ဂိုဏ်းတွင်းနိုင်ငံရေး လွှမ်းမိုးမှုကင်းစင်ခြင်း

အကြီးအကဲ ဝူဟမ်သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်ကာ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများလည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏

လုရှန်ယွမ်သည် အပြစ်အားလုံးကို ခေါင်းခံခဲ့သော်လည်း သူတစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ အပြစ်တင်ခံနေရသူ နောက်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးသည်။

သူကား လုရှန်ယွမ်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ အကြီးအကဲ လုထျန်းပင်။ သူသည် အခြားဂိုဏ်းခွဲမှ လူများနှင့်အတူ ထိုင်နေသော်လည်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိသည်။

အကြီးအကဲ လုထျန်းသည် ဂိုဏ်းအတွင်း အတော်အတန် မြင့်မားသော ရာထူးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် အခြားသူများသည် သူ့သားနှင့်ပတ်သက်၍ ဗြောင်ကျကျ မကန့်ကွက်ရဲကြသော်လည်း အကြီးအကဲများ၏ အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိလာပြီး အပြစ်တင်နေကြသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

သူ့သား၏ အစွမ်းကြောင့် သူ၏ ရာထူးသည်လည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး လုရှန်ယွမ်သာ မကြာမီ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာပါက သူတို့မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းသည် နောက်ထပ် တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်တည်းကြောင့် အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

အကြီးအကဲ လုထျန်းသည် သွားကြိတ်လျက်သာ အောင့်ခံနေရပြီး ဤကိစ္စပြီးဆုံးပါက သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးမည်ဟု တေးထားမိသည့် သူ၏ သနားစရာကောင်းသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်နေမိသည်။

လုရှန်ယွမ်မှာမူ ထိုအကြောင်းကို မသိဘဲ သူသည် ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပုံရသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် လုရှန်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဆန့်ကျင်ရေး အဖွဲ့အစည်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ပါရမီရှင် တပည့်များကို အသုံးချကာ ဩဇာရှိသော ပါရမီရှင်များအား လိုက်လံစည်းရုံးသည့် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို ပိုင်ကျီဟန် ကောင်းကောင်းသိသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့၏ အစီအစဉ်များမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပျက်စီးသွားသော အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရန်ပင်။

သို့သော် သူတို့၏ အင်အားအကောင်းဆုံး တပည့်ဖြစ်သည့် လုရှန်ယွမ်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုသို့လုပ်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် လုရှန်ယွမ်ထံသို့ တမင်တကာပင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့ထံမှ ပါးလွှာပြီး အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ တကယ့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ လုရှန်ယွမ်ကို ခြောက်လှန့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ထိန်းချုပ်ထားသည့်ကြားမှပင် ထိုဖိအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်နေသည်။ အနီးနားရှိ တပည့်များမှာ ပုခုံးများ တုန်တက်သွားပြီး အသက်ရှုကျပ်မတတ် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့အတွက်မူ ပိုင်ကျီဟန်သည် လုရှန်ယွမ်ကို တကယ်သတ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

လုရှန်ယွမ်မှာမူ အဆိုးရွားဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကြေမွနေသော စိတ်အစဉ်သည် ဘာကိုမျှ မတွေးတောနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကသာ အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ပစ်ထားခံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ရီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အကြောဆွဲသလို ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး...” သူက အသံများတုန်လျက် ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကွ...! မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ သတ်လို့ မရဘူး”

ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းအရဆိုလျှင် ထိုစကားမှာ မှန်ကန်ပါသည်။

သို့သော် လုရှန်ယွမ်အတွက်မူ ဤစကားကို ပြောနေခြင်းက အပိုပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ကို သတ်ရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခြောက်လှန့်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုခြောက်လှန့်မှုမှာလည်း ထိရောက်လွန်းလှသည်။

ထို့အပြင် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော လုရှန်ယွမ်သည် ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်မည့် အရိုးရှင်းဆုံး စည်းမျဉ်းကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

သူ အရှုံးပေးလိုက်သည်နှင့် ပွဲက ချက်ချင်းပြီးဆုံးမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေစရာ မလိုပေ။ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးနေစရာ မလိုသလိုပေ။ မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံ အရှက်ခွဲနေစရာလည်း မလိုပေ။

သူက အရှုံးကို ဝန်ခံလိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြောက်ရွံ့စိတ်သည် သူ့ဦးနှောက်ကို ဗခါဖြစ်သွားစေကာ ထိုလွတ်လမ်းကို လုံးဝ မစဉ်းစားမိတော့ပေ။

သူ၏ ဖခင်နှင့် အဖွဲ့အစည်းမှ လူများ ကြည့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူ့အသက်အန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စရာမရှိသည်ကိုလည်းကောင်း သူ မေ့သွားခဲ့သည်။

လုရှန်ယွမ်သည် မသိစိတ်၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် ခြေထောက်များ တဆတ်ဆတ်တုန်လျက် နောက်သို့သာ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေမိတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ မြန်မလာဘဲ အေးအေးလူလူပင် အချိန်ယူလျှောက်လှမ်းနေသည်။

လုရှန်ယွမ်မှာမူ နောက်သို့ နောက်တွန့်သွားရင်း သွားများ တဆတ်ဆတ် ရိုက်နေတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ အရိပ်သည် တုန်ရီနေသော လုရှန်ယွမ်အပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း... မျက်ဝန်းများကမူ စူးရှလာသည်။

"မင်း ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ... သိလား" ပိုင်ကျီဟန်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လုရှန်ယွမ် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လည်ချောင်းတစ်ဆို့သံသာ ထွက်လာသည်။

"ငါ... ငါ... ငါ— ငါမသိဘူး”

သူသည် အသံများတုန်ယင်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် လည်ချောင်းများပါ တင်းကျပ်နေရသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာဖြင့် အသက်ရှုကျပ်မတတ် မြင့်တက်လာသည်။

"ငါ... ငါမှားသွားပါပြီ”

သူ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ— အမှားလုပ်မိပါတယ်”

သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိညှစ်ထားသော ဖိအားများကို ရပ်တန့်စေမည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသည်းအသန် ရှာဖွေနေမိသည်။

ထိုစဉ် ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ကို ဘာကြောင့် လာရောက်ပတ်သက်နေရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သေဒဏ်မပေးမီ ဝန်ခံချက်ပေးသကဲ့သို့ သူက ဗလုံးဗထွေး ပြောချလိုက်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို သွားပြီး ရန်စမိတာ ငါမှားသွားပါတယ်.. ငါမှားသွားပါပြီ။နောက်— နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မစော်ကားတော့ပါဘူး”

ပိုင်ကျီဟန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ”

ပိုင်ကျီဟန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

လုရှန်ယွမ် ကြောင်အသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တုန်ရီနေသည်။

သူ၏ ကြေမွနေသော စိတ်အစဉ်သည် ပိုင်ကျီဟန် ကြားချင်မည့်အရာကို အသည်းအသန် ခန့်မှန်းနေမိသည်။

"နောက်ထပ်... ဘာ... ရှိသေးလဲ...?"

သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ ထိတ်လန့်မှုသည် သူ့လည်ချောင်းကို ကုတ်ခြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို ဒေါသထွက်စေမည့် သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။

"ငါ... ငါ— မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို ပစ်မှတ်ထားမိတာ မှားပါတယ်... ပြီးတော့... ပြီးတော့..."

သူ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည့် နောက်တစ်ချက်ကို ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်သည်။

"...ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစ်မကို စိန်ခေါ်မိတာလည်း မှားပါတယ်”

သူ၏ အသံသည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။

"ပြီးတော့— ပြီးတော့ ငါ မင်းကို နိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလည်း မှားပါတယ်”

ဆည်ကျိုးကျသကဲ့သို့ စကားလုံးများမှာ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ပြီးတော့... မင်းကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အစကတည်းက ကြံစည်မိတာကိုက ငါ့အမှားပါ။ ငါ သိသင့်ခဲ့တာပါ။ မင်းက မောက်မာတယ်လို့ ငါ မပြောသင့်ခဲ့ပါဘူး..မင်းကို ရန်မစသင့်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ... ငါ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး”

သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသက်ကို လုရှူနေရသည်။

လုရှန်ယွမ်၏ အသည်းအသန်ဖြစ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ မှားသွားပါပြီ! ငါ တကယ်မသိခဲ့လို့ပါ၊ သတိမထားမိခဲ့လို့ပါ... နောက်နောင် ဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး”

သူသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် စကားလုံးများကို တရစပ် လျှောက်ပြောနေမိပြီး အဖြေမှန်တစ်ခုခု ပါသွားနိုးဖြင့် မျှော်လင့်နေတော့သည်။

သူ တောင်းပန်နေပုံမှာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ပါရမီရှင်တပည့်တစ်ဦးနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်း ဘယ်သူ့ကို သွားရှုပ်မိလဲဆိုတာ သိသွားတာပဲ"

ပိုင်ကျီဟန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသံဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ငါ စိတ်ကောင်းဝင်နေတာနဲ့ပဲ... မင်းသာ ရိုးရိုးသားသား အာရုံစိုက်ပြီး တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်"

သူ နှစ်ခါပြောစရာပင် မလိုပေ။

လုရှန်ယွမ်သည် ရေနစ်နေသူတစ်ဦး ကြိုးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ ထိုအခွင့်အရေးကို အရဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူသည် ဦးညွှတ်လိုက်ရာမှ ပို၍နှိမ့်ချလိုက်ပြီး နဖူးမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်.. ငါ အလေးအနက် တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ မစော်ကားတော့ပါဘူး! ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

သူ့အသံသည် ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းတွင် အသည်းအသန်ဖြစ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။

လူပေါင်းထောင်ချီ ကြည့်နေသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အကြီးအကဲများ ကြည့်နေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ချေ။

သူ့ဖခင် ကြည့်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ပိုင်ကျီဟန်ကို ထပ်မံ ဒေါသမထွက်စေရန်သာ သူ အလေးထားတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် တောင်းပန်နေသည်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် သဘောကျနေသည့် အမူအရာရှိသည်။

၎င်းမှာ သူ အစကတည်းက ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့လေး ခါပြလိုက်ရာ သွားတော့ ဟု အရေးမလုပ်သည့် သဘောမျိုး ပြသည်။

ထိုအပြုအမူမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း လုရှန်ယွမ်အတွက်မူ နတ်ဘုရား၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

စိတ်သက်သာရာရမှုက အရှိန်အဟုန်နှင့် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ခွေကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း တရစပ် ဦးညွှတ်နေမိပြီး သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို တငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်နေတော့သည်။

သူသည် မခိုင်ချင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ပြေးသွားရာ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ကို အသက်ဆက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်သည့်အတွက် အတိုင်းအထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ထွက်ပြေးသွားသော လုရှန်ယွမ်ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါ အနိုင်ရပြီ”

သူက ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းသည် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သတိပြုမိကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် လူအများစုအတွက်မူ လုရှန်ယွမ်တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်နေသည့် အချိန်ကတည်းက ရလဒ်မှာ အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူသည် တရားဝင် အရှုံးမပေးခဲ့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ ရှေ့တွင် ဝပ်တွားတောင်းပန်ခြင်းမှာ အရှုံးကို လက်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် ဘာမျှ မခြားနားတော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အရှုံးပေးခြင်းထက်ပင် ပို၍ သနားစရာကောင်းပြီး ပို၍လည်း အရှက်ရဖို့ ကောင်းလှသည်။

လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများက ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ထောက်ခံသည့်အုပ်စု ထံမှ တပည့်များက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ မပြီးသေးပေ။

ပြီးဖို့ ဝေးသေးသည်ဟုပင် ဆိုရမည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် တုန်ရီနေသော လုရှန်ယွမ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဆန့်ကျင်ရေး အုပ်စုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ရောက်ရှိသွားသည်။

လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

အကြီးအကဲ ဝူဟမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုများက အရေပြားအောက်တွင် ဆူပွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းသွားကာ နားထင်မှ သွေးကြောများမှာလည်း ဖောင်းတက်လာသည်။ သူ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်းပင်။

အကြီးအကဲ ဝူဟမ်သည် ပိုင်ကျီဟန်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်ချင်သည့်

အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းမှာ ပိုင်ကျီဟန်ကြောင့် သူတို့ဂိုဏ်းခွဲ နစ်နာရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။

"ပိုင်ကျီဟန်...”

အကြီးအကဲ ဝူဟမ်သည် သူ့နာမည်ကို ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုအကြည့်ကို တုံ့ပြန်ကြည့်ရှုကာ ခပ်အေးအေးနှင့် စူးရှသော အပြုံးတစ်ခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ကွင်းတစ်ခုလုံး ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ကလေးကစားစရာ ဂိမ်းလေးတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ထိုစကားလုံးများသည် ဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခုလုံး၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ အားထုတ်မှုများနှင့် တိုက်ပွဲများကို ပိုင်ကျီဟန်မှ ကလေးကစားစရာဟုသာ အမည်တပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ အချင်းချင်း တိုက်ချင်သလိုတိုက်" ပိုင်ကျီဟန်က ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဘယ်သူနိုင်နိုင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ဤထုတ်ဖော်ချက်သည် ဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ အေးစက်သော လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

အမှန်တော့ ဤဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခု တည်ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ဤမျှ ဗြောင်ကျကျ ထုတ်မပြောဝံ့ကြပေ။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ အမှောင်ထဲတွင် ကာလရှည်ကြာ တိုက်ခိုက်နေကြသော ထိုဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခုအကြောင်းကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆွဲထုတ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ဤအခြေအနေကို သိရှိထားကြသော်လည်း ထုတ်မပြောသင့်သည့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ သူပြောသည့်

အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့၏ နိုင်ငံရေးများကို စိတ်မဝင်စားသလို၊ ထိုဂိုဏ်းခွဲတိုက်ပွဲများအပေါ် သစ္စာရှိရန်လည်း မလိုဘဲ မည်သည့်ဘက်ကမှ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် သို့မဟုတ် ထောက်ခံရန် ဆန္ဒလည်း မရှိပေ။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ဖခင်နှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေခြင်းကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဂိုဏ်းအတွင်း မည်သို့ဖြစ်မည် သို့မဟုတ် မည်သူက အသာစီးရမည်ကိုလည်း သူ အလေးမထားပေ။

သူသည် အစကတည်းက ဤဂိုဏ်းနှင့် သက်ဆိုင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဤဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်များသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဆန့်ကျင်ရေး အုပ်စုအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး အကြီးအကဲ ဝူဟမ်ထံတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ သူပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်စေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့သာ ငါ့ကို... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို... လာပြီး ရန်စဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့..."

သူ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသော်လည်း မျက်ဝန်းများကမူ အေးစက်ကာ စူးရှလာသည်။

"...အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့ နာကျင်ခံစားရလိမ့်မယ်"

၎င်းမှာ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ကြေညာချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေတော့သည်။