသူအတွက်မဆို ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ရှဖေးသည် ၎င်းကို နေ့စဉ် လေ့ကျင့်မှု၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နေရာနှစ်ခုကြားကို အမြန်ဆုံး သွားလာနိုင်ရန် မိမိကိုယ်မိမိ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရှဖေးနှင့် ချင်မန်တို့မှာ ပို၍ ရင်းနှီးလာကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း နေ့ရက်များကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းကြသည်။ ချင်မန်၏ ပျင်းရိသော ကြောင်နက်လေးပင်လျှင် ရှဖေးနှင့် ရင်းနှီးလာပြီး သူ့ထံမှ အစားအစာ မကြာခဏ တောင်းစားတတ်လာသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်မန်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်ကို သူ သိလာရသည်။ ချင်မန်၏ ပါးစပ်မှ အံ့သြဖွယ် စကားလုံးများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး သူသည် ခေါင်းမာသူ မဟုတ်ဘဲ အရာရာအပေါ် စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အမြင်တွင် လူသား မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အမြတ်အစွန်းအတွက် ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တရားစီရင်သူ သမဂ္ဂနှင့် ဟားမစ်ဂိုဏ်းတို့မှာ ကြွားဝါလိုသော သွေးကြွနေသူများကို စုစည်းထားသည့် အသုံးချခံများသာ ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ရိုးရာ ထုံးတမ်းများကို လိုက်နာရသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ သူ ပြောသမျှကိုလည်း အလေးအနက် မထားပေ။ သူနှင့် ချင်မန်ကြားတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိလျှင် ၎င်းမှာ သူတို့သည် ပုန်ကန်လိုသော အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြပြီး ချုပ်ချယ်မှုကို မနှစ်သက်ကာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ချမှတ်ထားသော ‘စည်းမျဉ်း’ များကို ဂရုမစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် မြေအောက်ခန်းကို နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လျှို့ဝှက် အခန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့သလို ချင်မန်ကိုလည်း ထိုအကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအဖိုးအိုကလည်း သူ့ကို ထိုအကြောင်း တစ်ခါမျှ မမေးခဲ့ပေ။

ချင်မန်သည် စာကြည့်တိုက်တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိသလို မြေအောက်ခန်းတွင် ဘာရှိသည်ကိုလည်း သူ သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ရှဖေးသည် ချင်မန်တွင် အစကတည်းက အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှဖေးကို စာကြည့်တိုက်တွင် အလုပ်ခန့်ခြင်း သို့မဟုတ် မြေအောက်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းခြင်းတို့မှာ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းလှပေ။

ရှဖေးမှာ သူ၏ ပင်ကိုယ် သိစိတ်အတိုင်းသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ချင်မန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းအပေါ် ဘယ်သောအခါမှ နောင်တမရခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် သူသည် စာကြည့်တိုက်မှ မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးကျေးဇူးများစွာကို ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ချင်မန်သည် စာအုပ်စင်များမှ စာအုပ်များကို ရံဖန်ရံခါ ယူထုတ်ကာ ရှဖေးကို ပေးလေ့ ရှိသည်။ ထိုစာအုပ်များမှာ ပထဝီဝင်၊ အတ္ထုပ္ပတ္တိ၊ စစ်ဗျူဟာ စသည့် အကြောင်းအရာ စုံလင်လှသည်။ အပေါ်ယံ ကြည့်လျှင် ပတ်သက်မှု မရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း ရှဖေးမှာ မည်သည့် ဘာသာရပ် ဖြစ်ပါစေ စာအုပ်တိုင်းကို အလေးအနက်ထား၍ နှစ်ကြိမ်စီ ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

ဖြည်းဖြည်းနှင့် မှန်မှန်ပင် ချင်မန်သည် ရှဖေးကို စာအုပ်များ ပို၍ ပို၍ ပေးလာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ကျောင်းစာ လုပ်သကဲ့သို့ပင် အဆောင်တွင် ထိုစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရင်း အချိန်များစွာ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ချင်မန်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ရှဖေး၏ ထင်မြင်ချက်များကို မကြာခဏ မေးမြန်းလေ့ ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စာအုပ်ထဲ၌ ပါရှိသော မေးခွန်းများကိုပင် မေးတတ်သည်။

နှစ်လ ကြာပြီးနောက် ချင်မန်မှာ သူ့ကို စာဖတ်နည်း သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို ရှဖေး နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် အစပိုင်းတွင် အခြေခံ စာအုပ်များကိုသာ ပေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှဖေး၏ ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်း တိုးတက်လာသောအခါ ပို၍ နက်နဲ ရှုပ်ထွေးသော စာအုပ်များကို ဖတ်ခိုင်းလေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများအပြင် ချင်မန်သည် ရှဖေးကို ဒုတိယထပ်ရှိ တားမြစ်ထားသော စာအုပ်များကိုလည်း ဖတ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုတားမြစ် စာအုပ်များတွင် ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုများအကြောင်း ပါရှိပြီး ရှဖေးသည် ချင်မန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့၏ အကြောင်းအရာများကို မှန်ကန်သော နည်းလမ်းဖြင့် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုများမှ ချန်ထားခဲ့သော နည်းပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရသောအခါ စာအုပ်များတွင် ပါရှိသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ကုဒ်များနှင့် ဖော်မြူလာများကို နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည့် သူ၏ စွမ်းရည်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။

ဒါက ရှဖေးအတွက် သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ ခြေလှမ်း တစ်ရပ်ပါပဲ။ ကျောင်းမှာဆိုရင် ဒီလို အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို သူ ဘယ်တော့မှ သင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက စာရွက်အလွတ် တစ်ချပ်လို ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ရှဖေးရဲ့ မှတ်စုတွေမှာ အရေးအသားတွေ ပြည့်နှက်လာပြီး ဒီအရေးအသားတွေက ပိုပြီးတော့ နက်နဲ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် အေဗရယ်နှင့် စကားပြောရန်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မမေ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ စာသင်ကြားမှုများကြောင့် စကားပြောရန် အချိန် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ အေဗရယ် က ထိုအချက်အပေါ် ပြောစရာ ရှိနေသော်လည်း ရှဖေးက သူ၏ ပညာသင်ကြားမှုများအကြောင်း ပြောပြသည့်အခါတိုင်း ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် ထောက်ခံအားပေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

အစပိုင်းတွင် အေဗရယ်သည် အချို့ကို နားလည်နိုင်သေးသော်လည်း ရှဖေး၏ ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်း တိုးတက်လာပြီး သူဖတ်နေသည့်အရာများ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာသောအခါ သူ မျှဝေနေသည့် အသိပညာများမှာ နားလည်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် ဤကမ္ဘာတွင် မရှိနိုင်ဟုပင် အေဗရယ် ထင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အေဗရယ်သည် ရှဖေး ပြောနေသည်များကို နားလည်ရန် ကြိုးစားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှဖေး စကားပြောနေသည့် ပုံစံကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်နေတော့သည်။

ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ ရှဖေးနှင့်အတူ အတွင်းဌာနတွင် ရှိနေသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင်သာ နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေကြသဖြင့် သူတို့ သုံးဦးမှာ တွေ့ရခဲလှသည်။

မွန်းဆောင်းမှာ ရံဖန်ရံခါ ရှဖေးကို ထမင်းအတူစားရန် ခေါ်ပြီး စကားပြောတတ်သော်လည်း ချန်သုန်းမှာမူ လေ့ကျင့်ရေး စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်ပတ်လုံး သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ တွေ့လျှင်ပင် ‘ဟဲလို’ ‘နှုတ်ဆက်ပါတယ်’ ဟုသာ ပြောနိုင်ပြီး ချန်သုန်းမှာ အမြန် ပြန်ထွက်သွားလေ့ ရှိသည်။

လူတိုင်းတွင် မတူညီသော လိုလားချက်များ ရှိကြသဖြင့် ရှဖေးတွင် ပြောစရာ မရှိပေ။ သူသည် ဘက်စုံ တော်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပြီး မွန်းဆောင်းနှင့် ချန်သုန်းတို့မှာမူ ပိုမို သန်မာလိုကြသည်။ ဤအရာများသည် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုများ ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ ဘာလုပ်သင့်သည်ဟု ပြောဆို၍ မရနိုင်ပေ။

ကွမ်တမ် ဟိုးလ်ဒင်း သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ပထမဆုံး လေယာဉ်စုကို စုဖွဲ့နိုင်ခဲ့ပြီး အခြား ဂြိုဟ်များသို့ ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင် ရောင်းချခြင်းများကိုပင် စတင်နိုင်ခဲ့သည်။ အမြတ်အစွန်းမှာ မများလှသော်လည်း ၎င်းမှာ အစပြုမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးအစားနှင့် ပမာဏ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ အမြတ်အစွန်းများလည်း သေချာပေါက် လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှဖေးမှာ ထိုအချက်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

ဖက်ဒရေးရှင်းမှ လူများသည်လည်း ကမ္ဘာမြေ၏ ပထမဆုံး အာကာသ လေယာဉ်စုအပေါ် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ကွမ်တမ် ဟိုးလ်ဒင်း ၏ နာမည်မှာ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီများစွာမှာ ကွမ်တမ် ဟိုးလ်ဒင်း နှင့် လက်တွဲ လုပ်ကိုင်ရန် ကြိုတင် ငွေပေးချေပြီးပင် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။

ကုန်သည်များသည် ကြယ်တာရာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး ဖက်ဒရေးရှင်းတွင် ကြယ်တာရာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ခွင့်ပြုချက်ရထားသော တစ်ခုတည်းသော ကုမ္ပဏီနှင့် လက်တွဲရခြင်းကို ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ ထိုကုမ္ပဏီမှ သာမန် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးပင်လျှင် လမ်းလျှောက်သည့်အခါ မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူနေတတ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆောင်းကုန်၍ နွေဦးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မိုးမခပင်များမှ နုပျိုသော အရွက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဖေး၏ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများဆီသို့ ပထမဆုံး ခရီးစဉ်မှာ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။