အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)

အခန်း (၂၃၉) ကလဲ့စားချေရေးအဖွဲ့ ဂျပန်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဂျပန်နိုင်ငံ...

ထိုက်ရွှီကျိ နှင့် ကလဲ့စားချေရေးအဖွဲ့ဝင်များသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ကာလရှည်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ထားရှိခဲ့သော ကတိကဝတ်အရ သူတို့သည် ရွှဲ့ရွှန်း ကို သတ်ကာ ကလဲ့စားချေရန် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ကျန်းဝူကျိကိုလည်း မစော်ကားမိသလို မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်လည်း အောင်မြင်မည် ဖြစ်သဖြင့် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

"ဂျပန်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီဟေ့။ ဒီခရီးက တကယ်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲလွန်းတယ်။ အရင်က ကျန့်ကျိန်း ဂျပန်ပြည်ဆီ သွားတယ်ဆိုတာပဲ ကြားဖူးတာ၊ ပင်လယ်ခရီးက ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲပြီး လူကို မူးဝေစေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တော်သေးတာပေါ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ"

မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် နုံးချိနေသော ဓားသမားတစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီး အားလုံးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့အနက် အများစုမှာ သင်္ဘောစီးရသည့် ဒုက္ခကို မသိကြပေ။ ထို့ပြင် သူတို့စီးလာသော လှေများမှာ သာမန်အရပ်သားသုံး လှေများသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိတို့ စီးခဲ့သည့် ယွမ်အစိုးရ စစ်သင်္ဘောများကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့မှု မရှိဘဲ ပို၍ မူးဝေစေခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် အစားအသောက်မစားနိုင်ဘဲ အန်ကြသူများစွာ ရှိသလို၊ လမ်းခရီးမှာတင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုက်ရွှီကျိတို့ကဲ့သို့ သိုင်းပညာ မြင့်မားသူများပင်လျှင် ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာများ နုံးချိနေပြီး သူတို့၏ သိုင်းပညာမှာလည်း ပုံမှန်အင်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ အစွမ်းပြနိုင်တော့သည်။ အတွင်းအား ကျင့်ကြံရန်မှာမူ ဝေးစွ၊ ရှိနေသည့် အတွင်းအားများ မပျောက်ကွယ်သွားရန်ပင် မနည်း ထိန်းထားရသည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ဒုက္ခပေါင်းစုံ ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ဂျပန်သို့ ရောက်သောအခါ အားလုံးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

တည်ငြိမ်သော မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သောအခါ ထိုက်ရွှီကျိနှင့် တခြားလူများမှာ ခြေထောက်များ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် မရပ်နိုင်ဘဲ ယိုင်နဲ့နေကြသည်။ ပင်လယ်လှိုင်းဒဏ်ကို ကြာရှည်ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ကုန်းမြေနှင့် အသားမကျသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အချင်းချင်း တွဲကူကာ ခဏတာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်မှ အနည်းငယ် သက်သာသွားကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ထိုက်ရွှီ..... ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ အစ်ကို့သိုင်းပညာက အမြင့်ဆုံးပဲ။ အခု ကျွန်တော်တို့ ဒီကို အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ ခြေကုပ်ယူဖို့အတွက် အစ်ကိုကပဲ ဦးဆောင်ပေးပါ။ ရွှဲ့ရွှန်း ကို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီး တိုက်မှပဲ ဖြစ်မှာ"

မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် ဓားသမားက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွှဲ့ရွှန်း လက်ချက်ဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ သေဆုံးခဲ့ရသည့် ချိုး ဆိုသူ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီးကလည်း ထောက်ခံကြသည်။ သူတို့တွင် သင်္ဘောကြီး ငါးစင်းနှင့် ကလဲ့စားချေလိုသူ လေးရာကျော် ပါဝင်သည်။ ထိုက်ရွှီကျိ၏ သိုင်းပညာကို အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားကြသဖြင့် သူ့ကိုပင် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်ကြသည်။

ထိုက်ရွှီကျိက "ကျွန်တော်တို့ ပင်လယ်ခရီးမှာ အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ကြတယ်၊ ကုန်းပေါ်ရောက်တော့လည်း ခန္ဓာကိုယ်က မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ အားလုံး အရင်ဆုံး နားနားနေနေ နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ကြဦးစို့။ မဟုတ်ရင် ခြေထောက်တောင် ခိုင်အောင် မရပ်နိုင်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကလဲ့စားချေနိုင်မှာလဲ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုက်ရွှီကျိတို့ အုပ်စုသည် အနီးနားရှိ မြို့လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂျပန်လူမျိုးများသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ ငရဲမှ လာသော မိစ္ဆာများကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ထိုက်ရွှီကျိက အခြေအနေ အနည်းငယ် ကောင်းသော လူတစ်ဦးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို လီ ... ခင်ဗျားပြောတော့ ဂျပန်တွေက ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေလိုဆို။ အခု ဒီကလူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေကြတာလဲ"

ညီအစ်ကို လီ ဆိုသူမှာလည်း အံ့ဩနေပြီး "စီနီယာအစ်ကို ထိုက်ရွှီ၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်နေကြတာကတော့ ထူးဆန်းနေတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဓားသမား ချိုး က ရုတ်တရက် "ဟုတ်ပြီ! ရွှဲ့ရွှန်း က ဒီကို လူဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာတာဆိုတာ အားလုံး မှတ်မိကြမှာပါ။ ရွှဲ့ရွှန်း က ဒီမှာ လူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့လို့ ဂျပန်တွေက အပြင်လူဆိုရင် သရဲသဘက်လို ကြောက်နေကြတာ ဖြစ်မှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားမှ သဘောပေါက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျန်းဝူကျိ ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်ပဲပေါ့။ ရွှဲ့ရွှန်း က တကယ်ပဲ ဒီကို ရောက်နေတာပဲ။ ဒီသဲလွန်စကို လိုက်ရင် ရွှဲ့ရွှန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မြန်မြန် သိရတော့မှာပဲ!"

ထိုက်ရွှီကျိလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ စီနီယာနှင့် ဂျူနီယာ အများအပြား ရွှဲ့ရွှန်း လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ကလဲ့စားချေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်မှ ငါးရက်ခန့် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

ဝုန်းးး

ထိုစဉ်မှာပင် နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ အနီးနားရှိ အိမ်များနှင့် အဆောက်အဦးများ အက်ကွဲပျက်စီးကုန်ပြီး ဝေးလံသော ပင်လယ်ပြင်တွင်လည်း လှိုင်းလုံးကြီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထကြွလာသည်။ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေတော့သည်။

အခန်း (၂၄၀) ကုန်းပေါ်သို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်းနှင့် ဂျပန်ငလျင်

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

ထိုက်ရွှီကျိနှင့် တခြားလူများသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် အသည်းခိုက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လီမျိုးရိုးနှင့် လူကလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် "ငလျင်လှုပ်တာပဲ၊ အားလုံး သတိထားကြ။ အပေါ်က ပြိုကျလာတာတွေနဲ့ မပိစေနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ပင်လယ်နားတွင် နေထိုင်ပြီး ဂျပန်များနှင့် ထိတွေ့ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ဤအကြောင်းများကို သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြား ဓားသမားတစ်ဦးကလည်း "အားလုံး မကြောက်ကြနဲ့၊ ဒီမှာ လိမ့်ဆင်းလာမယ့် သစ်လုံးတွေ ကျောက်တုံးတွေ မရှိဘူး၊ ကွင်းပြင်ကျယ်တဲ့နေရာမှာပဲ သွားပုန်းကြ" ဟု အော်ပြောသည်။

ထိုဓားသမားသည် အော့မေ့တောင်နှင့် မဝေးသော ပါရှူး နယ်မှ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ငလျင်အကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ငလျင်လှုပ်လျှင် လူများစွာ သေဆုံးတတ်သဖြင့် သူသည် ဤသဘာဝဘေးကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိဘေးကင်းရေးထက် လူအုပ်ကြီးကို ကယ်တင်ရန်သာ ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်နေတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ သတိပေးချက်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသည်။ ဂျပန်အိမ်တစ်လုံးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး လူသုံးလေးယောက်မှာ အောက်တွင် ပိမိသွားတော့သည်။

"ဖယ်ကြ… ဖယ်ကြ"

လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း လမ်းပျောက်နေကြသည်။ ခြေထောက်များက ယိုင်နဲ့နေသည့်အပြင် မြေပြင်ကလည်း ဘေးတိုက် တုန်ခါနေသဖြင့် ဘယ်ကို သွားရမှန်းမသိဘဲ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အချင်းချင်း တွဲကူထားကြရာမှ တစ်ယောက်လဲလျှင် အုပ်စုလိုက် လဲကျကုန်ကြသည်။ အတွင်းအားကလည်း ပုံမှန်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ရှိသဖြင့် အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေကြရပြီး မကြာမီမှာပင် လူအချို့ ထပ်မံ ပိမိကာသေဆုံးကုန်သည်။

၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ဂျပန်လူမျိုးများမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်ကြသည်။ ကြောက်လန့်နေသော်လည်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး ကွင်းပြင်များသို့ ပြေးလွှားပုန်းအောင်းနိုင်ကြသည်။ သူတို့က ငလျင်နှင့် အသားကျနေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုက်ရွှီကျိတို့မှာမူ ဤကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်ကို မကြားဖူးကြပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ငလျင်သာမက ဆူနာမီပါ ပေါင်းစပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆူနာမီမှာ အလွန်မကြီးမားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မိုးစဲသွားပြီး မြေတုန်ခြင်းလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုက်ရွှီကျိတို့မှာ ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အတွင်းအား အခြေခံကြောင့်သာ ပြန်ထနိုင်ကြပြီး မိမိတို့လူများကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြတော့သည်။

ယခုအခါ မြို့လေးမှာ မြေပြင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီ။ လီမျိုးရိုးနှင့် လူသည် ထိုက်ရွှီကျိအနီးသို့ ရောက်လာပြီး "ကျွန်တော် မွေးကတည်းက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ငလျင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ တော်သေးတာပေါ့ ဒီမြို့မှာ လူသိပ်မများလို့၊ မဟုတ်ရင် လူတွေအများကြီး သေကုန်မှာ" ဟု တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုက်ရွှီကျိ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဂျပန်ရောက်ရောက်ချင်း ဤကဲ့သို့ ကြုံရသည်မှာ ကံဆိုးလွန်းသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သိုင်းပညာ အခြေခံရှိပြီး လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်၍သာ အသက်ဘေးမှ လွတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်စဉ်က လူနှစ်ယောက် လွင့်ပါသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်... ကျန်တဲ့သူတွေကို လိုက်ရှာကြစို့။ လူတွေအများကြီး ပျောက်ဆုံးသွားပုံရတယ်"

ထိုက်ရွှီကျိ သက်ပြင်းချရင်း လူစုကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အများစုမှာ ဒဏ်ရာရရုံသာ ရှိပြီး သေဆုံးသူ နည်းပါးသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းသမားများဖြစ်ကြသဖြင့် သာမန်လူများထက် ခံနိုင်ရည် ရှိကြသည်။

သို့သော် ရှာဖွေပြီးနောက် လူပေါင်း (၃၅၃) ဦးကို တွေ့ရှိရပြီး ၎င်းတို့အနက် (၁၂) ဦးမှာ ခြေလက်ကျိုးခြင်းများ ကြုံတွေ့ရသည်။ (၇၀) ကျော်မှာမူ သေဆုံးသွားကြသည်။ အဆိုပါ သေဆုံးသူများမှာ သိုင်းပညာ အားနည်းသော်လည်း ဇွဲဖြင့် လိုက်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ခရီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ကုန်းပေါ်ရောက်ရောက်ချင်း ငလျင်နှင့် ကြုံရသဖြင့် အခြားတစ်နိုင်ငံတွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရရှာသည်။

ထိုက်ရွှီကျိတို့မှာ သက်ပြင်းချရင်း "ဒီလို သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ရှေ့မှာတော့ ငါတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ကျန်းဆန်းဖုန်း ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ရောက်လာရင်တောင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒီသူငယ်ချင်းတွေ ခမျာ ကလဲ့စားချေဖို့ လာရင်းနဲ့မှ သူများနိုင်ငံမှာ သေသွားရရှာတယ်၊ ငါတို့ တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းပါတယ်" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဓားသမား ချိုး က "သူတို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဆန္ဒကို ငါတို့ အကောင်အထည်ဖော်ပေးကြတာပေါ့။ ရွှဲ့ရွှန်း ကို သတ်ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို အမိမြေဆီ ပြန်သယ်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးကြမယ်။ သူတို့ ဂူရှေ့မှာ ငါတို့ ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့တဲ့အကြောင်း သတင်းစကားပါးတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

အားလုံးမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြသည်။ သူတို့သည် ရွှေမွေးခြင်္သေ့မင်း နှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးရန် ပြင်ဆင်လာကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သဘာဝဘေးတွင် သေဆုံးရသည်မှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ပါရှူးနယ်မှ ဓားသမားသည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ "အရင်ကတော့ ဒီလို ငလျင်လှုပ်တာဟာ လောကကြီးရဲ့ ယင်နဲ့ယန် မညီမျှလို့ ကောင်းကင်ဘုံက အမျက်ထွက်တာလို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဇာတိမှာလည်း ဒီလို ခဏခဏ ဖြစ်ဖူးတယ်။ ငါတို့ ပါရှူးကလူတွေက ဥပဒေကို လေးစားတဲ့ ပြည်သူတွေပါ၊ ဘာလို့ ဒီလို အပြစ်ပေးခံရတာလဲ"

"အခု ဂျပန်မှာလည်း ဒီလိုဖြစ်တာ မြင်တော့မှ ငါ နားလည်သွားပြီ။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက အမျက်ထွက်တာ မဟုတ်ဘဲ တည်နေရာနဲ့ပဲ ဆိုင်တာ ဖြစ်မှာ။ ပါရှူးက မြေနိမ့်ပိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်သလို၊ ဂျပန်ကလည်း ပင်လယ်ထဲမှာ မျောနေတဲ့ လှေတစ်စင်းလိုပဲ၊ မတည်ငြိမ်တာ သဘာဝပဲ။ ဒါကို ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ" ဟု နာကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ဘေးကင်းရာသို့ လမ်းညွှန်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းနည်းနေကြတုန်းမှာပင် တစ်ဖက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျက်စီးနေသဖြင့် ရွှံ့ဗွက်ထဲမှ ခြေသံများမှာ အလွန်ပင် သိသာလှသည်။

ထိုက်ရွှီကျိတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျပန်လူမျိုး ရာပေါင်းများစွာသည် အင်္ကျီလက်များနှင့် ဘောင်းဘီနားများကို လိပ်တင်ထားပြီး သစ်သားတုတ်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုဂျပန်လူမျိုးများ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ကြောက်လန့်နေသလား သို့မဟုတ် မုန်းတီးနေသလား ခွဲခြားရခက်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ မကောင်းသည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် ထိုက်ရွှီကျိတို့ကို သားကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုက်ရွှီကျိ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ လီမျိုးရိုးနှင့် လူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို လီ၊ ခင်ဗျား ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ ဒီဂျပန်တွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရမ်းအေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ အသားတွေ့တဲ့ သားရဲတွေလိုပဲ၊ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်"