အခန်း (၅၃၁)

လီလျန်တင်း၏ သိုင်းပညာသည် အလွန်မြင့်မားလှပြီး နင်ဇောင်ဝူ၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်က လက်ရည်နှင့်ပင် တူညီလုနီးပါး ရှိပေသည်။

သို့သော် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း၏ ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူး၏ သိုင်းပညာသည်လည်း အလွန်အမင်း အားကောင်းလှသကဲ့သို့ ၊ အလားတူ အစွမ်းထက်သော လီတောက်ယွဲ့သည်လည်း ပါဝင်နေသေး၏။

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးလီလျန်တင်းသည် မဟာဆရာသခင် နှစ်ပါးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ အနိုင်ရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ အကွက်တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိကြပြီး ၊ ထိုတစ်ကွက်သည်ပင် အသက်နှင့် သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပေသည်။

အရာအားလုံးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်လွန်းလှ၏။ တွေဝေနေရန် အချိန်မရှိ... ချိန်ဆနေရန်လည်း အချိန်မရှိ... အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုသာ ရှိတော့သည်။

'ဒီ လီလျန်တင်းက တုပိုင်ရဲ့ မွေးစားအဘိုးပဲ...'

ထိုအချိန်တွင် လီတောက်ယွဲ့သည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူမ၏ ဓားဖြင့် ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးကို ထိုးစိုက်လိုက်မိလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီလျန်တင်း၏ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဓားချက်ကြီးသည်လည်း ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးထံသို့ ဝင်ရောက်လာလေ၏။

လီလျန်တင်း၏ အားကုန်ထုတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုသည် ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မဟာဆရာသခင်နှစ်ပါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်မှန်း သိထားသောကြောင့်ပင်။ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် တစ်ယောက်ကိုတော့ အဖော်ခေါ်သွားရပေမည်။ သူက လီတောက်ယွဲ့ကို မရွေးချယ်ဘဲ ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးကို ရွေးချယ်ကာ အတူသေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ထိုမိန်းကလေးက လှပသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငယ်ရွယ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လူကြီးများသည် ရန်သူဖြစ်နေလျှင်တောင် ငယ်ရွယ်သော ဉာဏ်ကြီးရှင်များကို သနားတတ်သော စိတ်အခံ ရှိကြသည်မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် လီလျန်တင်း၏ တုန်လှုပ်ဖွယ် ဓားချက်နှင့် လီတောက်ယွဲ့၏ သေမင်းတမန် ဓားချက်တို့သည် ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူး၏ ရှေ့နှင့်နောက်ကို ပြိုင်တူ စိုက်ဝင်သွားကြလေတော့သည်။

ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးသည် မိမိ၏ တိုက်ကွက်ကို မထုတ်ဖော်ရသေးခင်မှာပင် လီတောက်ယွဲ့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် လုံးဝ ခုခံကာကွယ်ချိန် မရလိုက်ပေ။

"တောက်... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..." ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးက ကြောင်အသွားရသည်။

"ဝုန်းးး..." ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတော့၏။ အသားတစ်စပင် အကောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာဆရာသခင်အဆင့် အတွင်းအားစွမ်းအင်နှစ်ခုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီလျန်တင်းမှာ လုံးဝ ကြောင်အမ်း၍ နေမိလေသည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးနည်း။

သူသည် မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

ဤအမျိုးသမီးသည် ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးနှင့်အတူ သူ့ကို လာသတ်သည့် ပေမင်ဓားဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဘက်ပြောင်းသွားပြီး တရားစီရင်ရေးမှူးကို ပြန်သတ်လိုက်ရသနည်း။ ဤသည်က ပေမင်ဓားဂိုဏ်းကို အကြီးမားဆုံး သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကြီးလေးသော အကျိုးဆက်များ ရှိလာနိုင်သည်ကို သူမ မသိလေသလော။

အမှန်စင်စစ် လီတောက်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကြောင်အနေမိသည်။

အကယ်၍ သူမသတ်ရမည့်သူမှာ တုပိုင်၏ မွေးစားအဘိုးဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမသာ တွေးတောရန် အချိန်တစ်စက္ကန့်လောက် ပိုရခဲ့မည်ဆိုလျှင် ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးကို တိုက်ခိုက်သည့်အလုပ်ကို လုပ်မိချင်မှ လုပ်မိပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ပေမင်ဓားဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း၏ ဇနီးသည်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပေမင်ဓားဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်လိုက်သည်နှင့် သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။ ယခု သူမ၏ လုပ်ရပ်သည် မိစ္ဆာမိုချိုထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေပြီး ၊ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းသည် နေ့ရောညပါ သူမကို လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။ စဉ်းစားရန် အချိန်လုံးဝမရဘဲ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ငွေရောင်ဝတ်ရုံ တရားစီရင်ရေးမှူးကို သတ်ပြီးနောက် သူမ၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်လာပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း တုန်ယင်လာလေသည်။

"မိန်းကလေး... ကျုပ်မေးပါရစေ..."

လီလျန်တင်း ရုတ်တရက် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤမျှ လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်လိုက်ရသနည်း။ လီတောက်ယွဲ့လည်း မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် လီလျန်တင်းနှင့် ယခင်က တွေ့ဆုံဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုမိုလှပလာရုံသာမက ပို၍လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုလာသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ထားခဲ့သော လီလျန်တင်းအနေဖြင့် သူမကို မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူမသည် လီတောက်ယွဲ့ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြော၍ မဖြစ်ပေ။ လူကြီးမင်းက ကျွန်မချစ်သူ တုပိုင်ရဲ့ မွေးစားအဘိုးဖြစ်နေလို့ ကယ်လိုက်တာဟု ပြောရမည်လော။ ထိုသို့ပြောရမည်ဆိုလျှင် အရှက်မရှိရာ ကျလွန်းပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ သွားတော့မယ်..."

လီတောက်ယွဲ့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ လီတောက်ယွဲ့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... တုပိုင်က အခု ပိုင်ဆယ်မှာ ရှိနေတာလား..."

"ရှိတယ်..."

လီလျန်တင်းက အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီတောက်ယွဲ့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သူမသည် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း၏ အဆိုးရွားဆုံး သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားပြီမို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရပေတော့မည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဆယ်မြို့တွင်း၌ အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ် မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို ဖတ်ကြားနေလေ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံအမိန့်တော်အရ... တုပိုင်အား ပိုင်ဆယ်မြို့ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်..."

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်..."

သူ့ကို ပိုင်ဆယ်မြို့ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ခြင်းမှာ မထူးဆန်းသော်လည်း ၊ ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို လီကျင်းဌာန၏ လက်ယာဘက် ရေကြောင်းစစ်သူကြီးအဖြစ်ပါ ခန့်အပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးအကြောင်းကိုမူ ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။

ဧကရာဇ်သည် တုပိုင်၏ မိန်းမစိုးအဖြစ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် အရှိန်မြှင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုမိန်းမစိုးသည် နောက်ထပ် အမိန့်တော်ပြန်တမ်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံအမိန့်တော်အရ... တုပိုင်အား ကျိန်းရှီးနယ်စားအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်..."

ဤအမိန့်တော်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုပိုင် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်သွားရပြန်လေ၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူ၏ ရာထူးနှင့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများသည် နဂါးပျံသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်သည် ရာထူးတိုးပေးသည့် စည်းမျဉ်းများကို နားမလည်တော့သည့်ပုံပင်။ သာမန်အရပ်သားဘဝမှ နယ်စားအဆင့်ထိ တစ်နှစ်အတွင်း တိုးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာ့နင်အင်ပါယာ၏ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများက တန်ဖိုးမရှိတော့၍လော။ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီး ဖန်းကျိုးနှင့် ဝန်ကြီး တုဟွေးတို့ပင်လျှင် ဘွဲ့ထူးတစ်ဝက်မျှပင် မရှိကြချေ။

ဆယ်နှစ်အတွင်း၌ ဧကရာဇ် ပေးသနားသော ဘွဲ့ထူး အရေအတွက်သည် သုံးခု ၊ ငါးခုထက် မကျော်လွန်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်သည် တုပိုင်၏ ရာထူးနှင့် ဘွဲ့ထူးကို တိုးမြှင့်ပေးရခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

တုပိုင် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ တုပိုင်အနေဖြင့် လိုက်ဖက်ညီသော ရာထူးနှင့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး လိုအပ်လာသည့်အခါ ဧကရာဇ်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိုက်ရိုက် ပေးသနားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရာထူးနှင့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး လုံလောက်မှသာလျှင် တုပိုင်သည် အနောက်တောင်ပိုင်း စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး လီမိသားစုကို တိုက်ခိုက်ပိုင်ခွင့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရာထူးငယ်လွန်းနေလျှင် စစ်သားစုဆောင်းရန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ့ကို လီကျင်းဌာန၏ လက်ယာဘက် အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပေသည်။ တုပိုင်သည် နောက်ထပ် နှစ်ဝက် ၊ တစ်နှစ်ကြာလျှင် ဤရာထူး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်တတ်လွန်းသဖြင့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့်ပင် မတူတော့ချေ။

တုပိုင် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်..."

တတိယမြောက် အမိန့်တော်မှာ လီဝမ်ဟွေ့အတွက် ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံအမိန့်တော်အရ... လီဝမ်ဟွေ့အား အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ ဒုတိယအကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်..."

လီဝမ်ဟွေ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

**--**--**--**--**--**--**--**

မြို့တော် ၊ အမတ်ချုပ်ကြီး ဖန်းကျိုး၏ အိမ်တော်။

"လာတော့မယ်... ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက မဟာဆရာသခင် နှစ်ယောက်တောင် လွှတ်လိုက်တာ... လီလျန်တင်းဆိုတဲ့ ခွေးအိုကြီး သေမှာ သေချာပေါက်ပဲ..."

ဖန်းကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တုပိုင်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းကလည်း နီးကပ်နေပြီ... သူ့ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းလေး တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက မဟာဆရာသခင် နှစ်ယောက်တောင် စေလွှတ်လိုက်တယ်တဲ့လား..."

သူနှင့် လီလျန်တင်းသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက်တိုက်ပွဲများ ရှိခဲ့သည်ဟု ပြောရလျှင်လည်း မမှန်ကန်ပေ။ လီလျန်တင်း၏ နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းများသည် သာမန်မျှသာ ရှိသည်။

အချိန်အများစုတွင် ဤဘိုးဘေးကြီးသည် သူ့အိမ်တော်ထဲ၌သာ နေထိုင်လေ့ရှိပြီး ကိစ္စအဝဝကို သူ့မွေးစားသားများနှင့် တပည့်ရင်းများကိုသာ လွှဲအပ်ထားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဖန်းကျိုးသည် လီလျန်တင်းကို ခေါင်းကိုက်ရုံသာမက အနည်းငယ်ပင် ကြောက်ရွံ့မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူသည် အလွန်ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပြီး ၊ အလျှော့ပေးခြင်းနှင့် ဆုတ်ခွာခြင်းကို နားမလည်သော ခေါင်းမာသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စကားတစ်ခွန်းဖြင့် တင်စားရလျှင် သူသည် တစ်နှစ်လျှင် ၃၆၄ ရက်တိတိ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်ပြီး လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လာလေ့ မရှိပေ။ သို့သော် ကျန်ရှိသော တစ်ရက်တွင် သင့်မိသားစုကို သတ်မည်ဟု သူပြောလိုက်လျှင် သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ပေလိမ့်မည်။ ညှိနှိုင်းစရာ နေရာမရှိပေ။

သူ့ကို သိမ်းသွင်းရန် မကြိုးစားပါနှင့် ၊ ခြိမ်းခြောက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။ သူ့ကို သတ်လျှင်သတ် ၊ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် တားဆီးလျှင်သာ ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် ဖန်းကျိုးသည် လီလျန်တင်းကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှ၏။ သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာရန်မလိုဘဲ သံတမန်တစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများက လီလျန်တင်းကို သတ်ရန် မဟာဆရာသခင် နှစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ဤလုပ်ကြံမှုသည် လုံးဝ လုံခြုံစိတ်ချရပြီး သူခိုးအိုကြီး လီလျန်တင်း သေဆုံးမည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။

လီလျန်တင်း သေဆုံးသွားသည်နှင့် မိန်းမစိုးသည် မိန်းမစိုးသာ ဖြစ်သွားမည်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ အကြီးအကဲ ဖုန်းပေါင်ပေါင်သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရှိ ခွေးရူးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ၊ မြို့တော်ရှိ ဧကရာဇ်၏ ဓားသည်လည်း လုံးဝ ကျိုးပဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

ဖန်းကျန်ကျစ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... လီလျန်တင်းရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ကို ပေးနိုင်မလား..."

ဖန်းကျိုးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့ခေါင်းကို မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ဖန်းကျန်ကျစ်က ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်တော် သူ့ခေါင်းကို ဧကရာဇ်ရဲ့ ခုတင်ဘေးမှာ သွားထားချင်လို့..."

"တကယ်လား..." ထိုခဏ၌ အေးစက်သော အသံတစ်ခု အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာလေသည်။ ထိုသူမှာ သူတို့ပါးစပ်ထဲတွင် သေချာပေါက် သေဆုံးပြီဟု ပြောဆိုနေကြသော လီလျန်တင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။

ဖန်းကျိုး မျက်လုံးပြူးကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လီလျန်တင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက လှုပ်ရှားပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။ လီလျန်တင်းက လူသေဖြစ်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဖန်းကျန်ကျစ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး သွေးဆုတ်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ မဟာဆရာသခင်တစ်ပါးပင်...။ သူဝင်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဖိအားများနှင့် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

လီလျန်တင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး... ကျန်းရှီကျစ် ဝန်ခံလိုက်ပြီ..."

အမတ်ချုပ်ကြီး ဖန်းကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

မည်သည်ကို ဝန်ခံလိုက်သနည်း။ သေချာပေါက် ဤကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုအမှုကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းအရာများကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၃၁ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team