အခန်း (၂၅၉-၂၆၀)

အခန်း (၂၅၉) ဝူတန်ဂိုဏ်းသားတို့၏ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်မှု

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

အထူးသဖြင့် ယွီတိုက်ယန်၊ ကျန်းဆုန်းရှီး၊ ယင်းလိထင်နှင့် မော့စိန်ကုတို့၏ မျက်နှာပေးမှာ အမှန်ပင် ဝင်းပလာပေသည်။ ၎င်းတို့ ဘာကို ကြားလိုက်ရသနည်း။ ဝူကျိက ဘာပြောလိုက်သနည်း။ သူက သူ၏ ဆရာသခင်နှင့် လက်ရည်စမ်းလိုသည်ဟု ဆိုပါလား။

၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့ နားကြားမှားလေသလားဟု တွေးမိကြသော်လည်း အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်နေသော အရိပ်အယောင်များအရ မည်သူမျှ နားမကြားမှားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထိုစကားကို ကျန်းဝူကျိက အမှန်တကယ်ပင် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဆရာသခင်နှင့် လက်ရည်စမ်းမည် ဟုတ်လား”

အားလုံးမှာ ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားကြပြီး ထိုအခြင်းအရာမှာ အလွန်ပင် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အဓိကမှာ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်မျှအထိ နက်နဲသနည်းဆိုပါက ယခင်က ကျန်းချွေ့ဆန်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်တုန်းက သူတို့ ခုနစ်ယောက်စလုံး ဝူတန်ခုနှစ်ဖော် သိုင်းကွက်ဖြင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့၏ သိုင်းစွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားနေခဲ့သော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းကမူ တစ်ဦးလျှင် လက်ဝါးတစ်ချက်စီဖြင့်သာ အားလုံးကို လဲကျစေခဲ့ဖူးသည်။

ဝူတန်ခုနှစ်ဖော် သိုင်းကွက်မှာ ကျန်းဆန်းဖုန်း ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အားနည်းချက်ကို သိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းက အမြဲတမ်း ထိပ်တိုက်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အင်အားချင်း ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ပြင် ကျောက်မိန်က လူများကို ဦးဆောင်၍ ဝူတန်တောင်ပေါ်သို့ လာရောက် ပြဿနာရှာစဉ်ကလည်း ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦး၏ သိုင်းပညာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို ၎င်းတို့အားလုံး သိရှိခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဝူတန်သူရဲကောင်း ခုနစ်ဦးထဲမှ မည်သူမဆို ထိုအဖိုးကြီး တစ်ဦးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကရှိ မည်သည့် ဂိုဏ်းချုပ်မျှ ၎င်းတို့နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာမူ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် အခြေအနေတွင်ပင် လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့၏ အားကုန်သုံးထားသော လက်ဝါးချက်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့ရာ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့မှာ သွေးအန်သွားခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာမူ ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သိုင်းပညာရပ်များကြောင့် ဝူတန်သူရဲကောင်း ခုနစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာတွင် ဆရာသခင်၏ အဆင့်သို့ မည်သို့မျှ မမှီနိုင်ဟု ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ကွာဟချက်က အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာလည်း ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် သိုင်းပညာ အလွန်ထူးချွန်ပြီး ဆရာသခင်မှလွဲလျှင် တစ်လောကလုံးတွင် အတော်ဆုံးသူဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း နတ်ဘုရားတစ်မျှ ဖြစ်နေသော ဆရာသခင်နှင့်မူ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သေးဟု ယူဆထားကြသည်။

ယခုမူ ကျန်းဝူကျိက ဆရာသခင်နှင့် လက်ရည်စမ်းလိုသည်ဟု ဆိုလာသောအခါ ယွီတိုက်ယန်နှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။

ကျန်းဆုန်းရှီးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဝူကျိ... မင်းက ဆရာသခင့်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု ခံယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ဟာ တကယ့်ကို အချိန်ကောင်းပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်း 'ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်း' နဲ့ 'ထိုက်ကျိဓားသိုင်း' ကို သင်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆရာသခင်က မင်းရဲ့ ပါရမီဟာ အရမ်းကို မြင့်မားပြီး ငါတို့ ဦးလေးတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်လို့ အမြဲ ချီးကျူးခဲ့တာ"

ကျန်းဆုန်းရှီးမှာ ကျန်းဝူကျိအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ 'လက်ရည်စမ်းခြင်း' အစား 'လမ်းညွှန်မှု ခံယူခြင်း' ဟု ပြောင်းလဲသုံးနှုန်းလိုက်ခြင်းက ပို၍ သဘာဝကျပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဆန်းဖုန်းထံမှ သိုင်းပညာလမ်းညွှန်မှု ခံယူခြင်းမှာ ဝူတန်သူရဲကောင်းများအတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေကျ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း 'လက်ရည်စမ်းခြင်း' ဟု ဆိုပါကမူ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားမျိုးကို ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျန်းဆုန်းရှီး၏ စေတနာကို နားလည်သော်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းကို မယူခဲ့ပေ။ သူက ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေး လေး... စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ လူငယ်ဘဝ မာန်မာနလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ ဒီအတောအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့လို့ အဘိုးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်အထိ လိုအပ်နေသေးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိချင်မိရုံပါ"

ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူသည် ကျန်းဆန်းဖုန်းကို အနိုင်မရနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း လူငယ်ပီပီ သန်စွမ်းနေသော အချိန်တွင် ကျန်းဆန်းဖုန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးနှင့် လက်ရည်စမ်းကြည့်ခြင်းကသာ သူ၏ သိုင်းပညာ 'ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှု' အတွက် စစ်မှန်သော အခွင့်အရေးကို ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် အခြားသော သိုင်းဆရာများမှာ သူ့ထက် အားနည်းနေကြသည်။ ကျန်းဝူကျိအတွက်မူ ၎င်းတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အရပ်ပုသူများထဲမှ အမြင့်ဆုံးသူကို ရွေးထုတ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ် သန်မာသည်ဆိုသော ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့ပင်လျှင် သူ၏ လက်ကွက်တစ်ကွက်အတွင်းမှာပင် ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှု မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဆုန်းရှီးသည် ကျန်းဝူကျိက သူ၏ စကားကို နားမထောင်သည့်အပြင် လူငယ်မာန်မာနဟုပင် ထည့်ပြောလိုက်သဖြင့် စိတ်ပျက်သွားမိသော်လည်း သူ၏ ဆရာသခင်မှာ စိတ်ထားကြီးမြတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စအတွက် ဒေါသထွက်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်သည်မှာ ဆရာသခင်က ကျန်းဝူကျိကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိမည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဝူကျိထံမှ အတွင်းအားများမှာ အပြင်သို့ပင် လျှံထွက်နေပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အနည်းငယ် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဝူကျိ... နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ အတွင်းအားက ဒီလောက်အဆင့်အထိ ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ စနောက်နေသည့် ဟန်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ချီးကျူးမှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းဝူကျိမှာ ပျင်းရိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အတွင်းအားများကို ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် အခြေခံမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် 'ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း' ရှိ 'အေးစိမ့်ကျောက်စိမ်းခုတင်' ပေါ်တွင် နှစ်လကျော်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ၏ သိုင်းပညာမှာ 'ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှု' ရရှိခဲ့ပြီး အတွင်းအားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းကဲ့သို့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာသည့် ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း လူငယ်ပီပီ သန်စွမ်းနေသော အချိန်တွင်မူ ကွာခြားချက်မှာ ထင်သလောက် ကြီးမားချင်မှ ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး မိန့်ကြားသည်။

"ကဲ... သွားကြရအောင်။ ဆန်းချင်းခန်းမ ရှေ့က ကွင်းပြင်မှာ လက်ရည်စမ်းကြတာပေါ့။ ဒီရသေ့အိုကြီး ပြိုင်ဘက်နဲ့ မတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်းမနည်းတော့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်မြေးလေးရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

“ဟင်... ဆန်းချင်းခန်းမ ရှေ့မှာ ဟုတ်လား”

ကျန်းဆုန်းရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဆန်းချင်းခန်းမ ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ရင်ပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိပြီး 'ဝူတန်ရင်ပြင်' ဟု အမည်ရသည်။ ယခင်က ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ဝူတန်သူရဲကောင်း ငါးဦးကို ထိုနေရာတွင် သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းဆန်းဖုန်းက ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခြင်း မပြုတော့ဘဲ ယင်းလိထင်နှင့် မော့စိန်ကုတို့ ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါတွင် ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ယွီလျန်ကျိုးတို့ကဲ့သို့သော နောင်တော်ကြီးများက ထိုနေရာတွင် သိုင်းသင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ဝူတန်သူရဲကောင်းများ သိုင်းကျင့်ကြံ၍ တရားထူး ရရှိခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

၎င်းတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် သာမန်လက်ရည်စမ်းမှုလေးအတွက် ဤမျှ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို လိုအပ်ရသနည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ လှုပ်ရှားရန် နေရာ မလောက်မည်ကို စိုးရိမ်၍လော။

ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန်းဆုန်းရှီးတို့မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ဝူကျိအနေဖြင့် ဆရာသခင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် လက်ကွက်သုံးကွက်ထက် ပို၍ ခံနိုင်ပါ့မည်လော။ သူတို့ စီနီယာကြီးများ အားလုံး ပေါင်းလျှင်ပင် ထိုမျှ မခံနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ဆရာသခင်က ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းရင်း ရှိရမည်ဟု ယူဆကာ ၎င်းတို့အားလုံး ဝူတန်ရင်ပြင်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ဝူတန်တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သော်လည်း အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ဝင်းငယ်လေးတစ်ခုတွင်သာ အနေများပြီး အပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိပေ။ ယခုအခါ ရုတ်တရက် ဝူတန်ရင်ပြင်သို့ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသောအခါ လမ်းခရီးရှိ ဝူတန်တပည့်များမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံး ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကြပြီး အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းကြသည်။

ဤသည်မှာ ဝူတန်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ကောင်းမွန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်တပည့်များပင်လျှင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဆရာသခင်ကြီးအား အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မေးမြန်းဝံ့ကြသည်။ အခြားဂိုဏ်းများတွင်မူ ဤသည်မှာ ရိုင်းပျသော ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ မာန်မာန မရှိပေ။ သူက ဝူကျိနှင့် လက်ရည်စမ်းလိုသဖြင့် နေရာကျယ်ကျယ် လိုအပ်သောကြောင့် ဝူတန်ရင်ပြင်သို့ သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြုံးလျက် ပြန်ပြောပြသည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းနှင့် လက်ရည်စမ်းမည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ လူအများ၏ စပ်စုလိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အားလုံး နောက်မှ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။

သတင်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဝူတန်ဂိုဏ်းသား အများစုမှာ ရင်ပြင်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် သူ၏သား ဆုန့်ချင်းရှူးတို့ပင်လျှင် စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ကြည့်ပါဦး... လူတွေ အများကြီး စုနေကြပြီ။ အခုတော့ မတိုက်လို့ မရတော့ဘူး"

ကျန်းဆုန်းရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဝူကျိအနေဖြင့် ဆရာသခင်နှင့် လက်ကွက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် လမ်းညွှန်မှုများ ရရှိကာ များစွာ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရမည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စကို သီးသန့်သာ လုပ်ဆောင်သင့်သည်ဟု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ဝူတန်ဂိုဏ်းသား အားလုံး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ ဝူကျိက ဆရာသခင်၏ လက်အောက်တွင် လက်ကွက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှုံးနိမ့်သွားပါက လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းဝူကျိကမူ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုသည်။

"ဦးလေးလေး... ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အဖိုးကို ရှုံးမှာကို ကြောက်နေတာလား။ အဲဒါက သဘာဝပဲလေ။ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းဆုန်းရှီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး ဝူကျိ။ မင်းက အခု မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သလို သိုင်းလောကရဲ့ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ သိုင်းလောကသား အားလုံးက မင်းကို အထင်ကြီးနေကြတာ။ အကယ်၍ မင်းက ဒီနေ့ ဆရာသခင်ကို ရှုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပြန့်သွားရင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

"အဲဒါက ဘာထိခိုက်စရာ ရှိလို့လဲ။ တခြားသူကို ရှုံးတာကသာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဖိုးကို ရှုံးတာက ဘာလို့ အရှက်ရစရာ ဖြစ်မှာလဲ"

ကျန်းဝူကျိက ထိုသို့ မယူဆပေ။ သူက ခေါင်းခါလျက် ဆက်ပြောသည်။

"ဦးလေးလေးက သိပ်ပြီး စိုးရိမ်လွန်းနေပြီ။ အဖိုးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တစ်လောကလုံးမှာ ပြန့်နေတာ ဖြစ်သလို လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို လေးစားကြပါတယ်။ သူက သိုင်းလောကရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့လည်း အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားကြတာပဲ။ အဖိုးကို ရှုံးတာက တကယ်တော့ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အဖိုးဆီကနေ သိုင်းကွက်အနည်းငယ်လောက် ပိုပြီး တုံ့ပြန်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ပိုတောင် ကောင်းဦးမှာပါ"

ကျန်းဝူကျိက ထိုသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းဆုန်းရှီးမှာ ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အခြေအနေမှာ ဤသို့ ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ ဘာပြောပြော အကျိုးရှိမည် မဟုတ်သဖြင့် ဘေးသို့သာ ဆုတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း (၂၆၀) ကျန်းဝူကျိနှင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းတို့၏ တိုက်ပွဲ

"အဖိုး... သင်ပြပေးပါဦး"

ကျန်းဝူကျိသည် ပြုံးလျက် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်ရာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာသလဲဆိုတာ အဖိုးကို ပြစမ်းပါဦး"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံစိမ်းမှာ လေမတိုက်ဘဲနှင့် လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူသည် ဘယ်ခြေကို အသာအယာ နင်းလိုက်ပြီး ပါးကွပုံစံ တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ကာ 'ကွန်း' တည်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ညာဘက်လက်ဝါးကိုမူ 'ကျိန့်' တည်နေရာထံသို့ ဖိချလိုက်သည်။ ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်း၏ အဖွင့်ကွက်ဖြစ်သော 'ငှက်မြီးကို ဆွဲကိုင်ခြင်း' ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထင်းရှူးအပ်များနှင့် သစ်ရွက်များကို ဝဲဂယက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤဆန်းကြယ်လှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ရောက်ရှိနေသော လူအများမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။ သာမန်အတွင်းအားဖြင့်သာ ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ဆိုပါက ဆရာသခင်ကြီး၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်ပင် ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိ၏ ကိုးပါးနေဝန်းအတွင်းအား များသည် သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်းမှ လျှံထွက်လာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ခိုင်မာလှပြီး သူနင်းထားသော အပြာရောင် ကျောက်ပြားများမှာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်ကုန်သည်။ သူသည် နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ကွက်ထဲမှ 'လယ်ပြင်ထက်၌ နဂါးကို မြင်ခြင်း' သိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများမှာ ထင်းရှူးအရွက်များနှင့်အတူ လေဝဲဂယက်၏ ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ တိုက်ကွက်မှာ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူအများမှာ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ ဝူတန်သူရဲကောင်း ငါးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆန်းကြယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ထိုလက်ဝါးချက်များကို ရင်ဆိုင်ရပါက သေချာပေါက် သေဆုံးမည်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ ဆရာသခင်မှာ ယခင်က ဤကဲ့သို့သော နည်းစနစ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏ သိုင်းပညာမှာ ထိုအဆင့်ကို မမှီသေးသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရန် မထိုက်တန်သေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ ဝူကျိ၏ သိုင်းပညာမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဆရာသခင်က စိတ်ပါလက်ပါ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ဝါးချက်ရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးဖြူများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ကွက်... တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းပညာပါလား။ ကောင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းရည်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို တွန်းထုတ်လိုက်ရာ 'ယင်' နှင့် 'ယန်' စွမ်းအားနှစ်ရပ်မှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုက်ကျိ ယင်ယန်ပုံစံနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ 'ယန်' စွမ်းအားသည် လေဝဲဂယက်အတွင်း စုစည်းသွားပြီး 'လယ်ပြင်ထက်၌ နဂါးကို မြင်ခြင်း' လက်ဝါးချက်၏ စွမ်းအား ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ချေဖျက်ပေးလိုက်ကာ ထင်းရှူးအပ်များကို အမှုန့်ဖြစ်သွားစေသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ 'ယင်' စွမ်းအားမှာ သစ်ပင်ကို ရစ်ပတ်နေသော နွယ်ပင်ကဲ့သို့ ကျန်းဝူကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လိုက်ပါစီးမျောလျက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ 'စကြာဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း' ပညာကို အသုံးချလိုက်သည်။ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးဖြင့် 'နဂါးအမြီးခတ်ခြင်း' ကို ထုတ်ဖော်ကာ အနီးရှိ ကျောက်တိုင်ကို ရိုက်ခတ်၍ အားယူလိုက်သည်။

ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းရာ ငါးခု ချက်ချင်း ထင်ကျန်သွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျန်းဆန်းဖုန်းထံသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ 'စကြာဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း' ပညာသည် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ယင်စွမ်းအားအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပြီး ထိုစွမ်းအားဖြင့်ပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရသေ့အိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှည့်မသွားပေ။ သူသည် လက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုက်ကျိဓားသိုင်း၏ 'လမင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုခြင်း' အကွက်ဖြင့် ထိုသစ်ကိုင်းခြောက်ကို အသုံးပြုကာ လေလှိုင်းများကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ဓားဦးမှာ နောက်ဆုံးလက်ကျန် လက်ဝါးစွမ်းအားနှင့် ကပ်ပါသွားပြီး တစ်ပတ်လှည့်ကာ ကျန်းဝူကျိ၏ တန်ပြန်စွမ်းအားကို သူ၏ထံသို့ပင် ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုက်ကျိ၏ 'အင်အားကို ငှားရမ်း၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း' သဘောတရားကို သိမ်မွေ့စွာ အသုံးချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ စွမ်းအားကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး 'တိမ်လွှာလှေကား' ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် လေထဲတွင် ခြေလှမ်းများစွာ လှမ်းလိုက်သည်။ 'လက်ညှိုးစွမ်းအား' တစ်ခုသည် ရသေ့အိုကြီး၏ 'စန်းကျုံး' အပ်စိုက်မှတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်ခတ်သွားသည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်ရာ ဒိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်း၏ 'အလုံပိတ် အတားအဆီး' နည်းစနစ်ဖြင့် ထိုလက်ညှိုးစွမ်းအားကို သူ၏ခြေအောက်ရှိ ပါးကွ ပုံစံအတွင်းသို့ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်ရာ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်ရှိ 'ချန်' နှင့် 'ကွန်း' တည်နေရာများမှာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်ညှိုးစွမ်းအား" ကျန်းဆန်းဖုန်းက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် ရယ်သံမဆုံးမီမှာပင် ကျန်းဝူကျိက အကွက်ပြောင်းလိုက်သည်။ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ကွက်ထဲမှ 'နဂါးနှစ်ကောင် ရေခပ်ခြင်း' ဖြင့် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ပြိုင်စံရှားသော ပြင်းထန်မှုနှင့်အတူ ဘယ်နှင့်ညာမှ နဂါးလက်ဝါးစွမ်းအား နှစ်ရပ်ကို စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် သစ်ကိုင်းခြောက်ကို အသာအယာ ခါလိုက်ရာ ထိုက်ကျိဓားသိုင်း၏ 'လမင်းကို ရစ်ပတ်သော စက်ဝိုင်းသုံးကွင်း' ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားစက်ဝိုင်း သုံးထပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘယ်ဘက်စက်ဝိုင်းက ဘယ်ဘက်လက်ဝါး၏ ပြင်းထန်လှသော 'ယန်' စွမ်းအားကို လူစုခွဲပေးလိုက်သည်။ ညာဘက်စက်ဝိုင်းက ညာဘက်လက်ဝါး၏ လက်ကျန်စွမ်းအားကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးလိုက်ရာ ဘေးရှိ ထင်းရှူးကိုင်း တစ်ခု ကျိုးသွားသည်။ နောက်ဆုံး ဓားစက်ဝိုင်း၏ စွမ်းအားမှာမူ ကျန်းဝူကျိ၏ ဗဟိုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

ဤတိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ကိုးပါးနေဝန်းအလင်းစွမ်းအင် သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် ဖောင်းကြွသွားပြီး ထိုဓားစွမ်းအားကို ဟန့်တားပေးလိုက်သည်။ သူသည် မြေပြင်ကို ခြေဖျားနှင့် ထိလိုက်ကာ အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

ဤလျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများတွင် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများမှာပင် ဆွံ့အသွားကြရရာ အခြားသော တပည့်များမှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်နေကြသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သိုင်းကွက် တိုင်းမှာ တောင်များကို ဖြိုခွဲကာ ပင်လယ်များကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေကြသည်။

"အဖိုး... ဒီအတိုင်း ဆက်တိုက်နေရင်တော့ မနက်ဖြန်အထိတောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ နည်းစနစ်များမှာ အမှန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို အနိုင်ယူရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။

ကျန်းဆန်းဖုန်းကမူ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။ "ဟားဟား... ဝူကျိ၊ မင်းမသိပါဘူး။ ဒီရသေ့အိုကြီးက ဒီလက်ကွက်အနည်းငယ်ကို လောကမှာ ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူးလို့ ဂုဏ်ယူနေခဲ့တာ။ အခု မင်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ချေဖျက်နိုင်တာ မြင်ရမှပဲ ငါလည်း လေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် လုပ်ရတော့မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ခံစစ်မှ တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် 'တိမ်လွှာလှေကား' ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် သစ်ရွက်များကို နင်းလျက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျန်းဝူကျိကလည်း အလျှော့မပေးပေ။ မတ်စောက်သော ကျောက်ကမ်းပါးကို တက်နေသည့် မျောက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် 'ကိုးပါးနေဝန်း အတွင်းအား' ကို အသုံးပြုကာ အားယူလျက် သစ်ရွက်များကို နင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထဲတွင် လက်ကွက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအများမှာမူ ၎င်းတို့၏ အရိပ်များကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

ရသေ့အိုကြီး၏ သစ်ကိုင်းခြောက်မှာ 'ဇောက်ထိုးကျနေသော ငွေရောင်မြစ်' အလား ဓားစွမ်းအားများမှာ ရေခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူငယ်လေး၏ လက်ဝါးချက်များမှာမူ 'နဂါးခြောက်ကောင် စီးနင်းခြင်း' အလား ထိုရေခဲများကို သက်တံ့ရောင် မြူများအဖြစ် အရည်ပျော်သွားစေသည်။

အားကုန်သွားသဖြင့် အောက်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသောအခါ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ဝတ်ရုံလက် များမှာ ရွက်တိုင်များကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေပြီး အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိမှာမူ အရှိန်ကို အသုံးချကာ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ၁၈ ကွက်ထဲမှ 'ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော နဂါး' ဖြင့် လေနှင့် မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် အကန့်အသတ်မရှိသော စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ခြေထောက်များသည် အပြာရောင် ကျောက်ပြားထဲသို့ လက်မဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားသည်။ ထိုက်ကျိ၏ 'ယင်' နှင့် 'ယန်' ပေါင်းစပ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အလွန် နူးညံ့သော ထိုက်ကျိလက်ဝါးနှင့် အလွန် ပြင်းထန်သော နဂါးနိုင်လက်ဝါးတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

စွမ်းအားနှစ်ရပ် ထိတွေ့မိသောအခါ ခြေလှမ်း ၃၀ ခန့် အကွာအဝေးရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အပျက်အစီးများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် 'စကြာဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း' ပညာကို အသုံးချကာ လက်ကျန်စွမ်းအားများကို ကျန်းဆန်းဖုန်းမှတစ်ဆင့် မြေပြင်အတွင်းသို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် စွမ်းအားများကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်သည်။

"ထူးခြားလှတဲ့ သိုင်းပညာပါလား... တကယ်ကို ပါးနပ်တယ်"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ချီးကျူးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခါယမ်းကာ စွမ်းအားများကို အနည်းငယ် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ လက်ဝါးတစ်ဖက်နှင့် လက်သီးတစ်ဖက်ဖြင့် မခွာဘဲ ရှိနေကြသော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာမူ အသာအယာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းက ကျန်းဝူကျိ၏ လေထဲမှ အသာစီးရမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ထိုအချက်ကို သိရှိသော်လည်း သူ၏ အတွင်းအားမှာ ကျန်းဆန်းဖုန်းလောက် မနက်နဲသေးပေ။ လောလောဆယ်တွင် မလှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့် မြေသို့ ဆင်းသက်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် 'ကိုးပါးနေဝန်းအတွင်းအား' ကို လက်ချောင်းများတွင် စုစည်းကာ လျင်မြန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ' လက်ညှိုးစွမ်းအား' သည် ထိုက်ကျိ၏ စွမ်းအားတံတိုင်းကို ထိုးဖောက်လျက် ကျန်းဆန်းဖုန်းထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းခြောက်ဖြင့် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲကာ ဒိုင်းတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထိုက်ကျိစွမ်းအားမှာ နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ကျင့်ကြံလာသော သူ၏ စင်ကြယ်လှသော အတွင်းအားများမှာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ လျှံထွက်လာကာ ထိုလက်ညှိုးစွမ်းအားကို လေထဲတွင်ပင် ခဲသွားစေသည်။

ထိုလက်ညှိုးစွမ်းအားမှာ ရသေ့အိုကြီး၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား သုံးလက်မခန့်အကွာတွင် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံလာသော အတွင်းအား များကို အသုံးချနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ နဖူးများမှ မြူဖြူများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်နှာများ မှာလည်း ရွှေရောင်နှင့် နီရဲသော အရောင်များ သန်းနေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လေပြင်းများ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေသည်။ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ အနားသို့ မကပ်ဝံ့ကြပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ပါက နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိနိုင်သည်ကို သိရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ သိုင်းပညာသည် ကျန်းဆန်းဖုန်းနှင့် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် အခြားသော ဝူတန်သူရဲကောင်း ငါးဦးမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အသွားကြရသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲကာ အက်ကွဲကြောင်းများ နေရာအနှံ့ ဖြစ်ပေါ်ကုန်သည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ ခုနစ်လှမ်းခန့် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ကြွေပြားများကို အမှုန့်ဖြစ်သွားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော 'ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်' ကြောင့် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယိမ်းထိုးသွားသော်လည်း လဲကျခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများမှာမူ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကုန်သည်။

၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းခြောက်မှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ လက်စွပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်! 'ကိုးပါးယင်ကျမ်း' ရဲ့ ပြင်းထန်မှုက သတ္တုကို အရည်ပျော်စေနိုင်သလို 'ထိုက်ကျိ' ရဲ့ နူးညံ့မှုကလည်း မြစ်အားလုံးကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ"

ကျန်းဆန်းဖုန်းက ကျိုးသွားသော သစ်ကိုင်းခြောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ ရယ်သံထဲတွင် စိတ်သက်သာရာ ရမှုနှင့်အတူ အံ့အားသင့်မှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုတို့လည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစအချို့ကို သုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ယခုတိုက်ပွဲတွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ဤမျှလောက်သော အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ဝတ်ရုံလက်အတွင်း ဝှက်ထားသော လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ အသက်တစ်ရာကျော် ရှိပြီဖြစ်သော ဤရသေ့ကြီးသည် အလွန်နက်နဲသော အတွင်းအားများ ရှိသော်လည်း အချိန်နှင့် ကာလကိုမူ လွန်ဆန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ သူ၏ အတွင်းအားမှာ အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာပြီး ယခင်က ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် အနည်းငယ် ပို၍ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပါက ကျန်းဆန်းဖုန်းကို ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရသေ့အိုကြီးသည် သူ၏ မြေးလက်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ခရမ်းရောင် စွမ်းအားစုများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က 'ကျွယ်ယွမ်' ဆရာသခင်ကြီး ကွယ်လွန်ခဲ့သည့် မနက်ခင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ယနေ့အထိ သူသည် 'ကိုးပါးယင်ကျမ်း' ဖြင့် တစ်လောကလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အခြားတစ်ဦးကို မတွေ့ခဲ့ရဖူးပေ။ ထိုသူမှာ သူ၏ မြေး ဖြစ်နေသည်မှာ တကယ့်ကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိတွင်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများ ရှိနေသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ အနာဂတ်မှာ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပြီး လူအများကလည်း ထိုအခြင်းအရာကို သတိထားမိသွားကြကာ ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်စဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ 'ထိုက်ကျိ ပါးကွ' ပုံစံအတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်ပေါ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်နှင့် မြေးဖြစ်သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

လူကြီးနှင့် လူငယ်တို့၏ ရယ်သံမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအထိ ပြန့်လွင့်သွားပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ငှက်များကိုပင် လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။