အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

အခန်း (၂၄၉) ဆရာဖိုးဖိုး၊ ဒုက္ခသည်စခန်းက ပြန်လာတာလား

ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ယခုအချိန်၌ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ ပြည့်နှက်နေပေပြီ။

ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ဝေဒနာမှာ အဘယ်နည်း။ ကျိုးကျစ်လော့ပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျိုးကျစ်လော့ကို နှစ်သက်သည်ဆိုလျှင် ကြီးကျယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူတို့မှာ အသက်အရွယ်ချင်းလည်း တူညီကြသဖြင့် အော့မေ့ဂိုဏ်းသို့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုနိုင်ပြီး ဂိုဏ်းနှစ်ခု၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မြဲစေနိုင်ပေသည်။ ယခင်က ယင်းလီထင် နှင့် ကျိရှောင်ဖူတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ (ထိုအတွဲမှာ အဆုံးသတ် မကောင်းခဲ့သော်လည်းပေါ့)။

သို့သော် ယခုအခြေအနေမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ကျိုးကျစ်လော့မှာ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်သလို ကျန်းဝူကျိနှင့်လည်း တစ်သက်တာ ကတိပြုထားပြီးသူ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဆုန့်ချင်းရှူးက ကျိုးကျစ်လော့အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ထိုစိတ်ကူးကို မျိုသိပ်ထားရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဆုန့်ယွမ်ချောင်အတွက် အမြဲတမ်း ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ကျန်းဝူကျိက လက်ထပ်ရန် ကိစ္စကို လာရောက်ဆွေးနွေးသည်ဆိုသောအခါ ဤအရေးကြီးသော ကိစ္စကြီး အတည်ဖြစ်သွားလျှင် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ပြဿနာလည်း ပြေလည်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့်

"ဒါဆိုရင် ငါ အဘိုးဆရာကို အခုချက်ချင်း သွားရှာလိုက်ဦးမယ်၊ ဝူကျိ... မင်း ဒီမှာ ခဏလေးစောင့်နော်၊ ခဏလေးပဲ!" ဟု ပြောကာ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။ သူသည် ကျန်းဆန်းဖုန်းကို သွားရှာရုံသာမက ဝူတန်၏ အခြားသော တပည့်များကိုလည်း အရေးကြီးသတင်း ကြေညာရန် ရှိသည်ဟုဆိုကာ စုရုံးခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင် တစ်ယောက် အရေးတကြီး ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါရင်း

"လောကမှာ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာက တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန့်ဆုန်းရှီးတို့ကလည်း ထိုစကားကို အလွန်သဘောကျစွာ ခေါင်းညိမ့်ထောက်ခံကြသည်။

ကျန့်ဆုန်းရှီးက ရယ်မောလျက်

"ဝူကျိ၊ မင်းက အခုတော့ အသိပညာရော သိုင်းပညာပါ ပြည့်စုံနေပြီပဲ၊ ဒီလို နက်နဲတဲ့ စကားမျိုးတောင် ပြောတတ်နေပြီ၊ အရင်ကထက် အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ" ဟု ချီးကျူးလေသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ ထိုအခါမှ သတိရသွားသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် "လောကမှာ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာက သနားစရာ ကောင်းလှပါတယ်" ဟူသော စကားစုမှာ မပေါ်သေးပေ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ဤစကားမှာ မန်ချူးခေတ်နှောင်းပိုင်း၌ စုရှီးထိုက်ဖေက သူမ၏ မိခင်အတွက် ရေးဖွဲ့ခဲ့သော ကဗျာတစ်ပုဒ်မှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိမှာ စိတ်ထဲရှိသည်ကို လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျန့်ဆုန်းရှီး၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် စာပေပညာပါ တတ်ကျွမ်းသူဟု ထင်မှတ်သွားချေပြီ။

ဘေးတွင်ရှိသော ကျိုးကျစ်လော့မှာမူ တခိခိနှင့် ခိုးရယ်နေလေသည်။ ကျန်းဝူကျိက မျက်လုံးလေး လှန်ကြည့်ကာ

"ဘာလဲ... ဘာက ရယ်စရာကောင်းလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျစ်လော့၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး

"ရယ်စရာ မကောင်းလို့လား အစ်ကို၊ ဦးလေး လေး ပြောတဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ အရှိန်အဝါဆိုတာက... အရင်တုန်းက ကွမ်မင်တောင်ပေါ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်တွေကို သတ်ဖြတ်နေတုန်းက အရှိန်အဝါမျိုးလားလို့ပါ" ဟု စနောက်လေသည်။

ကျန့်ဆုန်းရှီးက ကျိုးကျစ်လော့က သူ့ကို "ဦးလေး လေး " ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး

"ဝူကျိက အရင်တုန်းကတော့ ငယ်သွေးကြွနေတာပေါ့၊ အခုတော့ ကျစ်လော့လို ဇနီးလေးရဲ့ ထိန်းကျောင်းမှုကြောင့် စာပေရော သိုင်းပညာပါ ပြည့်စုံတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိလာတာနေမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျိုးကျစ်လော့၏ ပါးပြင်လေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားရပေသည်။

ထိုစဉ် ယွီတိုက်ယန်က ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ရန်ယောင်ချင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး

"ဝူကျိ၊ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "သူမက..."

"ဝူကျိ… မင်း ရောက်လာပြီလား"

ကျန်းဝူကျိ စကားမဆုံးမီမှာပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဤအသံမှာ ဆရာဖိုးဖိုး ကျန်းဆန်းဖုန်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဆန်းချင်းခန်းမထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နေရာအတော်များများတွင် အပေါက်များ ဖြစ်နေကာ အတွင်းမှ အဝတ်ကြမ်းကိုပင် မြင်နေရသည်။ ဝတ်စုံပေါ်တွင်လည်း ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး မူလက အပြာရောင်ဖြစ်သော အဝတ်မှာ ဖုန်မှုန့်များကြောင့် မီးခိုးရောင် ပြောင်းနေချေပြီ။ ခါးတွင်လည်း ပတ်တီးကြိုးတစ်ချောင်းကို ခါးပတ်အဖြစ် ခပ်ချောင်ချောင် ပတ်ထားသည်။

သူ၏ ဆံပင်များမှာ မြက်ခြောက်များကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ အနည်းငယ် ဖားလျားကျနေသည်။ မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာလည်း စနစ်တကျ မရှိဘဲ ထမင်းစေ့များနှင့် မြက်ပင်စလေးများ ကပ်ညှိနေပေသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ သူသည် ဖိနပ်မပါဘဲ ခြေဗလာဖြစ်နေကာ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဒူးအထိ လိပ်တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လယ်သမားကြီးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ လက်ထဲတွင်လည်း အမွှေးများ ကျွတ်နေသော ယပ်တောင်စုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယမ်းနေလေသည်။

ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိ၊ ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန့်ဆုန်းရှီးတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန်းဝူကျိက မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့လျက် -

"အဘိုးဆရာ... ဒါက ဘာပုံစံကြီးလဲ၊ ဒုက္ခသည်စခန်းက ပြေးလာတာလား" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ယခင်ကလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေလေ့မရှိသော တာအိုဘုန်းကြီးဟောင်းကြီး ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ ဖိနပ်မပါ၊ မုတ်ဆိတ်မှာ ထမင်းစေ့ကပ်၊ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ပုံစံမျိုးတော့ တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးပေ။ သူ၏ အရှိန်အဝါသာ ထူးခြားမနေလျှင် သူတောင်းစားကြီး တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့မည်။

"ဟားဟား... ငါက အခုတလော သိုင်းပညာအသစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးနေတာလေ၊ တစ်နေ့လုံး အနောက်ဘက် တောင်က လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သဘာဝတရားကို ခံစားနေတာဆိုတော့ အဝတ်အစားတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဖြစ်ဘူး" ဟု ကျန်းဆန်းဖုန်းက အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "တကယ်လို့ အပြင်လူ လာတာဆိုရင်တော့ ငါလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သိက္ခာကျစရာကြီး။ ဒါပေမဲ့ ဝူကျိက ငါ့မြေးပဲဥစ္စာ၊ မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာဖိုးဖိုး ကို ရွံနေလို့လား"

ကျန်းဝူကျိမှာ ရယ်မောလျက် "ဘာတွေ ပြောတာလဲ ဆရာဖိုးဖိုးရယ်၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ရွံမှာလဲ၊ ဆရာဖိုးဖိုးကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာ ထူးဆန်းလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ကြည်လင်နေသော မျက်နှာနှင့် တက်ကြွနေသော အရှိန်အဝါကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤသည်မှာ သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ သိလိုက်သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ကျိုးကျစ်လော့ကို ပြုံးကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

"ဟန်မြစ်ပေါ်က လှေပေါ်က မိန်းကလေးငယ်လေးဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ ငါ့မြေးရဲ့ ဇနီးလောင်း ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတော့ ဝူကျိလေးဟာ တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျိုးကျစ်လော့၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုရင်း "ကျိုးကျစ်လော့က ကျန်း... ဆရာဖိုးဖိုး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူမသည် မူလက "ဆရာကြီးကျန်း" ဟု ခေါ်ရန် ပြင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမည်ဟု ဆိုထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုမှစ၍ ဆရာဖိုးဖိုးဟု ခေါ်ခြင်းက ပို၍ သင့်လျော်သည်ဟု ယူဆကာ ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ဤသို့ ခေါ်ဆိုရန် ရှက်စရာ ကောင်းသော်လည်း မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကြိုးစားရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟားဟား… ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်"

ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ အလွန်ပင် သဘောကျသွားပြီး ခေါင်းကို တွင်တွင် ညိမ့်နေလေသည်။ ထိုစဉ်တွင် သူသည် ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်ကွယ်မှ ရန်ယောင်ချင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။ ရန်ယောင်ချင်း၏ ထူးကဲလှသော အလှအပကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားရပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်ယောင်ချင်း၏ မျက်ခုံးမျက်ဖန်များတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က သူသိကျွမ်းခဲ့သည့်၊ လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ ချောမောလှပခဲ့သော မိတ်ဆွေဟောင်းနှစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း (၂၅၀) ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းကလေး

ရန်ယောင်ချင်းသည်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ အကြည့်က သူမထံ ကျရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဂါရဝပြုရင်း "ရန်ယောင်ချင်းက ဆရာကြီးကျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

“ရန်... တဲ့လား”

ဤမျိုးရိုးအမည်ကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားရပေသည်။ သူ သေချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရန်ယောင်ချင်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အရှိန်အဝါရှိပြီး မည်သည့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့မြဲမြံနေရာ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးရန်... မိန်းကလေးရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မေးပါရစေ၊ ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်မျိုးရိုးကပါလဲ"

ရန်ယောင်ချင်းက အသာအယာ ပြုံးလျက် "ကျွန်မက ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်းကပါ" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်း"

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောလျက် "ဆရာဖိုးဖိုး... ဒီမိန်းကလေး ရန်ယောင်ချင်းက အရင်တုန်းက သူရဲကောင်းကြီးရန်ကော် နဲ့ နဂါးမလေးတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ပေါ့၊ အခုဆိုရင် သူမကိုလည်း ဆရာဖိုးဖိုးရဲ့ မြေးချွေးမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟင်..”.

ဤစကားကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်း၊ ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန်းဆုန်းရှီးတို့အားလုံးမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန်းဆုန်းရှီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရန်ယောင်ချင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးခြားနေရသနည်း၊ သာမန်လူနှင့် မတူဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်မျိုး အဘယ်ကြောင့် ခံစားရသနည်းဆိုသည်မှာ ယခုမှပင် အဖြေပေါ်သွားတော့သည်။ သူရဲကောင်းကြီးရန်ကော် နှင့် နဂါးမလေးတို့၏ မျိုးဆက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူရဲကောင်းကြီးရန်ကော်သည် အရင်တုန်းက မွန်ဂိုစစ်ဘုရင် မန်ခါး ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်မှာ သိုင်းလောကတွင် အနှိုင်းမဲ့သော အကျိုးပြုမှုဖြစ်ပြီး လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တောတောင်ထဲ၌ အနားယူသွားခဲ့ရာ သတင်းအစအနများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယခု နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့် ကြာမြင့်လာချိန်တွင် သိုင်းလောက၌ ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်းအကြောင်း သိသူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသွားချေပြီ။

အမှန်စင်စစ် ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်း၏ ဘေးနားက ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကိုပင် လူတို့ မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ "မြစ်တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်၊ နောက်တစ်ဖက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်" ဆိုသကဲ့သို့ပင်၊ အတိတ်က မည်မျှပင် ဘုန်းမီးနေလ တောက်ပခဲ့ပါစေ၊ သိုင်းလောကထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု မရှိလျှင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူတို့ မေ့သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို အံ့ဩစေသည်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားပင် ဖြစ်သည်။ ရန်ယောင်ချင်းမှာလည်း မြေးချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဆိုတော့... ကျန်းဝူကျိသည် သူရဲကောင်းကြီးရန်ကော်၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သူကိုပါ အရယူထားနိုင်ခဲ့သည်လား။

ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန်းဆုန်းရှီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩမှုများအပြင် ထူးဆန်းသော အတွေးအချို့လည်း ဝင်လာကြသည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် သဘောထားကြီးသူဖြစ်ပြီး အတိတ်က ကိစ္စများကို ဘယ်သောအခါမှ ဖုံးကွယ်ထားလေ့မရှိပေ။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် အော့မေ့ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် ကော်ရှန့်ကို တစ်ဖက်သတ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်မှာ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံး သိထားကြသည်။ သို့သော် ကော်ရှန့်မှာမူ သူရဲကောင်း ရန်ကော်ကိုသာ စွဲလမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ "မင်းမွေးတော့ ငါကမရှိ၊ ငါမွေးတော့ မင်းကအို" ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ ကော်ရှန့်၏ မွေးနေ့တုန်းက ပေးခဲ့သော လက်ဆောင်သုံးခုအကြောင်းမှာ ယနေ့တိုင် ပြောမကုန်သော ပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ရှိ လုပ်ရပ်များမှာ ကံတရား၏ လည်ပတ်မှုဟုပင် ဆိုရမည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ နှလုံးသားရေးရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သူ နှစ်ဦးမှာ အော့မေ့ဂိုဏ်း တည်ထောင်သူ ကော်ရှန့်နှင့် ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်းမှ ရန်ကော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယခု ကျိုးကျစ်လော့မှာ အော့မေ့ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပြီး ရန်ယောင်ချင်းမှာ ရန်ကော်၏ မျိုးဆက်နှင့် ရှေးဟောင်းဂူဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပေသည်။

ယခု ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ မိန်းကလေးများ ဖြစ်လာကြပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ မြေးဖြစ်သူ ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ အဘိုးဆရာကိုယ်စား နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာမှ ကလဲ့စားချေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန့်ဆုန်းရှီးတို့က တွေးတောမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းကမူ အသာအယာ ပြုံးလျက်

"ဝူကျိလေး... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ငါ့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်တတ်တာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ

"ဆရာဖိုးဖိုး က သိုင်းလောကရဲ့ ဆရာကြီးတစ်ဦးပဲဥစ္စာ၊ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျပေါင်းများစွာကို တွေ့ကြုံဖူးနေတာပဲ၊ ကျွန်တော့်လောက်နဲ့ အံ့ဩစရာ ရှိလို့လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တခြားလူတွေဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ရယ်မောလျက် "ငါ အံ့ဩတယ်ဆိုတာက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားတာကို ပြောတာပါ၊ ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကို အရင် လက်ထပ်မှာလဲ"

ကျန်းဝူကျိက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ

"ကျစ်လော့ကို အရင် လက်ထပ်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော် အရင်က ဆရာကြီးမြဲ့ကြွယ်ကို ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ အခု အဲဒီကတိကို တည်ရုံပါပဲ၊ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ကမ္ဘာကြီး အေးချမ်းသွားမှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့၊ သိုင်းလောကသားတွေက ဒီလိုကိစ္စတွေကို သိပ်ဂရုစိုက်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ယောင်ချင်းကလည်း နတ်သမီးတစ်ပါးလို စိတ်ထားရှိတဲ့သူဆိုတော့ အခမ်းအနားဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ

"မင်းကတော့ သိုင်းပညာမှာရော မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်ပါ ဘုရင်တစ်ပါးလိုပဲ၊ မင်းသာ သာမန်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့တင် မင်း ခေါင်းကိုက်နေရလောက်ပြီ" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ အလေးအနက် မထားဘဲ

"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်က သာမန်ဂိုဏ်းတပည့် မဟုတ်တာပေါ့၊ သာမန်ဂိုဏ်းတပည့် တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကန့်သတ်ထားနိုင်မှာလဲ၊ သိုင်းလောကသားတွေရဲ့ တာဝန်က ရန်သူကို နှိမ်နင်းပြီး အမိမြေကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါကို ဆရာဖိုးဖိုး ပဲ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ချေပလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ စကားလမ်းကြောင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပြောင်းကာ ပို၍ မြင့်မားသော စကားလုံးဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်ခြင်းက ကျန်းဆန်းဖုန်းကို သဘောကျစေရုံသာမက ကျန်းဝူကျိ၏ အရည်အချင်းကိုလည်း ပို၍ အထင်ကြီးသွားစေသည်။ စစ်မှန်သော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးမှာ ဤကဲ့သို့ ရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ် ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦး ဝင်လာပြီး

"အဘိုးဆရာ၊ ဝူတန်တပည့်တွေ အကုန်လုံး ရောက်ရှိနေကြပါပြီ၊ အဘိုးဆရာရဲ့ မိန့်ကြားချက်ကို စောင့်နေကြပါတယ်" ဟု တင်ပြလာသည်။

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်က သူ့ထံ လာရောက်စဉ်ကပင် အခြေအနေကို ရှင်းပြထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျန်းဆန်းဖုန်းသည်လည်း ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ကိစ္စအတွက် အတော်ပင် စိတ်ပူနေခဲ့ရသည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိ၏ နည်းလမ်းကို ကြည့်ရသည်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်သင့်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် လောကကြီးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် လူကဲခတ်ရာတွင် အလွန် တိကျလှသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ သူကိုယ်တိုင် မြေးအရင်းကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် နားလည်သည်။

ဆုန့်ချင်းရှူးသည် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သလို တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်လည်း ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နူးညံ့လွန်းသဖြင့် အလွယ်တကူ အသုံးချခံရနိုင်သလို လောက၏ မက်လုံးများနောက်သို့လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ပါသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းက ဆုန့်ချင်းရှူးကို တောင်အောက်သို့ ခဏခဏ လွှတ်၍ စိတ်ဓာတ်ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကွမ်မင်တောင်ထိပ်သို့သွားသော ခရီးစဉ်က ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အတိတ်က ကော်ရှန့်ကို စွဲလမ်းခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြတ်သားခိုင်မာသည်။ ကော်ရှန့်၏ ရင်ထဲတွင် ရန်ကော်ကို မည်သူမျှ အစားမထိုးနိုင်မှန်း သိရှိချိန်တွင် သူသည် သူမကို နောက်ထပ် မတွေ့တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ဝူတန်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မိမိသည် ရန်ကော်ထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

သို့သော် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးကျစ်လော့၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်းဝူကျိ တစ်ယောက်သာ ရှိမှန်း သိလိုက်ချိန်တွင် သူသည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ အစားအသောက် ပျက်ကာ သိုင်းပညာကိုလည်း လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အသက်ရှူရန်ပင် သူတစ်ပါး အကူအညီ လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန် ကြံ့ခိုင်သည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာမူ ရွှေဇွန်းလေး ကိုက်၍ မွေးလာသူဖြစ်ပြီး ဝူတန်၏ အနာဂတ် ဆက်ခံသူအဖြစ် အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လေဒဏ်မိုးဒဏ် မခံနိုင်သော ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းကလေး ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် မိမိ သင်ကြားသည့်နည်းလမ်းတွင် အားနည်းချက် ရှိခဲ့သည်ကို သိရှိရသဖြင့် နောင်တရနေမိသည်။ သို့သော် အခြားနည်းလမ်း မရှိသဖြင့် ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေခဲ့ရသည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိတွင် ဆုန့်ချင်းရှူးကို ကုသပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိသည်ဆိုသဖြင့် သူ ဝမ်းသာအားရ စမ်းသပ်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။