အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

အခန်း (၂၄၇) ဆုန့်ချင်းရှူးအပေါ် ကျိုးကျစ်လော့၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှု

ကျန်းဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုတာအို တပည့်ငယ်များမှာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးများ ဖြစ်သွားကြကုန်သည်။

"ဟို... ဦးလေးဝူကျိ၊ ဦးလေး ဆုန့်ချင်းရှူးက ဦးလေးရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုပဲဥစ္စာ၊ သူ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ ကြားရတာကို ဦးလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းသာနေရတာလဲ" ဟု တပည့်ငယ်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ထိုသူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်ရဲ့ ဝေဒနာက ဘာလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ငါ ကုပေးနိုင်မယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါသိလို့ ဝမ်းသာနေတာလေ၊ အဲဒါ ဘာမှားလို့လဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးဆေးနေသော်လည်း ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။ ထိုတပည့်ငယ်မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်သွားပြီး အမြန်ပင် ပြန်ပြောသည်။

"ဒီတပည့်က လျှာရှည်မိပါတယ်၊ ဦးလေးဝူကျိမှာ ကုသပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ခင်ဗျာ၊ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

အခြားသော တပည့်ငယ်များလည်း ဗီဇအရ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဘာမှ မပြောရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြချေပြီ။

"ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့က ငါ့ရဲ့ ဆရာဖိုးဖိုးကို လာတွေ့တာ၊ ငါတို့ကို ဆက်ပြီး လမ်းမပိတ်ကြနဲ့တော့၊ ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ တောင်ပေါ်တက်သွားမယ်"

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုတပည့်ငယ်များကို ဆက်၍ မစနောက်တော့ပေ။ ကလေးများမှာ အသက်သိပ်မကြီးကြသေးရာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂုဏ်သတင်း အလွန်ကြီးမားနေခြင်းမှာလည်း ကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒီတပည့်တို့ နာခံပါ့မယ်"

ထိုတာအို တပည့်ငယ်များသည် လေးစားသမှုဖြင့် အရိုအသေပေးကြပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပေသည်။ ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် စကားပြောရသည်မှာ သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဖိအားကြီးမားလှသဖြင့် အသက်ပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြပေ။ ယခု ကျန်းဝူကျိ ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ကြတော့သည်။

ထိုတပည့်ငယ်များ ပြေးထွက်သွားကြပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိက ကျိုးကျစ်လော့ကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျစ်လော့... စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်ရဲ့ ဝေဒနာက ဘယ်မှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ"

ကျိုးကျစ်လော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့်

"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ သူနဲ့ ကျွန်မက ရင်းနှီးတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ဆိုလေသည်။

လက်ရှိ ကျိုးကျစ်လော့၏ အမြင်တွင် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော သခင်လေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဒါတူးမြို့တွင် ရှိနေစဉ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆုန့်ချင်းရှူးသည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ အကယ်၍ သူမက ပြန်ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ဆုန့်ချင်းရှူးက မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲဘဲ ရှောင်ဖယ်သွားတတ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ကျိုးကျစ်လော့က ဆုန့်ချင်းရှူးသည် စပ်စုသောစိတ်ဖြင့် ကြည့်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် သူမကို အမြဲတမ်း စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပြီး ထိုအကြည့်များထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ချစ်ခင်စွဲလမ်းမှု အချို့ ပါဝင်နေသည်ကို သတိပြုမိလာရာ ကျိုးကျစ်လော့ကို အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် မရေမရာသော အချစ်ကစားပွဲများကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ပရိယာယ် များလှသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းကိုသာ နေရာပေးထားပြီး အခြားသူ မရှိပေ။ အခြားသော အမျိုးသားများအဖို့ သူတို့က ယဉ်ကျေးပျူငှာလျှင် သူမကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံမည် ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ ဘောင်ကျော်လာပါက ကျိုးကျစ်လော့သည် ဓားဖြင့် ထိုးရန် ဝန်လေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ကျိုးကျစ်လော့၏ အမှတ်သညာတွင် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ယဉ်ကျေးခြင်းနှင့် ကျော်လွန်ခြင်း အကြားတွင် ရှိနေပေသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးသည် သူမနှင့် စကားပြောလျှင် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ အလိုသို့ အလွန်အမင်း လိုက်လျောလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူသည် သူမကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်တတ်ပြီး ထိုအကြည့်များမှာ ကျိုးကျစ်လော့အတွက် အလွန် အနေရခက်စေပေသည်။

လက်ရှိ ကျိုးကျစ်လော့သည် ဆုန့်ချင်းရှူးအပေါ် မည်သည့် ခံစားချက်ကောင်းမျှ မရှိပေ။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍သာ အပြင်ပန်း ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ကျိုးကျစ်လော့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ မသိတာလား၊ စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်က မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတာလေ၊ အခု သူ ဖြစ်နေတာက သိသိသာသာကို အချစ်နာ ကျနေတာပဲ"

ကျိုးကျစ်လော့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဝူကျိ ကိုကို၊ ရှင် ပြောတာ မမှန်ဘူးနော်၊ သူက ကျွန်မကို လွမ်းချင်လွမ်းလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့အပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး၊ ဒါကို အချစ်နာ ကျတယ်လို့ မခေါ်ဘူး၊ အလွန်ဆုံးရှိလှ သူ့ဘက်က တစ်ဖက်သတ် စွဲလမ်းနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ရန်ယောင်ချင်းက ဘေးမှနေ၍ စနောက်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဝူကျိ ကိုကိုနဲ့သာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွမ်းနေကြရင်တော့ အဲဒါကို အချစ်နာ ကျတယ်လို့ ခေါ်လို့ရတာပေါ့"

ကျိုးကျစ်လော့သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန် ပွင့်လင်းသွားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးရန်က ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကို တကယ် သိတာပဲ"

ဤအတောအတွင်း ကျိုးကျစ်လော့မှာ ရန်ယောင်ချင်းထက် ငယ်သဖြင့် ရန်ယောင်ချင်းက ကျိုးကျစ်လော့ကို ခဏခဏ စနောက်လေ့ ရှိသည်။ ဤသည်မှာလည်း ကျိုးကျစ်လော့သည် ရန်ယောင်ချင်းအပေါ် ရန်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ရန်ယောင်ချင်းမှာ သာမန် အမျိုးသမီးများနှင့် မတူကြောင်း၊ မိမိအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်သလို သွားရောက် မပတ်သက်သင့်သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် တမင်တကာ ရင်းနှီးအောင် ပြုမူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ယောင်ချင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် နောက်ပြောင်တတ်သော်လည်း အလွန်ပင် သတိကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးကျစ်လော့သည်လည်း စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ရန်ယောင်ချင်း၏ နတ်သမီးကဲ့သို့သော သဘာဝကို အမှန်တကယ်ပင် နှစ်သက်သဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဝူကျိကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိထားပြီး ကျိုးကျစ်လော့ကဲ့သို့သော ညီမလေးတစ်ဦး ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် ရန်ယောင်ချင်း ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှုများ ရရှိနေပြီး တစ်နေ့လုံး ပြုံးရွှင်နေတတ်ကာ ပို၍ တက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အလွန် ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင်ပင် သွေးရောင်လေးများ ယှက်သန်းလာကာ ပို၍ သက်ဝင်လှပလာပေသည်။

ရန်ယောင်ချင်းက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိသလောက်တော့ ဆုန့်ချင်းရှူးက ဝူတန်ရဲ့ တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံးကပဲ၊ သိုင်းပညာရော စရိုက်ပါ အလွန် ကောင်းမွန်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ သူက ဘာလို့ ကျစ်လော့ ညီမလေးကို သဘောကျတာနဲ့တင် ဒီလောက်အထိ စိတ်မနှံ့ ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ကျိုးကျစ်လော့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးရန်၊ အဲဒါက မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ ဝူကျိ ကိုကိုကလည်း ဝူတန်ရဲ့ တတိယမျိုးဆက် တပည့်ပဲဥစ္စာ၊ ဆုန့်ချင်းရှူးရဲ့ အဆင့်မရှိတဲ့ အရည်အချင်းတွေက ဝူကျိ ကိုကိုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ၊ သူက ဝူတန်ရဲ့ တတိယမျိုးဆက် ထိပ်သီးတပည့်လို့ တကယ်ပဲ အခေါ်ခံရမှာလား"

စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးကျစ်လော့က အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင် ပြုဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ပြောစရာ ရှိသေးတယ်၊ အဲဒီ ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျွန်မကို မြင်ရင်ပဲ အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားသလိုမျိုး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတာ၊ စကားပြောရင်လည်း အသံက တိုးတိုးလေးနဲ့၊ ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

သူမ၏ လေသံထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် အထင်သေးမှုတို့မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။ ကျန်းဝူကျိသည်လည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချွေးပြန်သွားပြီး "အချစ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်တဲ့လူတွေက ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ် မကောင်းပါလား" ဟု တွေးတောနေမိသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးသည် သူမကို တွေ့လျှင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စကားပြောခြင်းမှာ သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးလွန်းသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ သူမ စိတ်ဆိုးမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းဝူကျိ စဉ်းစားမိသည်မှာ ရန်တိန့်ထျန်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ သိက္ခာမဲ့စွာ သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား၊ အချစ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်သူတွေက ဘယ်လိုလုပ် ရလဒ်ကောင်း ရနိုင်မှာလဲ ဟု ဖြစ်သည်။ မင်းကတော့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဂရုစိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်လို့ ထင်နေမှာပေမဲ့ နတ်သမီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒါက မင်းရဲ့ အားနည်းချက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့ ပွင့်လင်းပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့သော အပြုအမူများကသာ ယောကျာ်းကောင်း၊ လင်ကောင်း တစ်ယောက်အဖြစ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ မရှိပေ။

ရန်ယောင်ချင်းကလည်း ပါးစပ်လေးကို ပိတ်၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျစ်လော့ ညီမလေးရဲ့ ရင်ထဲမှာ မင်းရဲ့ ဝူကျိ ကိုကို တစ်ယောက်ပဲ ရှိနေတာကိုး၊ အခြား အမျိုးသားတွေက မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ သဘောကျကျ အမှားကြီး မှားနေကြတာပဲ"

ကျိုးကျစ်လော့သည် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစ်မကြီးရန်၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မနဲ့ ဝူကျိ ကိုကိုရဲ့ ပတ်သက်မှုကို လူတိုင်း သိကြတာပဲ၊ ဒါကို ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျွန်မကို မရပ်မနား စိုက်ကြည့်နေသေးတယ်၊ တစ်ခါတလေဆို ဘာမှန်းမသိတဲ့ စကားတွေ လာပြောသေးတာ၊ ဒါက တကယ့် ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို လူမျိုးကို ဝူကျိ ကိုကို မရှိရင်တောင် ကျွန်မကတော့ လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဝူကျိက တွေးမိသည်မှာ "မူရင်းဝတ္ထုထဲမှာတော့ မင်းက ဆုန့်ချင်းရှူးကို လက်ထပ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မူရင်းဇာတ်လိုက်ကို ရွဲ့ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ မိန်းမသားတွေရဲ့ စိတ်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ ဘာထူးမှာလဲ" ဟု ဖြစ်သည်။ မူရင်းဝတ္ထုကို ဖတ်စဉ်က သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်ပင် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ သူသည် ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်နေပေပြီ။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကဲ... သွားကြရအောင်၊ ရောက်မှတော့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့၊ စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်က ငါတို့ သုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ဝေဒနာက တစ်ဝက်လောက် သက်သာသွားလိမ့်မယ်၊ ဦးလေးကြီးဆုန့်က အရင်က ငါ့အပေါ်မှာ ကောင်းခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက ကျေးဇူးဆပ်တာလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ဝေဒနာမှာ ကျိုးကျစ်လော့ကို မတွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ကျန်းဝူကျိက ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။ ကျိုးကျစ်လော့နှင့် လမ်းမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဝူတန်တောင်သို့ အတူတူ လာရောက်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းမွန်ပေသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဆုန့်ချင်းရှူးအား အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မှာ ပြင်းထန်သော ရောဂါကို ပြင်းထန်သော ဆေးဖြင့် ကုသရပြီး နာတာရှည် ရောဂါကို အားဆေးဖြင့် ကုသရသည် ဟု ဖြစ်သည်။ ဆုန့်ချင်းရှူး၏ လက်ရှိ အခြေအနေအတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျောင်းဖျနေခြင်းမှာ အသုံးမဝင်သည်မှာ သေချာပေသည်။ ပြင်းထန်သော ဆေးဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကသာ သူ၏ ရောဂါမြစ်ဖျားကို... သာမက၊ သူ၏ ပြဿနာ မြစ်ဖျားကို အမြစ်ပြတ်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၄၈) ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုမှု

မကြာမီမှာပင် ကျန်းဝူကျိနှင့် အဖော်နှစ်ဦးတို့သည် ဆန်းချင်းခန်းမ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြပေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဂိုဏ်းတပည့်အချို့နှင့် ဆုံတွေ့ရာ ထိုသူတို့က ဦးစွာပင် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ဆက်ဆံကြပေသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရပေသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သဘောထားကြီးသူဟု မှတ်ယူထားသော်လည်း လူများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေကြသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ နောင်တွင်မူ အပြုအမူနှင့် အပြောအဆိုများကို ပို၍ နူးညံ့အောင် ပြုလုပ်ရမည်ဟု စဉ်းစားမိသည်။ ယခင်က လက်တစ်ချက်မြှောက်ရုံဖြင့် အသက်ကို ယူခဲ့သော်လည်း နောင်တွင်မူ ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ရုံဖြင့် လုံလောက်ချေပြီ၊ လူကြီးလူကောင်း ပီသမှုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဝူကျိ... မဟုတ်လား"

ကျန်းဝူကျိနှင့် အဖွဲ့သားများ ဆန်းချင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေသော လူနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ယွီတိုက်ယန်တို့ ဖြစ်နေပြီး ဘေးတွင် ကျန်းဆုန်းရှီးက ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် ထိုင်ကြည့်နေပေသည်။

ယခုပင် လှမ်းခေါ်လိုက်သူမှာ ယွီတိုက်ယန် ဖြစ်ပေသည်။ သူနှင့် ကျန်းဆုန်းရှီးတို့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လျှောက်လာကြပေသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်သည်လည်း သူတို့ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးတွင် ကျိုးကျစ်လော့ကို တွေ့လိုက်ရချိန်၌ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ မျက်နှာရှိ အပြုံးများမှာ မှေးမှိန်သွားရပေသည်။

ယွီတိုက်ယန်မှာ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့်ပင် ဓားချင်းယှဉ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက်

"ဦးလေး သုံး ၊ ဦးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ၊ ခုနက ဓားကွက်တွေကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တောင် တားနိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယွီတိုက်ယန်က ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် -

"မင်းရဲ့ ဦးလေး သုံး ကို လာပြီး မနောက်ပါနဲ့ ဝူကျိရာ၊ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ညီလေး ခုနစ်ခုကိုတောင် မမီတော့ပါဘူး၊ မင်းနဲ့ယှဉ်ဖို့ဆိုတာ ဝေးရော့ပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ယွီတိုက်ယန်သည် တောင်ပေါ်မှ မဆင်းသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ 'သိုင်းလောက၏ ခေါင်းဆောင်' ဟူသော စကားလုံးလေးလုံးမှာ သိုင်းလောကသားတိုင်း တမ်းတသော ဂုဏ်ပုဒ် ဖြစ်ပေသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ မည်သူမျှ ကျန်းဝူကျိကို မလွန်ဆန်ဝံ့ကြပေ။ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများ သာမက ရှောင်လင်၊ အော့မေ့၊ ခွန်းလွန်နှင့် ကုန်းထုံဂိုဏ်းများအားလုံးမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်အောက်တွင် အညံ့ခံထားကြရပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီတိုက်ယန်သည် မိမိ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ပေသည်။ သူသည် ဒုက္ခိတမဖြစ်ဘဲ ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်နေခဲ့လျှင်ပင် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို လှမ်း၍ပင် မမီနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ကျန့်ဆုန်းရှီးက ပြုံးလျက်

"အရင်တုန်းကတော့ အစ်ကို သုံး ဟာ တစ်သက်လုံး အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ နေရတော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ အခု သာမန်လူတစ်ယောက်လို ပြန်ဖြစ်လာတာဟာ ဝူကျိ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဝူတန်ဂိုဏ်းသားအားလုံးက အတော်လေး ဝမ်းသာနေကြတာပါ" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

"ဦးလေး လေး ၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲဥစ္စာ၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဦးလေး သုံး နေကောင်းလာရင်ပဲ ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါပြီ၊ အခုမှပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ အေးသွားတော့တယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယွီတိုက်ယန်သည် ယခင်က ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသော်လည်း ဒုက္ခိတအဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု မလိုသော်လည်း အချို့သော အပိုင်းများတွင် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးပေသည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ထိုမျှနှင့် ရပ်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ဟူချင်းနျူထံမှ ဆေးနည်းပေါင်းများစွာကို သင်ယူခဲ့ပြီး ယွီတိုက်ယန်အတွက် ဆေးဝါးများကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့ပေသည်။

ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဆေးဝါးများကို စွဲမြဲစွာ သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် ယွီတိုက်ယန်မှာ အတော်ပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ လမ်းလျှောက်မှုမှာ သာမန်လူနှင့် မခြားတော့ဘဲ အလွန်ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာအချို့ လေ့ကျင့်ရန်သာ အကန့်အသတ် ရှိတော့ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယွီတိုက်ယန် ကိုယ်တိုင်ရော ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများပါ ကျန်းဝူကျိ၏ ကျေးဇူးကို ရင်ထဲမှာ အမြဲ မှတ်ကျောက်တင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိက ဆုန့်ယွမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ

"ဦးလေးကြီး၊ စီနီယာအစ်ကိုဆုန့် နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားတယ်၊ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး "မင်းဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ကျိုးကျစ်လော့ကြောင့် မဟုတ်လား" ဟု စိတ်ထဲက တွေးမိသည်။ သို့သော် ဆုန့်ယွမ်ချောင်သည် လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးဖြစ်ရာ ကျိုးကျစ်လော့ကို အပြစ်တင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိမိ၏သား ဆုန့်ချင်းရှူးက ရည်မှန်းချက် ကင်းမဲ့နေခြင်းကိုသာ စိတ်ဆိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ချင်းရှူး... ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စကို မပြောကြရအောင်"

သူ၏ လေသံမှာ စိတ်ပျက်မှုနှင့် နှလုံးသား နာကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ကျန့်ဆုန်းရှီးနှင့် ယွီတိုက်ယန်တို့သည်လည်း မျက်နှာများ ညှိုးငယ်သွားကြပေသည်။ ကျန်းဝူကျိမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း သူသည် မင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ဝူတန်သို့ ပြန်လာ၍ ဂိုဏ်းချုပ် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆုန့်ချင်းရှူးကို မိမိသားအရင်းကဲ့သို့ မှတ်ယူကာ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ဆုန့်ချင်းရှူး စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းက သူတို့ကိုလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ဆက်ပြောသည်မှာ

"ဦးလေးကြီး၊ ကျွန်တော်တို့က လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုတော့ စကားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင်၊ စီနီယာအစ်ကိုဆုန့်ရဲ့ ရင်ထဲက အပူကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်၊ ဦးလေးကြီး စမ်းကြည့်ချင်လား" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဟင်...

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ကျန်သူများမှာ စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

"ဝူကျိ... မင်း တကယ်ပြောတာလား" ဟု ဆုန့်ယွမ်ချောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက်

"ကျွန်တော့်စကားက ဘယ်လိုလုပ် အလကား ဖြစ်မှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကို ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးနဲ့ ကုရမှာပဲ ဆိုတဲ့ စကားပုံရှိတယ်မဟုတ်လား ၊ ဒီနည်းလမ်းက တကယ် ထိရောက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးသွားမလား ဆိုတာတော့ ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယခင်က စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဆုန့်ယွမ်ချောင်မှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် သားဖြစ်သူကို အလွန် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော ရှေးရိုးစွဲ ကုသမှုကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ဝူတန်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ ဆုန့်ချင်းရှူး၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စများအတွက် လိုက်လျောနေရသဖြင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်မှာ စိတ်ထဲတွင် အမြဲပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ပိုဆိုးသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုသောအခါ ဆုန့်ယွမ်ချောင်မှာ ကြောက်ရွံ့သွားပေသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ လက်ရှိတွင်ပင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေရကာ ပိုဆိုးသွားပါက ရူးသွားမည်လားဟု စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းနေပေသည်။

ဆန်းချင်းခန်းမအတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားရပေသည်။ ထိုစဉ်တွင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကျန်းဆုန်းရှီးက အရိပ်အယောင်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုးကျစ်လော့ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဝူကျိ၊ မင်း ဝူတန်ကို ပြန်လာတာက အဘိုးဆရာကို လာတွေ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိသေးလား"

ကျန်းဝူကျိသည် ကျန့်ဆုန်းရှီးက ကျိုးကျစ်လော့ကို အကဲခတ်ပြီးမှ ဤသို့ မေးသည်ကို တွေ့သောအခါ သူသည် မိမိအား အရိပ်အယောင် ပြနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

"ဦးလေး လေး ကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရပါလား၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ကျိုးညီမလေးကို ခေါ်ပြီး ဆရာဖိုးဖိုးနဲ့ တွေ့ဖို့ပါ၊ ဆရာဖိုးဖိုး ကိုယ်တိုင် အော့မေ့ဂိုဏ်းကို သွားပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းပေးဖို့ပါပဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျိုးညီမလေးတို့ လက်ထပ်နိုင်ကြဖို့ပေါ့"

“အာ...”

ဤစကားကြောင့် ကျိုးကျစ်လော့ ကိုယ်တိုင်ပင် မှင်တက်သွားရပေသည်။ ဘာလဲ... လက်ထပ်မယ် ဟုတ်လား။ ကျိုးကျစ်လော့မှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ လာတုန်းက ဤအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပါလား၊ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလိုက်ရသနည်း။

သို့သော် သူမသည် လုံးဝ ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှက်ရွံ့ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေပေသည်။ ကျန်းဝူကျိနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်းသာသလို ဤရုတ်တရက် သတင်းစကားကြောင့်လည်း အံ့ဩနေမိသည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ယွီတိုက်ယန်တို့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။ အဘိုးဆရာနှင့် တွေ့ပြီး အော့မေ့ဂိုဏ်းသို့ လက်ထပ်ခွင့် သွားတောင်းမည် ဟုတ်လား။ သို့သော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့အားလုံးမှာ စိတ်အေးသွားကြသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ မိဘများမှာ မရှိကြတော့သဖြင့် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုမှာ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခိုင်းခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့ ဦးလေးများမှာလည်း ဝိုင်းဝန်း ကူညီပေးကြရမည်မှာ ပြောနေစရာ မလိုပေ။

ကျန့်ဆုန်းရှီး၏ မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ကျန်းဝူကျိကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိမှာ မိမိ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ချင်းရှူးလေးဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့က သူ့အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်းထားခဲ့လို့ ဖိအားတွေ များနေတာ ဖြစ်မှာပါ၊ အခု ဝူကျိနဲ့ ကျိုးညီမလေးတို့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲဟာ အလွန် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဝူတန်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ စည်စည်ကားကား ကျင်းပရမှာပေါ့၊ ချင်းရှူးက ဒီလို ဝမ်းသာစရာတွေ တွေ့လိုက်ရရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲက အပူတွေ ပျောက်သွားနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ဤစကားများမှာ အရိပ်အယောင်များသာ ဖြစ်ပြီး အတိအလင်း ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယွီတိုက်ယန်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူများမှာ ၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကြပေသည်။ ယွီတိုက်ယန်သည် ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျိုးကျစ်လော့အပေါ် စွဲလမ်းနေသည်ကို မသိသော်လည်း ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ကျန့်ဆုန်းရှီးတို့မှာမူ ဒါတူးမြို့တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ဆုန့်ချင်းရှူး၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သဘောပေါက်ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဆုန်းရှီး၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဆုန့်ချင်းရှူးအား ကျန်းဝူကျိနှင့် ကျိုးကျစ်လော့တို့၏ လက်ထပ်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပါက ဤစိတ်ဓာတ်ကျနေသော အခြေအနေမှ အလိုအလျောက် ရုန်းထွက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဝင်းလက်သွားပြီး ဤကိစ္စမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေတော့သည်။