အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)

အခန်း (၂၄၅) ကျိုးကျစ်လော့၏ အကဲစမ်းမှု

ကျန်းဝူကျိသည် ဝူတန်တောင်သို့ သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသောအခါ ကျိုးကျစ်လော့သည်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါလိုစိတ် ပြင်းပြနေပေသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို ရှာဖွေရန် ပထမဦးဆုံး ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူမ၏ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်မှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သိုင်းပညာ အရည်အချင်းမှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်မားလာခဲ့ချေပြီ။ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် လိုအပ်သည်မှလွဲ၍ အတွင်းအား အပိုင်းတွင်မူ ကျိုးကျစ်လော့သည် ကျန်းဆန်းဖုန်း တစ်ဦးတည်းကိုသာ ချွင်းချက်ထား၍ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် အပါအဝင် မည်သည့် ဂိုဏ်းချုပ်ကိုမဆို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျိုးကျစ်လော့၏ ထူးကဲလှသော ပါရမီကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အော့မေ့ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ အားကိုးယုံကြည်မှုကို ခံရကာ ဂိုဏ်းဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်မှာ သူမ၏ နက်နဲသော အကြံအဖန်များကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ်တွင် ကျိုးကျစ်လော့သည် ငယ်စဉ်က ပရိယာယ် ဆင်ရသည်ကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်ဘဲ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က သူမ၏ ထူးချွန်သော ပါရမီကိုသာ အလေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူရင်းဝတ္ထု၏ နောက်ပိုင်းအခန်းများတွင် ကျိုးကျစ်လော့သည် ကိုးယင်ကျမ်းစာကို အတိုချုံး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလာခဲ့သည်။ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များထက် သာလွန်သော ယွီလျန်ကျိုးပင်လျှင် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်ရာ၌ အသက်ချင်းလဲရန်သာ ယုံကြည်ချက် ရှိခဲ့ပြီး ကျန်းဝူကျိ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ဖူးပေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က အခြားသော အကြောင်းအရင်းများလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ကိုးယင်ကျမ်းစာ၏ အတိုချုံး လေ့ကျင့်မှုမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ကျိုးကျစ်လော့၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူးသည်လည်း ထိုကျမ်းစာကိုပင် လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျိုးကျစ်လော့၏ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် အဖွဲ့သားများ ရှောင်လင်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးခရီးစဉ်မှစ၍ ကျိုးကျစ်လော့သည် ကျန်းဝူကျိ၏ အနီးအပါး၌သာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမသည် အချိန်အများစုကို ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအား လေ့ကျင့်မှု လမ်းညွှန်ချက်များဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ရာ ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျိုးကျစ်လော့သည် ကျန်းဝူကျိကို ရှာဖွေရန် တစ်ဦးတည်း ထွက်လာရဲသည့် သတ္တိ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ် သိုင်းလောကတွင် လက်ရှိ ကျိုးကျစ်လော့ကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်သူ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။ ထိုလူနည်းစုထဲတွင်လည်း ကျိုးကျစ်လော့ကို သိကျွမ်းသူများက အများစု ဖြစ်နေပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ အဆက်အသွယ်များနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူမကို ထိပါးဝံ့သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝူတန်တောင်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ် အားပြိုင်မှုများလည်း ရှိနေပေသည်။ အဓိကအားဖြင့် ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ရန်ယောင်ချင်းတို့ အကြားတွင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျစ်လော့သည် ရန်ယောင်ချင်း၏ သိုင်းပညာနှင့် ဉာဏ်ရည်ကို အကဲစမ်း၍ သူမအတွက် မည်မျှအထိ ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနိုင်သည်ကို တွက်ဆလိုနေပေသည်။

လက်ရှိတွင် ကျိုးကျစ်လော့က သူမ၏ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သူမှာ ကျောက်မိန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ယခုအခါ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ ကျောက်မိန်ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများဖြစ်သော ယင်းလီနှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့မှာ ပရိယာယ် မပြည့်ဝကြဘဲ ရှောင်ကျောက်မှာမူ ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသူဟု သူမ ယူဆထားသည်။

ကျိုးကျစ်လော့က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်မှာ သူရဲကောင်းရန်ကော် မျိုးဆက်၏ အရည်အချင်းက ဘယ်လိုများ ပါလိမ့်၊ သူမကရော ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲမည့် ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေမလား၊ ငါ အကဲစမ်းကြည့်ရမည် ဟု ဖြစ်သည်။ စင်စစ် ကျိုးကျစ်လော့သည် မိမိ၏ သိုင်းပညာနှင့် ဉာဏ်ရည်အပေါ် များစွာ ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။ ဤသည်မှာ အကဲစမ်းခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤရန်ယောင်ချင်းမှာ သူမ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားသည်။ သို့သော် ကိစ္စအဝဝသည် ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ကျိုးကျစ်လော့သည် ရန်ယောင်ချင်းကို အစ်မကြီးဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဝေါ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ဟန် ပြုမူနေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ အစွမ်းကို အကဲစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မကြီးရန်၊ ကျွန်မဖြင့် အစ်မကြီးကို တွေ့ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိတယ်၊ ကျွန်မတို့ အတူတူ ခရီးသွားရတာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲနော်" ဟု ကျိုးကျစ်လော့က ချိုသာစွာ ပြောရင်း ရန်ယောင်ချင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရလဒ်မှာ အလွန် အနေရခက်စရာ ဖြစ်သွားပေသည်။ ရန်ယောင်ချင်းမှာ အဆင့်မြင့် ကိုးယင်ကျမ်းစာ အတွင်းအားကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ရာ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်ကို တစ်နှစ်ကျော်မျှသာ လေ့ကျင့်ထားသော ကျိုးကျစ်လော့ထက် များစွာ အင်အားကြီးမားနေပေသည်။ ကိုးပါးနေဝန်း အတွင်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်သော်လည်း ရန်ယောင်ချင်း၏ အတွင်းအားဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရပေသည်။

ကျိုးကျစ်လော့မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမကို ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်သူမှာ ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ အတွင်းအား တိုးတက်လာသည်ကို သိရှိ၍ ကျန်းဝူကျိနှင့် အကဲစမ်းရန် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် လာရောက်ကာ အလောင်းအစားပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုစဉ်က သူမ၏ အတွင်းအားဖြင့် ကျန်းဝူကျိကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာတွင် သမုဒ္ဒရာကြီးထဲသို့ စီးဝင်သွားသော စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုအခါက ကျိုးကျစ်လော့မှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အလောင်းအစား ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

အလောင်းအစား၏ စည်းကမ်းချက်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ အထူးတောင်းဆိုချက် အချို့ကို လိုက်လျောရန် ဖြစ်ပြီး ထိုတောင်းဆိုချက်များမှာ ကန့်သတ်ချက်အတွင်း ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် လွန်ကဲလှပေသည်။ ယနေ့တိုင် ကျိုးကျစ်လော့ မှတ်မိနေသည်မှာ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ လက်များ၊ ပါးစပ်နှင့် ရင်ဘတ်တို့မှာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်လည်း ဤရန်ယောင်ချင်းက သူမအား ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးနေပြန်ပေသည်။ ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့် ကျိုးကျစ်လော့မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ငါ အလွန် ဂုဏ်ယူရသော အတွင်းအားမှာ ဝူကျိကို မယှဉ်နိုင်ရုံသာမက ယခုတော့ ဤရန်ယောင်ချင်းကိုလည်း များစွာ ရှုံးနိမ့်နေပါလား ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ကျိုးကျစ်လော့က ကြည့်လိုက်ရာ ရန်ယောင်ချင်းမှာ သူမထက် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ကြီးသည်ကို တွေ့ရပေသည်။ သူမ၏ သိုင်းပညာက ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ၊ အတွင်းအား တစ်ခုတည်းကို ကြည့်လျှင်ပင် သူမနှင့် ဆရာသီလရှင် မြဲ့ကြွယ်တို့ နှစ်ဦးပေါင်းလျှင်ပင် ရန်ယောင်ချင်း၏ တစ်ဝက်ကို မမှီနိုင်ပေ၊ ကွာခြားချက်မှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး ကျိုးကျစ်လော့မှာ အခြားနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက မသာလွန်ရင်တော့ မင်းကို ဉာဏ်စမ်းကြည့်ရတာပေါ့၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ ဉာဏ်ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ဟု စဉ်းစားမိပြန်သည်။ သို့သော် ထိုအခါတွင်လည်း အနေရခက်စရာများသာ ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ ရန်ယောင်ချင်းမှာ မည်သည့် နည်းလမ်းကိုမျှ အမှုမထားဘဲ တည်ငြိမ်နေပေသည်။ ကျိုးကျစ်လော့၏ ပရိယာယ်များဖြင့် ပြုမူသမျှကို သူမက လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို စိတ်ထဲတွင်လည်း မှတ်မထားပေ။

ဤသည်က ကျိုးကျစ်လော့ကို ပို၍ စိတ်ဓာတ်ကျစေပေသည်။ ငါ သေချာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပရိယာယ်လေးတွေက မင်း မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလား ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို သူမ လက်ခံနိုင်သော်လည်း သိုင်းပညာတွင် များစွာ ရှုံးနိမ့်ရုံသာမက မိမိ၏ ပရိယာယ်များကိုပါ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံရခြင်းကို မည်သူက သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် လျစ်လျူရှုခံရခြင်းမှာ လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်ပေသည်။

ဘာမျှ မတတ်နိုင်သဖြင့် ကျိုးကျစ်လော့မှာ လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံလိုက်ရပြီး ရန်ယောင်ချင်းအပေါ် များစွာ ပိုမို ယဉ်ကျေးလာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ မိမိနှင့် မတူဘဲ လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံရမည်ကို သူမ စိတ်ထဲက သိရှိသွားပြီး ရန်ယောင်ချင်းသည်လည်း သူမနှင့် မည်သည့် ကိစ္စကိုမျှ ငြင်းခုံနေမည် မဟုတ်သည်ကို နားလည်သွားပေသည်။

စင်စစ်အားဖြင့် ရန်ယောင်ချင်းသည် ကျိုးကျစ်လော့၏ ပြုမူချက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖြေရှင်းရန် စိတ်မပါခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ အရည်အချင်း မပြည့်ဝသည့်အခါမှသာ ပရိယာယ်များကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ယောင်ချင်းကဲ့သို့ ထူးကဲသော အလှအပ၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ အရှိန်အဝါနှင့် သိုင်းပညာတို့ ရှိနေသူအဖို့ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ပါမည်နည်း။

ကျိုးကျစ်လော့မှာမူ ယခင်က အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် ထိုပရိယာယ်လေးများကို အသုံးပြုတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ သိုင်းပညာ အရည်အချင်းဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းငယ်လေးများကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့သည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိပေ။

ကျန်းဝူကျိမှာမူ ဤကိစ္စများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျိုးကျစ်လော့ကို စနောက်တတ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူနှင့် ရန်ယောင်ချင်းတို့မှာ ကျိုးကျစ်လော့၏ အခန်းနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော အခန်းတွင် အတူတူ တည်းခိုကြပြီး ညဘက်တွင် ကျိုးကျစ်လော့အတွက် အသံအချို့ ပြုလုပ်ပေးရာ သူမမှာ မျက်နှာများ နီရဲကာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

ကျိုးကျစ်လော့မှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိသည်။

"ဒီလူတွေကတော့ တကယ်ပဲ အရှက်ကို မရှိကြဘူး၊ ငါ့ကိုများ လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေကြတယ်"

သို့သော် ညဉ့်နက်ပိုင်းရောက်လျှင်မူ ကျန်းဝူကျိသည် ကျိုးကျစ်လော့၏ အခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် လာရောက်လေ့ ရှိပေသည်။

"ကျစ်လော့... အိပ်ပြီလား၊ အစ်ကို ဝင်လာခဲ့မယ်" ဟု ကျန်းဝူကျိက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ကျိုးကျစ်လော့က မျက်စောင်းလေး ထိုးရင်း ဆိုသည်။

"ရှင်... ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ဟိုဘက်ခန်းမှာပဲ သွားနေလေ၊ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ"

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ စင်စစ် ကျန်းဝူကျိသည် စည်းကမ်းရှိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ မည်သည့်အခါမျှ အဓမ္မ မပြုမူပေ။ ကျိုးကျစ်လော့သည် ဆရာကြီး မြဲ့ကြွယ်အား လက်မထပ်မီ လွန်ကဲသော ပြုမူမှုများ မပြုလုပ်ရန် ကတိပေးထားခဲ့သဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် အခြားသော နည်းလမ်းလေးသွယ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ရာ ၎င်းက ကျိုးကျစ်လော့ကို ဒေါသထွက်စေသလို ပျော်ရွှင်စေပြီး သူမကို လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လိုက်လျောလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ကျစ်လော့ရဲ့၊ အစ်ကို မင်းကို မဖျက်ဆီးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... အခြားနည်းလမ်းလေးတွေနဲ့တော့ ကိုယ့်ကို အဖော်ပြုပေးရမယ်နော်"

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကျိုးကျစ်လော့မှာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ဘဲ လိုက်လျောရတော့သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် အဖော်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရာ ခရီးစဉ်အတွင်းရှိ ညအချို့မှာ ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့ သုံးဦးသည် ဝူတန်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဝူတန်တောင်၏ ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ တောင်ခြေမှ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် တိမ်တိုက်နှင့် မြူခိုးများသည် ပါးလွှာသော ပိတ်စလေးများကဲ့သို့ လွင့်မျောနေပြီး နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ တောင်တော်၏ အလှကို ပေါ်လွင်စေပေသည်။ ဝူတန်တောင်တက် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

အဝေးတွင် ထောင်ထွက်နေသော တောင်ထွတ် ခုနစ်ဆယ်ကျော်မှာ ထျန်းကျူးတောင်ထွတ်သို့ မျက်နှာမူထားကြရာ တောင်တန်းအပေါင်းက ဦးညွှတ်နေသည့်အလား ခန့်ညားလှပေသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ တည်ရှိနေပြီး သစ်ကိုင်းကြားမှ တိုးဝင်လာသော နေရောင်ခြည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပေသည်။ တောင်လေဝှေ့လိုက်တိုင်း ထိုင်ပင်များ၏ တိုးတိုးသံမှာ ရှေးဟောင်း တရားဓမ္မ သံစဉ်များကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကွေ့ကောက်သော တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း သွားပါက ဝူတန်ဂိုဏ်း တပည့်များ နေထိုင်ရာ တာအို ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးများကို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တွေ့နိုင်ပြီး အလွန်ပင် ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းလှပေသည်။ အမွှေးတိုင်နံ့များ ပျံ့လွင့်နေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါလည်း ရှိနေပေသည်။ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော အဆောက်အဦးများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ခံ့ညားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ နန်းတော်နံရံနီနီနှင့် ရွှေရောင် အုတ်ကြွပ်များမှာ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၊ ထိုင်ပင်များနှင့် လိုက်ဖက်စွာ တည်ရှိနေပေသည်။ တိုင်ဟယ် နန်းတော်မှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ထျန်းကျူးတောင်ထွတ်ကို နောက်ခံထား၍ မိုးနှင့်မြေကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့်အလား တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်မှာ နတ်နန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူတန်တောင်၏ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း အလှမ်းတိုင်း၌ သမိုင်းကြောင်း၏ လေးနက်မှုနှင့် သဘာဝတရား၏ လက်ဆောင်များကို ခံစားရပေသည်။ ဤနေရာရှိ မြက်တစ်ပင် သစ်တစ်ပင်တိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို အိပ်မက်ဆန်သော နတ်ဘုံနတ်နန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေပေသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဝူတန်တောင်တွင် တရားအားထုတ်၍ ဝူတန်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ကို အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤရှုခင်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အခြားသော နေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် သာလွန်လှပေသည်။

အခန်း (၂၄၆) အချစ်မီးတောက်လောင်နေသော ဆုန့်ချင်းရှူး

ရန်ယောင်ချင်းသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်အာရုံကြည်နူးနေပုံရကာ ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

"ဒီနေရာရဲ့ ရှုခင်းက တကယ်ကို လှပတာပဲ၊ သဘာဝတရားရဲ့ တရားသဘောတွေ ကိန်းဝပ်နေသလိုပဲ၊ ဆရာကြီးကျန်းက ဝူတန်ဂိုဏ်းကို ဒီနေရာမှာ တည်ထောင်ခဲ့တာဟာ ဒီရှုခင်းတွေနဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်လှပါတယ်"

ကျိုးကျစ်လော့၏ မျက်နှာတွင်လည်း အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတဟန်များ ပေါ်လွင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဝူတန်တောင်ကို ပထမဆုံး ရောက်လာခဲ့တာက အဖေကွယ်လွန်ပြီးတဲ့ နောက်မှာပဲ၊ ဆရာကြီးကျန်းက ကျွန်မကို ဝူတန်တောင်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မိန်းကလေး ဖြစ်နေတော့ ဒီမှာနေဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုပြီး ဆရာမကြီးဆီမှာ တပည့်အဖြစ် သွားအပ်ပေးခဲ့တာလေ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ ရရှိထားသမျှ အရာအားလုံးဟာ ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲလို့ ဆိုရမှာပါ"

ကျန်းဝူကျိကမူ ရယ်မောလျက် -

"ဒါကလည်း ရေစက်ကြောင့်ပါပဲ၊ တကယ်လို့ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆရာဖိုးဖိုးတို့သာ ရှိမနေခဲ့ရင် မင်းရဲ့အဖေလည်း သေချင်မှ သေမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးကျစ်လော့က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းရင်း -

"ယွမ်စစ်သားတွေက အရမ်းရက်စက်ကြတာပဲ၊ အဖေသေဆုံးတာကို ရှင့်တို့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ၊ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ ရှင့်နဲ့သာ မဆုံခဲ့ရင် ကျွန်မက သာမန် လှေထိုးသမားရဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာ၊ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေတွေလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်သလို ကျွန်မတို့ကြားက ဒီလိုပတ်သက်မှုမျိုးလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျိုးကျစ်လော့သည် ကျန်းဝူကျိကို အလွန်နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့မှုတို့မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။ ကျန်းဝူကျိကလည်း အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးကျစ်လော့၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ကြင်နာမှုအပြည့် ပြသလိုက်သည်။

ရန်ယောင်ချင်းကလည်း ပြုံးရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျစ်လော့က အရမ်းလှလို့လည်း ဖြစ်မှာပါ၊ မဟုတ်ရင် ဒီရေစက်က ဒီလောက်အထိ ခိုင်မြဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဝူကျိက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"အိုး... ယောင်ယောင်၊ မမကတောင် ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်ရဲနေပြီပေါ့၊ တကယ့်ကို အပြစ်ပေးဖို့ ကောင်းနေပြီ" ဟု ဆိုကာ ရန်ယောင်ချင်း၏ ချိုင်းကြားကို လက်ဖြင့် လှမ်း၍ ကလိထိုးလေရာ ရန်ယောင်ချင်းမှာ မထိန်းနိုင်အောင် ရယ်မောရင်း သူ၏လက်ကို အသာအယာ ကာကွယ်နေရတော့သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောရင်း တောင်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုတ်တရက် ဝူတန်ဂိုဏ်း တပည့်ငယ် အချို့က သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေရာက ဝူတန်ရဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ နယ်မြေဖြစ်ပါတယ်၊ ဧည့်သည်တော်များ ခေတ္တရပ်တန့်ပေးပါ"

ကျန်းဝူကျိက ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် -

"ဘာလဲ... ငါတောင် ရပ်ရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက... အာ... ဝူကျိ ဦးလေး ပါလား"

ထိုတပည့်ငယ်များမှာ အစပိုင်းတွင် မည်သူက ဤမျှ စကားကြီးစကားကောင်း ပြောရဲသနည်းဟု အံ့ဩနေကြသော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွံ့အသွားကြပြီး အမြန်ပင် ဝတ်ပြု နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် သိုင်းလောကကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ကျန်းဝူကျိအပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ် ရှိသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျန်းဝူကျိသည် ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ သူသည် မင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝူတန်၏ တတိယမျိုးဆက် တပည့်များထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်း နှစ်မျိုးစလုံးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ မင်ဂိုဏ်းအတွက်ရော ဝူတန်ဂိုဏ်းအတွက်ပါ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက်

"မဆိုးပါဘူး၊ မင်းတို့ ငါ့ကို မှတ်မိသေးသားပဲ၊ မမှတ်မိဘူးဆိုရင်တော့ ငါ တောင်ပေါ်ကို အတင်းတက်သွားတော့မှာ" ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ စနောက်နေသော်လည်း ထိုတပည့်ငယ်များမှာ ချွေးပြန်သွားကြပြီး အမြန်ပင် ပြန်ပြောကြသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း သိုင်းကျင့်နေတာနဲ့တင် စိတ်ဖောက်ပြီး ဝူကျိ ဦးလေးကို မမှတ်မိနိုင် ဖြစ်သွားရပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

သူတို့မှာ အသက် တစ်ဆယ့်ငါး၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ အောက် မျိုးဆက်တစ်ဆင့် နိမ့်သူများဖြစ်သဖြင့် 'ဦးလေး' ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိက ဝူတန်တောင်ပေါ်တွင် ယွမ်နန်းတွင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်ကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ်နှင့်အတူ ဂုဏ်ယူစိတ်များ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကျန်းဝူကျိကို အစပိုင်းတွင် မမှတ်မိရခြင်းမှာ သူ့ကို မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအတောအတွင်း ကျန်းဝူကျိ၏ သိုင်းပညာနှင့် အတွင်းအားမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စနောက်ပြောဆိုတတ်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အပြုအမူ တိုင်းတွင် ယခင်နှင့် မတူသော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ရှိနေပေသည်။ သူသည် မည်သည့် လက်နက်မျှ မကိုင်ထားသော်လည်း လူတို့ကို ကြောက်ရွံ့သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေပေသည်။

"ဒါနဲ့ ငါ မမေးရသေးဘူး၊ ဝူတန်က ပုံမှန်ဆိုရင် ဧည့်သည်တွေကို တံခါးပိတ်ထားလေ့ မရှိပါဘူး၊ အခုက ဘာသဘောလဲ" ဟု ကျန်းဝူကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဝူတန်တောင်တွင် တောင်ဝက်၌ တပည့်များ ကင်းလှည့်နေလေ့ရှိသော်လည်း ဧည့်သည်များကို မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းသာ မေးမြန်းပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ သိုင်းလောကသားများတွင် အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိပါက ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များကပင် ကိုယ်တိုင် ကူညီပေးတတ်ကြရာ ဝူတန်ဂိုဏ်းသည် အလွန်ပင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်သော ဂိုဏ်းဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ တံခါးပိတ်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အဝင်မခံခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေပေသည်။

တပည့်ငယ်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်

"ဦးလေးဝူကျိ၊ ဒီကိစ္စက အတော်လေး အရေးကြီးလို့ ကျွန်တော်တို့ တပည့်တွေ လွယ်လွယ် မပြောရဲလို့ပါ" ဟု ဆိုရင်း ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ရန်ယောင်ချင်းတို့ဘက်သို့ အကြည့်များ ရောက်သွားကြသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် သူတို့က ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ရန်ယောင်ချင်းတို့ သတင်းအပြင်သို့ ဖြန့်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိက

"ဒီနှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ဇနီးလောင်းတွေပဲ၊ သူတို့က လုံးဝ ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေမို့လို့ စိတ်ချလက်ချ ပြောနိုင်ပါတယ်၊ ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အကုန် တာဝန်ယူတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ တာဝန်ယူမှုကို ပြသရပေမည်။ ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ရန်ယောင်ချင်းတို့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ကတိစကား ရရှိပြီးနောက်တွင်မှ တပည့်ငယ်များမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်

"ကျွန်တော်တို့ ဝူတန်ဂိုဏ်း တံခါးပိတ်ထားတာ တစ်လကျော် ရှိပါပြီ၊ အပြင်လူတွေကိုတော့ အဘိုးဆရာနဲ့ ဦးလေးကြီးဆုန့်တို့ တရားကျင့်နေလို့ ဧည့်မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ပြဿနာက ဦးလေး ဆုန့်ချင်းရှူးဆီမှာ ရှိနေတာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

ဟင်... ဆုန့်ချင်းရှူးလား။

ဆုန့်ချင်းရှူးအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝူကျိမှာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး

"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြစမ်း" ဟု ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

တပည့်ငယ်များလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အမြန်ပင် ပြောပြကြသည်။

"ဒီလိုပါ၊ ဦးလေး ဆုန့်ချင်းရှူးက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဦးလေးဝူကျိကို ကူညီပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက သိုင်းပညာရှင်တွေကို ကယ်တင်ပြီး ပြန်လာကတည်းက စိတ်ဓာတ်တွေ အကြီးအကျယ် ကျနေတာပါ၊ သိုင်းကျင့်တာကိုလည်း စိတ်မပါတော့ဘဲ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း တောင်အောက်ကိုပဲ ပြေးဆင်းနေတာပါ၊ ဦးလေးကြီးဆုန့်က ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးရင်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ စိတ်ထဲမှာပဲ ကြိတ်ခံစားနေတာ၊ သူ ဒီလို ပျင်းရိနေတာကို မြင်တော့ ဦးလေးကြီးဆုန့်က သူ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အပေါ် စွဲလမ်းနေပြီဆိုတာ သိသွားပြီး တောင်အောက်ကို ပေးမဆင်းဘဲ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တာပါ၊

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တာက ပိုဆိုးသွားစေတယ်၊ ဦးလေး ဆုန့်ချင်းရှူးက အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အမြဲတမ်း ပြန်အဖမ်းခံရတာပဲ၊ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျနေရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး သူ ဖျားနာသွားတယ်၊ အစားလည်း မစား ရေလည်း မသောက်နဲ့ လူကလည်း အရမ်းပိန်သွားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမြင်မြင် စိတ်မနှံ့တဲ့လူလိုမျိုး ငေးငေးငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေတာ၊

ဒါကြောင့် အဘိုးဆရာနဲ့ ဦးလေးကြီးဆုန့်တို့က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ကုသပေးပေမဲ့ ဘာမှ မထူးခြားလာဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုဆိုးလာတာက ဝူတန်ကို ဧည့်သည်တွေ လာတိုင်း ဦးလေး ဆုန့်ချင်းရှူးက အပြေးအလွှား သွားကြည့်တတ်ပြီး ပြန်လာရင်လည်း စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြန်လာတာပဲ၊ ဦးလေးကြီးဆုန့်က ဒီကိစ္စက ဝူတန်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ ဆုန့်ချင်းရှူးကိုလည်း ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေအောင် ပေးမထားနိုင်ဘူးလို့ ဆိုပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လမှာ တံခါးပိတ်လိုက်တာပါ၊ ဆုန့်ချင်းရှူးရဲ့ အခြေအနေ သက်သာလာမလားလို့ မျှော်လင့်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်လူတွေကိုတော့ အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်တာမို့ တရားကျင့်နေတယ်လို့ပဲ လိမ်ညာပြောထားရတာပါ"

“အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်တာ”

ဤအကြောင်းများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိက "အံ့ဩစရာပဲ" ဟု အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ ဆုန့်ချင်းရှူး တစ်ယောက် တကယ်ပဲ စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်သည် အမြော်အမြင် ရှိသူဖြစ်ရာ ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျိုးကျစ်လော့အပေါ် စွဲလမ်းနေသည်ကို ရိပ်မိပုံရသည်ဟု သူ သိထားသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို၏ ဇနီးကို မပြစ်မှားအပ်သည့်အပြင် ကျိုးကျစ်လော့သည်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် တစ်သက်တာ ကတိပြုထားသူ ဖြစ်ရာ ဆုန့်ယွမ်ချောင်အနေဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူးကို ကျိုးကျစ်လော့နောက်သို့ လိုက်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ဆုန့်ချင်းရှူးကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းမှာ ပုံမှန် လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျစ်လော့ ကိစ္စကြောင့်သာမကဘဲ ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ရည်မှန်းချက် ကင်းမဲ့နေမှုက ဆုန့်ယွမ်ချောင်ကို စိတ်ပျက်စေပုံရသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ အမြင်တွင်မူ အချစ်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် ယောကျာ်းကောင်း ပီပီ အဘိုးဆရာကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် တွန်းအားအဖြစ် အသုံးချပြီး အနာဂတ် ဝူတန်ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ မည်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးကိုမဆို လက်ထပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ မမေ့နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အသုံးမကျသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် အဖြစ်မခံသင့်ပေ၊ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်သည် ပြင်းထန်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ဆုန့်ချင်းရှူးကို ပိတ်လှောင်၍ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ဆုန့်ယွမ်ချောင် ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အသုံးမကျသူ ဖြစ်နေကြောင်း သက်သေပြလိုက်လေပြီ။

အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်ပြီးနောက် သူသည် စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ယခုလက်ရှိ နွမ်းလျ ဟောင်းနွမ်းနေမည့် ရုပ်သွင်ကိုပင် မြင်ယောင်နေမိချေတော့သည်။