အခန်း (၂၃၇)

အခန်း။ ၂၃၇

ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းအတွင်း၌...

ကျောက်လင်းသည် ဆင့်ကဲရုပ်သေးဇွန်ဘီနှစ်ကောင်နှင့်အတူ အနီးနားရှိ စိုက်ခင်းသုံးကွက်စလုံးတွင် မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင် သပ်ရပ်လှပစွာ တန်းစီနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုအတိပြီးသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူများ၏ အခက်အခဲများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်စကားများကို ကြားရချိန်တွင် ခံစားရသည့် ခံစားချက်မျိုးနှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။

"ဒီလိုမျိုး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားရမယ်ဆိုရင်လည်း မဆိုးပါဘူး"

ရှေ့မှ မြင်တွေ့နေရသည့် သာယာလှပသော ကျေးလက်ဆန်ဆန် မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ကျောက်လင်း၏ စိတ်အစဉ်မှာ နက်ရှိုင်းစွာ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ ဇွန်ဘီဘုရင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမရှိပေ။ အရင်းအမြစ်များနှင့် အစားအသောက်များလည်း ပေါများလှသဖြင့် ဝမ်းစာအတွက်လည်း ပူပန်နေရန် မလိုတော့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီက သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး လူငယ်အများစုမှာ မြို့ပြ၏ ရောင်စုံအလင်းတန်းများကိုသာ မက်မောကာ ဤသို့သော ဘဝမျိုးကို လိုလားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌မူ ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ဝဝလင်လင် စားသောက်နေထိုင်ရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကျောက်လင်းနှင့် အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုသဖွယ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျောက်လင်းသည် ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်း၏ ပြင်ပခရိုင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ငရဲခန်းဆန်ဆန် ဘဝများကို မသိရှိသေးပေ။ အကယ်၍သာ သိရှိခဲ့ပါက ယခုခံစားချက်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခေတ္တမျှသာဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူမဘာသာ ချမှတ်ထားသော ရည်မှန်းချက်မှာ သူမ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ လျှပ်စီးအလား ဖြတ်သန်းသွား၏။

ချီချီလေးအတွက်နှင့် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော လူသားမျိုးနွယ်များအတွက်...

သူမသည် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီဘုရင်၏ရှေ့မှောက်တွင် ပေးခဲ့သော ကတိစကားကို တည်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုခဏ၌ ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို မတ်လိုက်ရာ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ကုန်းပေါ်မှ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အလား ခိုင်မာထည်ဝါသော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း မယိမ်းမယိုင်သော ဇွဲလုံ့လများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

သူမသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရမည်ဟု ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ပေါင်းပင်ရှင်းလင်းသည့် အလုပ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျောက်လင်းသည် ဆင့်ကဲရုပ်သေးဇွန်ဘီများနှင့်အတူ ဂိုဒေါင်သို့ ပြန်လာပြီး သူမ၏ ပေါက်ပြားကို စနစ်တကျ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ပေါ်ရှိ မြေကြီးများကို ဆေးကြောရန် ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်ရှိ ရေကန်ငယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဝေါ့... ဝေါ့...

ကျောက်လင်း လက်ဆေးနေစဉ်မှာပင် အိမ်နောက်ဖက်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အန်တီ ကျောက်လင်း ဒီဘက်ကို ခဏလာပါဦး။ သမီး ပြောစရာရှိလို့"

ကျိရုရွှယ်သည် အိမ်နောက်ဖက်တွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း ခေါင်းလေးပြူထွက်ကာ ကျောက်လင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ လှမ်းခေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟင် ချီချီလေးပါလား"

ကျောက်လင်းသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်၍ ချီချီလေးကို မြင်ရသောအခါ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။ ချီချီလေးသည် ဇွန်ဘီဘုရင်ကို ဖြောင်းဖြပြီး သူမကို လွှတ်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ကျောက်လင်းသည် ဤကလေးမလေးအပေါ် ပိုမို၍ ချစ်ခင်မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ချီချီလေးက ငါ့ကို ဘာပြောချင်တာပါလိမ့်။

ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ။

ကျောက်လင်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှုတို့ဖြင့် ပြုံးလျက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ချီချီလေး... အန်တီ့ကို ဘာခိုင်းမလို့လဲ"

အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်လင်းသည် သူမကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေသော ကျိရုရွှယ်၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများကို မနေနိုင်ဘဲ ချစ်စနိုးဖြင့် ဆွဲဖျစ်လိုက်တော့သည်။ ကျိရုရွှယ်မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားပြီးနောက်မှ သတိဝင်လာကာ ကျောက်လင်း၏ လက်ထဲမှ အမြန်ရုန်းထွက်၍ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွားသည့်တိုင် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော ချီချီလေး၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျောက်လင်းမှာ တခိခိ ရယ်မောနေမိတော့သည်။

“ချီချီလေး... ပြောပါဦး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အိမ်စာလုပ်ရင်း တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိလို့လား”

ကျောက်လင်းက ဆက်လက်မေးမြန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမအား စနောက်ခဲ့သည့်အတွက် တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်လက်စားချေမည်ဟု စိတ်ထဲမှ တေးမှတ်ထားရင်း ကျိရုရွှယ်သည် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ အမြန်ပြန်ဝင်လိုက်သည်။

“အန်တီ ကျောက်လင်း... သမီးနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး။ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မို့လို့ သမီးအခန်းထဲမှာ ပြောရအောင်”

ထို့နောက် ကျိရုရွှယ်သည် ကျောက်လင်း၏ အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ချက်လား။

ဒီခြံထဲမှာ လျှို့ဝှက်ထားရလောက်အောင် ဘာတွေများ ရှိနေလို့လဲ။

ကျိရုရွှယ်၏ စကားကြောင့် ကျောက်လင်း ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ချီချီလေး ဘာပြောချင်သည်ကို သိလိုသဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦး ချီချီလေး၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကျောက်လင်း၏ စူးစမ်းသော အကြည့်အောက်တွင် ကျိရုရွှယ်သည် တံခါးကို ချက်ချင်းဂျက်ထိုးလိုက်ပြီး ကုတင်အောက်မှ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေတ္တာထဲမှ စာများအပြည့် ရေးသားထားသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချီချီလေးသည် ထိုစာအုပ်ငယ်ကို ကျောက်လင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လေသံနှိမ့်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။

“အန်တီ ကျောက်လင်း... ဒါက ကိုးပါးသောဓာတ် စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်လို့ ခေါ်တယ်။ သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပေါ့။

ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ရင် အန်တီ အခုထက် ပိုမြန်မြန်နဲ့ ပိုပြီးအစွမ်းထက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကိုယူပြီး ကျင့်ထားနော် ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့”

ကျိရုရွှယ်သည် ဤကျင့်စဉ်ကို ကျောက်လင်းအား သင်ကြားပေးလိုသော်လည်း ၎င်း၏ မူလအစကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကျင့်စဉ်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကျောက်လင်းအနေဖြင့် သံသယဝင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

“သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကျင့်စဉ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို သမီးဖေဖေက အန်တီ့ကို ပေးခိုင်းလိုက်တာလား”

ကျောက်လင်းမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချီချီလေးတွင် တစ်ခုခု အကူအညီတောင်းစရာရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပေးအပ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကျင့်စဉ်ကို ကြည့်ရင်း ဤအရာမှာ ဇွန်ဘီဘုရင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ မှတ်ယူလိုက်တော့သည်။

“ဟင့်အင်း... ဒါက သမီးဘာသာ ခိုးကူးထားတာ။ ဖေဖေ လုံးဝမသိဘူး”

ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကျင့်စဉ်ကို ခုလေးတင်မှ ကူးယူပြီးစီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ စာအုပ်ပေါ်ရှိ မင်ရည်များပင် ခြောက်သွေ့ပါဦးမည်လော မသိပေ။

“ဒါဆို ပိုလို့တောင် မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါက သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ပစ္စည်းလေ။ အန်တီသာ ဒါကို ကျင့်လိုက်ရင် သမီးဖေဖေ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်”

ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခေါင်းကို အတင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆန်တော့သည်။ ဇွန်ဘီဘုရင်ကိုယ်တိုင် ပေးခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ အထင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဇွန်ဘီဘုရင်က ပေးအပ်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လက်ခံကျင့်ကြံမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ ချီချီလေးက သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ရာ ဖော်ထုတ်ခံရပါက သူမသာမက ချီချီလေးပါ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို စိုးရိမ်မိသွားသည်။

“တိတ်တဆိတ် ကျင့်ထားရင် ဖေဖေ မသိနိုင်ပါဘူး”

ကျိရုရွှယ်က ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် စာအုပ်ငယ်ကို ကျောက်လင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ချီချီလေး... ဒါပေမဲ့...”

ကျောက်လင်းသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စာအုပ်ကို ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားနေ၏။

“အန်တီ ကျောက်လင်း... ယူထားလိုက်စမ်းပါ။ ဒါက ဘိုးဘွားပိုင်ဆိုပေမဲ့ ဖေဖေက ဒါကို ဂရုမှမစိုက်တာ။ သူက ဒါကို စာအုပ်ဟောင်းပုံကြီးထဲမှာ ပစ်ထားတာ ကြာလှပြီ။ သမီးက ရှာတွေ့လို့ ယူလာပေးတာ... အန်တီ ကျင့်နေတာကို မြင်ရင်တောင် ဖေဖေ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောက်လင်း၏ အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ကျိရုရွှယ်က စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကျောက်လင်း၏ လက်ကို ပြန်တွန်းထုတ်ရင်း နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကျောက်လင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

ချီချီလေးက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကလေးကို ဘယ်သူ့ဆီကမှ အန္တရာယ်မကျရောက်အောင် ငါ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးရမယ်။

ချီချီလေးသည် ဇွန်ဘီဘုရင်၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြားမှပင် သူမအတွက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဇွန်ဘီဘုရင်က ဤကျင့်စဉ်ကို တန်ဖိုးမထားဘူးဟု ဆိုသော်လည်း တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် သတိရသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ခေတ္တအကြာတွင် ကျိရုရွှယ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကျောက်လင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ ဝမ်းသာမှုနှင့် ဒွိဟစိတ်တို့အကြား ရုန်းကန်နေရသဖြင့် ကျောက်လင်း၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်အေးချမ်းသွားချိန်တွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တွေဝေသွားမိ၏။

ဇွန်ဘီဘုရင်မှာ တကယ်ပဲ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကျင့်စဉ်ဆိုတာ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ ဒါက တကယ်ရော လူသားတွေ ကျင့်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးလား။