အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

အခန်း (၂၁၉) ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းနှင့် ရန်ကော်တို့၏ ရှေးယခင်က ကတိကဝတ်

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိတာပဲ။ သိပ်တော့ မအဘူးလို့ ပြောရမှာပေါ့"

ကျန်းဝူကျိသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကြည့်ရတာ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းဟာ သိုင်းလောကကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာတော့ မဟုတ်သေးဘူးပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သိုင်းလောကရဲ့ သတင်းတွေကို သိနေသေးတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်းကျင်ကျီက အံကြိတ်လိုက်ပြီး "တခြားလူတွေရဲ့ သတင်းကို ငါတို့ လျစ်လျူရှုထားလို့ ရပေမဲ့ မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းက ဆရာကြီး အတော်များများဟာ ရှဲ့ရွှန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာ။ အဲဒီအထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို နှစ်ယောက်တောင် ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

“ဟင်... ဒီမှာ ရှဲ့ရွှန်းနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတဲ့သူ ရှိနေတာလား”

ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ရှဲ့ရွှန်းဟာ ငါ့ရဲ့ မွေးစားဖခင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း မင်းသိမှာပေါ့။ သူက အခု ဂျပန်မှာ ရှိနေတာ။ တကယ်လို့ မင်း ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင် သွားနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှ တားမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ချင်းကျင်ကျီမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာလေသည်။ သူက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ "ဒါတွေကို ပြောမနေနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ထိုက်ရွှေကျီ ဟာ ကလဲ့စားချေဖို့ သွားနှင့်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို အတူလိုက်ခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီလောက် ခံပြင်းနေတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခိုးပြီး အရက်သောက်၊ အသားစားမိပါ့မလဲ။ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်မိလို့ အခုလို တောင်စောင့်ဖို့ အပြစ်ပေးခံရတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ ထိုက်ရွှေကျီမှာ ချင်းကျင်ကျီ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဖြစ်ပြီး ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကိုး။

ဒါဆိုလျှင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကျန်းဝူကျိ ထိုက်ရွှေကျီကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက ဤသူ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အစောင့်အရှောက် ဘုရင်ကြီး လေးဦးထက် မနိမ့်ကြောင်း၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားမှာ ပို၍ပင် သာလွန်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူသည် တကယ့်ကို သာမန်လူ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သူသာ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လျှင်တော့ ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ အမှန်စင်စစ် လောကတွင် ဂိုဏ်းဂဏများစွာ ရှိသော်လည်း ထိပ်တန်းဆရာကြီးများကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိသည့်ဂိုဏ်းမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။

သိုင်းပညာ ဤမျှ မြင့်မားသော်လည်း သိုင်းလောကတွင် နာမည်မကျော်ကြားသော တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကလွဲ၍ ဒုတိယတစ်ဦး မရှိနိုင်ချေ။

ကျန်းဝူကျိက "မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ထိုက်ရွှေကျီဟာ ကလဲ့စားချေဖို့ ဂျပန်ကို သွားပြီ။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ လူပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး သွားကြတာ။ သူတို့ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေနိုင်မှာပဲ။ ဒါကို မင်းက ဘာတွေ နောင်တရနေတာလဲ။ ငါ ထင်တာတော့ မင်း အရက်သောက်၊ အသားစားတာက ဒီကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ ဝါသနာကိုက အစကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲက အကြံကို အဖော်ခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်းကျင်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

သို့သော် သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "မင်းကလည်း တကယ့်ကို နှလုံးသား မရှိတဲ့သူပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှဲ့ရွှန်းဟာ မင်းရဲ့ မွေးစားဖခင်ပဲဟာ၊ သူ့ကို ရန်သူတွေ သတ်တာကို မင်းက ထိုင်ကြည့်နေနိုင်တာလား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး "ငါလည်း အဲ့လိုမဖြစ်ချင်ပါဘူး.... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မွေးစားဖခင်ဟာ နောင်တရသွားပြီ ဖြစ်လို့ ဒီကတိကဝတ်ကို လုပ်ခဲ့တာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး တစ်နှစ်ခွဲလောက်အတွင်းမှာ ဒီအကြောင်းတွေကို မင်း အသေးစိတ် ကြားဖူးမှာပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးစားသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ဖခင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ လေးစားရမယ်။ နောက်ပြီး ငါ့ဖခင်ဟာ တကယ်ပဲ အသတ်အဖြတ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရတာပါ" ဟု ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချင်းကျင်ကျီမှာ ခုနက ဒေါသနှင့် ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ရင်းမှန်သော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချင်းကျင်ကျီက ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ "မင်း မင်ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာတာ မဆန်းပါဘူး။ သိုင်းပညာတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ အမူအရာနဲ့ စိတ်ထားကလည်း လေးစားစရာပဲ၊ တကယ့်ကို တရားမျှတတဲ့သူလို့ ဆိုရမယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါက မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိသွားပြီဆိုတော့ မင်းကို တောင်ပေါ် ဆက်တက်ခွင့် ပေးလို့ မရတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိတာက ဘာထူးမှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို တားနိုင်မှာမို့လို့လား။ မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးတောင် ငါ့ကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း မင်းတို့အတွက် ပြဿနာ မရှာချင်ပါဘူး။ ငါ ဂူအောင်းသုသာန်ကို လူတစ်ယောက် သွားရှာဖို့ တကယ် သွားမှာပါ။ ရန်သခင်မလေးနဲ့ ငါက သိကျွမ်းတဲ့သူတွေပါ။ မင်း မယုံရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ချင်းကျင်ကျီနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောနေခြင်းမှာ ကျန်းဝူကျိအနေဖြင့် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် စကားစမြည် ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"နေဦး ကျန်းဝူကျိ.... တကယ်လို့ မင်း ရန်သခင်မလေးကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရမယ်"

ထိုအချိန်တွင် ချင်းကျင်ကျီသည် ဘယ်ကမှန်းမသိသော သတ္တိများ ရရှိလာပုံရသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နေရထိုင်ရ ခက်ခဲနေသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဝင်ကာ လမ်းပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူက ခပ်အေးအေးဖြင့် "ခုနက ငါ ညှာတာပြီး မင်းကို မသတ်ခဲ့တာ။ မင်းက တကယ်ပဲ အသေခံချင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်းကျင်ကျီက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းက စကားကြီး စကားကျယ် ပြောတာပဲ။ ငါက ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းဆရာကြီးတစ်ဦးပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ယန် ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးပဲ။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိကလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း ဟုတ်လား။ ငါက သိုင်းလောကက ဂိုဏ်းကြီးတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်တာ၊ ယွမ်နန်းတော်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး။ လောကက သူရဲကောင်းဆိုသူတွေဟာ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးတွေလိုပဲ။ ငါ သတ်ချင်ရင် သတ်မယ်၊ ဖျက်ဆီးချင်ရင် ဖျက်ဆီးမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းလေးက ဘာမို့လို့လဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းတင်မကဘူး၊ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ရှင်းပစ်ရင်တောင် ငါ ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်း ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးမှတော့ ငါ ကျန်းဝူကျိဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ပြုံးလျက် ပြောနေသော်လည်း သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် သိသာလှရာ ချင်းကျင်ကျီ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရလေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် လူသတ်ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်သည်ကို သူ မသိသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး ကြွားဝါလေ့ရှိရာ ယနေ့ ကျန်းဝူကျိ၏ ရှေ့တွင်တော့ သူ၏ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ချင်းကျင်ကျီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိထံမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ခံစားရသည့်အခါတွင်တော့ ထိတ်လန့်သွားရလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက အံ့သြသလိုဖြင့် "ငါ တကယ် အံ့သြမိတယ်။ မင်းတို့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းက ဂူအောင်းသုသာန်နဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ အခုတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ။ နောက်ပြီး ငါက ပြဿနာရှာဖို့ လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လိုက်နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်းကျင်ကျီက အံကြိတ်ကာ "ငါတို့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းဟာ အရင်က လင်းနို့သူရဲကောင်းကြီး (ရန်ကော်) နဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဂူအောင်းသုသာန်ရဲ့ ပိုင်ရှင်နဲ့ အိမ်ထောင်ဘက် ဆက်ဆံရေး ရှိတဲ့သူကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ပြင်ပလူတွေဟာ ဂူအောင်းသုသာန်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို လာပြီး နှောင့်ယှက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ တစ်ဂိုဏ်းလုံးက အသက်နဲ့လဲပြီး တားဆီးရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိပဲ။ အခု ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းဟာ မှေးမှိန်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ ဒီကတိကိုတော့ ငါတို့ မမေ့ဝံ့ပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း အနေနဲ့ နားလည်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဒါဟာ ချင်းကျင်ကျီအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတည်ပေါက် စကားပြောခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်းဝူကျိအား 'ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း' ဟုပင် ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိကတော့ ဒါကို အလေးအနက် မထားဘဲ "ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို တားနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ရန်မလေးနဲ့ ငါက လင်မယားတွေပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်လိုက်တာ"

ချင်းကျင်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး "ရန်သခင်မလေးမှာသာ တကယ်ပဲ ခင်ပွန်းရှိမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို အထင်အမြင် မလွဲအောင် သေချာပေါက် အကြောင်းကြားမှာပေါ့။ သူက ဘာမှ မပြောခဲ့ဘဲနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်း ကျန်းဝူကျိဟာ နာမည်ကြီးသလောက် တကယ့်ကို ကာမရမ္မက်ကြီးတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ" ဟု ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ လူမသတ်တတ်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ကျန်းဝူကျိသည် ဤသူကို တကယ်ပင် စိတ်ကုန်သွားရသည်။ သူသည် လက်ဝါးကို ကွေးလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒါဟာ နဂါးဖမ်းဆုပ်လက်သည်း ပင် ဖြစ်သည်။ ချင်းကျင်ကျီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျန်းဝူကျိထံသို့ အဝေးမှ ဆွဲယူခြင်း ခံနေရသည်ကို ခံစားမိရာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဒါဟာ ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးလဲ။

ကျန်းဝူကျိ၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ ချင်းကျင်ကျီသည် သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်တော့ ဤလူယုတ်မာကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ နဂါးဖမ်းဆုပ်လက်သည်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအရေးကြုံနေသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချင်းကျင်ကျီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ အတွင်းအားကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ကျန်းဝူကျိထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။ ဒါကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ချင်းကျင်ကျီသည် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို သုံးကာ တောင်ပေါ်သို့ လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးတီး ပုံရိပ်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မဆိုးဘူးဟ.....ကိုယ်လုံးတီးနဲ့တောင် ထွက်ပြေးသွားတာပဲ"

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါယမ်းကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသာ လိုက်ဖမ်းမည်ဆိုလျှင် ချင်းကျင်ကျီ ဆယ်ယောက်တောင် လွတ်မှာမဟုတ်ချေ။ သူ တမင်တကာ မလိုက်ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ယခုခေတ် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာ မည်သို့ရှိသည်ကို သိချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထျန်းကန်းပေ့တုံ သိုင်းကွက်ကို သူ အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးယခင်က ချွမ်ကျန်း ခုနစ်ဖော် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ထျန်းကန်းပေ့တုံ သိုင်းကွက်ဖြင့် ထိပ်တန်းဆရာကြီး ငါးဦးကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုခေတ် ထျန်းကန်းပေ့တုံ သိုင်းကွက်မှာ အရင်က အစွမ်းသတ္တိများ ဘယ်လောက်များ ကျန်ရှိနေဦးမလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေမိသည်။ ကျန်းဝူကျိအနေဖြင့် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆမိသည်။ သေချာပေါက် တစ်ခုမှာတော့ ဤသိုင်းကွက်သည် စစ်မှန်သော ဝူတန် ခုနစ်ဖော် သိုင်းကွက် လောက်တော့ မစွမ်းနိုင်ချေ။ ဝူတန် ခုနစ်ဖော် သိုင်းကွက်မှာ အတော်လေးကို ထူးခြားလွန်းပြီး ထျန်းကန်းပေ့တုံ သိုင်းကွက်ကတော့ နားလည်နိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိသည် ထိုဆူညံလှသော ချင်းကျင်ကျီကို မသတ်ခဲ့ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၂၂၀) ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ယန်တယ်မင်

"ဘုရားရေ ဦးလေး လေး ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

ချင်းကျင်ကျီတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝတွင်ရှိသော တာအိုဂိုဏ်းသားလေးဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

ဦးလေးလေး ချင်းကျင်ကျီသည် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းမရှိတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ ဖင်ပြောင်ကြီးဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်အထိ အတော်လေးကို လွန်လွန်းလှသည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းကို တကယ်ပင် မကြောက်တော့သည်လား။

ချင်းကျင်ကျီသည် ထိုသူများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် "ငါတို့ဂိုဏ်းကို အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူ လာတိုက်နေပြီ။ မြန်မြန် လူစုလိုက်ကြ။ ငါ ဂိုဏ်းချုပ် အစ်ကိုဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု အလောတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်ပြေးထွက်သွားရာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော တာအိုဂိုဏ်းသားလေးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဦးလေး လေး ဘာပြောသွားတာလဲ။ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူက လာတိုက်နေတယ် ဟုတ်လား"

တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူတို့ သေချာပင် မမေးလိုက်ရသေးခင်မှာပင် ချင်းကျင်ကျီသည် ရူးသွပ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြား တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် "ဦးလေး လေးကို ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ရန်သူက ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့်။ တကယ်လို့ ဒါက ကာမကိစ္စဆိုရင်တောင် ဦးလေး လေးရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ဆို ဘယ်သူကမှ ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

အသက်ကြီးသော တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒါက ပြောရခက်တယ်။ ဘယ်လို စိတ္တဇကောင်မျိုးနဲ့ တွေ့လိုက်လဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါ့အထင်တော့ ဦးလေး လေး တစ်ယောက် အရက်တွေ သောက်ပြန်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတာ နေမှာပါ။ ငါတို့ပဲ တောင်အောက်ဆင်းပြီး အဲဒီ ရန်သူဆိုသူကို သွားရှင်းကြတာပေါ့။ ဒါမှ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မနှောင့်ယှက်နိုင်မှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ လေးဦးစလုံးက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြလေသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် ထိုလေးဦးသည် ဓားများကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့လေးဦး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ချင်းကျင်ကျီတစ်ယောက်တည်းကို မယှဉ်နိုင်ကြချေ။ သို့သော် ချင်းကျင်ကျီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အရက်သောက် အသားစားကာ ဂိုဏ်းသားငယ်များထံမှ အရက်ဖိုးကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် လိမ်ယူတတ်သူဖြစ်ရာ သူ၏ စကားမှာ ဘယ်သောအခါမှ အလေးအနက် ထားခြင်း မခံရပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ချင်းကျင်ကျီသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကျပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။ အရင်ကလည်း ချင်းကျင်ကျီ အရက်မူးနေစဉ်အတွင်း ဂိုဏ်းသားအချို့က သူ့ကို ရေစည်ပိုင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ဖူးရာ ယနေ့အထိ မည်သူလုပ်ခဲ့သည်ကို မသိရသေးချေ။ ထိုသို့သော အစဉ်အလာများကြောင့် ရန်သူမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးလိမ့်မည်ဟု ထိုတာအိုဂိုဏ်းသားလေးဦးက မထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြားအချက်တစ်ခုမှာ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းတွင် ရန်သူမရှိသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ သြဇာအာဏာ မရှိတော့ချေ။ ထို့ပြင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ယွမ်နန်းတော်ကို အနည်းငယ် အလျှော့ပေး ဆက်ဆံနေသဖြင့် သိုင်းလောက၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံရကာ တောင်တံခါးပိတ်၍သာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သိုင်းလောကသား အများစုမှာ သူတို့ကို မေ့ပင် မေ့နေကြပြီဖြစ်ရာ ရန်သူဆိုသည်မှာ ဘယ်ကမှ ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ထိုသို့သော အတွေးများဖြင့် ထိုလေးဦးသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး မကြာခင်မှာပင် တောင်ပေါ်သို့ အေးအေးဆေးဆေး တက်လာသော ကျန်းဝူကျိကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

လေးဦးစလုံးက ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် သူတို့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်သေးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဦးလေးလေး ချင်းကျင်ကျီသည် တကယ်ပင် အလိမ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ မျက်နှာကို တကယ်ပင် အရှက်ခွဲလိုက်သည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး "မင်းတို့ လေးယောက်တည်းလား။ ချင်းကျင်ကျီကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအိုဂိုဏ်းသား လေးဦးက တခိခိ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး "မင်းက ငါတို့ ဦးလေး လေး ကို လှည့်စားခဲ့တဲ့သူလား။ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးကြလေသည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းဝူကျိသည် ထိုသူများမှာ ချင်းကျင်ကျီ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်ကို မြင်ပြီး ဘာမှ သေချာမသိဘဲ ဆင်းလာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုတာအိုဂိုဏ်းသားငယ်လေးများနှင့် စကားရှည် မပြောလိုတော့သဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ "ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုပဲ ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်းတို့က ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မောက်မာလှချည်လား"

တာအိုဂိုဏ်းသား လေးဦး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခုနကအထိ စနောက်လိုသော အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း ယခုတွင်တော့ ဒေါသများ ထွက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ယန်တယ်မင် သည် ရှေးဟောင်း ကျင်းနိုင်ငံမှ ဂျာချန်းလူမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုမှာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းသား အားလုံးက သူ့ကို ကြည်ညိုကြပေသည်။ သူသည် ချင်းကျင်ကျီနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရသောသူ မဟုတ်ချေ။ မိမိတို့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်သော ဤလူငယ်က မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ထိပါးစော်ကားသော စကားများ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသည့်အခါ သူတို့ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"လူယုတ်မာ.....ဒီနေ့တော့ မင်းကို ပညာပေးရတော့မယ်"

တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားအသွားမှာ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ ခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။ ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာလည်း ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ကျန်းဝူကျိအား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုလေးဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ဟန်ချက်ညီလှသည်။ အတွင်းအားမှာလည်း ခိုင်မာပြီး ဓားသိုင်းပညာမှာလည်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှရာ သူတို့သည် ထိပ်တန်းဆရာကြီးများ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ဤသို့သော လူမမည်လေးများက သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ကျန်းဝူကျိအတွက်တော့ ရယ်စရာပင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လက်ကို လက်သည်းသဏ္ဍာန် ကွေးလိုက်ပြီး အတွင်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံအချို့နှင့်အတူ တာအိုဂိုဏ်းသား လေးဦး၏ လက်ထဲရှိ ဓားလေးစလုံးမှာ နဂါးဆွဲငင်အားဖြင့် ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့ လေးဦး အံ့သြမှင်တက်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းဝူကျိသည် ထိုဓားများကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းကာ ဘေးနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် သေသပ်စွာ စိုက်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

တာအိုဂိုဏ်းသား လေးဦးမှာတော့ ဆွံ့အသွားကြရသည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်မိမိ နာမည်ကြီးဂိုဏ်းမှ တပည့်များဖြစ်သဖြင့် လောကရှိ သိုင်းပညာအားလုံးကို သိရှိနားလည်သည်ဟု ယူဆထားကြသော်လည်း အဝေးမှနေ၍ လက်နက်ကို ဆွဲယူကာ ပြန်လည်ပစ်ပေါက်နိုင်သည့် ဤသို့သော သိုင်းပညာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။ ဤမျှ စွမ်းဆောင်နိုင်ရန် အတွင်းအား မည်မျှပင် နက်ရှိုင်းရမည်နည်း။

တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက "ဒီကောင်က မှော်ပညာ သုံးနေတာပဲ။ မြန်မြန် ပြန်ဆုတ်ကြရအောင်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်၍ ပြေးလေတော့သည်။ ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါပြေးကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ခြေထောက်နှစ်ဖက် ပိုမပါလာသည်ကို နောင်တရနေကြကာ အသက်လု၍ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဒါကို မြင်ပြီး ပြုံးမိသွားသည်။ သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ "သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တာအိုအတွင်းအားကတော့ ချီးကျူးစရာ ရှိပါတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီလို အတွင်းအားမျိုးက နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းရတာဆိုတော့ အသက်ကြီးမှသာ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာမှာပါ။ လူငယ်တွေအတွက်တော့ ဒါကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် တက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ယန်တယ်မင်သည် နတ်မင်းကြီးသုံးပါး ရုပ်ထုရှေ့တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် တာအိုကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုနေပေသည်။

ဝမ်ယန်တယ်မင် (တာအိုဘွဲ့ - ချုံရွှမ်ကျီ) သည် ဂျာချန်းလူမျိုးဖြစ်ပြီး ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ နောက်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်မင်းဆက် ဧကရာဇ်က ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို ပစ်ပယ်ခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်းမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရပြီး ချင်မင်းဆက် ရောက်မှသာ ပြန်လည် ထွန်းကားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယန်တယ်မင်သည် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဂျာချန်းလူမျိုး နောက်ခံကြောင့် ယွမ်မင်းဆက်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသည် ယွမ်နန်းတော်ကို အလျှော့ပေးခဲ့ရပြီး ယွမ်မင်းဆက်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ရန်နှင့် မိမိ၏ နိုင်ငံကို ပြန်လည် တည်ထောင်ရန် မကြိုးစားဘဲ တာအိုတရားကိုသာ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံရန် ကတိပြုခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် သိုင်းလောကရှိ အခြားသူများ၏ အထင်သေးမှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ယန်တယ်မင်၏ လုပ်ရပ်အပေါ် သိုင်းလောက၏ သဘောထားမှာ "ငါ နားလည်တယ်၊ ငါဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မိမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သတ္တိမရှိမှုကိုတော့ ငါ အထင်သေးနေဦးမှာပဲ" ဟူသော သဘောထားမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။

"နောင်တော်ကြီး။ နောင်တော်ကြီးရေ။ သွားပါပြီ သွားပါပြီ"

ထိုအချိန်တွင် ချင်းကျင်ကျီသည် အပြင်မှနေ၍ အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ယန်တယ်မင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကျမ်းစာကို ချကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရလေသည်။

"မင်း... နတ်မင်းကြီးတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ"

ဝမ်ယန်တယ်မင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်နေပေသည်။ ချင်းကျင်ကျီတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ သွေးတိုးမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရလေသည်။

ချင်းကျင်ကျီသည် အရက်သောက် အသားစားရုံတင်မကဘဲ ယခုတွင်တော့ ဖင်ပြောင်ကြီးဖြင့် လျှောက်ပြေးနေသဖြင့် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ သိက္ခာကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယန်တယ်မင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ချင်းကျင်ကျီအား လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ အတောမသတ် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။

ဒါဟာ တာအိုဆရာကြီးများ၏ ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသာဆိုလျှင် "အမိတာဘ၊ အပြစ်ရှိလိုက်တာ" ဟုသာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တာအိုဆရာကြီးများမှာမူ ဒေါသထွက်လျှင် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းကာ လက်ပါလေ့ရှိကြသည်။ သူတို့သည် စိတ်ထဲတွင် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ နေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေ့ ဟေ့ နောင်တော်ကြီး ခဏနေဦး။ ခဏလောက် နားထောင်ပါဦး။ ကျွန်တော်က လူယုတ်မာမို့လို့ အခုလို လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအဝတ်အစားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပါ။ မင်ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဝူကျိ တောင်ပေါ်ကို လာတိုက်နေပြီ"

ချင်းကျင်ကျီသည် ဝမ်ယန်တယ်မင်၏ ဆူပူမှုကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ရလေတော့သည်။