အခန်း (၁၃၀-၁၃၂)

အခန်း ၁၃၀ - ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများဆီသို့

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရှဖေးသည် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ပြီး အဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများကို ရှာဖွေစူးစမ်းမည့် အတွင်းဌာနမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေသည်။

ဤရှာဖွေစူးစမ်းမှုကို သင်တန်းသားများထံမှ အထူးလျှို့ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝင်မည့် သင်တန်းသားတိုင်းသည် ရက်စွဲနှင့် ခရီးစဉ်အတွက် ခန့်မှန်းခြေအချိန်ကိုသာ အတိုချုပ် အသိပေးထားသည့် သတင်းစကားတစ်ခုကိုသာ လက်ခံရရှိကြသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာတွင် တည်ရှိသည်၊ မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိနိုင်သည် သို့မဟုတ် မည်သည့် အထူးပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်သည်ကိုမူ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။

ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများသည် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကိုသာ ကိုယ်စားပြုသည်မဟုတ်။ အပျက်အစီး အမျိုးအစားအားလုံးတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အမျိုးမျိုး ပါဝင်နေတတ်ပြီး ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ နည်းပညာအဆင့်ထက် များစွာသာလွန်သော ထိုပစ္စည်းများကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ဈေးနှုန်းများဖြင့် ရောင်းချနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့တွင် ရှိနေသော အံ့မခန်း သုတေသနတန်ဖိုးများကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် တရားစီရင်သူသမဂ္ဂအနေဖြင့် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော အပျက်အစီးများကို အထူးလျှို့ဝှက်ထားခြင်းမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ အဆောင်အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ဖြူခုံးတံတားပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အခြားသူများမှာ အတွင်းဌာန၏ လွှတ်တင်ရေးစင်မြင့်အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လူပေါင်းလေးဆယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ ထိုသင်တန်းသားအားလုံးမှာ လေ့ကျင့်ရေးတွင်သာ အာရုံစိုက်နေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဌာနတစ်ခုတည်းတွင် ရှိသော်လည်း ရှဖေးအတွက်မူ အများစုမှာ မရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ဖြစ်နေကြသည်။

မွန်းဆောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေသော အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြံစည်းရိုးတစ်ခုကို ပျင်းရိစွာ မှီထားသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် မွန်းဆောင်းသည် အမြင်အာရုံ အဆင့်အတန်းရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ ထူးခြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက လူအများကို ဝေးဝေးတွင်သာ ရှိနေစေသည်။

မွန်းဆောင်းက သူမသည် အမျိုးသားများကို မကြိုက်ဘဲ အမျိုးသမီးများကိုသာ ကြိုက်သည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုထားသော်လည်း ရှဖေးအနေနှင့် သူမ၏ အဆောင်သို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုမျှ ခေါ်လာသည်ကို မမြင်ဖူးပေ။ ထိုအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါတိုင်း မွန်းဆောင်းက စခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးများသည် သူမ၏ အကြိုက်နှင့် မကိုက်ညီဟုသာ ပြောလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ လိင်စိတ်ခံယူမှုမှာ ရှဖေးနှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် သူလည်း ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မစူးစမ်းခဲ့ပေ။

ချန်သုန်းမှာမူ ကျပ်ထုတ်နေသော ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်ဖိနပ်အသစ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ပုလဲနက်ဆွဲကြိုးမှာလည်း ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

“ဒါက ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာကနေ ထွက်လာနိုင်ပြီပေါ့” ရှဖေးက ပြုံးလျက် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါကတော့ အပျက်အစီးတွေဆီ မသွားချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းပြက ငါ့ကို နေခဲ့ခွင့်မပြုလို့ မဖြစ်မနေ လိုက်လာရတာ” ချန်သုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချန်သုန်းအတွက် လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှအပ အခြားစိတ်ဝင်စားစရာ မရှိပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ထိုအပျက်အစီးများသည် မည်မျှပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိစေကာမူ စိတ်နှစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

သူတို့သုံးဦးမှာ လွှတ်တင်ရေးစင်မြင့်ဆီသို့ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ချန်သုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အညှောက်သစ်လေးများကို ကြည့်ကာ “ရက်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ၊ နွေဦးတောင် ရောက်နေပြီပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟင်း၊ မင်းလို ကြွက်သားပဲ ရှိတဲ့လူက ရာသီဥတုတွေကို သတိထားမိနေတာပဲ။ မင်းက လေ့ကျင့်တာကလွဲရင် တခြားဘာမှ သိမယ်မထင်ထားဘူး” မွန်းဆောင်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်သုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော မွန်းဆောင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်သည်။ မွန်းဆောင်းနှင့် စကားနိုင်လုလျှင် မည်သည့်အခါမျှ အနိုင်ရမည်မဟုတ်သည်ကို သူ သိထားသည့်အတွက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး နှစ်ချက်ခန့် ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

“အတွင်းဌာနကလူတွေ မင်းအကြောင်း ဘာပြောနေလဲ မင်းသိလား” မွန်းဆောင်းက ခေါင်းစောင်းကာ ရှဖေးကို စက္ကန့်အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“မသိဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် အတွင်းဌာနက တခြားသင်တန်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် နည်းပြတွေကို ငါ တကယ်မသိဘူး” ရှဖေးက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့။ စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာက သင်တန်းသားတွေက နားနေခန်းမှာ နေ့တိုင်း နားကြတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ကြတာပေါ့၊ မင်းကတော့ လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲမှာ သုံးနာရီပဲ နေပြီး အချိန်ပြည့်တာနဲ့ ထွက်သွားတာကိုး” မွန်းဆောင်းက ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။ သုံးနာရီကြာ လေ့ကျင့်မှုက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် လူသား ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရေး ကိရိယာအချို့ဖြင့် စမ်းသပ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင် သုံးနာရီကြာပြီးနောက် ဆေးဝါးပြင်းအားမှာ တစ်နာရီလျှင် ခုနစ်ရာနှုန်း ကျဆင်းသွားပြီး စတုတ္ထနာရီမှစ၍ တစ်နာရီလျှင် ငါးရာ့ငါးဆယ်နှုန်း၊ ခြောက်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် သုံးရာနှုန်းသာ ကျဆင်းတော့သည်။

ဤသည်မှာ သုံးနာရီသည် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုထက်ပိုလျှင် အကျိုးကျေးဇူးမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတွင် ၂၄ နာရီပတ်လုံး နေထိုင်မည်ဆိုပါက သုံးနာရီနေထိုင်ခြင်းထက် ငါးထောင်ခန့်သာ ပိုမိုရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမ၏ အခြား ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို ထည့်မတွက်ရသေးပေ။

သင်တန်းသား အများအပြားမှာ ယာယီ အမြင်အာရုံကွယ်ပျောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှော့ခ်ဖြစ်ခြင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အချို့မှာမူ ခွဲစိတ်မှုဖြင့်သာ ဖယ်ရှားနိုင်သည့် ဝက်ခြံများ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ပေါက်လာခဲ့ကြသည်။

ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောသော်လည်း ဤအရာများသည် စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း ရင်ထဲတွင် သိထားကြပေသည်။ ထို့ပြင် ဤအရာများသည် ထင်သာမြင်သာရှိသော ဆိုးကျိုးများသာ ဖြစ်ပြီး မသိနိုင်သေးသော အခြား မည်သည့် ဆိုးကျိုးများကို ခံစားနေရသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

စွန့်စားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်မှာ အမြဲတမ်း မျှခြေရှိပေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် တိုးတက်လိုလျှင် စွန့်စားမှုများကိုလည်း လက်ခံနိုင်ရပေမည်။

ရှဖေးသည် ၎င်းတို့ကို ဘယ်သောအခါမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် လေ့ကျင့်မှုပြင်ပတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေမည့်သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တော်များအတွက် ခွန်အားမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော်လည်း စက်ယန္တရားနှင့် အီလက်ထရွန်နစ် ပညာရပ်များမှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို တန်းတူသဘောထားကာ တစ်ခုကိုမျှ ချန်မထားဘဲ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း မှာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အဆင့်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ရှဖေးကို တားဆီးထားသော တံခါးချပ်တစ်ခုနှင့် တူနေပြီး အနည်းငယ် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ပွင့်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုတံခါးကို မည်သို့ဖွင့်ရမည်ကိုမူ သူ ရှာမတွေ့သေးပေ။

“ရှဖေး၊ မင်းက အမြန်စွမ်းအားရှင်၊ ချန်သုန်းက သဘာဝစွမ်းအားရှင်၊ ငါကတော့ ထင်ယောင်ထင်မှားစွမ်းအားရှင်။ ငါတို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းရင် ကောင်းမယ်” မွန်းဆောင်းက အကြံပြုသည်။

ရှဖေးသည် မွန်းဆောင်း၏ စွမ်းရည်ကို သိထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ အသုံးပြုသည်ကိုမူ မမြင်ဖူးပေ။ ထင်ယောင်ထင်မှားစွမ်းအားရှင်များသည် သူတို့၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အသုံးပြု၍ ရန်သူများကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေကာ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို နှောင့်ယှက်နိုင်သလို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းများအထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော ပံ့ပိုးကူညီမှု အမျိုးအစား စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းရည်များသည် တစ်ဦးတည်း အသုံးပြုလျှင် ထိရောက်မှု သိပ်မရှိဘဲ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည့်အခါမှသာ ပို၍ သင့်လျော်ပေသည်။ ရှဖေးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အမြန်နှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည့် အမြန်စွမ်းအားရှင် ဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့၏ ကင်းထောက်အဖြစ် သင့်လျော်သည်။ ချန်သုန်း၏ ပြင်းထန်သော သဘာဝ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဖွဲ့၏ အဓိက တိုက်စစ်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးဦး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ရန်သူများကို ကြောက်ရွံ့မှု ပေးနိုင်မည့် အဖွဲ့ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့၏ အမြန်စွမ်းရည်နှင့် သဘာဝစွမ်းရည်အဖွဲ့တွင် ထင်ယောင်ထင်မှားစွမ်းရည်၏ ပံ့ပိုးမှုကိုပါ ရရှိပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဆိုပါက ဂုဏ်ရောင်ပြောင်သော ဆယ့်သုံးဦး အဖွဲ့ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂုဏ်ရောင်ပြောင်သော ဆယ့်သုံးဦးထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အာကာသစခန်း ဖြစ်ရပ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အန်ဒါရို ကြယ်တာရာနယ်မြေ သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ဂုဏ်ရောင်ပြောင်သော ဆယ့်သုံးဦးအဖွဲ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ထိုအဖွဲ့မှ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘိုစင်ဝါ သည်လည်း အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ရှေ့တန်းမှ အနားယူကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် နည်းပြအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အတွင်းဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေပေသည်။

ရှဖေးသည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသော်လည်း စကားပြောဖြစ်သည်မှာ နည်းပါးလှသည်။ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားလေ့ရှိကြသည်။

ရှဖေးသည် မွန်းဆောင်း၏ အကြံပြုချက်ကို ခေတ္တ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ ကင်းထောက်ရန် အမြန်စွမ်းရည်၊ ချန်သုန်း၏ တိုက်စစ်အတွက် ရေခဲစွမ်းရည်နှင့် မွန်းဆောင်း၏ အကာအကွယ်အတွက် ထင်ယောင်ထင်မှားစွမ်းရည်တို့မှာ သေချာပေါက် ရှားပါးလှသော ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မွန်းဆောင်း၏ ထင်ယောင်ထင်မှားစွမ်းရည်မှာ ကီရို့စ် ၏ သဲနုန်းကာကွယ်ရေးနှင့် မတူသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့်မူ တူညီကြပြီး ကာကွယ်ရေးကို အာရုံစိုက်ထားကာ ထပ်ဆောင်း တိုက်စစ်စွမ်းရည်များကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ ဂုဏ်သတင်းကြီးလှသည့် ဆယ့်သုံးဦးသည်လည်း အလားတူ သုံးပွင့်ဆိုင် ပေါင်းစပ်မှုကြောင့်ပင် ကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟိုရောက်မှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါတို့က အသစ်တွေပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ နည်းပြတွေက ငါတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားခွင့်မပေးဘဲ အဖွဲ့လိုက် လှုပ်ရှားမှုအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ကောင်း သတ်မှတ်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ကြည့်လို့ ရတာပေါ့”

ရှဖေးသည် တစ်ဦးတည်း လှုပ်ရှားရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သော်လည်း သူ၏ အမြန်စွမ်းရည် တစ်ခုတည်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်ကို သူ နားလည်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တွင် အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုမှာ အရေးကြီးပေသည်။ ထို့ပြင် ရှဖေးသည် ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိသည့်အတွက် သူတို့အပေါ် မှီခိုရသည့်အခါတွင် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ငါကတော့ စူးစမ်းရှာဖွေတာကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တခြားသင်တန်းသားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာဖို့ပဲ၊ အထူးသဖြင့် ပိုင်ရဲ့ နဲ့ ယာဟန် ကိုပေါ့။ ယာဟန် က ငါတို့မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အသန်မာဆုံးလို့ သိရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ ကြာပြီ။ ပိုင်ရဲ့ ကတော့ ပြိုင်ပွဲတုန်းက ရှဖေးနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ထားတာဆိုတော့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်တယ်”

“လေ့ကျင့်ရေးစခန်းထဲမှာ စည်းမျဉ်းတွေက အများကြီးပဲ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ စိန်ခေါ်တာကိုလည်း ငြင်းလို့ရတယ်။ အခု အပြင်ထွက်ရမှာဆိုတော့ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ရနိုင်တယ်” ချန်သုန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အတော်လေး စဉ်းစားထားပုံ ရပေသည်။

ရှဖေးက ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်သည်။ ချန်သုန်းကဲ့သို့သော စရိုက်ရှိသူတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ တွေးတောခြင်းမှာ မအံ့သြစရာပင်။ အချိန်အတော်ကြာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သဖြင့် သူသည် စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမမှ ထွက်ခွင့်ရချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှအပ သူ ဘာလုပ်မည်နည်း။

“လူအ၊ မင်းက မတိုက်ရရင် သေမှာမို့လို့လား။ ထားလိုက်ပါတော့။ ရှဖေးနဲ့ ငါလည်း အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား” မွန်းဆောင်းက ချန်သုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မွန်းဆောင်းက ရှဖေးကို ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ အသေးစိတ်ကို ဘာမှ မသိရသေးဘူး။ ငါ့အမြင်ကတော့ စောင့်ကြည့်သင့်တယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သေချာ သိရတော့မှ ငါတို့ရဲ့ ဗျူဟာကို စဉ်းစားရင်လည်း မနောက်ကျပါဘူး” ရှဖေးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရှဖေး” မွန်းဆောင်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီမိန်းကလေးနဲ့ အဖွဲ့မဖွဲ့ချင်ဘူးလား”

ရှဖေးမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ မွန်းဆောင်းသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ‘ဒီမိန်းကလေး’ ဟု သုံးနှုန်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤကြားမလေးနှင့် ဝေးဝေးနေသင့်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဂါယန် ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောကြီးမှာ အဝေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ဘိုစင်ဝါ၊ ရဲ့ရှောင်ဟန် နှင့် အခြား အတွင်းဌာန နည်းပြနှစ်ဦးမှာ တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်လျက် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ တည်ငြိမ် လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သင်တန်းသား လေးဆယ်ခန့်မှာ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ဖျက်သင်္ဘောမှာ ကင်းလှည့်သင်္ဘောထက် များစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး လူအားလုံး တက်ပြီးသည့်တိုင် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် အလေ့အကျင့်အရ သင်္ဘောပေါ်ရှိ စက်ကိရိယာများကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့သည်။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောမှာ အလွန် သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်မူ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် နျူကလီးယားစက် နှင့် ရှဖေး မသိသော အင်ဂျင်ကြီး တစ်လုံးကို တပ်ဆင်ထားပေသည်။

“ဒီသင်္ဘောက အဝေးကြီးကို သွားဖို့များလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စက်ကိရိယာတွေ လိုမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက ဘာအင်ဂျင် အမျိုးအစားလဲ” ရှဖေးက တွေးတောနေမိသည်။

ရှဖေး၊ မွန်းဆောင်းနှင့် ချန်သုန်းတို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရဲ့ရှောင်ဟန်က လူတိုင်းကို အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် မျက်မှန် တစ်စုံစီ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

“ဒီအပျက်အစီး စူးစမ်းမှုမှာ သမဂ္ဂရဲ့ အဓိက လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါဝင်နေတဲ့အတွက် လူတိုင်းက လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးရမယ်။ အပျက်အစီးတွေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဘာမှ ထုတ်မပြောရဘူး” ဘိုစင်ဝါက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤစစ်ဆင်ရေးကို ဦးဆောင်နေသူ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သဘောတူညီချက်မှာ အီလက်ထရွန်နစ် ပုံစံဖြစ်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သူတို့၏ လက်ဗွေရာများကို ပေးရရုံသာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောကြီးသည် အပျက်အစီးများရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားခဲ့ပေသည်။

အခန်း ၁၃၁ - သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောကြီးသည် ကြယ်တာရာများကြားသို့ ပျံသန်းနေပြီး အတွင်းဌာနမှ သင်တန်းသား ၄၇ ဦးကို ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများကို စူးစမ်းရန် မရင်းနှီးသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေသည်။

ဤစစ်သင်္ဘောကို သင်တန်းသားများ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအတွက် အထူး ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော အတွင်းပိုင်းနှင့်အတူ သင်တန်းသားတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများ ရရှိရုံသာမက အစည်းအဝေးခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် စစ်တုရင်၊ ဖဲကစားခြင်း ကဲ့သို့သော အပန်းဖြေနိုင်မည့် အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက် အခန်းများစွာလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ပါဝင်သော အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းများမှာ ပြည့်စုံလွန်းပြီး အဖိုးတန် စကျင်ကျောက်များနှင့် ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ သတ္တုစပ် ပြားများကို နေရာအနှံ့ အသုံးပြုကာ ဇိမ်ကျကျ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားပေသည်။

ရှဖေးသည် သင်္ဘော၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဒီဇိုင်းများနှင့် အပြင်အဆင်များကို လိုက်လံကြည့်ရှု အမွှန်းတင်မနေပေ။ သူသည် မိမိအခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေပြီး သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း ၏ တတိယအဆင့်ကို ကျင့်ကြံရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ဤတတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ရှိနေပေသည်။ သူ လက်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိတွေ့နိုင်သယောင် ရှိနေသော်လည်း ရှဖေးအနေနှင့် ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။ ကြိုးစားမှုတိုင်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်နေခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် မကြိုးစားမီ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အရောင်အသွေး စုံလင်သော ကြယ်တံခွန်များမှာ လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး မှောင်မိုက်သော အာကာသထဲတွင် တောက်ပသော အစင်းကြောင်းလှလှလေးများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

“ဆယ့်ငါးမိနစ်၊ နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ်” ရှဖေးသည် အာကာသ ခုန်ကူးမှု တစ်ခုစီတွင် ကုန်လွန်သွားသော အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေမိသည်။

သာမန်သင်္ဘောများနှင့် မတူဘဲ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ ဤအထူးပြု ဖျက်သင်္ဘောသည် ဝမ်ဟိုးလ် တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းတိုင်း ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ယူရလေ့ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသင်္ဘောများ ယူလေ့ရှိသော အချိန်ထက် များစွာ ပိုပေသည်။

ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ ဘလက်မန်ဘာ ၁၃၀ ဝပ်အင်ဂျင် တပ်ဆင်ထားသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ယာဉ်ပင်လျှင် ဝမ်ဟိုးလ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရန် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ အချိန်ယူရပြီး တစ်ကြိမ် ခုန်ကူးလျှင် အလင်းနှစ် ခြောက်သောင်းခန့် အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိသွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဤသာမန်ဟု ထင်ရသော ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောမှာ တစ်ကြိမ်လျှင် ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာမြင့်နေသည်။ ၎င်း၏ ခုန်ကူးနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ သူ၏ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ထက်ပင် ပိုဝေးနိုင်သည်။

ရှဖေးသည် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုသို့သော မေးခွန်းကို တွေးတောနေခြင်းမှာ သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပေသည်။

သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းကို ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို များစွာ ကုန်ဆုံးစေပြီး ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားနှင့် မတူပေ။ စိတ်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးခြင်းမှာ လူကို မူးဝေထိုင်းမှိုင်းစေပြီး လှိုင်းလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီက မိမိကို ရေအောက်သို့ နှစ်မြှုပ်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုလှိုင်းလုံးများကြားမှ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါတွင် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပေသည်။

ဟုန်တာရှန်း တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ရှဖေးသည် ဤသင်္ဘော၏ အင်ဂျင် ပြဿနာကို မတွေးမိရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ယခု သူ လိုအပ်သည်မှာ ငြိမ်သက်မှုနှင့် အနားယူမှု ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စိတ်ဖြင့် ဆက်လက် တွေးတောနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ထဲမှ မြွေမျက်လုံးသီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မြေပဲ စားနေသကဲ့သို့ ဝါးစားလိုက်သည်။ လန်းဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး ခံစားနေရသော နုံးချိမှုများကို အတော်အတန် ပြေလျော့သွားစေသည်။

ခြေထောက်ကို ချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှဖေးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ထိန်းညှိကာ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေသည်။

‘ဒီတံခါးကို ငါ မဖွင့်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး’ ရှဖေးက လက်မလျော့ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပြောလိုက်သည်။

ထပ်တလဲလဲ ကျရှုံးမှုများက ရှဖေး၏ အရှုံးမပေးလိုသော စိတ်ဓာတ်ကို ပို၍ နိုးကြားလာစေသည်။ ၎င်းမှာ တောင်တက်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။ ထိပ်ဆုံးသို့ နီးကပ်လာလေလေ ပို၍ ပင်ပန်းလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ဇွဲရှိရှိ ဆက်တက်နေသရွေ့ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ရပ်တည်နိုင်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားများကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းသော နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အသုံးပြုသူအား မိမိ၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများကို ပစ်မှတ်၏ နှလုံးသားဆီသို့ အတင်းအဓမ္မ ပို့လွှတ်စေကာ ပစ်မှတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေရန် ခွင့်ပြုပေးသည်။

ရှဖေးသည် သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော အမြင်အာရုံ သိမြင်ခြင်း ( နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ လုပ်ရန် လိုသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ကွယ်ဝှက်နေသော အတားအဆီးကို ကျော်လွှားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ကျော်လွှားနိုင်ပါက သူသည် အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အဝေးမှ ပေးပို့နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းမှာ မည်မျှ အားကောင်းသည်ကို နားလည်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် အချက်အလက်များ ပေးပို့နိုင်စွမ်းမှာ အံ့သြဖွယ် ကောင်းသော နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ စိတ်စွမ်းအင် အသုံးပြုသူများသည် သူတို့၏ ခုနစ်ခုမြောက် ဦးနှောက်နယ်မြေမှာ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်ဖြင့် နိုးကြားလာသောကြောင့်သာ ဦးနှောက်လှိုင်းများမှတစ်ဆင့် အချက်အလက်များ ပေးပို့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သာမန်လူတစ်ယောက်သည် သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းမှာ အခြားသက်ရှိများကို မိမိ၏ စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သော နည်းစနစ်ကို သင်ယူနိုင်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။ စိတ်စွမ်းအင် အသုံးပြုသူများသည် သူတို့၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အသုံးပြု၍ လူသားအချင်းချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းမှာမူ အသုံးပြုသူအား သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေသည်။

သားရဲများနှင့် လူသားများသည် ဦးနှောက်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အရည်အသွေး ကွာခြားမှု ရှိပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ ဦးနှောက်လှိုင်း အကြိမ်ရေမှာ လုံးဝ ကွာခြားသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ လူသားအချင်းချင်းကြားတွင် ဦးနှောက်တည်ဆောက်ပုံနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းများ တူညီကြသဖြင့် တူညီသော အချက်များ ရှိကြသည်။

သို့သော် သားရဲများကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာမူ ထိုမျှ မလွယ်ကူပေ။ ဥပမာအားဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အမျိုးသားတစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြလျှင် ၎င်းကို မြှူဆွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဟု အများစုက နားလည်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း မိကျောင်းတစ်ကောင်က တစ်စုံတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေပါက ထိုသူမှာ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားလည်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသုံးပြုသူနှင့် ပစ်မှတ်မှာ မျိုးစိတ် မတူညီကြသဖြင့် ပေးပို့နေသော အချက်အလက်များကို နားလည်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းမှာမူ ၎င်း၏ ထူးခြားသော နည်းစနစ်ဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော အရာကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအဆင့်ကို ကျွမ်းကျင်ရန်အတွက် သူသည် ဦးစွာ မျက်စိအမြင်အာရုံ သိမြင်ခြင်းကို ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို သားရဲများ နားလည်နိုင်သော အချက်ပြမှုကို ပေးပို့နိုင်ရန် ပုံဆောင်အားဖြင့် စကားပြောနိုင်အောင် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

လူသား၏ ဦးနှောက်ကိုလည်း သားရဲများကို သက်ရောက်မှု ရှိစေမည့် အထူး ဦးနှောက်လှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ရန်လည်း လိုအပ်ပေသည်။ ရှဖေးသည် အာရုံ သိမြင်ခြင်း၏ ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျွမ်းကျင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူသည် သူ၏ ဦးနှောက်ကို ပြောင်းလဲရန် ဒုတိယအဆင့်ကို သင်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျမ်းစာတွင် ရေးသားထားချက်အရ လူသားတိုင်း၏ ဦးနှောက်တွင် သားရဲများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စေမည့် သေးငယ်သော ဦးနှောက်လှိုင်းများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံ အချို့ ပါဝင်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုခဲ့သောကြောင့် ထိုအင်္ဂါရပ်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိုယွင်းပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းသည် သားရဲများကို သက်ရောက်မှု ရှိစေမည့် အချိန်အကြာကြီး ပျက်စီးနေသော ဦးနှောက်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေရန် ထူးခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ပေးစွမ်းပြီး လူသားများကို ၎င်းတို့နှင့် တိုက်ရိုက်ထိရောက်သော ဆက်သွယ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်စေသည်။

ရှဖေး ကျင့်ကြံနေသော အဆင့်မှာ ထိုမျှ နက်နဲသော အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ သူ ယခု လုပ်ရန် လိုသည်မှာ သူ၏ ဦးနှောက်ရှိ ထူးခြားသော အချက်သုံးချက်ကို အသက်ဝင်အောင် လုပ်ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်သုံးချက် အသက်ဝင်လာသည်နှင့် ရှဖေးသည် သားရဲများနှင့် အခြေခံအကျဆုံး ဆက်သွယ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ တတိယအဆင့်သည် လူသားနှင့် သားရဲများကြား ခန္ဓာကိုယ် ဘာသာစကားမှတစ်ဆင့် ရိုးရှင်းသော ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးသည်။ ပေးပို့နိုင်သော အချက်အလက်များ များများစားစား မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သားရဲများအနေဖြင့် အသုံးပြုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤရိုးရှင်းသော ဖလှယ်မှုသည် ခန္ဓာကိုယ် ဘာသာစကားပေါ်တွင် အမှန်တကယ် မူတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသုံးပြုသူ၏ မျက်လုံးများပေါ်တွင်သာ မူတည်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်းကို ထူးခြားစေသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဘာသာစကားတွင် ပေါင်းစပ်မှု အမျိုးမျိုး ရှိပြီး ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ပေးပို့သော အချက်အလက်များမှာ ကြွယ်ဝလှသည်။ သို့သော် မျက်လုံးများကိုသာ အသုံးပြု၍ သတင်းစကား ပေးပို့ခြင်းမှာ ထိုမျှ မရိုးရှင်းပေ။ ပေးပို့နေသော ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အပြင်သို့ မလွှတ်မီ တိရစ္ဆာန်များ နားလည်နိုင်သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်း၏ ခက်ခဲမှုကိုမူ ထိုအဆင့်အထိ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသူများသာ နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှဖေးသည် သူ၏ ဦးနှောက်ရှိ အဓိက အချက်သုံးချက်အနက် နှစ်ချက်ကို အသက်ဝင်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို အသက်သွင်းနိုင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှတစ်ဆင့် သတင်းစကားများ ပေးပို့နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ ညွှန်ကြားချက်များအရ ရှဖေးသည် ဦးစွာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စွမ်းအင် အမျှင်လေးများကို စုဆောင်းကာ ချည်မျှင်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုချည်မျှင်ကို သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းစေရန် ထိန်းချုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုချည်မျှင်သည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ဆွဲယူစုဆောင်းကာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အားကောင်းသော အင်အားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များ လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို စတင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုနေရာရှိ အပြင်ဘက် ကာကွယ်ရေးများကို ဖျက်ဆီးကာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုက်ခတ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အသက်ဝင်စေရန် ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအင် ချည်မျှင်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ လှည့်ပတ်နေသဖြင့် ရှဖေးမှာ ဦးနှောက် ကွဲအက်မတတ် ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ခံစားနေရသည်။ ထိုစွမ်းအင်၏ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားမှုက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အခြား တည်ဆောက်ပုံများကိုလည်း နှောင့်ယှက်နေပြီး အရာအားလုံးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် မျက်လုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတ်ထားပြီး နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ အောင့်အည်း သည်းခံနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ရှဖေး ထိန်းချုပ်နေသော ထိုစွမ်းအင်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လာပြီး သူ၏ ဦးနှောက် ညာဘက်ခြမ်းရှိ ထိုအမှတ်ဆီသို့ ပစ်မှတ်ထားကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မမြင်နိုင်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မည်သည့် အသံမှ မကြားရသော်လည်း ရှဖေး ကိုယ်တိုင်အနေနှင့်မူ ထိုရိုက်ခတ်မှုမှာ အက်တမ်ဗုံး ပေါက်ကွဲမှုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလှိုင်းလုံး၏ ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုမှာ ခဏချင်းပင် သူ၏ စိတ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ခေါင်းလောင်းပေါင်း တစ်သောင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နားအက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းကြောင့် ရှဖေးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရှဖေးကို လုံးဝ စုပ်ယူပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ရှဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် သူ၏ ဦးနှောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

“မင်း ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူး” ဖန်တန် က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ရှဖေးကို ပြောလိုက်သည်။

ဖန်တန်သည် ဝိညာဉ်ပုံစံ ဖြစ်သဖြင့် ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်္ဂါရပ်တိုင်းကို စစ်ဆေးနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ရှဖေး၏ စိတ်အာရုံဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ စစ်ဆေးခြင်းထက် ပို၍ မြန်ဆန်ကာ ပို၍ တိကျပေသည်။

ရှဖေးသည် သက်ပြင်းအကြီးကြီး ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အဆက်မပြတ် ကျရှုံးမှုများက သူ၏ ဇွဲကို မလျှော့စေဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူ့ကို ပို၍ ရဲရင့်လာစေကာ သူ၏ ပြင်းပြသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပို၍ တောက်လောင်လာစေသည်။

“ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ” ဖန်တန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မောစတုံးဆီသို့ ပြန်သွားကာ ရှဖေးကို ထပ်မံ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ရှဖေးမှာ သူ၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်ပြီး သူ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် မည်သူကမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ဖန်တန်လည်း သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ ယခု ရှဖေးက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်ရာ တိုးတက်မှုအတွက် အကြံပေးချက် မဟုတ်လျှင် မည်သူ့စကားကိုမျှ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှဖေးသည် ထပ်တလဲလဲ ကျရှုံးမှုများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ဤတက်လှမ်းမှုကို လွန်ခဲ့သော နှစ်လကတည်းက စတင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်ကမှ ထိုအချက်မှာ ပြေလျော့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ရှေ့သို့ ဆက်မတက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှဖေး၏ အမြင်တွင် သူ၏ တိုးတက်မှုကို တားဆီးသူ မည်သူမဆိုမှာ ရန်သူသာ ဖြစ်ပြီး သူ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်သူ မည်သူမဆိုအတွက် ရလဒ် တစ်ခုသာ ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ သေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကြဝဠာတွင် ခေါင်းမာသူများစွာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ထိုအချက်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်မည့်သူမှာ ရှဖေး တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် နောက်ထပ် မြွေမျက်လုံးသီး တစ်လုံးကို ဝါးစားလိုက်ပြီး ရှဖေးသည် သူ၏ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်နေသော ထိုရန်သူအပေါ် မကြုံစဖူးသော ထိုးစစ်ဆင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“ငါ အကုန်လုံး ပုံအောလိုက်တော့မယ်” ရှဖေးက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲမှ စွမ်းအင် အမျှင်တစ်ခုကို ထပ်မံ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရှဖေးသည် ၎င်းကို သူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းစေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှဖေးသည် မာကျောလှသော ထိုအချက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး စုဆောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဤရန်သူမှာ အလွန်ပင် ခေါင်းမာနေသဖြင့် သူသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူကို ဖြိုဖျက်ရန် သူ၏ တိုက်စစ်တွင် ပို၍ ရက်စက် ပြင်းထန်ရမည်ဟု ရှဖေး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသို့ မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်၏ ပေးဆပ်မှုမှာ ကြီးမားလှပေမည်။ အချိန်အများစုတွင် ရှဖေးသည် ဘာကို ရင်းနှီးရမည်ကို သိထားသော်လည်း သူ၏ ရူးသွပ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည့် အချိန်တွင်မူ သူသည် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ပေးဆပ်ရမည့်အရာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

တည်ငြိမ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှု ဆိုသည့် အစွန်းနှစ်ဖက်မှာ ရှဖေး၏ အတွင်း၌ အတူယှဉ်တွဲ တည်ရှိနေနိုင်သည်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်သည်တော်များတွင် ရှိတတ်သော ပင်ကိုယ် အသိစိတ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အတည်ငြိမ်ဆုံးသော စစ်သည်တော်ပင်လျှင် သူတို့၏ အတွင်းတွင် ရှိနေသော ဤရူးသွပ်မှုကို လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

စွမ်းအင်များ စုပုံလာခဲ့ပြီး ထိုစွမ်းအင် အမျှင်လေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြစ်ရေလျှံမှုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

“လာစမ်း” ရှဖေးသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်ရဆိုးလှပေသည်။

ဤတိုက်စစ်မှာ အားကောင်းလွန်းလှပြီး ရှဖေး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်ယှက်နေသော ထိုအတားအဆီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပျက်စီးခြင်းများစွာနှင့်အတူ မြေပြင်ကို ခွဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သားဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း၏ တတိယအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးမှာ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးသို့ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ၎င်း၏ အရေးအကြောင်းတိုင်းကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ့ကို ဖိစီးထားပေသည်။

ဖန်တန် သည် သူ၏ မိုရ်ကျောက်တုံး ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှဖေးကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။

“ဪ၊ သူက အားကုန်သွားလို့ အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။ တကယ့်ကို ရူးသွပ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ”

အခန်း ၁၃၂ - YZZ ၇၅၂၆

“အပျက်အစီးများ စူးစမ်းလေ့လာရေးမှာ ပါဝင်မယ့် သင်တန်းသားများ သတိပြုရန် - ငါတို့ဟာ နောက်ထပ် တစ်နာရီနဲ့ ၄၇ မိနစ်အတွင်းမှာ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းဟာ စစ်ဆင်ရေး အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို နားထောင်ဖို့ အစည်းအဝေးခန်းကို ချက်ချင်း လာရောက်ကြပါရန်”

ရှဖေးသည် နာရီအနည်းငယ်သာ အိပ်စက်ခဲ့ရပြီး သင်္ဘော၏ အသံချဲ့စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ ထလိုက်သောအခါ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲစိတ်ဝိညာဉ်ကျမ်း ၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများမှာ လုံးဝ မပျောက်သေးဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းမှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီပေါ့” ရှဖေးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မျက်နှာကို ရေအေးဖြင့် သစ်လိုက်ပြီး အစည်းအဝေးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ သူသည် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြည်လင်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သင်တန်းသား လေးဆယ်ကျော်မှာ အခန်းထဲတွင် အစီအစဉ်မရှိ ထိုင်နေကြသည်။ ရှဖေးသည် မွန်းဆောင်းနှင့် ချန်သုန်းတို့ ထိုင်နေသည့်နေရာကို တွေ့ရှိသွားပြီး သူတို့ထံ သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

ပိုင်ရဲ့ ၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ထိုနုနုနယ်နယ် လူငယ်မှာ ရှဖေးကို ကြည့်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှဖေးက ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ထိုလူအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဲဒီကောင်က ဘာလို့ မင်းကို ကြည့်ရယ်နေတာလဲ” မွန်းဆောင်းက ပိုင်ရဲ့ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မကျေမနပ် မေးလိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မွန်းဆောင်းသည် ပိုင်ရဲ့ အပေါ် အလွန် အမြင်မကြည် ဖြစ်နေပုံရပြီး သူ့ကို မြင်တိုင်း စိတ်တိုနေတတ်သည်။ ရှဖေးက ဂရုမစိုက်သလို ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး “ထားလိုက်ပါ၊ ငါ့ကို မြင်တာနဲ့ လူတွေက ငိုနေကြမှ ပုံမှန်ဖြစ်မှာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီကောင်ကတော့ သေချာပေါက် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း သူ့ကို သတိထားသင့်တယ်” မွန်းဆောင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ပိုင်ရဲ့ ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် မွန်းဆောင်း သတိမပေးလျှင်ပင် သူသည် ပိုင်ရဲ့ ကို သဘာဝအတိုင်း သတိထားမည်သာ ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ထိုလူသည် အလွန်အမင်း အာကာသ ကားပြိုင်ပွဲတုန်းကလည်း သူ၏ ရန်လိုမှုကို ပြသခဲ့ဖူးသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှဖေးသည် အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ကြီးမားသူဖြစ်ပြီး ပိုင်ရဲ့ ကဲ့သို့သော လူစားမျိုး၏ လုပ်ရပ်များကို မနှစ်သက်ပေ။

မကြာမီ ဘိုစင်ဝါ နှင့် အခြား နည်းပြသုံးဦးမှာ အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ဘိုစင်ဝါသည် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ဆယ့်သုံးဦး အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်မှာ လူတိုင်း သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အတွင်းဌာန၏ ဒုတိယ ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားသလို သင်တန်းသားများ၏ စူးစမ်းလေ့လာရေး ခရီးစဉ်ကိုလည်း ကြီးကြပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် သိသာထင်ရှားသော ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ရှောင်ဟိုင်လီ နှင့် ကီရို့စ် တို့၏ ကိစ္စမှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုအပေါ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူသည် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များအပေါ် မည်မျှ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး ရင်းနှီးသည်ကို ပြသနေပေသည်။

ရှောင်ဟိုင်လီ သည် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်ကို ရှဖေးတစ်ဦးတည်းသာ သိထားသည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လူကလည်း သေသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို ဆက်လက် လိုက်နေခြင်းမှာ ဘာမှ ထူးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ရှဖေးသည် ဤကိစ္စကို အခြားသူများကို ရှင်းပြရန်လည်း မလိုလားပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက မလိုအပ်သော ပြဿနာများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ရှဖေးတွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ ရှောင်ဟိုင်လီ လို လူတစ်ယောက်အတွက် ဝမ်းနည်းနေရတယ်လို့” ရှဖေးက ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့ခဲ့သည်ထက် ပို၍ အသက်ကြီးသွားပုံရသော ဘိုစင်ဝါ ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ရဲ့ရှောင်ဟန် နှင့် အခြား နည်းပြနှစ်ဦးမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော လွယ်အိတ်များကို ထုတ်ယူကာ သင်တန်းသားများကို ဝေငှပေးလိုက်သည်။ ရှဖေးသည် လွယ်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လေးပတ်စာ စားရိက္ခာများ၊ အရေးပေါ် အသက်ကယ် ကိရိယာများ၊ ဆေးဝါးများ၊ သောက်ရေထုတ်စက်၊ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် စောင့်ကြည့်ရေး ကိရိယာတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စားရိက္ခာများမှာ သွားတိုက်ဆေးနှင့် တူသော ပျော့ပျောင်းသော စွမ်းအင်တောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစွမ်းအင်တောင့်များ၏ အရသာမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပြီး ဝါးစားလိုက်လျှင် သွားတိုက်ဆေး စားရသည်ထက် ပို၍ ဆိုးသော ခါးသက်သက် အရသာတစ်ခု ရှိပေသည်။ အရသာ ဆိုးရွားသော်လည်း ထိုစွမ်းအင်တောင့်များက လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်သော အာဟာရများကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး တစ်နေ့လျှင် အနည်းငယ် စားရုံဖြင့် ၂၄ နာရီစာ ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီစေပေသည်။

သောက်ရေထုတ်စက်မှာ အလွန် အသုံးဝင်သော အပြင်ထွက် အသက်ကယ် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အပေါက်ငယ်များ ပါဝင်သော အဖုံးပါသည့် သတ္တု လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်နှင့် တူပေသည်။ ၎င်းကို ဘက်ထရီဖြင့် အားသွင်းထားပြီး အားပြန်သွင်းရန် မလိုဘဲ နှစ်ပေါင်း ရာချီ အသုံးခံပေသည်။

စက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် လေထုထဲရှိ ရေငွေ့များကို စုပ်ယူပြီး အဖုံးရှိ အပေါက်ငယ်များမှတစ်ဆင့် စစ်ထုတ်ကာ သန့်စင်ပြီးနောက် ခွက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းပေးသည်။ လေထုထဲတွင် ရေမော်လီကျူးများ မရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး မဟုတ်ပါက သောက်ရေအတွက် မည်သူမျှ စိုးရိမ်ရန် မလိုပေ။

ဘိုစင်ဝါသည် လွယ်အိတ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြကာ ပစ္စည်းအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းပြလိုက်သည်။

“လူတိုင်းဟာ စွမ်းအင်တောင့်တွေ၊ အရေးပေါ် အသက်ကယ် ကိရိယာတွေနဲ့ သောက်ရေထုတ်စက်တွေကို သိကြမှာပါ၊ ဒါကြောင့် အဲဒါတွေအကြောင်း ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး မှတ်ထားရမှာက - ဂြိုဟ် YZZ ၇၅၂၆ ဟာ ဓါတ်ရောင်ခြည်သင့်မှု အနည်းငယ်ရှိတဲ့ ဇုန်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ဆီမှာ ပါလာတဲ့ ရိက္ခာနဲ့ ရေကိုပဲ အသုံးပြုရမယ်။ မဟုတ်ရင် အစာအဆိပ်သင့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုဆိုးတဲ့ အခြေအနေတွေ ကြုံရနိုင်ပါတယ်”

ထို့နောက် သူသည် အကျပ်အတည်းအဆင့် စစ်ဆေးမှုတုန်းက အသုံးပြုခဲ့သော ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာနှင့် ဆင်တူသည့် လက်ပတ်ပုံစံ ကိရိယာကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ငွေရောင် တောက်ပမှုမှာ အလွန် မျက်စိကျစရာ ကောင်းပေသည်။

“YZZ ၇၅၂၆ မှာ သမဂ္ဂက ဆက်သွယ်ရေးတွေကို နှောင့်ယှက်ဖို့ အားကောင်းတဲ့ လှိုင်းနှောင့်ယှက်စက်တွေ တပ်ဆင်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအထူး ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကလွဲရင် တခြား ဘယ်ကိရိယာမှ အသုံးပြုလို့ မရဘူး။ အလားတူပဲ မင်းတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဘာမှ မလုပ်ကြပါနဲ့”

“ပြီးတော့ ဒါကတော့ လက်ကိုင် ပတ်ဝန်းကျင် စောင့်ကြည့်ရေး ကိရိယာ ဖြစ်ပါတယ်။ ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီဂြိုဟ်က ဓါတ်ရောင်ခြည်သင့်နေတာ ဖြစ်လို့ တချို့နေရာတွေမှာ မင်းတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့အထိ မြင့်မားနိုင်ပါတယ်။ မင်းတို့မှာ အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီကိရိယာက အနီရောင် ပြလာတာနဲ့ အဲဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရပါမယ်။ အနီရောင် ပျောက်သွားတဲ့အထိ မရပ်ပါနဲ့”

ဘိုစင်ဝါက လူအုပ်ကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုများသည် အလွန် အဆင့်မြင့်သော နည်းပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး စကြဝဠာထဲရှိ အန္တရာယ်အရှိဆုံးသော ဒြပ်စင်များကိုပင် အသုံးပြုရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြပေ။ ၎င်းက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အလွန် အဆင်ပြေစေသော်လည်း ထိုလုပ်ရပ်များ၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များကိုမူ အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

စက်ရုပ်တပ်မတော်မှ ပုန်ကန်ပြီး လူသားများ နေထိုင်ရာ ဂြိုဟ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျက်ဆီးခဲ့သောအခါ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသည့် ဒြပ်စင်များစွာမှာ ယိုစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန်အကြာကြီး ကုန်လွန်သွားသောအခါ အလွန် ကြွယ်ဝသော ဂြိုဟ်များသည် အဆိပ်အတောက်များနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော ဒြပ်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူသားများ နေထိုင်ရန် မသင့်လျော်တော့ပေ။

ဘိုစင်ဝါက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီစူးစမ်းလေ့လာရေးအတွက် တာဝန်တွေကို ငါ သတ်မှတ်ပေးမယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဂြိုဟ် YZZ ၇၅၂၆ ပေါ်မှာ နှစ်ပတ်ကြာ နေထိုင်ခွင့် ရမယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့ စူးစမ်းရှာဖွေလို့ တွေ့ရှိသမျှ အရာအားလုံးဟာ မင်းတို့အပိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ပြန်ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သင့်တော်တဲ့ အမှတ်တွေကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်”

ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလွန် ရက်ရောနေပြီး သင်တန်းသားများကို သူတို့ ရှာတွေ့သမျှ ပြန်ယူခွင့် ပြုထားသည်။ သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း မြင်သွားခဲ့သည်။ ဤဂြိုဟ်မှာ အခြေခံအားဖြင့် E အဆင့်ရှိ အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးလှပေသည်။ ဤနေရာတွင် ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သောကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက သင်တန်းသားများအပေါ် ရက်ရောပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့်နိမ့်သော ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု ပစ္စည်းများကို တရားစီရင်သူ သမဂ္ဂအနေဖြင့် များစွာ တန်ဖိုးမထားသဖြင့် သင်တန်းသားများကို ယူဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်ခြင်းမှာ ဘာမှ ထူးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤကျောင်းသားများသည် ပေးထားသော နှစ်ပတ်အတွင်း ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဂြိုဟ်ကြီးပေါ်တွင် ဘာကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“YZZ ၇၅၂၆ ပေါ်မှာ နေထိုင်နေတဲ့ အင်းစက်ပိုးမွှားမျိုးစိတ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီအင်းစက်ပိုးမွှားတွေကို သမဂ္ဂက အထူး မွေးမြူထားတာ ဖြစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို သူတို့နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ လူသားအားလုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူဟာ အဲဒီ ရွံရှာဖွေကောင်းတဲ့ အင်းစက်ပိုးမွှားတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိကြမှာပါ။ ဒါကြောင့် အင်းစက်ပိုးမွှားမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ထားတာက မင်းတို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိပါလိမ့်မယ်”

“မဟာမိတ်အဖွဲ့က အင်းစက်ပိုးမွှားမျိုးနွယ်တွေကို သူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်ရှိမှု အဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားပါတယ်။ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ အင်းစက်ပိုးမွှားတွေကတော့ အဆင့် ၁ နဲ့ ၂ တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က ရက်စက်ကြပေမယ့် ဉာဏ်ရည် လုံးဝ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေဟာ အတွင်းဌာနက သင်တန်းသားတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလို အဆင့်နိမ့် အင်းစက်ပိုးမွှားတွေက မင်းတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့အနေနဲ့ အဆင့် ၁ အင်းစက်ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကို သတ်ရင် တစ်မှတ် ရမှာဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ အင်းစက်ပိုးမွှားတွေအတွက် သုံးမှတ် ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ကို အကုန် သုတ်သင်ပစ်မယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ၎င်းကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။ “သမဂ္ဂက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်ရောနေတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ငါတို့မှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိရုံတင်မကဘဲ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အင်းစက်ပိုးမွှားတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အလမ်းက ပိုပြီးတော့တောင် နည်းသွားဦးမယ်”

သူ၏ ဘေးတွင် ချန်သုန်းမှာမူ ပုံမှန်ထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ တောက်ပနေကာ ရင်ဘတ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ဤတိုက်ခိုက်ရေး ရူးသွပ်သူမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိနေသရွေ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတတ်ပေသည်။ လူသားနှင့် ဖြစ်စေ၊ အင်းစက်ပိုးမွှားမျိုးနွယ်နှင့် ဖြစ်စေ တိုက်ခိုက်ရသရွေ့ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မွန်းဆောင်းမှာမူ ရွံရှာသော အမူအရာ ရှိနေသည်။ အမျိုးသမီး အများစုမှာ ညစ်ပတ်သော အင်းစက်ပိုးမွှားများကို မနှစ်သက်ကြပေ။ သူမ၏ လိင်စိတ်ခံယူမှုမှာ ကွဲပြားနေသော်လည်း အင်းစက်ပိုးမွှားများကို အမှန်တကယ် မုန်းတီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာမူ မပြောင်းလဲပေ။

အင်းစက်ပိုးမွှားများနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သင်တန်းသားများ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ နိုးကြားလာပြီး အစည်းအဝေးခန်းအတွင်း အခြေအနေမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ဘိုစင်ဝါ သည် အခန်းထဲသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်သွားပုံရပေသည်။

“ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွက် မင်းတို့ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ ပထမတစ်ခုကတော့ နည်းပြအဖွဲ့တွေနောက်ကို လိုက်ပြီး လူတိုင်းနဲ့ အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကတော့ ပိုပြီး ဘေးကင်းမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ နည်းပြတွေကလည်း အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သင်ကြားပေးနိုင်တဲ့အတွက် မင်းတို့ တိုးတက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

“ဒုတိယတစ်ခုကတော့ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်စေ၊ အဖွဲ့လိုက် ဖြစ်စေ သွားဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကတော့ နည်းပြတွေ မပါတဲ့အတွက် ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေမယ့် မင်းတို့အတွက် လွတ်လပ်မှု ပိုရှိပါလိမ့်မယ်”

“ဘယ်နည်းလမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ပါစေ မင်းတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာပေါ်က မြေပုံနဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို အမြဲတမ်း သတိပြုရပါမယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် စောင့်ကြည့်ရေး ကိရိယာကိုလည်း သတိထားပါ။ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း အကူအညီ တောင်းပါ”

“ကဲ၊ အစည်းအဝေး ပြီးပါပြီ။ မင်းတို့အားလုံး ကံကောင်းကြပါစေ” ဘိုစင်ဝါ က ခဏအကြာတွင် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သင်တန်းသားများ အားလုံး ထလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် သူတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ရှဖေးသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားခြင်းမှာ မဆိုးလှသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူများခြင်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ မှီခိုရခြင်းထက် ပို၍ မခက်ခဲပေ။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှသာ အမြဲ လိုက်နေမည်ဆိုပါက တိုးတက်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

ရှဖေးသည် ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့က အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် အဆိုပြုမည်ဆိုလျှင်လည်း ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတို့နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သလို သူတို့မှာလည်း ယုံကြည်ထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်သုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန် သင်တန်းသား အချင်းချင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် စိန်ခေါ်ခွင့် ရှိမရှိ သိချင်ပါတယ်”

အစည်းအဝေးခန်းမှ ထွက်ခွာနေသော သင်တန်းသားများမှာ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို မေးရသနည်းဟု အံ့သြစွာဖြင့် ချန်သုန်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဘိုစင်ဝါ က ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်သုန်း၏ ခေါင်းမာသော စရိုက်ကို အလွန် သဘောကျသည်။

“ဒါပေါ့၊ ရတာပေါ့။ ဒါက လေ့ကျင့်ရေးစခန်း မဟုတ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ တစ်ဖက်လူကို မသေစေသရွေ့ မင်းတို့ ကြိုက်သလို တိုက်ခိုက်လို့ ရပါတယ်။ ငါတို့အားလုံးဟာ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား”

ချန်သုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အခြား သင်တန်းသားအားလုံးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ထိုရူးသွပ်သူ ချန်သုန်းနှင့် မတွေ့ဆုံမိစေရန် ရှောင်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဂြိုဟ် YZZ ၇၅၂၆ ၏ ရှုခင်းမှာ ပျက်စီးနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ကောင်းကင်မှာလည်း အုပ်မှိုင်းနေကာ လေထုထဲရှိ အနံ့မှာ ချဉ်စုတ်စုတ်နှင့် အနံ့ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ ဓါတုပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသော အိုးတစ်လုံးထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကက်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောကြီးမှာ မြို့ပျက်ကြီး၏ အစွန်အဖျားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရှဖေး၊ ချန်သုန်းနှင့် မွန်းဆောင်းတို့မှာ သင်္ဘောပေါ်မှ အတူတူ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

အဝေးမှ ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများသည် ခြောက်ကပ်နေပုံရပြီး ပြိုကျနေသော တံတိုင်းများနှင့် အကြွင်းအကျန်များမှာ ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသော အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးနေပေသည်။ ရှဖေးသည် အဝေးမှ ထူးဆန်းသော အသံအချို့ကိုပင် သဲ့သဲ့ ကြားနေရပြီး ၎င်းမှာ လျှောက်သွားနေကြသော အင်းစက်ပိုးမွှားများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချန်သုန်းသည် မွန်းဆောင်းနှင့် ရှဖေးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လျက် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မြို့ထဲသို့ အားတက်သရော ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချန်သုန်းသည် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ ရှဖေးက ရယ်လိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချန်သုန်းက အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် ရှဖေးသည်လည်း သေချာပေါက် တစ်ယောက်တည်း သွားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မွန်းဆောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုလူနှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ရူးသွပ်နေတဲ့ နှစ်ယောက်က ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ!”

“ဒါပေါ့၊ ငါက အပျက်အစီးတွေကို စူးစမ်းဖို့ သွားတာပေါ့” ရှဖေးက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားရင် ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

“အင်း… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပေါ့”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ နေဝင်ချိန်၏ နူးညံ့သော အလင်းရောင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပေသည်။